[NCT X YOU] gang's fruad.

ตอนที่ 11 : GANG'S FRUAD : NAM'S FAMILY 2 -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    21 มี.ค. 62


181005 Regular Dream #NCT #NCT127 #NCTU #재현 #JAEHYUN181005 Regular Dream #NCT #NCT127 #NCTU #재현 #JAEHYUN



นั่นไง สุดท้ายก็ต้องมานั่งตรงนี้จนได้ คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับจะทำท่าลุกตลอดเวลาแต่เสียงน่ารำคาญของผู้หญิงคนนั้นก็ดังเข้าโสตประสาทอยู่ได้ว่าให้นั่งอยู่ก่อนแป๊บเดียวแค่แป๊บเดียวพอจะไปก็วิ่งมาทั้งๆที่ตัวเองเข่าไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น

 

วันนี้แจมินกลับบ้านช้าน่ะแม่เลยทำแค่นี้กินได้มั้ย

 

แล้วใครบอกว่าจะกินคุณรวบกระเป๋าเมื่อรู้ว่าเขาทำอะไรที่ครัว ตอนแรกก็แค่คิดว่าเขาอาจจะไปหาอะไรสักอย่างมาให้ทาน ไม่เคยเลยไม่คิดอยากจะนั่งเผชิญนั่งกับผู้หญิงคนนี้สักวินาทีเดียว นัมฮันวอลคว้าทุกอย่างที่ตัวเองพกมาและเดินดุ่มๆไปประตูหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว

 

อย่าไปเลยนะวอล..อยู่กับแม่นะ

 

“..”

 

แค่กินข้าวเสร็จก็ได้นะลูก

 

อย่ามามองแบบนี้ได้ป่ะคุณ ไปสิ จะกินให้สักคำแล้วฉันจะรีบไปฮันวอลเดินแทรกผ่านนาอินฮยองไป ไม่สิคุณนายนาคุณนั่งลงพลางหันหน้าไปมองอีกคนที่ดูนิ่งไปหลังจากที่คุณพูดประโยคนั้นไปก่อนจะหันมายิ้มตามเดิมและรีบถือเหยือกน้ำส้มคั้นมือสดมาเทให้อย่างใจดี

 

เสแสร้ง

 

อันนี้ข้าวผัดกิมจิแบบที่หนูชอบเลยนะ แม่ใส่ชีสให้ด้วยแล้วก็ไก่ต้มโสมน้ำซุปที่เราชอบซดด้วยนะลูกคุณนายนารีบตักสิ่งที่คุณชอบมาวางไว้ที่จานทันที จำได้ด้วยงั้นหรอแต่สายตาที่คุณส่งไปกลับทำให้เธอชะงักแขนลงพลางกลับมาทานเงียบๆตามเดิม มือเล็กตักข้าวผัดขึ้นและนำมันเข้าปากบอกตรงๆมันโคตรจะอร่อยแต่ทำยังไงได้ถ้ามันฟอร์มมันก็ต้องฟอร์มไปให้ได้ตลอด

 

หรือเราอยากกินอะไรอีกมั้ย

 

“..”

 

อยากกินช็อกโกแลตปั่นมั้ยคะฮันวอล

 

กินไปเถอะคุณอ่ะฮันวอลหันช้อนให้แม่หันไปกินสักที ยิ่งอายุเยอะแล้วการกินให้อิ่มนอนให้หลับก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง อำนาจก็กระหายพอตอนนี้ก็ยังมายุ่มย่ามน่ารำคาญเสียจริงอยากจะเขวี้ยงช้อนแล้วเดินออกมาเลยแต่เพราะแววตาของคนเป็นแม่ยังคาดหวังว่าคุณจะเรียกเธอว่าแม่บ้างมันก็น่าสงสารพอแล้วถ้าทำขนาดนั้น

 

รับรองว่านักแสดงเบอร์ใหญ่อย่างนาอินฮยองคงน้ำตาแตกและคุณก็กลายเป็นเนรคุณทันที

 

Rrr..rr

 

ป้ายูริม

 

คะม๊าร่างเล็กรับสายโทรศัพท์พร้อมกับกรอกเสียงที่แสนอ่อนหวานและเป็นเธอสมัยก่อนให้กับสายปริศนาในสายตาของคุณนายนา ก่อนจะรีบลุกออกจากโต๊ะอาหารไปที่หน้าบ้านเสียก่อน ป้ายูริมเป็นป้าที่คุณไปช่วยมาจากพวกดอกเบี้ยเงินกู้เถื่อนและตอนนี้ก็คิดว่าป้าแกเป็นอีกคนนึงที่เปรียบเสมือนแม่ อาจจะเพราะ..ป้าทั้งอ่อนโยนและใจดีละมั้ง

 

( วันพรุ่งนี้วันเกิดม๊าเองน้า..จะทำรามยอนกิมจิอร่อยๆให้เลย มาหน่อยนะฮียอนอ่า )

 

ได้ค่ะ พาเพื่อนไปด้วยได้มั้ยคะ

 

( ได้สิ เยอะๆเลยนะลูก )

 

M : ถ้าช้าจะเจาะไอพีหาแล้วนะนัมฮันวอล

H : จะกลับแล้ว

 

คุณลอบถอนหายใจพร้อมกับหันหลังกลับไปที่โต๊ะ มองจานข้าวที่ตัวเองกินพร่องไปนิดเดียวและเห็นสีหน้าของอีกคนเจื่อนลงไปยิ่งกว่าเก่า เอาวะ..เพราะถ้าแบบนั้นก็นั่งลงพร้อมกับรีบๆยัดข้าวทั้งหมดลงคอไปให้หมด มืออีกข้างหลังจากยัดข้าวลงคอไปได้แล้วจึงยกแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่มตามเดิม

 

ทำไมรีบกินขนาดนั้นละคะ รีบหรอ ให้แม่ห่อให้มั้ย

 

ไม่เป็นไรจะรีบกินให้หมดที่นี่คุณตอบกลับไปพร้อมกับตักไก่ที่แม่ทำไว้มาแทะอย่างเร็ว เพราะกลัวมาร์คจะเจาะไอพีจริงๆและเขาจะรู้ว่าคุณมาที่นี่ หญิงสาววางทุกอย่างลงพอรู้สึกว่าอิ่มแล้วก่อนจะเดินไปล้างมือที่อยู่ที่ครัวทันที

 

ให้แม่ไปส่งมั้ย

 

ไม่รบกวนคุณผู้หญิงหรอกค่ะคุณหันหน้าไปตอบเป็นครั้งสุดท้ายและหยิบลิปสติกจากกระเป๋าเปิดและทามันเดี๋ยวนั้นก่อนจะออกไปกลับได้ยินเสียงเปิดประตูของบ้านและรถของคนบางคนขับเข้ามาจอดภายในบ้าน ใจคุณก็เต้นระส่ำขึ้นมากลัว..กลัวว่าจะเป็นผู้ชายคนนั้นที่ทำร้ายคุณจนเกือบมีตราบาปไปทั้งชีวิต

 

แจมิน! หนูลามิ!

 

เลวร้ายไม่แพ้กันกับพ่อของเขาด้วยซ้ำ ว่าแต่ลามิ?

 

ร่างเล็กอยากจะหลบออกไปอีกทางแต่ทำยังไงได้กระเป๋าทุกอย่างเธออยู่ฝั่งนั้น จึงต้องจำใจเดินออกจากห้องครัวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง รอยยิ้มถูกยกขึ้นมาประดับบนใบหน้าเมื่อได้มองหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ อ่า..คนที่มากับนาแจมินจากนิวซีแลนด์สินะ แจมินเบิกตากว้างและยิ้มกว้างเมื่อพบกับฮันวอลที่นี่เขาทำท่าจะเดินเข้ามาหาคุณแต่คุณก็คว้ากระเป๋าไว้มือเดียวและถอยมาหนึ่งก้าว

 

ฮันวอล..เธอกลับ— ม

 

กลับก่อนนะคะคุณผู้หญิง..แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกขอบคุณหรอกค่ะ ฉันช่วยเพราะว่าเห็นคุณถูกเอารัดเอาเปรียบเฉยๆฮันวอลมองทั้งสองด้วยสายตาว่างเปล่าแจมินเจ็บปวดที่หัวใจเพราะสายตาแบบนั้นของเธอทั้งคำเรียกที่ไม่มีคำว่าแม่ ไม่มีคำไหนที่แสดงได้เลยว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ เธอเป็นคนใหม่ไปแล้ว

 

กำลังจะถามเลยค่ะว่าเป็นใคร

 

ทำไมต้องอยากรู้จักละคะปากไปไวกว่าสมอง พอรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปก็อยากจะตีปากของตัวเองเพราะสีหน้าของนางเอกข้างกายนาแจมินกำลังแสดงว่าเสียใจที่ถูกพูดไม่ดีใส่ ขอโทษทีค่ะ ฉันเป็นคนปากไวฉันไม่ได้เป็นญาติหรือว่าครอบครัวอะไรไม่ต้องอยากรู้จักก็ได้ค่ะแค่ผ่านมาเฉยๆ

 

ฮันวอล!!”แจมินตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออดสร้างความตกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก แต่เธอกลับไม่สะทกสะท้านอะไรมากมายขนาดนั้นก่อนรอยยิ้มใสซื่อจะส่งถึงแจมินเธอก็พูดเสียงเรียบซะแล้ว

 

ฉันชื่อ จี ฮานาค่ะ เรียกให้ถูกด้วย!”

 

เธอจะชื่อนั้นได้ยังไงกันเลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้วฮันวอล! เกลียดอะไรพวกเราขนาดนั้นเลยหรอ แต่ฉันรั— อย่าพูดมันออกมา!!”คุณตะโกนใส่อย่างเหลืออดเพราะกำลังโมโหที่เขาจะพูดคำว่ารักออกมา รักงั้นหรอ ตลกชะมัดแค่คิดก็จะอ้วกแล้วแขนเล็กสะบัดออกจากการเกาะกุมและชนไหล่ของเขาออกมาทันทีแต่ผู้ชายคนนั้นเขาไม่ได้แคร์ใครนอกจากคุณตามมาคว้าแขนไว้ท่ามกลางสายตาทุกคนอยู่ดี

 

ฉันจะพูด

 

นาแจมิน!! ปล่อยพี่เขานะ!!”เหมือนเสียงสวรรค์ของแม่จะมาช่วยเธอเอาไว้ ร่างเล็กสะบัดหลุดและแจมินมีสติมากขึ้น เขามองแววตาของแม่ที่มีน้ำตาไหลลงมา เสแสร้งละสิไม่ว่าคุณหัวเราะในลำคอกับความแสดงของบ้านหลังนี้ ตลก

 

คะ..คุณแม่ลามิหน้าเสียไปแล้วเพราะดูเหมือนว่าทั้งสองจะมีความสัมพันธ์ที่เธอต้องการจะได้จากเขามากที่สุด อยากได้รอยยิ้มจริงใจ อยากได้ความรักจริงใจ อยากได้ความใส่ใจจริงๆของเขาแต่กลับไม่เคยได้ทลายกำแพงเลย ต่างจากผู้หญิงผมดำคนนั้นที่มาจากไหนไม่รู้ได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว

 

คู่หมั้นของเรายืนอยู่ตรงนี้แต่ไปคว้าแขนผู้หญิงอื่นได้ยังไงหา!

 

เคร้ง!

 

มือถือในมือร่วงสู่พื้นทันที ใบหน้าของฮันวอลคงจะตกใจน่าดู แววตาผิดหวังที่ถูกส่งออกไปโดยไม่ปิดอะไรทั้งนั้น นี่สินะแผนของคุณนายคนนี้ให้ฉันมาเจอลูกชายทั้งๆที่ไล่ฉันออกจากบ้านเพราะว่าไม่อยากให้อยู่ใกล้นาแจมินอีกและกลัว..กลัวว่าฉันจะได้สมบัติของไอ้แก่นั่น ทั้งๆที่ฉันรังเกียจมันแทบตาย ฉันโดนมันทำนรกตั้งหลายอย่างพอเจอเงินกลบหน่อยกลับไม่มาช่วย แต่ตอนนี้ดันอยากให้มาเจอแจมินเพื่อจะได้ประกาศเรื่องที่เขาไม่ได้เป็นของฉันอย่างสมบูรณ์แบบน่ะหรอ

 

อุบาทว์..มันทุเรศไปหมด

 

ไม่ใช่..ฮะ..ฮันวอล ฟังฉันก่อน

 

นี่ไงคะ..การ์ดงานแต่ง เชิญหนูฮานามาด้วยนะลูก แม่อยากรู้จักเราแม่อยากเป็นแม่เรา

 

ฉันมีแม่อยู่แล้วค่ะไม่ต้องอยากมาเป็น

 

“..”

 

อ่อ งานแต่งขอสักสามสี่ใบได้มั้ยคะ เพื่อนฉันน่าจะอยากไปด้วยลามิเปิดกระเป๋าสะพายและยื่นการ์ดที่เธอไปแจกกับแจมินที่บริษัทพ่อของเขามาด้วยกันให้และมีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ ฮันวอลยิ้มรับและมองหน้าทุกคนเป็นสิ่งสุดท้าย

 

ถ้าไม่ไปจะฝากซองไปนะคะ ลาก่อนค่ะคุณหญิง คุณ..อะไรนะคะ นาแจมิน

 

ฮันวอล ฟังเราก่อนได้ป่ะวะ!!”

 

ย่าห์!! ยัยดื้อไปเร็วไอ้เนิร์ดจะกินหัวทุกคนแล้วเสียงโหวกเหวกจากด้านนอกจึงได้รู้ว่านั่นเป็นแทยงขับมาเขาลดแว่นกันแดดลงพร้อมกับกวักมือเรียกฮันวอล สายตาของแจมินแข็งกร้าวมากเมื่อเห็นว่าอีกคนไปกับผู้ชายคนอื่นและยังมีรอยยิ้มมากมายอีกต่างหากต่างจากเขาที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงทุกอย่าง

 

ฉันยังเหมือนเดิม..ฮันวอล ขอร้อง

 

เปิดประตูสิพี่แทยงจะรออะไรอีกละ

 

จ้าคุณแม่เขารับคำและดันแว่นกันแดดขึ้นตามเดิมพร้อมกับตรงไปข้างหน้าทันที ถ้าถามว่าทำไมแทยงถึงรู้หลังจากมาร์คบอกว่าจะเจาะไอพีแล้วมันทำไปแล้วนั่นแหละถึงได้รู้ว่าไปบ้านหลังนั้นอีกแล้ว รู้ว่าไปแล้วก็จะเจ็บ จะได้เจอไอ้แจมินก็ไม่เข็ดสักที พอมาเจอจังๆแบบนี้ก็แอบสงสารไม่ได้ ด้านนอกนัมฮันวอลอาจจะแสดงว่าตนเองบิชหรือว่าแรงอะไรแบบนั้นแต่พอมาเป็นแบบนี้แล้วมันก็นิ่งมาก นิ่งจนเขาต้องจอดรถไว้หน้าSUBWAYทางกลับบ้านเราเสียก่อน

 

ฮันวอลได้ยินพี่มั้ยเนี่ย ฮันวอล เฮ้ๆ ลงมานี่ก่อนมาเขาลากแขนฮันวอลออกจากรถพร้อมกับพานั่งที่ม้านั่งริมทางอย่างเป็นห่วง นิ่งเกินไปจนดูเหมือนลอยไปมาและแทบไม่มีสติ เกิดอะไรขึ้นกับฮันวอลวะเนี่ยในบ้านหลังนั้นมันรังแกฮันวอลอีกหรอวะ

 

ใครทำอะไรเธอวะบอกพี่หน่อยดิ๊แทยงจับแขนของฮันวอลไว้และเขย่าเพียงแผ่วเบา ร่างเล็กเงยหน้ามองพี่ชายคนโตของบ้านที่ตอนนี้น่าจะไปทำงานที่ต่างประเทศได้แล้วเพราะบอกให้คุณออกมาฟังการพิจารคดีแทน สีหน้าของแทยงถ้าเป็นตอนอารมณ์ปกติก็คงตลกน่าดู เขาจริงจังมากที่สุดเลยเหมือนกับตอนนั้นเลยที่เราตกลงกันว่าจะดูแลความลับของกันและกันแบบนี้

 

นัมฮันวอล!”

 

“..”

 

ฮะ..เฮ้ย โอเครึ— ไม่เป็นไรๆเสียงร้องไห้แงดังลั่นบริเวณนั้นจนแทยงรีบรวบตัวของคุณเข้าอ้อมแขนอุ่นของตัวเองทันที มือหนาก็เก้ๆกังๆเพราะไม่เคยมีน้องสาวครอบครัวก็ยังไม่เคยเห็นหน้าไม่รู้จะต้องปลอบด้วยวิธีไหนก่อนจะทรีตด้วยวิธีที่เขาจีบสาว ลูบหัวของฮันวอลเหมือนน้องสาวใจของเขาแกว่งไปหมดเมื่อเห็นฮันวอลร้องไห้ใส่เต็มขนาดนี้

 

ฮือ!!!”

 

เป็นอะไรวะเนี่ย..อย่าร้องๆแทยงพยายามปลอบอีกคนเอาไว้และโยกตัวไปมาแต่เธอก็ยังไม่ได้หยุดร้องหนำซ้ำยังกอดตอบและร้องไห้ออกมาอีกรอบอีกต่างหาก เขาถอยออกจากร่างเล็กเพียงน้อยนิดและยกปลายเสื้อยืดสีขาวขึ้นพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้น้องสาวคนเล็กของบ้านพร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้ามือหนาก็ยกขึ้นไปโยกหัวของเธอแผ่วเบา

 

เป็นอะไรหืม..อยากเล่ามั้ยเผื่อพี่จะช่วยเธอได้ สัญญาแมวของเราไง

 

..

 

พี่สัญญาแล้วไงจะดูแลให้ดีถ้ามาทำงานด้วยกันเพราะแบบนั้นบอกพี่มาเถอะนะ

 

แจมิน..ฮึก แจมินจะแต่งงาน..พี่แทยงฮือ!!!”เชี่ยเอ๊ย เขาได้แต่คิดแบบนั้นในหัวและกอดอีกคนไว้แน่นกว่าเก่า ไม่เคยเห็นฮันวอลเผลอไผลใจให้ใครสักครั้งและเธอก็คอยเอาแต่ช่วยแจมินอยู่ห่างๆตลอด ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เขาก็รู้เหมือนไอ้มาร์ค ผ้าพันคอถักสีครีมอ่อนทุกปีเธอถักแต่ไม่กล้าส่งไปที่นิวซีแลนด์ เธอทำให้ทุกคนในบ้านหมดแล้ว ทั้งตุ๊กตาสีชมพูที่ซ่อนอยู่หลังหมอนก็ด้วยเธอเกลียดสีชมพูเธอบอกเองและสีที่เธอชอบคือครีมอ่อนไม่ก็ดำแต่พวกเขาเห็นกันหมดแค่ไม่พูดเท่านั้น

 

ฮันวอลโคตรน่าสงสารเลยว่ะ

 

เขาเอาการ์ดมาให้หนูด้วยพี่ดูนี่

 

“..”ไอ้เวรนี่

 

แล้วหนูต้องไปยินดีเขาในฐานะอะไรเมียเก่าหรือไงวะพี่ ฮือเสียงร้องไห้ที่น่าสงสารของฮันวอลไม่อาจทำให้เขากล้าดุเธอเลยว่าร้องไห้เบาๆแต่กอดเธอเอาไว้อ้อมแขนต่อไปต่อให้เสื้อเขาจะเลอะเป็นดวงๆก็เหอะแต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่ค่อยเห็นฮันวอลเป็นแบบนี้นี่หว่า

 

แม่ง..ไอ้แจมินเดี๋ยวมึงเจอกู งานแต่งหรอเหอะ

 

กูจะพัง!!!!!


ร่างเล็กเดินเข้าบ้านดุ่มๆโดยไม่สนใจใครขนาดลูคัสเดินเข้าไปหายังยิ้มบางๆและเดินลิ่วไปเลย มาร์คก็จะเข้ามากวนประสาทไม่ได้อีกต่างหาก แถมยังหยิบเฮดโฟนติดมือไปด้วยอีกต่างหาก ร่างเล็กปิดประตูดังตึงก่อนที่ชั้นสามจะเริ่มเงียบเป็นป่าช้า

 

อะไรวะ ไอ้น้องเล็กเป็นอะไรจองอูเอ่ยถามด้วยความงุนงงจู่ๆก็เห็นท่าทางที่ไม่เคยเห็น นิ่งเงียบเหมือนไม่ใช่ยัย18มงกุฏเลย ปกติจะบ่นไม่ก็มีอะไรมากวนประสาททุกคนไม่แพ้กันแต่คราวนี้จมูกก็แดงแถมตาก็บวมเฉ่งยิ่งกว่าอะไรอีกเหอะ

 

มีปัญหาชีวิตนิดหน่อยอย่าไปสนใจเลยแทยงบอกแค่นั้นและมองหน้าแทยงพร้อมกับพยักหน้าไปด้านบนไม่ลืมแตะแขนมาร์คและพยักหน้าไปด้านบนเช่นกัน สามคนที่เหลือได้แต่ทำหน้าตาเหมือนถูกทิ้งอยู่ด้านล่าง กูไม่รู้จะเล่าได้ไหมเรื่องนี้ต้องถามเจ้าตัวก่อนแต่ไม่มีอะไรหรอก พวกมึงตามสบายอ่อ..เรื่องไปยูเครน ไปกับกูนะแจฮยอน

ฮะ!?”

 

เดี๋ยวลงมาคุยรายละเอียด

 

โดยองเดินนำไปพร้อมกับทำหน้าเครียดนั่นทำให้แจฮยอนและเพื่อนที่เพิ่งเข้ามาใหม่รู้สึกแปลกๆแต่ก็พยายามเลิกสนใจจะมีก็แต่เขาที่เห็นแววตาเลื่อนลอยของเธอยังติดตาจนถึงตอนนี้ เป็นไงบ้างนะยัยต้มตุ๋นคนยิ้มเจ้าเล่ห์งั้นนะ

 

ก๊อกๆ!

 

กินข้าวมาหรือยังฮันวอลโดยองเอ่ยถามแต่กลับได้ยินเพียงความเงียบ

 

ยังไงก็ถ้าหิวมีไก่อยู่ในตู้นะมาร์คตะโกนบอกคนในห้องก่อนจะได้ยินเสียงตอบรับเพียงน้อยนิดออกมา เขามองหน้าพี่โดยองอย่างสุดความสามารถแล้ว  แทยงลากแขนของทุกคนลงมาชั้นสองพร้อมกับเปิดประตูเข้าห้องส่วนตัวมาร์คไป มือสากยื่นการ์ดสามใบดูก็รู้ว่าเป็นงานแต่ง

 

อย่าบอกนะว่า..

 

อืม นาแจมินมันกำลังจะแต่งงาน

 

แล้วยังไงน้องมันเกลียดแจมินไม่ใช่หรือไงโดยองเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจและดูชื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวชื่อของนาแจมินและอิมลามิเด่นหราขนาดนี้ก็นั่นแหละแสดงว่าก็คงเป็นงานใหญ่โตน่าดู

 

มันแค่เอาคำว่าเกลียดมาบังคำว่ารักมากกว่ามาร์คแกะลูกอมออกจากซองของมันและใส่เศษขยะไว้ในกระเป๋าเสื้อพร้อมกับถอนหายใจออกมา

 

“..”

 

ถ้ามันเกลียดมันคงไม่ตามล้างตามเช็ดปัญหาคนที่จะเข้ามาหาเรื่องไอ้แจมินหรอก เห็นมั้ยที่ฮันวอลเคยพูดว่าจะไม่ไปนิวซีแลนด์..มันไปทุกครั้งที่เป็นวันจบไอ้แจมินนั่นแหละมาร์คอธิบายถึงข้อนั้นให้ทุกคนได้ฟัง และข้อนั้นยิ่งทำให้แทยงหงุดหงิดรู้แหละว่ามาจากแม่เดียวกันไม่ก็พ่อเดียวกันหรือยังไงก็ไม่รู้ คบกันไม่ได้ แต่ทำไมวะ ทุกคนก็รู้ว่าฮันวอลมันชอบทำไมต้องเอาการ์ดมาให้มันให้มันไม่รู้อะไรแบบนี้ไม่ดีกว่าหรือไง

 

นี่ใครเอาการ์ดให้ฮันวอลวะพี่ บ้านนู้นหรอ?มาร์คพลิกการ์ดไปมา

 

อืมเห็นฮันวอลพูดแบบนั้น น้ำตาแตกหมดน้องกู อยากพังงานแต่งเลยบอกตรงๆแทยงหงุดหงิดมากถึงมากที่สุด งานที่เขาต้องไปจัดการที่ยูเครนพร้อมโดยองก็ต้องเลื่อนไปต้องโดนหักเงินแน่นอนแบบนี้แต่ก็เอาเหอะ เห็นฮันวอลเป็นแบบนี้แล้วใจไม่ดีเลยด้วย

 

หรือเราจะพังงานแต่งมันล่ะมีบัตรเชิญครบไม่ต้องลักลอบเลยโดยองเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย

 

ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกฮันวอลยืนพิงประตูพลางนวดตาตัวเองไปด้วย ร่างเล็กเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับหยิบลวดเหล็กที่ไว้ไขประตูวางไว้ที่หน้าทีวีห้องมาร์คพร้อมกับนั่งลงข้างคนเป็นพี่แบบแทยง

 

ไม่ต้องคิดมากเดี๋ยวก็หาย รักได้ก็เลิกรักได้น่า ฉันแข็งแกร่งจะตายนี่ฮันวอลสะกิดแขนของแทยงเพื่อให้เขาเชื่อเธอบ้างแต่ก็ยากลำบากเหลือเกิน เท่านั้นแหละแทยงหันมามองหน้าของฮันวอลเพื่อพิสูจน์ว่ายังมีแววตาเศร้าๆอยู่บ้างมั้ย

 

ยังไงแจมินก็เป็นน้องชายแท้ๆของฉันอยู่ดี ยังไงก็เป็นไปไม่ได้

 

 

วันนี้คุณต้องออกมาทำภารกิจตามปกติก็คือเข้าไปค้นหาพยานตัวสำคัญของเรื่องอารยองร่างเล็กจึงอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวผ่าขาโชว์ขาเรียบเนียนพร้อมกับส้นสูงสี่นิ้วสีแดงสด ริมฝีปากเธอเองก็ไม่แพ้กัน มือก็ถือหน้ากากที่ใช้ในงานเช่นกัน ผมถูกมัดรวบไว้ข้างเดียวโชว์คอขาวเนียนเล็กน้อย ร่างเล็กเดินออกจากห้องนอนพร้อมกับถือของหลายอย่างก่อนจะเจอห้องตรงข้ามยืนรอก่อนอยู่แล้ว

 

ผมสีใหม่หล่อดีนะ..แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่มายืนหน้าห้องแบบนี้อีกคุณบอกเขาเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย แจฮยอนยิ้มขำเพียงครู่เดียวก่อนจะเกิดคำพูดภายในหัวว่าเธอกลับมาเป็นเธอแล้วสินะ ร่างเล็กและส่งรองเท้าให้กับเขาถือช่วยก่อนที่เธอจะเดินลงไปชั้นล่างที่มีมาร์ครออยู่แล้ว งานนี้มาร์คเองก็จะอยู่แฮคข้อมูลบางส่วน อย่างเช่นชื่อแขกภายในงานด้วยและดูกล้องวงจรปิดว่าเจ้าของบริษัทโมเดลลิ่งที่จัดให้นักธุรกิจมาหรือเปล่า หรือถ้าเกิดมีเรื่องอะไรประหลาดออกมามันใช้เป็นหลักฐานได้

 

มึงรอดตัวไปนะที่ได้ไปงานนี้ไม่งั้นได้ไปตระกำลำบากกับกูที่ยูเครนแน่โดยองตบบ่าของแจฮยอนในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมกับสีผมใหม่ของเขาคือสี Ash Brown น้ำตาลเข้มที่เหมาะกับเขาเลยทีเดียว หล่อจนเกือบจะเป็นรูปปั้นอยู่แล้ว

 

ไหวแน่?มาร์คเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมกับสวมอินเอียร์ให้เพื่อนสนิทอย่างเคยชิน เธอพยักหน้าหน่ายๆเพราะทุกคนยังดูเป็นห่วง เศร้ามันก็เศร้าแต่ยังไงทุกอย่างต้องไปต่อให้ได้ ตอนนี้ต่อให้อยากร้องไห้แค่ไหนก็ต้องกลั้นเอาไว้ก่อน กลั้นเอาไว้นัมฮันวอลเธอทำได้

 

ยัย18มงกุฏไหวอยู่แล้วน่า ถูกมั้ย?จองอูแตะไหล่อีกข้างของฮันวอลพร้อมกับยักคิ้วให้กับเธอ เอาเถอะ ถ้านี่คือการกวนให้อารมณ์ดีๆ พูดตรงๆพวกเขาทำได้ดีเลยคุณพยักหน้าก่อนจะจับมือของจองอูพร้อมกับตบมันลงเบาๆ ไม่ต้องห่วงสักคนเลย จะกลัวอะไรนี่ก็อยู่กับแจฮยอน

 

กลับมาก็คุยกับมันหน่อยนะไอ้ลูคัสอะงอนตุ๊บป่องไปนอนแล้วมั้ง

 

อื้ม เดี๋ยวกลับมาแล้วกันไปเถอะฉันขับเอง

 

คุณก้าวขาขึ้นบนรถพร้อมกับแจฮยอน แต่มาร์คบอกว่าเขาจะขับรถเขาไปเองเพราะว่าไปคนละฝั่งน่าจะดีกว่าเพราะเขาไม่ต้องการจะเข้างาน พวกนั้นใช้บัตรเข้างานซึ่งเขาเองไม่ต้องการเป็นที่สนใจจึงเลือกไปคนละคันก่อนที่จะทำอะไรก็รู้สึกอุ่นที่ขาของตนเองซะก่อน

 

..

ขอบใจนะคุณหันหน้าไปขอบใจเขาพร้อมกับรอยยิ้มปกติ แจฮยอนเองก็ยิ้มให้แต่ครั้งนี้ไม่รู้สิ ..รอยยิ้มของเขาเหมือนกำลังให้กำลังใจฉันอยู่ละมั้งถือซะว่าคำขอบใจนี่ก็เป็นเครื่องบอกว่าขอบใจเหมือนกันนะ

ไม่เป็นไร มันอาจจะหนาว

..

คุณพยักหน้าและเริ่มเหยียบคันเร่งออกจากที่ตรงนี้ทันที

 

เสียงดนตรีดังกระหึ่มจากเลาจน์ของโรงแรม ทุกคนโยกย้ายกันพอเป็นพิธีแต่ฉันก็รู้ว่าพวกเขาคุยกันผ่านสายตาว่าจะออกไปจากตรงนี้กันตอนไหน แจฮยอนที่สวมหน้ากากแล้วยิ่งทำให้เขาเหมือนเจ้าชายไปกันใหญ่แขนเล็กสอดเข้าที่แขนของอีกคนอย่างเคยชินก่อนจะรีบชักออกเพราะนึกว่านี่เป็นพี่แทยง

จะเอาออกทำไมมันก็เป็นแบบนี้แหละ

ก็ไม่ชินนี่

ไม่ชินหรือเขิน

ถ้าบอกว่าเขินนายจะทำไง

( ห้ามจีบกัน )

นั่นไงละ..พ่อผ่านสายมาเลยเนี่ย คุณขำน้อยๆก่อนจะเดินไปยื่นบัตรของทั้งคู่ให้พนักงาน เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะผายมือพร้อมกับรหัสผ่านเข้าประตูเลาจน์พวกนั้น ร่างเล็กเห็นแล้วก็หัวเราะหึได้รหัสมาขนาดนี้ก็หวานหมูไอ้มาร์คมันละนั่น

118957462369

( รหัสห่าอะไรยาวขนาดนั้นวะ เออๆ )

สวัสดีครับคุณมุน ผมชาอินฮวังเองครับ

รู้ตัวอีกทีฉันก็ดึงแขนอีกคนเข้ามาในซอกก่อนจะเข้างานซะแล้ว 


-TALK-

ว่าจะให้ตอนสั้นกว่านี้แต่ก็แบบ ทำไม่ลงอะ แง้ ;-; ไม่อยากให้แต่ละตอนมันน้อยๆ มันเจ่บ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

228 ความคิดเห็น

  1. #209 เฉาก๊วยของอลิชา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 20:38
    นายแจหะอยาาทำน้องเสียใจนะ
    #209
    0
  2. #177 JK_nest9704 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 23:35

    แน่ะ! พ่อโหดตลอดเลยพ่อ~ ;)

    อันนี้คือจริงๆเลยฉันน้ำตาซึมทุกครั้งเวลามีแจมินอยู่ในฉากอะ ฉันรู้สึกอินกับนางมาก เศร้าชิปหาย ไม่รู้ไรท์บรรยายยังไงทำให้นี่น้ำตาซึมทุกครั้งจริงๆนะ ฉันทรมารกับความรักของ2คนนี้อะ แต่อีกความคิดนึงก็คือชอบมากนะ เพราะนี่เป็นคนชอบอ่านนิยายหรือดูซีรีส์แนวดราม่าอยู่แล้วเลยถูกใจ แต่ก็นั่นแหล่ะมันก็เป็นความชอบที่ทรมารจิตใจ

    #177
    0
  3. #49 BBHBYT04 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 21:37
    สรุปแจมินนี่ยังไง อย่ามาทำให้หวั่นไหวนะ #ทีมแจฮยอน ค่ะลงเรือ
    #49
    0
  4. #48 ใส่ใจและผูก1000 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 02:10
    พ่อห้ามให้จีบกัน555
    #48
    0
  5. #47 Jungkookxyou (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 00:41

    รอนะคะ สู้ๆรออยู่
    #47
    0