ซาตานบริหารรัก (เสน่หา...สัญญารัก)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 24 เสน่หา...สัญญารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    6 ก.ค. 58

เสียงสะอื้นไห้ของมาริสาดังคับห้องคอนโดมินเนียมหรูที่หล่อนซื้ออาศัยอยู่ วันนี้ทั้งวันสามริสาตื่นแต่เช้ามาด้วยอาการสดใส สดชื่น จากพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ทุกฉบับเมื่อวานนี้ทำให้หล่อนพอใจยิ่งนัก จึงรีบแต่งตัวจะไปออกอีเว้นท์ที่รับไว้ และแน่นอนว่าบรรดาสื่อต่างๆ จะกรูกันมาเพื่อสัมภาษณ์เรื่องนี้


หากไม่เป็นดังคาด หล่อนเล่นกับไฟจริงๆ หลังจากอาบน้ำแต่งตัวจะก้าวออกจากห้องไปงานอยู่แล้วแท้ๆ กลับมีเสียงโทรศัพท์เข้ามาหาผู้จัดการส่วนตัวของมาริสา พูดคุยไม่กี่คำก็หันมาทำหน้าเจื่อนๆ บอกกับหล่อนว่าเจ้าภาพขอยกเลิกการจ้างงานที่จะไปวันนี้

ไม่เป็นไรถือว่าพักผ่อนช่วงเช้า ยังไงบ่ายนี้ก็ยังมีงาน แต่หลังจากสายแรกไม่นาน สายสองสามสี่ และอีกหลายๆ สายเรียกเข้าก็พรุ่งพรูกันเข้ามา ทุกสายล้วนโทรมาเพื่อจุดประสงค์เดียวกันก็คือ ยกเลิกงานที่จ้างหล่อนไว้ทั้งหมด แม้กระทั่งละครฟอร์มยักษ์ที่มาริษาหวังมาหลายปีว่าจะได้แสดงนำในเรื่องนี้

“อะไรนะคะป้าแจ่ม ทำไมอยู่ดีๆ สาถึงหลุดจากละครเรื่องนี้ล่ะคะ” มาริสาต่อสายตรงเข้าหา ป้าแจ่ม ชายใจหญิงผู้จัดและผู้กำกับละครที่หล่อนหวังจะได้เล่น

“คือทางสถานีมีคำสั่งมาอย่างนี้จ๊ะ ป้าก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ สาเข้าใจป้านะ” ป้าแจ่มปลายสายตอบกลับมา

“ทำไมล่ะคะป้า บอกเหตุผลสาได้ไหม”

“ป้าก็ถามทางสถานีมาเหมือนกันนะสาว่าทำไมอยู่ๆ ถึงต้องถอนตัวสาออกแล้วเอาคนอื่นมาแทน”

“แล้วพวกเขาว่าไงกันบ้างคะ” มาริสาอยากรู้ เพราะหากหล่อนสามารถแก้ไขได้อาจจะได้กลับไปเล่นอีกครั้ง

“อันนี้วงในเขาบอกว่า มีคำสั่งสายตรงเข้ามาหานายน่ะจ๊ะ” ป้าแจ่มรู้เพียงเท่านี้จริงๆ

“สาไปมีเรื่องอะไรกับใครหรือเปล่า เขาถึงเล่นงานเอา หรือว่าเพราะข่าวหน้าหนึ่งเมื่อวาน”

ข้อสันนิษฐานของป้าแจ่มนั้นทำให้มาริสาเย็นวาบไปทั้งสันหลัง จริงสิ หล่อนลืมข้อนี้ไปเลย เพราะความอยากได้อยากดังเลยลืมแม้กระทั่งคำเตือนของภูเบศ “อย่าให้ผมเจอคุณอีกมาริสา ถ้ายังอยากอยู่ในวงการต่อไปได้”

“ไม่... ไม่จริงใช่ไหม ภูจะไม่ใจร้ายกับสาใช่ไหม” หลังจากนั้นมาริสาก็นั่งร้องไห้อยู่อย่างเดียวข้าวปลาไม่กิน งานหด งานหมด ต่อไปจะหาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าใช้จ่ายต่างๆ

“สา.. จะเอายังไงดี ทำไมเจ้าภาพยกเลิกงานหมดเลย” พี่นก ผู้จัดการส่วนตัวของมาริสาเอ่ยถาม

“ฝีมือคุณภูเบศไงล่ะ”

“ทำไมเขาถึงทำอย่างนั้นล่ะ ก็เห็นพิศวาสแกดีออก”

“ใช่ เขาพิศวาสฉันดีแน่ ถ้าไม่มีนังผู้หญิงจอมเย่อหยิ่งคนนั้น” แค่นึกถึงหน้าของพราวพิชา ที่ภูเบศออกตัวปกป้องหล่อนในวันนั้นมาริสาก็เจ็บแค้นและริษยาพราวพิชาเป็นไหนๆ

“ผุ้หญิงในข่าวหรือเปล่า”

“ก็จะใครซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่แม่นั่น”

“ตัวจริงของคุณภูเหรอ” ผู้จัดการส่วนตัวถามออกไปตามที่เข้าใจ

“นี่พี่นก อย่าพูดอะไรที่มันไม่เข้าหูหน่อยเลย อย่างมันน่ะเหรอจะเป็นตัวจริง”

“แล้วใครล่ะเป็นตัวจริง แกงั้นสิ คงจะใช่หรอกนะ ก็เล่นไปวีนเขาถึงกลางห้างแถมยังปล่อยข่าวไปอีก เขาเลยตอบแทนตัวจริงอย่างแกด้วยการตัดทางทำมาหากินงั้นสิ”

“กรี๊ดดด พี่นกเลิกพูดเสียที สมองฉันจะระเบิดอยู่แล้ว” มาริสากรี๊ดใส่ผู้จัดการส่วนตัว พร้อมเอามือปิดหูไม่อยากฟัง

“จะมากรี๊ดใส่ฉันให้มันได้อะไรขึ้น ลุกขึ้นไปล้างหน้าแล้วมาหางานกันใหม่ดีกว่า บางทีคุณภูอาจจะสั่งสอนแกเบาะๆ แค่ยกเลิกงานที่รับไว้ทั้งหมด แต่ไม่ได้หมายความว่างานที่ยังไม่รับเขาจะสั่งยกเลิกด้วยนี่นา”

คำพูดเตือนสติของผู้จัดการส่วนตัวทำให้มาริสาคิดได้และมีกำลังใจอีกครั้ง แน่นอนว่าหล่อนจะต้องเอาคืนต้นเหตุของเรื่องนี้ซึ่งก็คือพราวพิชา ที่ทำให้ภูเบศหักหน้าตน แต่ตอนนี้ขอพักเรื่องเอาคืนไว้ก่อน เพราะต้องหางานหาเงินมาใช้หนี้เสียก่อน

                               

                เป็นอาหารกลางวันที่ฝืดคอเป็นที่สุดเท่าที่ภูเบศเคยกินมา อรนุชนั้นเอาอกเอาใจเขาจนน่ารำคาญ ทำไมกันผู้หญิงคนที่เขาอยากจะให้เอาอกเอาใจอย่างนี้บ้างกลับไม่ทำ มีแต่จะหนีท่าเดียว แต่อีกคนกลับเป็นเขาที่คอยหาทางหนี หากไม่ติดว่าต้องการประชดพราวพิชา ภูเบศคงไม่ต้องฝืนมากินข้าวแบบนี้หรอก

                “ยุทธ นายว่างเปล่า ว่าจะเข้าไปหาสักหน่อย” ภูเบศเลี่ยงขอตัวมาเข้าห้องน้ำ จึงได้โทรหาเพื่อนรักเพื่อที่จะหาข้ออ้างหนีอรนุช

                “ไม่ว่างอ่ะ กำลังทำธุรกิจ” ยุทธการตอบกลับมา

                “ธุรกิจอะไร เป็นตำรวจไม่ใช่เหรอ” ภูเบศถามกลับอย่างสงสัย

                “ธุรกิจส่วนตัวไง” ยียวนไม่เลิกสำหรับผู้หมวดหนุ่ม

                “คิดได้กลับตัวกลับใจไปช่วยงานหม่าม้าแล้วเหรอ เป็นลูกที่ดีกับเขาได้อยู่นี่”

                “เปล่า ธุรกิจของฉันเอง”

                “นั่นไง นึกว่าจะคิดได้” ภูเบศแขวะเข้าให้

                “ก็นายเป็นคนแนะนำไม่ใช่เหรอ ลืมไปแล้วหรือไง” ยุทธการบอกมาแต่ทำให้ภูเบศกลับยิ่งงง เขาไปแนะนำธุรกิจอะไรเพื่อนรักตอนไหนกัน

                “ทำนิ่งเป็นงงเชียวนะเจ้าพ่อรถยนต์ ก็ธุรกิจเมียกำมะลอยังไงเล่า” คำเฉลยของยุทธการทำเอาภูเบศถึงกับอึ้ง

                “เฮ้ย! เอาจริงเหรอ”

                “จริงสิคร้าบบบเพื่อน และตอนนี้ก็มาอยู่นัดหมายกับคู่สัญญาแล้ว”

                “เมียนาย เอ๊ย! คู่สัญญาของนายเป็นใครมาจากไหนกัน”

“เอาเถอะไว้เจอนายจะรู้เอง ตอนนี้ขอวางสายก่อนแล้วกัน” ยุทธการตัดสายไปทันทีเมื่อเห็นว่าที่ภรรยาตัวน้อยเขาเดินตรงมา

ภูเบศชักอยากจะรู้ซะแล้วว่าใครกันที่เพื่อนเขาเลือกให้มาเป็นเมียกำมะลอ ผู้หญิงคนนี้น่าจะมีความพิเศษแน่นอนไม่อย่างนั้นคนหวงความโสดอย่างยุทธการไม่มีทางตัดสินใจให้มาผูกมัดตัวเอง แม้จะมีสัญญาควบคุมอยู่ก็เถอะ หากเกิดใจมันรักจริงขึ้นมาก็ยากที่จะสลัดทิ้งเมื่อหมดสัญญา

“พี่ภูขา มานานจังเลยค่ะ นุชคิดถึงเลยมาตาม” อรนุชเดินมาตามเขาที่หน้าห้องน้ำของร้านอาหาร ก่อนจะรีบดึงแขนภูเบศไปทานต่อที่โต๊ะ

“ทานต่อเถอะค่ะ กำลังอร่อยเลย”

“เอ่อ... เห็นทีพี่ต้องขอตัวก่อน น้องนุชทานต่อได้เลย คนขับรถของบริษัทจะมารับ”

“อ้าว ทำไมคะพี่ภู พี่ภูจะไปไหนเหรอคะ”

“พอดีเพื่อนพี่โทรมาขอให้ไปช่วยดูเรื่องการเซ็นต์สัญญา พี่ขอตัวนะ” ภูเบศเอาเรื่องของยุทธการมาเป็นข้ออ้าง แล้วลุกเดินออกมาที่รถขับออกไปทันที ทิ้งให้อรนุชยังนั่งอึ้งคิดตามคำพูดของเขาอยู่

“คุณอรนุชจะรับอะไรเพิ่มดีครับ หรือจะให้รถมารับเลย” ปกรณ์ที่ภูเบศส่งสัญญาณว่าให้อยู่ดูอรนุชนั้นถามขึ้น

“ไม่กินมันแล้ว ฉันจะมากินกับพี่ภู ถ้าพี่ภูไม่อยู่ฉันจะกินไปทำไมเล่า” หล่อนวีนใส่ปกรณ์ทันที และรายนั้นก็ยกหูโทรเรียกคนขับรถเลย เพราะเขาก็ไม่อยากจะอยู่กับอรนุชนานนักหรอก กลัวจะเป็นโรคประสาทไปเสียก่อน







มาต่อแล้วน้าาาาาาาาาาาาาาาาาา  ถูกใจกันไหมเอ่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #309 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 09:28
    แกล้งหนูพราวแบบนี้ระวังจะโดนเอาคืนนะคะคุณภู
    #309
    0
  2. วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 11:47
    รออ่านต่อนะคะ

    #67
    0
  3. #66 นูน่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 21:55
    ขอต่อๆๆๆๆอีกกกกกก
    #66
    0
  4. #65 Y_inG_Sj (@some-thing) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 17:06
    ปลื้มปลิ่มคร่าา
    #65
    0