ซาตานบริหารรัก (เสน่หา...สัญญารัก)

ตอนที่ 10 : ซาตานบริหารรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    22 พ.ย. 58

ตั้งแต่ก้าวเข้ามานั่งในบ้าน ภูเบศก็ไม่เอ่ยอะไรหรือแม้แต่ธุระที่เขามาวันนี้ เอาแต่มองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่น มองรูปที่วางอยู่เป็นรูปครอบครัวบ้าง รูปบิดามารดาของหล่อนที่จากไปแล้วบ้าง จนสุดท้ายมาหยุดที่รูปวัยเด็กของพราวพิชานัยตาคมของเขามีประกายขึ้นมาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่

  


จนเมื่อแม่บ้านนำกาแฟมาเสิร์ฟ เขาจึงยกมันขึ้นจิบสองสามครั้ง แต่ทุกครั้งสายตากลับไม่หันไปไหน กลับจ้องมองอยู่ที่พราวพิชาสาวสวยตรงหน้า ที่ตอนนี้หล่อนทำหน้าทำตัวไม่ถูกเลยเพราะอยู่ดีๆ ก็มาโดนจ้องโดยคนที่ขึ้นชื่อว่ามีเสห่น์กับเพศตรงข้ามมากที่สุดอย่างภูเบศและหล่อนก็เป็นเพศตรงข้ามกับเขาเสียด้วยสิ


“คุณภูคะ ฉันว่าเรามาคุยเรื่องที่คุณมาเช้าวันนี้ดีกว่า” สุดท้ายพราวพิชาต้องเป็นฝ่ายเริ่มเอ่ยขึ้นก่อน ภูเบศเองก็รู้ว่าหล่อนทำตัวไม่ถูกที่โดนเขาเสียมารยาทโลมเลียทางสายตาอย่างนี้ สังเกตได้จาก การขยับตัวไปมาพร้อมทั้งบางครั้งที่หล่อนจะจับสาบเสื้อกระชับเข้าหากัน


ภูเบศวางแก้วกาแฟที่เขาเพิ่งยกดื่มจนหมดลงบนจานรองเสียงดัง กริ๊ก และขบัยนั่งตัวตรงเริ่มเปิดปากคุยเรื่องที่ตั้งใจจะมาวันนี้


“พราวพิชา ธารธารา” ภูเบศเอ่ยชื่อและนามสกุลเต็มของหล่อนออกมา


“ใช่ค่ะ ชื่อฉันคุณมาไม่ผิดบ้านหรอก” พราวพิชารู้สึกอึดอัดกับท่าทีของเขาเต็มที


“คุณคงยังไม่รู้ว่าโรงงานธารธาราของคุณนั้น พ่อคุณทำอะไรไว้บ้าง”


“ฉันทราบดีค่ะ ว่าโรงงานเป็นยังไง และคุณพ่อทำอะไรบ้าง แต่ตอนนี้ ฉันพราวพิชา ธารธารา เข้ามารับหน้าที่แทนคุณพ่อแล้ว”


“โรงงานของคุณผลิตสินค้าให้กับทางเราตลอด คุณรู้ใช่ไหม”


“ทราบค่ะ แต่ถ้าคุณจะมาพูดเรื่องที่จะให้ฉันขายโรงงาน ฉันขอตอบที่นี่และเดี๋ยวนี้เลย ว่าฉันไม่ขาย”พราวพิชาฟังแล้วออกจะโมโหที่คิดว่าเขาอยากจะได้โรงงานมาถึงขนาดถ่อมาหาหล่อนถึงที่นี่


“ผมไม่เคยมีความคิดที่จะซื้อโรงงานคุณ อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น”


                “จะอะไรล่ะถ้าไม่ใช่สิ่งที่กรอกหูฉันอยู่ทุกวัน”


                “ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณไปได้ยินได้รู้ หรือใครแนะนำอะไรมา แต่คุณคงไม่สนใจอย่างที่บอกจริงๆ เพราะคุณดันไปหาตัวช่วยอื่น ที่สำคัญ และหาถูกตัวเสียด้วยสิ” ประโยคสุดท้ายทำให้ภูเบศต้องกัดฟันกรอดเมื่อนึกถึงกิตติ

                “คุณไม่ต้องไปพาดพิงคนอื่นหรอกค่ะคุณภู พูดธุระคุณมาให้จบดีกว่าค่ะ”

                “โอเค ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ผมก็จะเข้าเรื่องเลย คิดว่าคงไม่จำเป็นต้องเกริ่นเพื่อให้คุณได้ทำใจหรอก จริงไหม”

                “ค่ะ”

                “ผมไม่มีทางจะซื้อโรงงานคุณ เพราะมันก็เป็นของผมอยู่แล้ว ถ้าจะว่าไปตามกฎหมาย”

                “อะไรนะ!! คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” พราวพิชาลุกขึ้นทันทีที่ภูเบศพูดจบ

                “ก็หมายความตามที่พูด คุณยังเด็กหนูแพท พ่อคุณคงไม่บอกว่าโรงงานมีปัญหาอะไรบ้าง เขาทำเพียงแค่หาเงินส่งให้คุณเรียนอยู่ต่างประเทศอย่างสบายใจ”

                “คุณหยุดพูดเรื่อยเปื่อยสักที บอกมาว่าคุณมาที่นี่ทำไม” ยิ่งภูเบศไม่เข้าเรื่อง ยิ่งทำให้พราวพิชากังวล และอยู่ไม่สุข ภูเบศเองก็ยอมให้หล่อนยืนตะโกนใส่หน้า โดยที่เขาเองก็เริ่มเอนหลังยกแขนพาดไปตามพนักพิงอย่างสบายอารมณ์

                “แต่ตอนที่คุณสบายใจอยู่ต่างประเทศ พ่อคุณก็วิ่งหาทางพยุงโรงงานไว้ จะทำยังไงดีล่ะ ในเมื่อมันมาไกลจนขนาดนี้แล้ว หากไม่ได้ออร์เดอร์สั่งสินค้าก็คงจะอยู่ยาก ไอ้ผมก็ใจดีอยากช่วย เห็นว่าสินค้าก็คุณภาพดี เลยรับของจากโรงงาคุณตลอด โดยให้อากิตของคุณเป็นคนจัดการและดูแลส่วนนี้อยู่”

                “ขอบคุณค่ะ ที่คุณช่วยเหลือเรามาตลอด และฉันก็จะผลิตสินค้าดีๆ แบบนี้ส่งให้ตลอดเช่นกัน คุณไม่ต้องห่วง ถ้าหากว่าที่มาวันนี้เป็นเรื่องแค่นี้ ฉันคงต้องเสียมารยาทขอตัวไปทำงานก่อน”พราวพิชากำลังจะเดินออกไปขึ้นรถ แต่ภูเบศไวกว่าคว้าข้อมือหล่อนไว้ทัน จนอีกฝ่ายต้องหยุดแล้วหันมามอง

                “มันยังไม่จบแค่นั้นหนูแพท นั่งลงก่อน” เขาฉุดให้หล่อนนั่งลงบนโซฟาข้างตัวเอง แม้พราวพิชาจะอึกอักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะภูเบศยังไม่ยอมปล่อยมือที่จับไว้อยู่

                “ถึงจะส่งสินค้าได้ตลอด ก็ใช่ว่าโรงานจะไปรอด ถ้าไม่มีทุนในการผลิต ผมยอมรับว่าพ่อคุณบริหารได้พลาดจริงๆ และเขาก็เข้ามาขอความช่วยเหลือ ผมเองก็ยินดีช่วย ทุกครั้ง ฟังให้ดีนะหนูแพท ทุกครั้ง แสดงว่ามันไม่ใช่แค่ครั้งเดียวสำหรับเงินทุนการผลิตที่พ่อคุณมากู้กับผม”

                “แบบนี้ก็แสดงว่า” ภูเบศพูดมาถึงตอนนี้ พราวพิชาก็มีสีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

                “ใช่ คุณเป็นหนี้ผม”

                “แล้วโรงงาน”

                “จำนองกับผม พร้อมทั้งบ้านหลังนี้ และห้องนอนสีชมพูหวานของคุณด้วย”ภูเบศยอมรับว่ายิ่งได้อยู่ใกล้พราวพิชา และใบหน้าหวานๆ ที่กำลังเคลิ้ม คิดตามคำพูดของเขาตอนนี้ มันช่างเป็นอะไรสวยงามและอันตรายต่อความรู้สึกผู้ชายของเขาเสียจริง จนภูเบศอดไม่ได้ที่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้านวลและยกมือขึ้นเชิดคางมนให้แหงนมามองสบตากับเขา

                “คะ...คุณ...โกหก” พราวพิชาไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่หล่อนได้รับรู้วันนี้จะเป็นเรื่องจริง

                “เปล่าเลย หนูแพท” ภูเบศยอมปล่อยใบหน้านวลลงแล้วหันไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลมาส่งให้หล่อนดู

                พราวพิชารีบรับมันมาแล้วแกะออกอย่างร้อนรน หล่อนอยากรู้ว่าข้างในมันคืออะไร หรือเป็นสิ่งเซอร์ไพร์ให้หล่อนแค่ตื่นเต้นเล่นเท่านั้น และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่อย่างที่คิด มันเป็นสัญญาเงินกู้ ฉบับแล้วฉบับเล่า ตัวเลขนับรวมกันคร่าวๆ ก็แทบจะครึ่งร้อยล้านเข้าไปแล้วพราวพิชารู้สึกมือชา ไม่มีเรี่ยวแรงขึ้นมาดื้อๆ จนภูเบศต้องหยิบเอาเอกสารทั้งหมดออกมาวางไว้ข้างๆ แล้วรวบข้อมือหล่อนเอาไว้

                “คุณต้องการอะไร” พราวพิชาดึงมือตัวเองออก ก่อนจะถามเขาเสียงแข็ง

                “เลิกติดต่อขอความช่วยเหลือกับบริษัทของนายกิตติซะ แล้วมาคุยกับผมเรื่องหนี้สินที่คุณจะผ่อนปรนนี่จะดีซะกว่า”

                “ฉันไม่เบี้ยวคุณหรอก”

                “คำพูดปากเปล่า มันใช้ในทางกฏหมายไม่ได้หรอกหนูแพท แล้วก่อนที่พ่อของคุณจะเสีย ก็ขาดส่งมานาน จนถึงเวลาที่เราต้องทำความข้อตกลงในสัญญานี้แล้ว บ้าน โรงงาน มันเป็นของผม”

                “ไม่ได้นะ!!” พราวพิชาตะโกนออกมาทันทีที่ภูเบศพูดจบ

                “ตามกฎหมายมันเป็นไปแล้ว และทันทีที่ผมดำเนินคดี”

                “ไม่ ไม่ ฉันขอโอกาส”

                “โอกาส คุณคิดว่าผมควรจะมาเสียเวลาให้โอกาสกับเด็กมือใหม่ดีไหม หนูแพทก็รู้ว่าผมเป็นใคร ผมไม่มีเวลามาเสียกับของเด็กเล่นอย่างคุณหรอกนะ”

                “แล้วคุณจะเอายังไง ฉันจะหาเงินมาให้ก็ไม่ยอม”

                “ผมจะเอาอะไรดีล่ะ ที่มันรวดเร็วและดีกว่า” ภูเบศใช้สายตาไล้มองพราวพิชาตั้งแต่ใบหน้านวลลงมาเรื่อยๆ จนถึงจมูกเชิดรั้น ริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อ ลำคอขาวระหง และถึงเนินอกที่มันซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าเนื้อดีและกำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของ

                “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” พราวพิชาทนไม่ได้กับสายตาโลมเลียอย่างกับกำลังเปลื้องผ้าหล่อนออกเป็นชิ้นๆ

                “หยุดทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้กับฉัน คิดว่าคุณเป็นเจ้าหนี้ แล้วจะทำแบบนี้ได้เหรอ”

                “มากกว่านี้ผมก็ทำได้” ภูเบศโน้มตัวลงไปจนพราวพิชาเอนจนหลังแทบจะติดกับโซฟาอยู่แล้ว โดยมีแขนแข็งแกร่งของเขากักตัวไว้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้ภูเบศคิดทำเช่นนี้ ทั้งที่ตั้งใจจะมาคุยและตกลงกับหล่อนดีๆ อาจจะเพราะมาแล้วเจอความอวดดี อวดเก่งของหล่อนก็ได้ จึงทำให้เขาอยากจะทำโทษหนูแพทคนเก่ง คนนี้ด้วยวิธีของผู้ชายอย่างเขาซะเหลือเกิน

                “เลว” พราวพิชากร่นด่าเขาด้วยดวงตาแดงกร่ำ โกรธตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ถูกเขาเอาสัญญาเงินกู้มาฟาดต่อหน้าแล้วยังโดนรังแกจากคนที่จ้องะเอาเปรียบหล่อนอีก

                “ใครกันแน่ที่เลว” เมื่อนึกถึงเรื่องที่พราวพิชาหักหลังคนที่ช่วยเหลือครอบครัวหล่อนมาตลอดอย่างเขา ก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ จนเผลอเอาตัวเองแนบลงไปกับตัวหล่อน

                “ปล่อย!!” จนพราวพิชาตัองยกมือขึ้นมากันหน้าอกไว้

                “คุณฟังฉันก่อนสิ ฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย จนถึงวันนี้ที่คุณประกาศใส่หน้าฉันปาวๆ เรื่องที่คุณพ่อขาดส่งเงินกู้คุณฉันก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้คุณพ่อไม่อยู่แล้ว และฉันก็เพิ่งเข้ามารับช่วงต่อ ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม ขอโอกาสเถอะ ยังไงบริษัทคุณก็รับสินค้าจากเราอยู่แล้ว ฉันขอโอกาสเถอะนะ นะคะคุณภู”เมื่อพราวพิชาไม่เห็นว่าจะมีทางไหนดีกว่า การยอมรับและพูดคุย จึงพรั่งพรูคำพูดทั้งหมดออกมา ด้วยเหตุและผล

                “พรุ่งนี้เข้าไปหาผมที่บริษัทตอนเช้าแล้วเราค่อยคุยกันอีกที”ภูเบศบอกแค่นั้นก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเดินไป นิดเดียวก็หันกลับมาหาหล่อน

                “อย่าลืมที่ผมบอก” แล้วเขาก็เดินหุนหันออกไปทันที ต่างจากตอนแรกที่อ้อยอิงคร่อมตัวหล่อนอยู่พราวพิชาเองก็เป็นงง แต่ก็รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ถ้าออกไปทั้งอย่างนี้คงไม่ดีแน่

                “ไปคอนโดมาริสา” ภูเบศเดินหน้าตึงออกมาสั่งการปกรณ์

                มาริสาคือหนึ่งในคู่นอนของเขา จากบรรดาดารานางแบบและไฮโซชื่อดัง เขาไม่ได้รู้สึกคิดถึงหรือพิศวาสมาริสาจนต้องไปหา แต่เป็นเพราะพราวพิชาไม่ใช่ผู้หญิงแบบหล่อนพวกนั้น จะให้มารับอารมณ์ด้านมืดที่มันกำลังก่อตัวขึ้นจาก ที่ตัวการอย่างพราวพิชาคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นสาเหตุ ถ้าภูเบศไม่รีบตัดสินใจแล้วเดินออกมาซะตอนนี้ มีหวังพราวพิชาต้องย่อยยับด้วยฝีมือของเขาเป็นแน่








ทำงานจนลืมอัพนิยาย ขอโทษคนอ่านที่น่ารักนะจ้าาาาา

มาต่อให้แล้วน้าาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #161 moddaeng cute (@moddaeng1234) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 23:57
    สนุกมากเลยค่ะ
    #161
    0
  2. #24 อะไรดีนะ (@maxxim69) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 11:42
    คุณภูยังมีความดีอยู่นะ ที่ไม่คิดจะใช้หนูแพทเป็นที่ระบายความเครียด

    รอค่ะ

    #24
    0
  3. #23 Y_inG_Sj (@some-thing) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 11:29
    รอต่อนร้า ลุ้นง่ะ ขอยาวววๆยาวววว 555
    #23
    0
  4. #22 Chompoo_4455 (@Chompoo_4455) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 19:19
    ทำไมคุนภูมันไม่ปลํ้าน้องเเพทเลย555เอ้ยๆผิดๆน้องเเพทอย่ายอมผู้ชายเเบบนั้นเด็ดขาดน้ะ55555
    #22
    0
  5. #21 better berry (@fahproud) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 11:54
    เค้ากะรอยุ่นะ
    #21
    0
  6. #20 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 10:07
    รออยู่นะคะ
    #20
    0