ซาตานบริหารรัก (เสน่หา...สัญญารัก)

ตอนที่ 15 : ซาตานบริหารรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    3 ธ.ค. 58

ภูเบศเดินเข้ามาทักมายเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู่ในร้าน ร้านนี้จะว่าร้านทานข้าวก็ไม่ใช่เสียทีเดียว จะว่าร้านนั่งดื่มก็ไม่เชิง เรียกได้ว่านั่งทานข้าวไปด้วยสั่งเครื่องดื่มมาดื่มไปด้วยก็ได้ 


                “ตรงเวลาเหมือนเดิมนะ”


                “มีอะไรชวนมาดื่มแต่หัววันเชียว” ภูเบศถามเพื่อน


                “ก็ไม่มีอะไร แค่จัดการบ่อนไปได้อีกหนึ่ง เลยอยากจะผ่อนคลาย”


                “ดีใจด้วยแล้วกัน ไอ้เราก็นึกว่าเลือกเจ้าสาวได้แล้ว”


                “ให้ตายเถอะภูนายเลิกพูดเรื่องนี้สักที” ยุทธการยกแก้วขึ้นดื่มจะแทบจะหมดด้วยสีหน้าชวนหงุงดหงิด ผิดกับภูเบศที่หัวเราะอารมณ์ที่ได้ยั่วอารมณ์เพื่อน


                หลังจากดื่มกินและคุยกันอยู่นานจนได้เวลาดึกดื่นพอควรแล้ว ยุทธการจึงชวนภูเบศกลับบ้านไปนอนสักที เพราะตอนนี้เขาสองคนก็เริ่มเมาแล้วก็ง่วงด้วย


                “กลับกันเถอะ ฉันเริ่มง่วงล่ะ ไปนอนบ้านนายได้ไหมภู”


                “ไม่ได้”


                “ทำไมว่ะ ก็ไปนอนออกบ่อย”


                “ปกติจะกลับคอนโดไม่ใช่หรือไง วันนี้คิดยังไงถึงอยากจะมานอนบ้านฉัน”


                “ก็มันใกล้กว่าคอนโดฉันไง ทำไมมีปัญหาอะไรอีก”


                “คือ ฉันไม่ได้พักที่บ้านหลังนั้นแล้วช่วงนี้ พอดีไปอยู่บ้านที่เขาเอามาจำนองไว้ ก็คงอยู่ประมาณสองสามเดือนนี่ล่ะมั้ง ถ้าเขามาไถ่คืนได้นะ”เมื่อพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพราวพิชาก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกคิดถึงหล่อนขึ้นมา ไม่รู้ว่าดึกป่านนี้จะทำอะไรอยู่ ก็น่าจะไม่พ้นห้องนอนสีชมพูหวานนั่นเป็นแน่


 




            เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาในบ้านตอนกลางดึกพราวพิชารีบลุกขึ้นไปล็อกประตูห้องทันที ช่วงเย็นหล่อนรู้สึกโล่งอกที่เขาออกไปทานข้าวข้างนอก เพราะวันนี้หล่อนยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้าเขาอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์ในห้องนั่งเล่นนั่น


                ไฟในห้องนอนสีชมพูถูกปิดจนมืด เพราะอยากให้คนข้างนอกได้รู้ว่าหล่อนหลับไปแล้ว แต่ความจริงเจ้าห้องกำลังนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด หูก็รอฟังเสียงความเคลื่อนไหวว่าตอนนี้เขาเข้าห้องไปเรียบร้อยแล้วหรือยัง เพราะพราวพิชาเองก็ชักจะหิวน้ำเต็มทีแล้ว ปกติหล่อนจะต้องดื่มน้ำก่อนนอนทุกครั้งเพื่อสุขภาพที่ดีของตัวเอง แต่วันนี้ดันลืมจนได้ เลยต้องให้เขาเข้าห้องไปก่อนถึงจะแอบออกมาเข้าครัวไปหาน้ำดื่ม


                เสียงเปิดแล้วปิดประตูอีกห้องทำให้พราวพิชามั่นใจว่า เขาเข้าห้องไปเรียบร้อยแล้ว จึงแอบย่องออกมาเบาๆ แล้วรีบลงบันไดไปจนลืมกลัวว่าตัวเองจะตกลงไปแข้งขาหัก คลำทางมาถึงครัวก็เปิดตู้เย็นหยิบน้ำขึ้นยกกรอกปากบางๆ นั้นทันทีโดยไม่สนใจว่าจะต้องใช้แก้ว


                “ตะกละจริงคุณ” เสียงที่ดังมาททางด้านหลังในความมืดทำเอาน้ำในปากของหล่อนพุ่งออกไปทันที


                พราวพิชาหันขวับมาตามเสียง เเสงจากตู้เย็นส่องเข้าใบหน้าของคนที่ตามหลังหล่อนมา ทำให้ภาพที่เห็นมันเหมือนกับเรื่องหลอนๆ ที่เคยได้ยิน


                “กรี๊ดดด!!!”เสียงกรีดร้องของพราวพิชาดังขึ้นเมื่อแน่ใจว่าสิ่งที่เห็นมันคือสิ่งที่หล่อนคิด 


                ภูเบศเองก็พอจะมองออกว่าหล่อนคิดอะไร จึงรีบเข้าไปเอามือปิดปากไว้ทันทีก่อนที่เสียงนั่นจะปลุกคนในบ้านแตกตื่นขึ้นมาเสียก่อน


                “หยุดร้องได้แล้ว ผมเอง ภูเบศ”


                พราวพิชาหยุดเสียงแต่ก็ยังดิ้นกุกกักอยู่ ก่อนจะหันหน้ามามองคนที่ปิดปากหล่อนอย่างชัดๆ เมื่อแน่ใจว่าใช่เขาก็ค่อยโล่งอก


                “คุณภู คุณลงมาได้ยังไง เข้าห้องไปแล้วไม่ใช่เหรอ”


                “รู้ได้ยังไง หรือว่าแอบมองผมอยู่” ภูเบศอาศัยจังหวะที่หล่อนเผลอเข้าสวมกอดจากด้านหลังทันที


                “บ้าสิ หลงตัวเองที่สุด”


                “แล้วคุณล่ะหลงผมบ้างหรือเปล่า”ภูเบศแกล้งพูดเสียงหวานพร้อมกับหายใจรดต้นคอหล่อนเบาๆ พอให้พราวพิชาขนลุกซู่


                “ปล่อยเลยนะ ฉวยโอกาส”


                “ฉวยโอกาสอะไรกัน ผมเห็นคุณเข้าใจผิดแล้วกลัวขึ้นมา ก็เลยกอดปลอบขวัญไง ยังไม่ขอบคุณอีก”


                “ไม่ ฉันไม่ขอบคุณคนอย่างคุณหรอก เสียใจ”พราวพิชาสะบัดตัวจนหลุดจากอ้อมกอดของคนฉวยโอกาส แต่ภูเบศกลับรั้งแขนเรียวไว้ก่อนกระชากเข้าหาตัว แล้วประทับจูบหวานๆ ไปหนึ่งที


                “อืม เป็นจูบขอบคุณที่หวานมาก ผมชอบ” แล้วเขาก็เดินออกจากตรงนั้นขึ้นห้องไป ปล่อยให้อีกคนที่โดนขโมยจูบเป็นครั้งที่สองของวันได้แต่ฮึดฮัดชกลมตบฟ้าอยู่คนเดียวที่ไม่ได้ดั่งใจ







เงียบเหงาจัง มาทักทายกันบ้างนะจ้า

ขอบคุณที่ติดตามนิยายของ...ฉัตรศรัญ


ขอบคุณคุณ อะไรดีนะ (@maxxim69) มากๆ นะคะ ที่มาแนะนำคำผิดให้

แก้ให้แล้วน้าาาาา  5555+ พระเอกกลายเป็นคนมักมากไปเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #483 Kabil Narak (@060801) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:40
    ชอบมากค่ะ กำลังสนุกเลย
    #483
    0
  2. #482 Kabil Narak (@060801) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:40
    ชอบมากค่ะ กำลังสนุกเลน
    #482
    0
  3. #299 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 23:09
    แหมได้ทีเอาใหญ่เลยนะคะคุณภู
    #299
    0
  4. #131 jasmin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 09:26
    น่ารักชอบๆๆ
    #131
    0
  5. #45 คนชอบอ่านนิยาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 15:46
    สนุกค่ะ น่ารัก...ลงเยอะๆหน่อยนะคะ รออยู่ค่ะ
    #45
    0
  6. #43 K1523 (@K1523) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 18:14
    รอออออค่าาาาาาาาาา
    #43
    0
  7. #42 เกี๊ยวกุ้ง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 15:43
    ชอบค่ะ
    #42
    0
  8. #41 อะไรดีนะ (@maxxim69) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 12:29
    มาส่งกำลังใจให้ค่ะ
    ไรท์.... บทแรกของตอนนะคะที่ว่า ภูเบศเดินเข้ามามักมายเพื่อนสนิท มักมายนี่คือ?พิมพ์ผิดหรือเปล่าคะ

    #41
    0