(nct x you) - peonies' blood

ตอนที่ 1 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    27 เม.ย. 62




FY! NCT




คิดว่าในโลกของเรามีอะไรน่าพิสมัยเยอะไหมละ ขนาดตำนานแม่มดของแฮร์รี่พอตเตอร์ยังถูกเขียนขึ้นมาได้ แวมไพร์ แดร็กคูล่าร์หรือว่าแวร์วูฟ หมาป่าแบบทไวไลท์ พวกไลเคนอะไรแบบนั้นแล้วทำไม..

 

คนที่เป็นครึ่งแวมไพร์..ครึ่งแม่มดแบบคุณจะมีไม่ได้

 

ลี ราเชล

 

คุณไม่ใช่คนอเมริกาแบบพวกนั้น..หรือว่าอย่างไร คุณเป็นเพียงเด็กสาวลูกครึ่งไทย-อังกฤษเท่านั้น จากเลือดอังกฤษจากคุณพ่อ ส่วนเลือดไทยจากฝ่ายคุณแม่ ตอนนี้ถึงถูกส่งตัวมาอยู่ในรัฐบอสตันของประเทศอเมริกาแบบนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงผมสีตาสีน้ำข้าวหรือว่าอะไรมีเพียงแค่สีผิวขาวซีดที่ซ่อนความวิเศษไว้ด้านในเท่านั้น

 

ราเชลจำคำแม่ไว้..ไม่มีแวมไพร์ชั้นสูงคนไหนไว้ใจได้

 

แวมไพร์แบ่งออกเป็น 3 ชนชั้นและใช่..พ่ออยู่ในชนชั้นสูงก่อนจะถูกเผ่าพันธ์เขาตามกลับไปและทอดทิ้งแม่กับฉันเอาไว้ ส่วนแม่เป็นแม่มดที่เผ่าพันธ์นั้นสาปแช่งว่าเป็นพวกกะล่อนและไม่น่าไว้ใจ การใช้ชีวิตของตัวฉันเองยากลำบากตั้งแต่ไหนแต่ไร ต้องย้ายโรงเรียนไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้พวกมนุษย์ยังจำหน้ากันได้ ใบหน้าของฉันจะถูกหยุดที่อายุ20นี้แล้ว

สิ่งที่บอกว่าลำบากก็คือ ฉันมีเลือดกลิ่นดอกโบตั๋น มันมักจะฟุ้งเมื่อฉันพลาดท่าเลือดไหลเข้า แต่เพราะเป็นแวมไพร์มันเลยหยุดไหลไวแต่ก็เกิดปัญหาเมื่อจู่ๆ ผู้ล่าแบบฉันก็กลายเป็นฝ่ายถูกล่าด้วยเผ่าพันธ์เดียวกัน พวกนั้นเชื่อว่าใครได้ดื่มเลือดฉันจะอายุยาวกว่า1000 ปี คิดได้อย่างไรก็ไม่รู้

 

แวมไพร์ชนชั้นล่างแบบเราก็ต้องเจียมกะลาหัวตลอดเวลา

 

พูดเป็นเล่นไป

 

เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวถูกสวมเข้าไปพร้อมกัดกลัดกระดุมให้เรียบร้อยและเน็กไทด์สีแดงลายสก๊อตตามด้วยกระโปรงสั้นสีแดงลายสก๊อตเข้ากันถูกสวมลงบนตัวของเธอ โรงเรียนสำหรับแวมไพร์ที่เข้าร่วมเซ็นสัญญากับมนุษย์งั้นหรอ น่าขันเสียจริง พวกนั้นอยู่ปะปนกันอย่างแนบเนียนและอาศัยเลือดของมนุษย์พวกนั้น

 

ย่าห์..รีบมาสักที! รอนานแล้วนะ!”หมาป่า..กลิ่นพืชและกลิ่นสาปแผ่กระจายไปทั่วคุณเบ้หน้าเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไร หยิบขวดน้ำมะเขือเทศที่แม่ทำเอาไว้ให้ติดมือมาด้วยแต่ความเป็นจริงแล้วมันคือเลือด มือเล็กถอดกระเป๋าเป้ออกและยื่นให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวถือมันเอาไว้

 

ถือสิ

 

ใช้กันแต่เช้าเลยนะคนเรา

 

อืม

 

เย็นชาซะไม่มีลีเจโน่ หมาป่าหนุ่มที่ตอนนี้มีเสน่ห์เหลือร้ายเหลือเกิน เขาคบผู้หญิงมากหน้าหลายตาไม่ว่าจะย้ายไปรัฐไหนๆ เขาก็ฟาดจนเกือบทั้งโรงเรียน ความจริงนายนั่นคบไว้ฟันยามพระจันทร์เต็มดวงต่างหากละ เราสัญญากันว่าจะไม่มีอะไรแบบนั้นต่อกันเพื่อรักษาพันธะสัญญาที่ว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป

 

มาร์คละ

 

ขับจิ๊บไปแล้วล่ะรายนั้นไปส่งพี่คามิล่าเจโน่พยักหน้าไปด้านหน้าและดึงแขนของเพื่อนสนิทที่ยื่นขวดพร้อมหลอดดูดมาตรงหน้า เขาเงยหน้ามองอีกคนที่ยังใส่ใจเขาเช่นเคย มนุษย์หมาป่าจัดเป็นจำพวกเดียวกับเราเขากินเลือดและเนื้อเพราะคำสาป เจโน่ดูดอย่างไม่เร่งรีบทำให้ราเชลอดไม่ได้จะหันไปแยกเขี้ยวใส่เขา

 

เฮ้ยๆ อย่ามาแยกเขี้ยวกลางวันแสกๆแบบนี้นะเว้ย

 

ก็รีบเดินสิร้อนจนจะไหม้ตายอยู่แล้ว

 

บอกแล้วไงให้ใส่เสื้อกันหนาวมาเจโน่แขวนกระเป๋าไว้บนคอของตัวเองและถอดเสื้อสูทสีแดงเข้มของตนเองออกพร้อมกับห่มให้กับเธอ ทั้งๆที่นี่เป็นหน้าร้อน แต่ถึงเราจะย้ายจากจอร์เจียมาที่นี่แล้วเราก็ต้องกันไว้ดีกว่าแก้ เพราะเธอแพ้แดดยิ่งกว่าอะไร

 

นายอยากให้ฉันดูแปลกหรอ ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันเป็นแวมไพร์และก็เลือดผสม

 

จะเป็นอะไรไปล่ะกลัวพวกนั้นมันแกล้งหรือไง

 

นายเป็นเลือดบริสุทธิ์ก็พูดได้สิ สีโคลนแบบฉันมันน่าพูดตรงไหนราเชลมุ่ยหน้าเดินไปด้านหน้าและโยนขวดเข้าถังขยะอย่างแม่นยำทำให้อีกคนที่งงงวยรีบเดินไปคล้องคอและเดินตามเธอทันที เอาน่าแม่สาวหัวดำ ว่าแต่..เธอรู้สึกมั้ยว่าช่วงนี้เลือดเธอกลิ่นแรง

 

กลิ่นแรงงั้นหรอ..

 

18..ปีที่ฉันจะเกิดมาแล้วงั้นหรือ

 

จะครบ 18 แล้วละมั้ง นายได้กลิ่นหรอราเชลหันไปถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลไหม้มองเพื่อนสนิทด้วยความกดดัน เจโน่ดมฟุดฟิดเพียงนิดเดียวกลิ่นดอกไม้ที่แสนรัญจวนใจก็ตีตื้นขึ้นจมูกหมาแบบเขาทันที ชายหนุ่มถอยห่างจากเธอหนึ่งก้าวเพื่อความปลอดภัย

 

แรงมากระวังตัวหน่อย

 

หญิงสาวผมดำแยกกับเพื่อนก่อนจะเข้าประตูโรงเรียนเพราะเจโน่มีนัดกับฝูงของเขา ราเชลเดินลากเท้าเข้าโรงเรียนด้วยความเหนื่อยหน่ายทำไมต้องมาทำอะไรที่นี่ด้วย ผมสีดำขลับขัดกับนักเรียนที่นี่ทุกประการแต่ที่นี่ก็ยังเห็นคนเอเชียอยู่บ้างเพราะ..ส่วนมากโรงเรียนนี้แวมไพร์ แวร์วูฟ หรือแม้แต่แม่มดก็เยอะเช่นกัน เรามีกันหลายเชื้อชาติ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในรัฐบอสตันแต่ประชากรเกาหลีในนี้ก็มีมากไปครึ่งแล้ว

 

บัตรนักเรียนก่อนจะเดินเข้าไปในรั้วได้ก็ถูกกักกันด้วยไม้เรียว บรรยากาศรอบข้างเย็นเยือกเท่านั้นก็รู้ว่าผู้คุมประตูเป็นเผ่าพันธุ์ไหน เขาย่นจมูกใส่อย่างเดียจฉันเพราะรู้ว่าเป็นเลือดผสม จะบอกว่าเป็นชนชั้นล่างสุดก็พูดได้ไม่เต็มปาก จะบอกว่าเป็นชนชั้นกลางก็คาคออีกต่างหาก ราเชลจ้องตากลับไปและล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาหยิบบัตรนักเรียนยื่นให้ทันที

 

หวังว่าจะไม่สร้างปัญหานะ ตัวด่างพร้อยของตระกูลนาเบเรียส’”

 

ฉันอยู่ตระกูลลี

 

หึ เอริคมาได้ยินคงขาดใจตายพอดี ลูกสาวแสนสวยปฏิเสธขนาดนี้ แต่อย่างว่าละนะ

 

พูดมากคุณเข่นเขี้ยวตอบกลับและเดินกระแทกไหล่เข้ามาด้วยความหงุดหงิดทันที จะบอกอะไรให้นะถ้าไม่พอใจก็ไล่ออกไปเลย แม่ไม่เคยห้ามอยู่แล้วเราจะย้ายกันอีกสิบรัฐก็ยังได้ ถ้าไม่ต้องมาเจออะไรน่ารำคาญถ้านี่ไม่ใช้คำสั่งของอัยการนาเบเรียส เอริคนั้นไงที่ทำให้เราสองแม่ลูกต้องย้ายจากจอร์เจียที่เขียวชะอุ่มมาอยู่เมืองใหญ่โตแบบนี้

 

ไร้มารยาท

 

แล้วมายุ่งอะไรด้วย

 

ราเชลเปิดประตูห้องอย่างเรียบนิ่งดึงสายตาของทั้งห้องมาได้ดี กลิ่นมนุษย์ตีกันมาเกือบครึ่งห้อง กลิ่นหมาป่าเบาๆ..และกลิ่นเลือดของแวมไพร์ชั้นสูง คุณหลบสายตาทันทีการยุ่งกับพวกเขาไม่ใช่การดีเสียเท่าไหร่ มือเล็กกระชับผ้าพันคอบางๆที่ปิดบังจุดส่งกลิ่นเอาไว้เสียก่อน

 

หวัดดี

 

อ้าวเพื่อนเจโน่ใช่มั้ย ดีๆ ฉันอแมนด้านะหญิงสาวผมหยิกหัวแดงเอ่ยมาพร้อมกับยื่นมือไปเช็คแฮนด์กลิ่นมนุษย์ตีรันขึ้นจมูกดังรั้งความระแวงว่าพวกเขาจะทำอะไรจากพวกด้านหลังห้องได้เป็นอย่างดี เจโน่อดใจไม่ได้ฟัดเธอได้เสียอย่างไรกัน แค่นี้ก็ทำให้เขี้ยวจะโผล่แทบบ้า

 

นี่มาการ์เร็ทมาการ์เร็ตเงยหน้ามองเท่านั้นฉันก็รู้ว่าเจอเพื่อนแล้ว เธอเผยยิ้มที่อแมนด้ายังนับครั้งเห็นให้กับราเชล คุณยิ้มตอบกลับไปและเลือกนั่งข้างมาการ์เร็ทเพื่อความปลอดภัยของอแมนด้าเสียเอง

 

เฮ้ ๆ – จะเนื้อหอมไปหน่อยนะมาร์ต!”โวยวายเมื่อเพื่อนใหม่เลือกนั่งข้างมาร์ต – หรือมาการ์เร็ตแทนที่เธอ ขนาดเจโน่ลียังเลือกมาร์ตเลยเถอะ คุณส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะเริ่มเอาของออกจากกระเป๋าเพื่อนำไปจัดให้เรียบร้อย

 

ล็อกเกอร์ของฉันล่ะ

 

ด้านนอกเดินไปแล้วเลี้ยวซ้าย

 

ขอบใจ

 

ราเชลลีจำใจต้องเดินผ่านพวกเขาเพราะถ้าเดินออกหลังห้องไม่ต้องย้อนไปไหน ใบหน้าเล็กยังคงนิ่งเย็นชาเช่นเดิม ช่างน่าสนใจอะไรเพียงนี้นะ เจย์ – แจฮยอน จอง แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ของตระกูลชั้นสูงที่อยู่มานานหลายปีได้แต่คิดพร้อมกับเท้าคางมองคนที่กำลังเดินออกไปคิดว่าผ้าพันคอบาง ๆ โง่ ๆ นั่นมันปิดบังตัวตนเธอได้ยังไงกันนะ

 

กลิ่นดอกโบตั๋นของเธอหอมดีนะ

 

ตึก !

 

ราวกับเดจาวูเหมือนเธอถูกดึงเข้าไปในฝัน หญิงสาวอยู่ในอ้อมกอดของชายคนหนึ่ง ริมฝีปากเย็นชืดจุมพิตที่หลังคอของเธอแผ่วเบาพร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดที่ข้างแก้มอย่างอุกอาจ เกินไปแล้ว เกินไปแล้วจริง ๆ ต้อนรับกันแบบนี้เลยสินะพวกสูงส่งคิดได้แบบนั้นก่อนจะฝืนเวทย์ของเขาเพื่อเดินออกไป

 

บอกแล้วไงว่าอย่าขัดคำสั่งนาเบเรียส ราเชล

 

ขอ..ร้องราวกับรู้ตัวคนทำเธอหันมองชายผมน้ำตาลสว่างที่กำลังเท้าคางมองกระดานอยู่อย่างอ้อนวอนให้เขาเลิกควบคุมเธอเสียที คิดอยากทำอะไรก็ทำสินะ ไม่สามารถโวยวายได้เพราะมนุษย์ยังอยู่กันเต็มห้องและเธอได้แต่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเขาเพียงเท่านั้น

 

ไอ้เจย์แบบนี้มันไร้มารยาทไปหน่อยนะ

 

จ่าฝูงมาเองแบบนี้ก็สนุกเลยสิรอยยิ้มร้ายหยัดขึ้นเมื่อราเชลถูกดึงไปตามแรงรั้งของ โดมินิค – โดยอง คิม ถ้าเกิดเพื่อนที่นี่จะเรียกเขาว่าโดมินิคแต่ถ้าเป็นเพื่อนเอเชียการเรียกโดยองมันไม่ยากเลยสักนิด ใบหน้าหล่อติดดุมองหน้าเธอหนึ่งครั้งพร้อมกับพยักหน้าให้ไปตามธุระตัวเองได้เลย

 

ไอ้เจโน่ฝากมาไม่ต้องกลัว

 

ถ้านี่คือพี่โดยองที่จอร์เจีย แสดงว่าเขาเรียนที่นี่ซ้ำงั้นหรอ

 

 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #42 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 22:20
    โอ้ว โดมินิคเท่มากแง เตโน่ก็ดืออ
    #42
    0