[NCT X YOU] gang's fruad.

ตอนที่ 6 : GANG'S FRUAD : STEP BY STEP -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    2 มี.ค. 62




พี่ฮันโซลมาแล้วหรอคะฮันวอลเอ่ยขึ้นเมื่อเธอได้เจอกับคนที่นัดกันไว้เมื่อสิบนาทีก่อนทั้งๆที่เขาเป็นหมอชื่อดังแต่ก็ยังเจียดเวลาออกมาหาได้อย่างรวดเร็วว่องไว เรามีความสัมพันธ์ที่จะเรียกว่าแฟนก็เรียกไม่ได้ จะเรียกว่าเพื่อนก็เรียกได้ไม่เต็มปากถ้าเขาอยากเรียกฉันว่าแฟนฉันก็ไม่ห้ามแต่สำหรับฉันเขามันก็แค่เครื่องมือเวลาฉันต้องการทำงานเท่านั้น

 

หายไปตั้งสามเดือนเธอยังกล้าเรียกฉันออกมาอีกหรอ

 

พี่ฮันโซลก็อย่าว่าจินอาแบบนี้สิคะใช่ เขาเองก็ยังไม่ได้รู้ชื่อจริงของคุณสักเท่าไหร่ จองจินอาเป็นชื่อที่หลบหลีกและดูโหลที่สุดที่เขาจะตามสืบได้ ฉันทำประวัติไว้เป็นร้อยๆอันไม่มีอันไหนซ้ำกันแน่นอน ฮันโซลถอดเสื้อกาวน์ออกจากตัวโดยมีร่างเล็กคอยช่วย เขาลอบมองใบหน้าของเธอที่ยิ้มอย่างน่ารักให้เขาเสมอ เธอเหมือนลูกแก้วบริสุทธิ์ของเขา

 

จะบอกพี่ได้หรือยังว่าหายไปไหนมา บอกแค่ว่ากลับมาเลเซีย?

 

หนูก็กลับไปเยี่ยมอาม่าตามปกติค่ะแต่แค่ที่ผ่านมานี้อาม่าอยากอยู่กับหนูนานๆ หนูเลยไม่ได้กลับมาอีกอย่างหนูเพิ่งเปลี่ยนเบอร์ไปด้วยร่างเล็กยื่นโทรศัพท์ไอโฟน8ที่เพิ่งถอยก่อนจะออกมาไม่นานโดยมีมาร์คเป็นคนยัดพวกข้อมูลเอาไว้เหมือนใช้นานแล้วสักสองเดือน

 

แล้วไม่คิดจะบอกกันบ้างหรอเห็นพี่เป็นอะไรวะ

 

เป็นคนพิเศษ

 

คิดว่าพี่รักแล้วทำอะไรก็ได้งั้นสิฮันโซลจิบกาแฟที่เธอสั่งให้และมองทางเธอที่ทำหน้ารู้สึกผิดแล้วก็โกรธไม่ลงซะงั้น ถ้าถามฮันวอลว่าเธอรู้สึกสงสารเขาไหม เขาเป็นคนเดียวที่คุณรู้สึกสงสารเพราะเขาเล่าเรื่องครอบครัวของเขาซะหมดเปลือกและเขาคิดว่าเธอเป็นทางพึ่งที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่มากที่สุดแล้ว ใจก็รู้สึกผิดแทบตายแต่ขาก็ก้าวมาหลายขั้นแล้วจะให้ถอยก็คงไม่ไหว ฉันเลยจำเป็นต้องติดต่อกับเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆ

 

ก็ไม่ได้แบบนั้นซักหน่อยตอนนี้กลับมาอยู่ที่นี่แล้ว วันหลังจะมาหาบ่อยๆ

 

อืม

 

ยังไม่หายโกรธจินอาชัดๆเลย จะให้ชดใช้ยังไงดีคะเบ้บฮันวอลเขยิบเข้าไปใกล้พร้อมกับขึ้นเก้าอี้มานั่งใหม่ เก้าอี้ทรงสูงที่ขาเธอลอยร่างเล็กจึงเขยิบไปวางแขนใกล้กับอีกคนที่วางอยู่ก่อนแล้ว มือเล็กกุมมือของจีฮันโซลเอาไว้แผ่วเบาพร้อมกับลูบปลอบประโยน มือของเขามีแผลเหมือนก่อนที่ฉันจะยุ่งๆอีกแล้ว ทะเลาะกับพ่อเลี้ยงอีกแล้วสินะ

 

ช่วงที่หนูไม่อยู่ยากมากเลยใช่มั้ย

 

เพิ่งรู้หรือไง

 

จะไม่หายไปไหนแล้ว

 

ฉันจะรักษาสัญญาเอาไว้ให้ดีที่สุด

 

(ไปสัญญาอะไรน่าอึดอัดแบบนั้นกัน ถ้าทำไม่ได้เธอจะรู้สึกผิดเองนะ)

 

มาร์คเอ่ยบอกกับเธอภายในอินเอียร์ที่สวมไว้ตลอดเวลา ฮันวอลสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาพูดออกมาไม่ให้สุ้มให้เสียงเกิดโดนจับได้ ถ้าฮันโซลต้องเสียใจเขาอาจจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อแน่ๆ ไอ้มาร์คนะไอ้มาร์ค

 

พี่โคตรเหนื่อยเลยว่ะจินอา ถ้าไม่ได้เธออยู่ใกล้ๆอีกคงต้องตายแน่

 

คืนนี้ไปนอนด้วยก็ได้พี่จะได้นอนหลับสบายๆมีฉันคอยทุบหลังให้ คุณหมอที่ทำงานหนักของจินอา^^”รอยยิ้มที่มาร์คเองก็คิดว่าเธอไม่ได้ประดิษฐ์แต่เธอให้กำลังใจจีฮันโซลจริงๆ แบบนี้มันลำบากแล้วถ้าเกิดสักวันฮันโซลอาจจะตกเป็นเป้าหมายและโดนฆ่าเอาได้และคนที่เสียใจที่สุดมันต้องเป็นเธอแน่ๆ จะต้องโทษตัวเองที่เอาตัวเข้าไปเกี่ยวและยังไม่เลิกยุ่ง แถมยังปกป้องสายไม่ได้อีกต่างหาก

 

ไม่ได้หรอกวันนี้โรงพยาบาลโซลมีเลี้ยงต้อนรับผู้อำนวยการใหม่น่ะ

 

อ่า..งั้น

 

ไม่เป็นไรหรอกเธอไปเรียนเถอะไม่ต้องห่วงพี่คอยตอบข้อความพี่ก็พอนะฮันโซลจูบลงที่ริมฝีปากของเธอแผ่วเบาและซบหน้าลงกับหัวของเธอที่พิงไหล่เขาอยู่ก่อนแล้วอย่างหาที่พักพิง ฮันวอลเม้มปากลงแผ่วเบาเธอไม่ได้คิดอะไรกับจูบของเขาแต่เธอสงสารกลัว..กลัวว่าเขาจะรักเธอมากเกินกว่าจะอยู่คนเดียวถ้าเธอต้องหายไปเพื่อความปลอดภัยของเขา



 

ร่างเล็กแยกกันกับหมอฮันโซลเมื่อสิบนาทีก่อนก่อนที่เธอจะเดินขึ้นรถออดี้ของเธอไป ซบหน้าลงกับพวงมาลัยถ้าเกิดเขาซวยขึ้นมาละวะ เอาวะในเมื่อคุณอารยองเองก็รออยู่เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงถอดอินเอียร์ออกจากหูพร้อมกับไม่ลืมปิดมันไปด้วยไม่อยากให้มาร์คมาได้ยินเวลาขับรถ

 

เมื่อเธอเลี้ยวเข้าซอยบ้านก็เปิดกระจกพร้อมกับหยิบมาการองที่ซื้อมาจากคาเฟ่ยื่นให้กับยามหนุ่มหล่อหน้าประตูทางเข้าด้วยรอยยิ้ม ตอนเช้าถึงสองทุ่มจะเป็นเวรของเขาชเวซีวอน คุณคะ มาการองสำหรับเช้าวันจันทร์ค่ะ ขอบคุณที่คอยดูแลรักษาทางเข้าหมู่บ้านเรานะคะ

 

โอ๊ะ คุณฮันวอลอีกแล้วหรอครับ ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ต้อง— นั่นๆไปอีกแล้วซีวอนมองร่างเล็กที่ขับรถออกไปทันทีที่เขาทำท่าจะบ่นเธอที่ซื้อมาให้ทุกครั้งที่เขาเป็นเวร ไม่กาแฟก็ขนมต่างๆอีกนิดก็จะคิดว่าชอบแล้วนะถ้าไม่ติดว่าเราเองก็..เป็นพวกเดียวกัน

 

แบบที่ว่าเธอจ้างเขาและลุงเขาเอาไว้

 

ร่างเล็กกดรีโมทเลื่อนประตูเปิดออก มองเฉยๆก็เหมือนโรงรถที่มีรถธรรมดาเหมือนวัยรุ่นอยู่กันแต่เมื่อเธอผลักผนังที่18 จากการมองไม่ต้องนับเลยด้วยซ้ำเพราะเราทุกคนผลักมาเป็นล้านๆรอบแล้ว จึงไม่พลาดที่จะพาไปเก็บรถใต้ดินที่มีอีก20กว่าคันข้างใต้นั่น แถมเรายังเก็บปืน ระเบิด ของที่ไว้ปฏิบัติการไว้อีกด้วย

 

จอดรถเสร็จก็รีบเข้ามาเสียงตะโกนจากชั้นบนรู้เลยว่าน้ำเสียงแบบนี้น่ะลีแทยงแน่ๆ รายนั้นอาจจะรอกับข้าวจนรากงอกก็ได้ หญิงสาวเบ้ปากพร้อมกับคว้าถุงพิซซ่าห้าถาดมาถือเอาไว้แถมยังต้องหยิบแก้วน้ำเท่าจำนวนคนมาด้วย ร่างบางใช้เท้าปิดประตูพร้อมกับเดินขึ้นมาชั้น1อย่างทุลักทุเลโดยปราศจากการช่วยจากผู้ชายที่นั่งดูหนังของซูจีอยู่หน้าทีวี

 

ลูคัส ใครเป็นลูกพี่แกมาช่วยถือเดี๋ยวนี้ลูคัสยอมละสายตาจากเบซูจีและกระแทกเท้ามาช่วยถือของ จองอูเองก็เช่นกันเขาเดินมาจากห้องน้ำคว้าถุงแก้วน้ำนับสามถุงมาช่วยถือโดยไม่ต้องขอร้องอะไร ถ้าถามว่าพวกผู้ชายพวกนั้นสนใจคุณหรือยังละก็

 

ทำไมสวยขนาดนี้วะโดยองพร่ำพรรณนาถึงความสวยของซูจี

 

ร้องเพลงก็เพราะเหมาะมากเหมาะเป็นแม่ของลูกแทยงพูดเสร็จแทบจะเดินไปลูบหน้าจออยู่แล้ว

 

ของกูต่างหากเหอะแจฮยอนเอ่ยขึ้นมา นี่คนนิ่งๆแบบเขาก็เอาด้วยหรอเนี่ย

 

ของแดกมาแล้วลุกๆมาร์คใช้เท้าสะกิดเรียกพวกพี่ด้านล่างโซฟาชี้ไปที่โต๊ะที่มีลูคัสเปิดพิซซ่ากินเรียบร้อยแล้ว เธอเลิกสนใจพวกเขาและคว้าแก้วน้ำอัดลมมาดูดแก้ร้อนด้านนอก

 

กินไปคุยไปก็แล้วกันนะคุณพูดขึ้นมากลางวงกินข้าว พวกเขาไม่ได้หยุดทานแต่ต่างคนต่างหยิบและมองไปที่ทีวีแต่ก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าพวกเขาฟังอยู่เหมือนกัน ในเมื่อถ้าวันนี้มีเลี้ยงที่โรงพยาบาลคนก็จะน้อยลงเช่นกัน

 

วันนี้เราต้องเข้าไปผ่าตัดที่นั่นพวกเขากินเลี้ยงกัน ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะใช้เวลากี่ชั่วโมงแต่ฉันคิดว่าถ้าหมอไปกินเลี้ยงยังไงสักแผนกก็น่าจะมีที่ว่างบ้างเราขโมยพวกเครื่องมือใหญ่ๆมาไม่ได้อยู่แล้ว ฉันเลยเสนอให้เธอว่าไปผ่าที่นู่นเลยและฉันจะคุ้มกันเป็นอย่างดีระหว่างที่พวกเราผ่าตัดกันอยู่นั้น เราจะแทรกแซงกล้องวงจรปิดโดยที่ไม่ให้มีใครซวยสักคน

 

วันนี้เลยหรอวะเมื่อวานเพิ่งออกไปทำงานมานะโดยองหันมาตอบ เขาคงเหนื่อยแต่ขอโทษเถอะนะเขายังไม่ได้เข้าไปสู้เลยด้วยซ้ำ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถ้าเกิดเขาไปแล้วมันเหนื่อย ฉันไปแค่แจฮยอน มาร์ค จองอู ลูคัสก็แล้วกัน มาร์ค จองอู ลูคัส แจฮยอนนายต้องไปกับฉัน

 

เดี๋ยวๆ แล้วทำไมพวกเธอให้ฉันอยู่บ้านกันสองคนวะแทยงรีบถามเมื่อเธอทิ้งเขาไว้ที่บ้านสองคนทั้งๆที่เขาน่าจะออกไปด้วย

 

เหนื่อยไม่ใช่หรอก็อยู่บ้านไปสิ

 

ไม่เหนื่อยแล้วก็ได้ครับแม่โดยองยอมแพ้แล้วเมื่อเธอประชดกันแบบนี้ ฮันวอลยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยและหันไปกินพิซซ่าต่อเมื่อเธอบอกพวกเขาเรียบร้อยแล้วแต่ดูเหมือนชายหนุ่มข้างๆเธอจะคอยมองปฏิกิริยาเธอตลอดเวลาแบบเนียนๆที่เธอแทบไม่รู้ตัว

 

แล้วกี่โมงละแจฮยอนถามขึ้นเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยถ้าเขาแอบมองเธอนานและบ่อยเกินไป ฮันวอลจึงมองนาฬิกาตอนนี้ก็บ่ายสองกว่าๆ ไม่แน่ใจว่าพวกเขาออกไปเมื่อไหร่และเธอบอกว่าอยากให้ฮันโซลส่งข้อความมาหาเธอก่อนออกไป และเธอคิดว่าเขาไม่ลืมแน่ๆ

 

อาจจะดึกหน่อยฉันคิดว่าเดี๋ยวหัวค่ำเราก็ออกไปบ้านคุณจังมีพร้อมกัน

 

โอเค งั้นก็กินให้อิ่มแล้วกันมื้อนี้จองอูเอ่ยขึ้นและยัดพิซซ่าเข้าปากอีกครั้ง เธอเห็นแบบนั้นแล้วอยากจะขำออกมาประวัติศาสตร์ไม่เคยสอนเขาหรอว่าถ้ากินเยอะเกินไปจะอ้วกตอนเราขับรถเมื่อเราพลาดเนี่ย พอดีๆก็ได้น่ะ เกิดเราพลาดขึ้นมาแล้วต้องให้ฉันขับรถแบบนั้นอีกละ

 

เฮ้ยๆๆๆ อย่าคายสิโว้ยโดยองที่นั่งใกล้สุดรีบโวยวายเมื่อจองอูคายออกมาทันที เห็นนิ่งๆแบบนี้ก็กลัวฉันขับรถเหมือนกันนะเนี่ย อย่าว่าแต่จองอูเลยแม้แต่มาร์คมันยังวางพิซซ่าไว้ที่ถาดเหมือนเดิมเลยเถอะ เอาเถอะ ฉันเข้าใจพวกเขานะว่าฉันขับรถเก่งเกินไปจนพวกเขาไว้ใจและกินกันแค่นี้น่ะ 555555555

 

ฉันไปนอนก่อนนะยังไงก็ถ้ามีอะไรก็เคาะเรียก ช่วงนี้ปวดหัวบ่อยๆฮันวอลพูดทิ้งท้ายทุกคนเอาไว้และเธอก็เดินออกไปก่อน อาการที่ทุกคนแทบจะไม่สนใจเธอแต่แจฮยอนไม่เป็นแบบนั้นเขาลอบมองร่างเล็กก่อนจะลุกอย่างเนียนๆเพื่อไปหายาให้ดอมเวอร์ชั่นผู้หญิงแบบเธอกินอย่างน้อยจะได้ไม่ป่วยตอนทำงานนั่นแหละเลือดของมิตรภาพมันเข้าเส้นเลือดแล้ว

 

เดี๋ยวนัมฮันวอล..

 

อ้าวอิ่มแล้วหรอทำไมตามมาล่ะง่วงเหมือนกันหรอ?ฮันวอลหันหน้ามาตอบทันทีที่ผมเดินตามไปทันเธอ แจฮยอนยื่นยาหนึ่งเม็ดพร้อมกับน้ำเปล่าที่ถือมาด้วยให้กับเธอ เปล่า เอายาขึ้นมาให้

 

โห..ซึ้งเลยอะคุณ ขอบใจมากนะถ้านายไม่เอามาให้ฉันฉันคงไม่กินอะขี้เกียจเธอหยิบยามาทานอย่างไม่อิดออดไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ต้องงอแงเมื่อเจอยา เธอกระดกน้ำที่ผมเตรียมมาอึกๆลงคอ เห็นแบบนั้นมันก็ชื่นใจที่เธอไม่ดื้ออะไร ฮันวอลวางแก้วที่มือของผมตามเดิมพร้อมกับรอยยิ้มขอบคุณ

 

ไม่เป็นไร เธอต้องขับรถไม่ควรป่วย

 

ห่วงชีวิตตัวเองนี่เองนายก็นอนหน่อยนะแจฮยอน ใต้ตาดำหมดแล้วรู้มั้ยน่ะ

 

ไม่เคยมีใครดูเขาออกแบบเธอ

 

อะไรของเธอฉันนอนหลับสบายทุกวัน

 

หรอ ตอนตีสองนายออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกตลอด นอนไม่หลับก็คือนอนไม่หลับเอาล่ะ..ฉันจะไปนอนพักล่ะเธอพูดถูก ผมติดบุหรี่มากช่วงนี้อาจจะเพราะเครียดและเขาเองก็มีปัญหาการนอนไม่หลับมานานแล้วถ้าเกิดว่าที่นั้นเขายังไม่แน่ใจว่ามันจะปลอดภัย

 

อ่อ! ถ้าอยากนอนหลับก็ต้องไว้ใจพวกเราไม่ต้องกลัวว่าเราจะลอบฆ่านายหรอก เราไม่ใช่สปายลับที่พร้อมฆ่าคนเรามันก็แค่กระบวนการต้มตุ๋นเท่านั้นร่างเล็กเกาะขอบประตูมองหน้าเขาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอมักมอบให้คนที่เป็นเหยื่อตลอด ผมยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้นยกมือขึ้นมาตอบรับว่าเข้าใจแล้วที่เธอแนะนำมาฮันวอลยิ้มอีกครั้งจนตากลายเป็นสระอิและเธอก็ปิดประตูห้องกลับไป

 

งั้นผม..ก็ควรนอนพักสินะ?

 


 

วันนี้จะมีหมอย้ายมาจากฮาร์วาร์ดสามคน เป็นผู้หญิงหนึ่งผู้ชายสองล่ะเราต้องเตรียมการต้อนรับเลยนะเสียงของพวกหมอคุยกันนี่พี่ฮันโซลถอดกาวน์เอาไว้ที่ไหนกันนะ แล้วทำไมเขายังไม่ทักมาหาฉันอีกนะตอนนี้ก็สองทุ่มเข้าไปแล้วด้วย อารยองเองก็เริ่มจะเพ้อพิษไข้แล้วด้วย

 

แล้วเขามากันกี่โมงหรอครับ

 

น่าจะเข้าเวรตอนสามทุ่มล่ะเข้ามาตอนพวกหมอใหญ่ไปกินเลี้ยงน่ะสิ อิจฉาจะตายอยู่แล้วแสดงว่าตอนนี้พวกหมอยังไม่ได้ไปกันงั้นหรอ มาร์คหันหน้ามามองคุณที่เริ่มจะหงุดหงิดแล้ว แขนแกร่งโอบรอบคอพร้อมกับตบไหล่ให้ใจเย็นลงหน่อย ยังไงตรงนี้ก็มีคุณจังมีอยู่ด้วย

 

ใจเย็นหน่อยดิไอ้แสบพี่แทยงลูบหัวของคุณอย่างให้กำลังใจ เพิ่งเคยเห็นเธอลนลานแบบนี้จนดูออกง่ายๆแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่ล่ะคุณอารยองคงสำคัญมากในสายตาของผู้หญิงด้วยกัน

 

(พวกหมอใหญ่ก็ต้องเข้าผ่าตัดใหญ่ส.ส.คิมอยู่นี่ไง ถ้าเกิดพลาดมาโดนฆ่าแน่ๆผมว่าไม่เห็นมันจะน่าอิจฉาตรงไหน)

 

(จะได้ไปกินเลี้ยงหรือเปล่าก็ไม่รู้)

 

เวรเอ๊ย!!”จองอูได้ยินแบบนั้นก็หงุดหงิดออกมาเมื่อเห็นว่าเราอาจจะต้องย้ายวันแต่ถ้าย้ายวันเราก็จะเสี่ยงยิ่งกว่านี้ ให้ฉันเข้าไปบอกคุณพ่อไหมละคะว่าขอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

 

คิดว่าพ่อคุณมีสัจจะขนาดนั้นหรอคะร่างเล็กหันไปตาขวางใส่ทันทีเมื่ออีกคนจะไว้ใจพ่อตัวเองเกินไปแล้ว ทั้งๆที่พ่อตัวเองดันเคยทำความชั่วจนแจฮยอนต้องไปล้วงข้อมูลขนาดนั้น

 

นี่เธอ!!”

 

อย่าโวยวายได้มั้ยจังมีที่ฮันวอลพูดมันก็ถูก พ่อเธอไว้ใจไม่ได้หรอกแจฮยอนก็คิดว่าฮันวอลพูดถูกแล้วที่ไม่ให้ใครเข้ามายุ่งกับการผ่าตัดครั้งนี้ และฮันโซลเองก็เช่นกันเขาควรจะอยู่คนละโลกกับคุณ

 

ตื้อดึง!

 

JiHanSol : พี่กำลังจะออกไปงานเลี้ยงแล้วนะ โบกแท็กซี่ไปไม่เมาแล้วขับแน่นอน

JA : ค่ะ ^^ เป็นห่วงนะคะออกไปดึกๆแบบนี้

JiHanSol:มีผ่าตัดด่วนแต่กำลังออกไปแล้วล่ะ นอนหลับฝันดีนะพี่น่าจะดึกเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน

JA : ดูแลตัวเองด้วยนะคะ

JiHanSol : <LOVE> *sent a sticker

แจฮยอนนายมากับฉัน พี่แทยงพี่โดยองก็ด้วยมานี่เลยเพราะต้องใช้พวกคนหล่อๆพวกนี้มาด้วย แต่ก่อนจะเดินออกไปเธอก็ย้อนหลังกลับมาเหมือนเดิม เดี๋ยวฉันจะเรียกในไมค์นะรีบตามมาตอนฉันเรียก


ตามแผน..ของฉันและจองอูที่เรารู้กันสองคน

 

ได้

 

ทวนโค้ทอีกทีมาร์คคว้าแขนของพี่แทยงเอาไว้ก่อนที่พวกเขาจะไปกันจริงๆ โค้ท B คือเรียกจองอูลูคัส

 

โค้ท P คือทางสะดวก

 

โค้ท S คือต้องออกจากที่ปฏิบัติภารกิจโดยไม่ต้องคิดถึงอะไรทั้งนั้น จับคนเดียวดีกว่าทุกคนแจฮยอนเป็นฝ่ายพูดคนสุดท้าย ต่อจากโดยองที่พูดคนแรก แทยงคนที่สอง พวกเรามองหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฉันจะเดินไปอีกทางที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเพื่อหลบกล้องค่อยไปหลบอีกทีด้านใน

 

ถ้าพวกหมอใหม่มาฉันจะแจ้งไปทันที

 

มึงระบุตัวตนแล้วหรอจองอูเขยิบมามองมาร์คที่ยังพิมพ์ภาษาCไม่หยุดไม่หย่อนแบบนั้น มาร์คพยักหน้าตอบเขาเริ่มค้นหาตอนได้ยินพวกนั้นพูดกันทันทีและรู้ว่าหมอที่มีชื่อเสียงจากเกาหลียังไงข่าวก็ต้องลงและทุกอย่างก็เป็นไปตามที่คิดหญิงหนึ่งชายสองคน

 

ซนเยจิน ชาอึนอู บยอนแบคฮยอน

 

ส่วนสูงของบยอนแบคฮยอนจะยัดใครไปได้วะ..ไม่พี่โดยองก็ต้องพี่แทยงล่ะวะ

 

พวกนั้นมีแผนว่ายังไงลูคัสเอ่ยถามกับทั้งมาร์คและจองอู จังมีที่มองสามคนเข้าประตูไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วตามแผนคือเธอต้องตามเข้าไปทันทีเลย จองอูจึงหันหน้ามามองจังมีที่พยุงอารยองที่ไม่มีแรงอย่างทุลักทุเล ผมจะพาคุณเข้าไปเองและไม่ต้องห่วง ถ้าเกิดมีเรื่องไม่ชอบมาพากลคุณหนีได้เลยส่วนคุณอารยองผมจะจัดการเองครับ

 

ค่ะ เพราะถ้าแบบนั้นมาช่วยอุ้มอารยองทีค่ะ

 

ไปไอ้ลูคัสสลับเวรกับโดยองลูคัสตบไหล่ให้กำลังใจเพื่อนรุ่นเดียวกันอย่างมาร์ค พร้อมกับที่ชายหนุ่มสองคนแท็กมือกันเพื่อทำงาน มาร์คต้องอยู่ที่นี่เพื่อคอยปิดกล้องวงจรปิดและระบบต่างๆที่จะจับพวกเราได้เมื่อพวกนั้นรู้ตัว ประตูทุกทางแทบจะมีตำรวจและแน่นอนต้องมีคนของพวกนั้นแน่นอน

 

ซ้ายมือมาจากโมเดลลิ่งจัดการเลย

 

(ขอบใจ ไอ้คัสไปจัดการดิ๊) จองอูเอ่ยบอกเพราะตัวเองอุ้มอารยองไว้ที่หลังเรียบร้อยแล้ว ลูคัสเดินอ้อมไปด้านหลังต้นไม้ก่อนจะฟาดมือที่หลังคอของชายชุดดำอย่างแรงจนมันล้มลงไปไม่ทันรายงานว่าเห็นพวกเขา

 

ตรงไปอีก50เมตรในอาคารมีเป็นสิบ ไปเข้าอาคารอื่น

 

(เวร จะให้ไปไหน)

 

อ้อมไปเข้าตึกกุมารเวช ถอยออกมาแล้วเลี้ยวซ้ายไปเดินตามทางเดินแสงไฟ ถ้าเป็นไปได้ก็วิ่งครับพี่จองอูมาร์คพูดเพราะจนจองอูชะงักแต่เขาก็ยิ้มแค่นั้น มาร์คเองก็เริ่มจะให้ใจพวกเขามากขึ้นแล้วเมื่อเห็นรอยยิ้มของจองอูผ่านกล้องวงจรปิดที่เขาเชื่อมเอาไว้แต่ฝ่ายนั้นไม่ได้ไฟล์แน่นอนและอีกอย่างมันจะเหมือนโดนไวรัสด้วยทางนู้น ก่อนจะไหวตัวยังไงพวกเขาก็ต้องได้เข้าห้องผ่าตัดก่อน

 

(ขอบใจมากน้องไปลูคัสมึงคอยดูทาง)

 

(ระวังตัวด้วยนะมาร์คกูจะรีบให้ลูคัสกับโดยองกลับไปหามึงแน่นอน)

 

ได้อยู่แล้ว พี่ก็ด้วย

 

ทีม..พวกเราเรียกมันว่าแบบนั้น



-TALK-

อยากให้ความสัมพันธ์คนที่ไม่เคยเจอกันมันเป็นแบบ step by step ค่ะ ฮิฮิ กลับมาแล้วค่าหลังจากการสอบอย่างหนักหน่วงต่างๆเราจะอัพได้ถี่ขึ้นและสมองแล่นมากเพราะได้ดูหนังพวกนี้บ่อยมันสนุกมากๆค่ะ  เราชอบและคิดว่าอยากเขียนได้แบบเป็นแนวของตัวเอง ^_^

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

228 ความคิดเห็น

  1. #172 JK_nest9704 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 20:50

    ดูสนิทกันมากขึ้นนะ

    #172
    0
  2. #32 Starlight_ice (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 15:31
    รอจ้าาาา
    #32
    0
  3. #26 nsbt_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 12:34
    รอคับ สนุกมาก
    #26
    0
  4. #25 บุปผาสุริยัน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 01:01
    หูยยยยยยย รอไรท์มาต่ออยู่น้า
    #25
    0