ซาตานบริหารรัก (เสน่หา...สัญญารัก)

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 37 เสน่หา...สัญญารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    5 ส.ค. 58

สองย่าหลานสาวนั่งบรรจุผลไม้ใส่กระเช้าสวยงามเป็นของกลับเมืองหลวง   

“คุณย่าคะไม่ต้องให้ไปเยอะหรอกค่ะ แพทกลัวจะกินไม่ทัน เสียดายค่ะ”  

“เอาไปเถอะลูก กินไม่ทันก็แบ่งๆ เพื่อนไป”

“ขอบคุณค่ะคุณย่า” ของฝากของย่านวลนั้นเยอะจริงๆ เยอะขนาดว่าไปเปิดท้ายขายยังได้เลย นี่ถ้าไม่ติดว่ารถที่ขับกันมามันจะขนไปไม่หมด ย่านนวลคงให้คนงานขึ้นมามาจากไร่มาให้อีก

“คุณย่าครับ” ภูเบศเดินขึ้นเรือนมานั่งข้างพราวพิชาก่อนจะเรียกย่านวลที่นั่งห่อผลไม้อยู่

“มีอะไรตาภู” สายตาหลานชายวันนี้ดูจริงจังและมั่นคง ท่าทางเขาก็ทำให้ย่านวลที่อาบน้ำร้อนมาก่อนพอจะดูออกว่าหลานชายต้องการอะไร

“ผมมีเรื่องจะขอให้คุณย่าเป็นธุระให้ครับ” ก่อนจะหันมายิ้มอบอุ่นให้หญิงสาวข้างกายที่ไม่รู้ว่าสองย่าหลานกำลังพูดเรื่องอะไร หล่อนก็แค่ยิ้มตอบเขาไปเท่านั้น

“แน่ใจแล้วเหรอ” ย่านวลถามย้ำอีกครั้ง

“ผมแน่ใจ ถ้าหากคุณย่าจะลองดูอีกสักครั้ง” หลานชายยังพูดไม่จบดีคนเป็นย่าก็โบกมือห้ามไว้ก่อน

“ย่าไม่ได้หมายถึงแกตาภู ย่าหมายถึงฝ่ายโน้นเขาตกลงกับแกแล้วหรือ ไม่ใช่ไปโมเมเอาอะไรไปบีบบังคับเขาอีกนา”

“คุณย่าเห็นผมเป็นคนยังไงกัน”

“ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ ย่าแค่ไม่อยากให้ใครเอาไปพูดว่าเจ้าพ่อรถยนต์รายใหญ่ อยากจะมีเมียทีหนึ่งต้องหาอะไรไปอ้าง ไปกดดันเขาสารพัด”

“คุณย่า” ภูเบศเอ่ยชื่อย่าอย่างยอมแพ้ ทุกทีสิน่า ไม่พ้นย่าต้องหลอกเหน็บแนมเขาตั้งแต่รู้เรื่องของพราวพิชา

พราวพิชาได้ยินคำว่าเมียออกจากปากของย่านวลก็เงยหน้าจากกองผลไม้ขึ้นมามองคนที่นั่งข้างหล่อน ก่อนที่จะได้รับรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเช่นทุกครั้ง

“ว่าไงลูก หนูแพท หนูตกลงกับหลานชายย่าหรือเปล่าหรือเจ้าตังดีนี่เอาเรื่องอะไรไปบีบบังคับหนู”

“ตกลงอะไรเหรอคะ”

“เรื่องที่เราคุยกันในไร่ยังไงล่ะ คุณลืมได้ยังไงหนูแพทเรื่องสำคัญเลยนะหรือคุณเห็นผมไม่สำคัญแล้ว” ย่านวลอดจะค้อนหลานชายไม่ได้กับได้ท่าทางแสนงอนที่น้อยคนนักจะได้เห็น นอกจากใบหน้าขรึมๆ

“เปล่า ไม่ได้ลืมสักหน่อย”

“เอาล่ะ ย่าหมั่นใส้หลานตัวเองเต็มทน” ย่านวลรีบห้าม

“หนูแพทคุยกับตาภูแล้วใช่ไหมลูก หนูตกลงจะให้พี่เขาดูแลต่อจากนี้นะ” ย่านวลถามเข้าเรื่อง ทำเอาพราวพิชาอ้อมแอ้มตอบใบหน้าแดงระเรื่อ

“ถ้าอย่างนั้นย่าก็มั่นใจล่ะว่าไม่ได้บังคับลูกสาวเขามา เมื่อหนูพร้อมและทุกอย่างลงตัวย่าจะขึ้นไปหาผู้ใหญ่ทางโน้นแล้วเราจะคุยกันเป็นเรื่องราวเป็นทางการกว่านี้ ส่วนครั้งนี้ย่าขอให้หนูแพทรู้ไว้ว่าย่ารับรู้แล้วและย่าดีใจมากที่หนูจะมาเป็นหลานย่าอีกคน ย่าขอบใจที่หนูเลือกพวกเรา”

“คุณย่าคะ แพทเองก็ต้องขอบพระคุณคุณย่าที่เมตตาแพทค่ะ เป็นบุญของแพทที่ได้เป็นหลานคุณย่านะคะ ความจริงแพทเป็นแค่หลานเฉยๆ ก็ได้นะคะไม่ต้องมีตำแหน่งอะไรพ่วง”

“ไม่ได้!!” เหมือนเคย เสียงก้องกังวานที่ขัดขึ้นไม่ใช่ใคร หลานชายคนเดียวของนาง

“ตาภู อย่าเอาน้ำเสียงวางอำนาจที่ใช้กับลูกน้องมาใช้ที่เรือนนี้ และห้ามใช้กับหนูแพทเด็ดขาด” ย่านวลเองก็ใช้น้ำเสียงเข้มกลับเช่นกัน

“ครับ” พราวพิชาหัวเราะคิกเมื่อได้คุณย่ามาช่วยเป็นทีมให้ ก่อนจะโดนคาดโทษจากเขา

 


 


“ขับรถดีๆ ดูแลหนูแพทด้วยเข้าใจใช่ไหมตาภู” ย่านวลเดินมาส่งสองหลาน

“ทำไมคุณย่าต้องรอล่ะครับ” ภูเบศหันไปกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคน

“รีบร้อนจริงตาภู จะขอเขามาเป็นเมียทำไมไม่พูดเอง ย่าให้ย่าพูดให้หรือไง ย่าทำได้แค่ให้ความมั่นใจและให้การต้อนรับหนูแพท ส่วนเรื่องอื่นไปจัดเองแล้วกันอยู่ที่ความสามารถ เอ้า เอานี่ไป หวังว่าคงจะกลับมาเร็วๆ นี้นะ” ภูเบศมองสิ่งที่ย่ายัดใส่มือของเขา

แหวน มันคือแหวนที่ปู่ของเขาให้ย่าไว้ในวันแต่งงาน ย่านวลเคยบอกเขาหลายครั้งว่าจะให้แหวนนี้เมื่อเขาเจอผู้หญิงที่เหมาะสมและคู่ควรจะเป็นคู่ชีวิต ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาหิ้วไปหิ้วมาตอนกลางคืน

 

“คุยอะไรกับคุณย่าเหรอคะ” พราวพิชาถามขึ้นหลังจากออกจากไร่ย่านวล

“ไม่มีอะไรหรอกเรื่องทั่วไป” ภูเบศตอบแบบขอไปทีและหัวไปมุ่งมั่นกับการขับรถ

“ฉันว่านอกจากที่คุณย่าบอกว่าคุณห้ามดุฉันแล้ว ควรจะเพิ่มอีกเรื่องคือห้ามโกหกนะคะ”

“ผมก็ทำตามทุกอย่างแหละหนูแพท ไม่ได้โกหกสักหน่อย” ก็เรื่องที่เขาคุยกับย่านวลมันก็เรื่องทั่วไปจริงๆ ใครเขาก็แต่งงานกันทั่วไป

“คุณภู พาไปแวะบ้านอากิตหน่อยสิ อยากจะเอาผลไม้ไปฝาก” พราวพิชานึกได้ว่าทางกลับบ้านต้องผ่านบ้านของคุณประกิต เลยจะแวะทีเดียวเลย

“ได้สิ อีกนานกว่าจะถึงคุณหลับไปก่อนเถอะใกล้ถึงแล้วผมจะปลุก”

“ขอบคุณค่ะ”

“หอมแก้มสักทีสิ” เขาบอกพร้อมเอียงแก้มมาให้หล่อนหอม

“แพงไป” พราวพิชาย่นจมูกใส่เขา

“อะไรแพง”

“ค่าที่คุณพาฉันเอาของไปฝากอากิตไงล่ะ ทางผ่านกลับบ้านแท้ยังมาคิดค่าคำขอบคุณอีกเหรอ”

“ไม่หอมไม่เป็นไร” เขาบอกก่อนจะรีบยื่นหน้าเข้าไปหอมหล่อนแทน เสียงดังฟอด

“คุณภู! ทำอะไรของคุณเนี่ย” พราวพิชาว่าเขาพร้อมกับยกมือกุมแก้มข้างที่โดนหอม

“ก็หอมแก้มหนูแพทไง” เขาตอบหน้าตาเฉย

“มันใช่เวลาไหม ขับรถอยู่มาทำเป็นเล่นไปได้อันตรายออก”

“ผมทำจริง ไม่เล่นหรอกเรื่องแบบนี้”

“คุณนี่จริงๆ เลย ฉันไม่น่าตกปากรับคำคุณเลย แบบนี้จะมาดูแลกันได้ยังไง”

“โอเค เรื่องเมื่อกี้ผมแค่หยอกคุณเล่น แต่เรื่องดูแลผมทำจริง และตลอดไป” มือที่กุมมือหล่อนไว้แน่นแผ่ความอบอุ่นออกมา ทั้งคำพูดและสายตาที่บอกกับมองหล่อนทำให้พราวพิชาต้องกระชับมือเล็กกับมือเขาแน่นเป็นคำตอบว่าหล่อนเชื่อใจ

 

แม้ว่าคุณประกิตจะแปลกใจอยู่ที่หลานสาวมาพร้อมกับเจ้านายตัวเองในเวลานี้ ดูจากชุดที่ทั้งสองแต่งก็บอกได้ว่าน่าจะกลับมาจากไปพักผ่อนที่ต่างจังหวัดดังที่เคยบอกไว้ แค่ไม่คิดว่าจะกลับมาแล้วแวะมาเลย

“อานึกว่าหนูแพทจะมาหาอาหบังจากนี้เสียอีก”

“แพทจะเอาผลไม้จากสวนคุณย่านวลมาให้อากิตด้วยค่ะ กลัวว่าหลายวันไปจะสุกช้ำไปเสียก่อน แล้วทางกลับบ้านแพทก็ผ่านบ้านอากิตด้วยเลยให้คุณภูแวะทีเดียวค่ะ” พราวพิชาบอกพร้อมหันไปมองคนที่กำลังให้คนรับใช้บ้านคุณประกิตขนของฝากลง

“ว่าแต่หนูแพทเป็นยังไงบ้าง กับคุณภู อา...เอ่อ เห็นข่าวในหนังสือพิมพ์วันนั้น” คุณประกิตเลียบเคียงถาม

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะเรื่องข่าววันนั้นเรื่องเข้าใจผิดกันน่ะค่ะ”

“แล้วคุณภูเขาไม่มีท่าทีอะไรบ้างเลยเหรอ”

“เขาสั่งพักงานคนให้ข่าว แม่นางแบบในหน้าหนังสือพิมพ์คนนั้นแหละค่ะอากิต” พราวพิชาบอกไปตามจริง ทำเอาคุณประกิตถึงกับแปลกใจระคนตื่นเต้น

“อาว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา แล้วไปพักผ่อนเป็นยังไงบ้าง คุณภูมีท่าทีอะไรอีกไหม”

“ท่าทีเหรอคะ ไม่นะคะ หลังถูกพักงานก็ไม่เห็นนางแบบคนนั้นมายุ่งกับแพทหรือคุณภูอีกนะคะ” พราวพิชายังคิดว่าอาของหล่อนพูดถึงเรื่องเดิม

“ไม่ใช่เรื่องนั้น อาหมายถึงเรื่องของหนูแพทกับคุณภูต่างหาก”

“อากิต! อากิตรู้อะไรมาเหรอคะ” พราวพิชาแปลกใจไม่รู้ว่าคุณประกิตรู้เรื่องที่เขากับหล่อนตกลงกันหรือยังไง แต่ไม่น่าจะใช่เพราะเรื่องนี้นอกจากย่านวล หล่อนเองกับเขา ก็ไม่น่าจะมีใครรู้

“แสดงว่ามีใช่ไหม คุณภูเขาว่ายังไง หนูสองคนเป็นเหมือนเขาลือหรือเปล่า”

“ลือเหรอคะ ข่าวอะไรอีกคะเนี่ย”

“ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรหรอก หลังกจากข่าวหน้าหนึ่งวันนั้นเขาก็ลือกันภายในวงสังคมว่าหนูแพทกับคุณภูคบหากันอยู่ แต่เขาไม่รู้เรื่องลึกลงไปกว่านั้น แต่อาดูท่าทีแล้ว ถ้าอาเดาไม่ปิดก็น่าจะมีเค้าความจริงอยู่นะ”

“อากิต” เมื่อโดนจี้ตรงจุดใบหน้านวลก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“ถ้าเขาปกป้องหนูแพทจากผู้หญิงที่เขาควงนั้นแสดงว่าหนูแพทต้องสำคัญกว่านั้น ปกติคุณภูไม่สนใจเรื่องผู้หญิงตีกันแย่งเขาหรอกปบะไม่มีทางที่จะออกหน้าให้อย่างนี้”

“แต่แพทไม่ได้ไปตบตีใครแย่งเขานะคะ” พราวพิชารีบบอก ถึงแม้ข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์วันนี้จะดูเหมือนหล่อนทำก็เถอะ

“อารู้ อาแค่เปรียบเทียบให้ฟัง”

“อากิตคิดว่าเขาจะจริงใจกับใครสักคนเป็นไหมคะ”

“ถ้าดูจากข่าวที่ผ่านมาเรื่องผู้หญิง อาไม่แน่ใจเลยว่าเขาจะหยุดที่ใคร ทำไมหนูแพทถามแบบนี้ล่ะ”

“คือ... เขาพูดกับแพทเหมือนจะขอแพทแต่งงานตอนอยู่บ้านย่านวลค่ะ”

“จริงเหรอ!” คุณประกิตถามเสียงสั่นเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าผู้ชายอย่างภูเบศมาจะมาหยุดที่ใคร แต่เมื่อเห็นหลานสาวพูดแล้วยิ่งตื่นเต้นเหมือนเจอของที่ไม่เคยพบในโลกใบนี้

“แล้วหนูแพทคิดว่าเขาหมายความว่าอย่างนั้นหรือเปล่า”

“ไม่แพทไม่เข้าข้างตัวเอง แพทก็คิดว่าอย่างนั้นค่ะ เพราะว่าเขาบอกเรื่องนี้กับย่านวลด้วยค่ะ”

“อาว่าเขาคงพูดจริงแล้วล่ะ ปกติไม่มีใครหรอกที่คุณภูเขาจะพาไปบ้านสวนหลังนั้น เพราะที่นั้นคือบ้านคือครอบครัวของคุณภู” ได้ยินคำพูดของคุณประกิตวันนี้หล่อนก็พอจะมั่นใจในตัวเขาขึ้นมาอีก ก่อนจะหันไปมองคนที่หล่อนกับคุณประกิตกำลังพูดถึงเดินตรงมาร่วมวงสนทนาด้วยพอดี






กลับห้องไปเมื่อวานจะอัพ เน็ตดันเน่า

วันนี้เลยมาตอนเช้าแทนนะจ๊ะ

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #322 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 15:40
    อยากให้คุณย่าไปขอสาวให้แล้วพี่ภูคุกเข่าขอหนูพราวแต่งงานหรือยังค่ะ
    #322
    0
  2. #135 better berry (@fahproud) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 22:34
    รอต่อค่ะ
    #135
    0