[NCT X YOU] gang's fruad.

ตอนที่ 10 : GANG'S FRUAD : NAM'S FAMILY -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    21 มี.ค. 62




Jaehyun Nct GIF - Jaehyun Nct Hot - Discover & Share GIFs



มองห่าอะไรนักหนาวะ

 

ในความคิดของฉันได้แต่คิดแบบนั้นก่อนจะเมินหนีสายตาแสนดึงดูดของเขาและมองไปที่ศาลวันนี้เรามาฟังการพิจารณาคดีผ่านศาล การสอบสวนต่างๆที่เริ่มมีพยานเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่รู้หรอกว่าฝ่ายนู้นว่ายังไงแต่ทุกอย่างมันกำลังพุ่งเป้าไปที่เขา เขายังไม่เป็นผู้ต้องหาเขาเป็นเพียงแค่ผู้ต้องสงสัย ใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนยอมรับเลยว่าสาวคนไหนๆก็ต้องยอมเขาแน่ๆ แต่นั่นมันไม่ใช่กับคุณอารยองนี่ อารยองพูดหมดทุกอย่างกับทนายที่แทยงรู้จักคนนั้นน่ะหรอ

 

จางรยูจินไงละ

 

คนนั้นไว้ใจได้มากแค่ไหนกันแจฮยอนเอ่ยถามเบาๆและมองไปที่รยูจิน หญิงสาวที่อยู่ในชุดสูทสีดำและกางเกงขายาวสีดำเรียบร้อย ผมสั้นเคียงบ่าถูกมัดรวบเอาไว้ที่กลางผมเพื่อความเป็นระเบียบ เธอเพอร์เฟคมากและสวยมากทีเดียว นิสัยเองก็ดี แถมยังเป็นแก้วตาดวงใจของลีแทยงอีกต่างหาก แต่รายนั้นน่ะพูดอะไรออกไปไม่ได้เพราะอะไรน่ะหรอ Friend Zone ยังไงละ

 

ก็มากอยู่เพื่อนสนิทพี่แทยงน่ะ

 

อ่า เพราะแบบนี้สินะเธอถึงเบาใจเรื่องนี้แจฮยอนพยักหน้าประกอบและเริ่มสนใจการพิจารณคดีในห้องนี้ สายตาของฮันวอลเองก็ไม่ได้อยู่นิ่งเลื่อนสายตาไปพบกับผู้ชายคนหนึ่งที่ตอนนี้ข้างๆของเขาขนาบไปด้วยชายชุดดำที่การแต่งตัวคล้ายกันกับบอดี้การ์ดอะไรประมาณนั้น

 

เริ่มการพิจารณคดีที่ 255 คดีการล่วงละเมิดทางเพศและกักขังหน่วงเหนี่ยวเมื่อศาลประกาศฮันวอลจึงหยุดสายตาที่มองเขาลงพร้อมกับหันไปสนใจตามเดิม ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีเพราะความชำนาญของรยูจินทนายความที่เก่งในสายตาคุณเสมอ แต่ดันมาตกม้าตายตรงที่

 

คุณชาอึนโฮ เป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับคุณอารยองใช่มั้ยคะ

 

..

 

ตอบสิคะ!!”

 

ศาลที่เคารพ ทนายจางกำลังข่มขู่ผู้ต้องสงสัยให้เป็นไปตามทางที่เธอคิดนะครับ!”เสียงของทนายความฝั่งนั้นเอ่ยขึ้น วันนี้อัยการยังไม่ได้เป็นฝ่ายพูดแต่เป็นฝ่ายนั่งฟังการพิจารณาคดีเสียก่อน ทั้งสองคนกำลังฟาดกันด้วยความสามารถและคำพูด คุณเห็นแล้วก็แอบขนลุกเล็กน้อยปกติไม่ได้มานั่งดูนี่ปกติก็ให้พี่แทยงกับพี่โดยองมาดูตลอด ตัวคุณก็นอนตีพุงอยู่บ้านแล้ว

 

นั่งสบายๆเถอะนัมฮันวอล ยังไงไอ้โรคจิตนั่นก็ไม่รับสารภาพหรอก

 

พี่เซฮุน..มาได้ไงเนี่ยแจฮยอนหันมาอย่างตกใจเมื่อได้ยินคนเรียกชื่อจริงของฮันวอลเข้าแต่เธอกลับมีแต่รอยยิ้มให้ ถามจริงๆเถอะนะคนรู้จักของยัยนี่มีใครเป็นผู้หญิงบ้างมั้ยถามก่อน แถมแต่ละคนหน้าตาไม่ธรรมดาเลยด้วยไม่หล่อมากๆก็มีเสน่ห์จนยากจะห้ามใจสำหรับสาวๆที่เขาเองก็ดูออก

 

นี่เจย์..เพื่อนหนูเองค่ะ

 

สวัสดีครับ

 

สวัสดีครับ ผมโอเซฮุน อัยการโอครับใช่ โอเซฮุนเป็นอัยการที่ซื่อตรงมากจากการที่เขาโดนตักเตือนหลายต่อหลายครั้งโดยอัยการสูงสุดพวกนั้นแต่เขาก็หาได้ฟังไม่ เขาไม่เร่งทำคดีเขาทำมันไปเรื่อยๆและพยายามหาข้อเท็จจริงที่ถูกที่สุดและยุติธรรมแก่เหยื่อมากที่สุด

 

นี่เธอมีคนรู้จักเป็นอัยการอีกหรือไง

 

เอาน่า ฉันทำงานให้เขาอยู่ฮันวอลตีขาของอีกคนเมื่อเขาเริ่มทำตัวเสียมารยาทเข้าแล้ว นิสัยไม่ดีจริงๆ โอเซฮุนรู้เรื่องพวกนี้หมดนั่นแหละอาจจะเพราะเรายื่นหมูยื่นแมวกันเยอะอยู่เหมือนกัน การกุมความลับกันและกันมันก็น่ากลัวแบบนี้แหละ

 

ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ใช่แบบนั้นเราทำงานร่วมกัน ถ้าฮันวอลจบ ผมเองก็เหมือนกัน

 

เห็นมั้ยละ

 

รอบนี้พี่ก็ตัดสินคดีนี้เหมือนกัน หลักฐานเธอครบหรือเปล่าที่จะฟ้องมัน

 

เหลือแต่พยานแล้วค่ะอารยองบอกว่าวันนั้นต้องมีคนเห็นสักคนแน่นอน ตอนหนีลงมาจากตึกมีป้าแม่บ้านอยู่ยังไม่ได้กลับบ้านเพราะน่าจะลืมของหรืออะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ

 

หามันให้ได้ของเธอจะเป็นวิธีไหนก็ได้แต่ของพี่ต้องเป็นตามกระบวนการยุติธรรม เอาล่ะพี่ไปละยัยแม่มดมินอามองพี่ตาแข็งแล้วมันจะหาเรื่องมาจับผิดพี่โอเซฮุนโยกหัวของฮันวอลพร้อมกับล้วงกระเป๋าเดินเปิดประตูออกไประหว่างพิจารณาคดีโดยที่ไม่ได้ทำให้มันสงบสักนิด คุณส่ายหน้าไปมาเพราะความขวางโลกของคนตัวสูงนั้น

 

ทางเราขอปฏิเสธข้อกล่าวหาข้อนี้ครับ

 

งั้นเป็นอันนี้แล้วกันค่ะ เชื้ออสุจิส่วนนึงอยู่ด้านในตัวของคุณจอนค่ะศาลที่เคารพ เรามีสิทธิ์ตั้งข้อสันนิษฐานแก่ตัวผู้ต้องสงสัยใช่มั้ยคะศาลที่เคารพ

 

ครับ

 

ทางคุณชาไม่ยอมให้ตรวจDNAค่ะ เราเลยไม่ทราบว่าหลักฐานจะใช้ได้มั้ย

 

เพราะแบบนั้นฉันจึงอยากขอให้เลื่อนการพิจารณคดีออกเป็นอาทิตย์หน้าเพื่อให้เขาตรวจDNAค่ะ และฟ้องอีก3ข้อหา ล่วงละเมิดทางเพศโดยไม่เต็มใจ กักขังหน่วงเหนี่ยว ทำร้ายร่างกายค่ะ

 

ทุกอย่างมีหลักฐานประกอบหมดค่ะและจะยื่นมันอีกครั้งวันพิจารณคดีครั้งที่สองนะคะ

 

ศาลเห็นด้วย

 

คุณสะกิดแขนของแจฮยอนให้ออกจากที่นี่ก่อนที่ทุกคนจะออก เขาพยักหน้าและเดินก้มตัวผ่านผู้คนพร้อมกับเปิดประตูออกจากศาลไปก่อนฉัน ตามด้วยฉันที่มองหน้าผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง เขาถอดแว่นกันแดดและมองตามฉันเองเช่นกัน มองแบบนี้แสดงว่ารู้ตัวแล้วงั้นหรอ

 

เธอมองอะไรน่ะฮันวอล

 

ผู้ชายคนนั้นเขามองเราหลายรอบแล้ว เดินออกข้างหลังนะคุณดึงแขนของอีกคนพร้อมกับลากให้ไปด้านหลังด้วยกัน แจฮยอนมองตามเช่นกันก่อนจะเห็นว่ามีคนเดินตามออกมาเหมือนกัน

 

เธอรู้ตัวได้ยังไง

 

เดินมาเงียบๆก่อน ไปรอที่รถนะแล้วขับมารอฉัน ฉันขอจัดการกับพวกโรคจิตสักทีสองทีฮันวอลมองหน้าแจฮยอนที่ยืนซ้อนหลังอยู่พร้อมกับสะดุดไปเล็กน้อยเพราะใบหน้าหล่อของอีกคนอยู่ใกล้กันอีกครั้งแล้ว เขายกยิ้มมุมปากพร้อมกันพยักหน้าตอบพร้อมกับโยกหัวคุณเช่นกัน

 

คิดว่าตัวเองเป็นพี่เซฮุนหรือไงกันหา!

 

ย่าห์!”

 

ร่างเล็กเดินเอามือไพล่หลังกลับไปทางเดิมพร้อมกับเห็นว่ามีคนตามออกมาด้านหลังจริงๆ แสดงว่ามองอยู่ตลอดเวลาสินะคิดได้แบบนั้นจึงยืนรอพวกเขาสองคนที่ประตูหลัง ชายชุดดำสองคนผู้ไม่รู้อะไรเลยเดินตามมาอย่างสงสัยว่าสองคนนั้นออกไปทางไหนได้ไวขนาดนี้ หรือพวกเขาจะตาฝาดไป

 

ตามมาทำไมคะ..น่ะๆ ใช้อาวุธแบบนี้ไม่ดีเลยนะร่างเล็กใช้จังหวะที่พวกนั้นยื่นมีดมาเล่มนึงหักข้อมือเขาลงพร้อมกับได้มีดมาที่ตัวเธอเอง ร่างเล็กอยู่เหนือพวกเขาอีกครั้ง มีดพกเล่มสั้นที่ดูท่าโคตรจะอันตรายแต่กลับมาชี้หน้าเธอทั้งๆที่ไม่แน่ใจนี่นะเมื่อกี้

 

..เอ่อ

 

ใช้อาวุธในศาลนี่แสดงว่าเจ้านายคงจะเก่งน่าดูสินะคะ

 

“..”

 

เทรนด์มาดีซะด้วยว่าไม่ให้พูดอะไรออกจากปาก— แล้วมันยังไงหรอครับ?เสียงของชายหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยขึ้นดักทุกคนที่พร้อมจะพุ่งใส่กันเอาไว้ก่อน

 

ก็..ไม่ยังไงหรอกค่ะแต่การปล่อยให้ลูกน้องของคุณทำแบบนี้ก็เกินไปหน่อยนะคะ

 

ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆครับรอยยิ้มไอ้แก่เสแสร้งหลุดออกจากปากของมัน คุณพยักหน้าเพียงเล็กน้อยก่อนจะย่างกรายเข้าใกล้อีกคนพร้อมกับจับแขนแกร่งภายใต้สูทสีเขียวขี้ม้าของชายผู้นั้นขึ้น รอยยิ้มหวานของฮันวอลกำลังทำให้ใจของผู้ชายคนนั้นปั่นป่วนแก่แล้วยังจะมาหัวงูอีกนะมึง ฝากคืนด้วยค่ะ

 

ถ้าอยากเป็นไอดอลติดต่อผมได้เสมอนะครับ ผมชาอินฮวังครับ

 

ขอบคุณมากนะคะถ้าฉันสนใจจะติดต่อไปทันทีค่ะมือเล็กริบนามบัตรในมือเขามาไว้พร้อมกับเดินหันหลังไปทันที ดวงตากลมโตกลอกขึ้นด้านบนด้วยความขยะแขยง ทำกับผู้หญิงได้เดนนรกขนาดนี้แต่กลับกำลังหาเป้าหมายใหม่โดยที่ไม่กลัวสาวถึงตัวเองนี่นะ

 

อา..จริงๆเลย โอ๊ยจะเป็นบ้าตายคุณวางนามบัตรมันเอาไว้หน้ารถพร้อมกับถูไถมือตัวเองกับเบาะไปมา ฮันวอลในสายตาของแจฮยอนตลกมากเหมือนเด็กคนนึงที่รังเกียจอะไรสักอย่างมาด้วยซ้ำ เขายิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะเขาเองก็เห็นว่าคุณทำอะไรมาเมื่อก่อนหน้านี้ไม่นาน

 

วันหลังก็ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้นี่คุณ

 

ไม่ได้หรอกไหนๆก็ได้ชื่อได้นามบัตรแล้วด้วยฮันวอลชี้ไปที่ข้อมูลที่พอจะวางแผนได้ให้กับแจฮยอนดู เขาเบิกตาขึ้นเล็กน้อยว่าคุณไปทำได้ไงที่ได้ข้อมูลเล็กน้อยพวกนั้นมาเช่นกัน

 

แล้วเธอได้ให้อะไรพวกนั้นไปไหม

 

ไม่ขนาดมีดก่อนฉันจะคืนมันฉันยังเช็ดด้วยแขนเสื้อเลยเถอะเพราะมาร์คเคยดุเรื่องไม่ระวังตัวบ่อยๆจึงจำได้ว่าควรทำยังไง คุณมองมือตัวเองที่มันไม่ค่อยมีลายนิ้วมืออยู่เพราะเคยทำงานมาก่อน บอกแล้วไงว่าพวกเราทำงานมาเยอะก่อนจะมาเจอแทยงและโดยอง

 

ดีแล้วล่ะ

 

รถจอดติดไฟแดงอยู่ที่ถนนสายนี้ คุณมองไปรอบนอกก่อนจะเห็นจอใหญ่ที่ติดอยู่กับตึกพร้อมกับมองผู้ประกาศข่าวกำลังทำหน้าที่ของเขาอยู่เหมือนจะได้ยินไม่ชัด มือเล็กจึงกดที่ปุ่มเลื่อนหน้าต่างลงและมองข่าวตรงหน้า ไม่ใช่เพราะว่ามันน่าสนใจแต่มันเป็นข่าวของอารยองต่างหาก

 

รถติดเกือบสามนาทีตามสบายแจฮยอนเอ่ยเพียงแค่นั้นก่อนเขาจะสนใจตามที่คุณดูด้วยเช่นกัน ร่างเล็กเริ่มใจจดจ่ออยู่กับภาพตรงหน้าไม่รู้ว่าอะไรมันชัดเจนกว่ากันระหว่างผู้ประกาศข่าวประกาศว่าจะมีการพิจารณาคดีอีกครั้งวันไหนหรือคำว่า

 

17 กรกฏาคม 2562

 

วันนี้วันที่17หรอแจฮยอนคุณหันหน้าไปถามเขาทันที ชายหนุ่มกดมือถือของตัวเองเพียงครู่ก่อนจะพยักหน้าตอบ ร่างเล็กรีบกดเลื่อนกระจกขึ้นพลางหยิบกระเป๋าสะพายตนเองจากด้านหลังและสวมรองเท้าส้นสูงแบบพอดีเข้าเท้าทันที ท่าทางเร่งรีบของเธอมันน่าสงสัยไปหมด ตอนนี้เหลืออีก50วิแล้วไฟแดงแต่เธอกลับจะออกไปไหน

 

หมับ!

 

ฮันวอลจะไปไหน?วันนี้มีประชุมนะ?

 

นายกลับไปก่อนเลยแล้วก็..งานนี้คุยไปก่อนนะฉันต้องไปทำธุระร่างเล็กบิดแขนออกจากการเกาะกุมพร้อมกับตบมือตัวเองลงที่มือหนาของอีกคนอย่างจำเป็นเธอเปิดประตูออกจากรถและเดินไปฝั่งนู้นอย่างเร่งรีบพร้อมกับโบกมือลาเขาด้วยรอยยิ้ม ผมทำอะไรมากไม่ได้เพราะไม่ได้สำคัญขนาดที่เธอจะบอกเลยสักนิด

 

ไม่ต้องเป็นห่วง จะรีบกลับฮันวอลขยับริมฝีปากบอกพลางยกมือถือบอกผมอีกด้วย ผมพยักหน้าในความใส่ใจของเธอแบบนี้สินะที่เธอเรียกว่าทีม เธอใส่ใจผมเหมือนเป็นคนหนึ่งในครอบครัวเลยด้วยซ้ำ

 

เอาตรงๆนะ..ผมควรจะเปิดกระจกบอกเธอไหมว่าผมสนใจเธอจริงๆ

 

สุสาน สาขาโซล

 

ร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อหนังสีแดงกับสกินนี่ยีนส์สีดำสนิทและรองเท้าส้นสูงสีดำเดินมาพร้อมกับช่อดอกไฮเดรนเยียร์สีฟ้า ถ้ามองผ่านๆมันไม่เหมือนกับที่เธอจะเอามาเยี่ยมใคร นาฮันวอลเดินมาด้วยภาพลักษณ์ของนัมฮันวอล เธอไม่ต้องการให้ใครเรียกเธอเป็นตระกูลนาอีก สักครั้งก็ไม่เคย

 

หน้าหลุมศพของนัมจีฮยอกเป็นร่างเล็กที่วางมัน เธอหยิบดอกไม้ช่อเก่าที่เคยเอามาวางตรงนี้เมื่อวันนี้ของปีที่แล้วแล้วจัดมันด้วยช่อดอกไม้ใหม่แทน ฮันวอลมองภาพตรงหน้าโดยที่ไม่พูดอะไรออกมาซักคำ เธอกัดริมฝีปากกลั้นทุกอย่างก่อนจะพรูลมหายใจออกจากริมฝีปาก

 

ปีนี้ก็เป็นอีกปี..ที่ไม่มีคนมาเยี่ยมพ่ออีกแล้ว

 

“..”

 

ช่อดอกไม้นี้ก็เป็นหนูอีกแล้ว..เป็นคนอื่นบ้างได้มั้ยที่มาก่อนหนูฮันวอลณตอนนี้เหมือนกับว่าเธอย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนที่ยังเป็นเด็ก และตอนนั้นเธอโคตรจะอ่อนแอและปวกเปียก พ่อมักจะปลอบว่าเพราะยังไม่โตเลยยังสู้พวกเขาไม่ได้ พ่อในสายตาของคุณคือคนเข้มแข็งมากทั้งกล้าหาญและยังฉลาดเกมส์โกงอีกต่างหาก เขาทำทุกอย่างเพื่อความยุติธรรม

 

แต่เพราะพลาดท่าให้กับตระกูลใหญ่เขาต้องจบชีวิตตัวเองที่เป็นอัยการลง

 

เขาเมามายเพราะไม่รู้จะไปทางไหน แม่ก็เกลียดที่พ่อไม่มีเงินแล้ว พ่อไม่ยอมทำงานแต่ไม่เคยให้เราอดเลยสักมื้อ จีฮยอกเป็นผู้ชายที่โง่ที่สุดเขาไม่เคยทำร้ายลูกเมียแต่แม่กลับบอกว่าเขาน่ากลัวและหนีออกจากเขามา เขาป่วยลงเพราะร่างกายรับพิษสุราหนักมากไม่ได้

 

และสุดท้าย..แม่ก็แยกคุณออกจากพ่อทั้งๆที่น้ำตาของคุณแทบจะไหลออกมาเป็นเลือดอยู่แล้ว คุณทั้งกรีดร้องพยายามจะจับพ่อเอาไว้แต่แม่กลับให้ผู้ชายคนใหม่ของแม่มาช่วยดึงและนั่นเป็นฟางเส้นสุดท้ายของพ่อ พ่อรักแม่มากก่อนจะช็อกและตายไปในที่สุด

 

เขาไม่เคยมาหาพ่อเลยเห็นมั้ย..มีแต่พ่อคนเดียวนั่นแหละที่ยังไม่เลิกหวังว่าเขาจะรักอยู่สักที พ่อตายไปหนูยังรู้เลยว่าพ่อชอบดอกไม้เดียวกันกับผู้หญิงคนนั้นฮันวอลคุกเข่าลงและปล่อยน้ำตาให้ไหลเงียบๆ ไม่มีครั้งไหนเลยที่ห้ามน้ำตาเอาไว้ได้ เรื่องนี้คุณไม่เคยบอกมาร์คหรือว่าใครๆ จะมีก็แต่วันนี้ที่คุณออกมาคนเดียวแบบเงียบๆเช่นนี้ เกือบลืมแล้วไหมละว่าวันนี้พ่อของคุณต้องเสียไป

 

ท่านทำเพื่อคุณมามากไม่เคยลืมคุณแต่พอคุณงานยุ่งแบบนี้กลับลืมเขา นิสัยไม่ดีจริงๆนัมฮันวอล

 

M : จะมาได้ยังเนี่ย พี่แทยงบอกว่าอยากกินจาจังมยอนอีกแล้วให้ซื้อเข้ามาด้วย

H : อยากกินก็หากินเองสิวะ คนมาธุระ นัดบอทอะรู้จักไหม!

M : กูจะเจาะไอพีมึงเดี๋ยวนี้แหละไอ้เปี๊ยกกลับมาเดี๋ยวนี้ ห้ามนัดบอท!

H : จ้าพ่อ

 

คุณปิดหน้าจอลงพร้อมกับหันหลังให้กับพ่อทันที ถ้าจะไปห้ามหันหลังกลับมามองนี่คือกฏข้อเดียวที่ตั้งเอาไว้เพราะถ้าหันกลับไปอาจจะต้องร้องไห้แบบคนบ้าเลยก็ได้ พ่อบ้าๆคนนั้นคงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอกมั้ง ฮ่าๆ คุณยิ้มขำให้กับตัวเองเป็นครั้งที่สองและเดินปาดน้ำตาทุกอย่างให้เรียบร้อย

 

เสียงวิ่งของหญิงวัยเกือบจะ50ดังขึ้นเธอพยายามจะมองว่า แผ่นหลังที่แสนจะเย่อหยิ่งนั่นเป็นใครกันใช่ลูกสาวคนโตของเธอหรือไม่พอคิดได้แบบนั้นจึงพยายามมองแต่ก็เหมือนว่าเธอจะเดินไปไกลมากแล้ว ครั้นจะเรียกชื่อก็ไม่กล้าเรียกเพราะคิดว่าเธอคงไม่อยากจะเจอแม่แบบเธออีก

 

ฮันวอล

 

“..”หืม เหมือนมีคนเรียกแฮะ ฮันวอลหยุดเท้าตัวเองลงแต่ก็ไม่ได้หันกลับไปและสวมหูฟังเพื่อกลบเสียงด้านนอก ใบหน้าสวยเชิดขึ้นตามเดิมและเดินออกจากสุสานอย่างสบายๆ ต่างจากตอนแรกที่มีอะไรมากมายในใจเหลือเกิน

 

คุณนายนาเพียงแค่แวะมาเท่านั้นเธอไม่ได้หยิบอะไรติดมือมาเลยสักครั้ง ไม่ได้ตั้งใจมาหาเขาสักนิดเพียงแต่เธอหวัง..หวังว่าถ้ามาแล้วจะเห็นหน้าของเจ้าของช่อดอกไฮเดรนเยียร์สักครั้ง แต่ก็ไม่เลยไม่เคยพบกับฮันวอลสักครั้ง ใบหน้าแสนเย่อหยิ่งที่ตอนนี้อายุมากแล้วยังสวยเช่นเดียวกับฮันวอล เธอมองหลุมศพของสามีเก่าพลางคิดในใจอยู่เพียงแค่คำเดียวเท่านั้น

 

ขอโทษ

 

แต่ก็เอาดอกไม้มาเยี่ยมไม่ได้จริงๆ

 

 

รถไฟใต้ดินเป็นทางเลือกสุดท้ายของคนไม่ได้ขับรถมา เธอไม่ได้ตั้งใจจะกลับบ้านในทันที ในใจก็คิดถึงหมู่บ้านนั้นที่พ่อบอกว่ามันช่างอบอุ่นเหลือเกิน คิดได้แบบนั้นจึงกดเลือกสถานีเพื่อที่จะจ่ายตังแต่ยังไม่ทันได้กดกลับเห็นหญิงสาวที่คลับคล้ายกับแม่บังเกิดเกล้าของตนเองจึงหยุดมือลงและได้แต่คิด

 

ผู้หญิงแบบนั้นน่ะหรอจะขึ้นรถแบบนี้เป็น คิดว่าตูดนั่งได้แต่รถแพงๆเสียอีก

 

ไปทงแดมุนค่ะ

 

มือเล็กกดทงแดมุนเช่นเดียวกันกับผู้หญิงคนนั้น ถึงจะเกลียดเขามากแค่ไหนแต่ในใจของคุณก็ยังรักและเป็นห่วงเขาเสมอ ฮันวอลถอนหายใจที่ตัวเองไปยุ่มย่ามกับผู้หญิงคนนี้อีกครั้งแต่ก็นั่นแหละอยากจะมั่นใจด้วยตัวเองว่าเธอจะถึงบ้านอย่างปลอดภัยแบบที่เธอมั่นใจ ต่อให้ในบ้านไอ้นายองโฮมันจะทำอะไรก็ช่างมันเพราะยังไงแม่ก็เลือกเอง

ในรถไฟใต้ดินเธอยืนอยู่ริมประตูแต่แม่นั่งอยู่อีกฝั่ง เธอสนใจวิวและทิวทัศน์มากรอยยิ้มสวยของแม่ยังเหมือนเดิมเลยสินะ แต่สายตากลับมองเห็นอีกอย่างที่ไม่ใช่รอยยิ้มของแม่ผู้ชายคนนั้นกำลังกรีดกระเป๋าและทำเช่นเดียวกับที่คุณเคยทำเพราะแม่วางกระเป๋าไว้ข้างกายไม่ใช่บนตักของตนเอง

 

ก่อนจะมีผู้หญิงผมบ๊อบหน้าม้าหน้าตาไม่ได้แย่อะไรเลย เดินมานั่งที่เดียวกับผู้ชายคนนั้นที่ลุกมายืนรออีกประตูที่คุณไม่ได้ยืนอยู่ ร่างเล็กมองการขโมยแบบโจรตลาดล่างแล้วก็รู้สึกโมโหกำลังจะทำให้แม่คุณเป็นคนโง่สินะ อีกไม่กี่นาทีประตูก็จะเปิดออกแล้วคงจะออกไปกันได้สินะ

 

อ๊ะ! นี่คุณทำอะไรคะ!”เพราะแม่ตกใจที่จู่ๆก็รู้สึกเหมือนโดนล้วงก็เลยหันหน้ามาพร้อมกับที่แขนกระแทกกับแขนผู้หญิงคนนั้น เธอโวยวายออกมาด้วยรูปประโยคนั้น ร่างเล็กมองด้วยสายตาหงุดหงิด ไม่รู้หรอกว่ามันขโมยของพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่ขบวนแรกหรือเปล่าเพราะแบบนั้นจึงได้มองหน้าผู้ชายคนนั้นที่ในตัวไม่น่าจะมีอะไรเนื่องจากคนล้วงน่าจะเป็นยัยหน้าปลาไหลนั่น

 

ฉัน..ยะ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ

 

ก็เห็นอยู่ชัดๆยังไม่ขอโทษอีกนะป้าเรียกแม่ใครเหมือนเพื่อนเล่นขนาดนั้นวะ

 

ขอโทษจริงๆค่ะ แค่รู้สึกแปลกๆเหมือนโดนล้วงน่ะค่ะแม่ของคุณตอบกลับไป ขาเรียวยาวชะงักตัวเองเอาไว้และย้ำเตือนไว้ว่าผู้หญิงคนนั้นเอาตัวรอดเองได้อยู่แล้วแต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมดเพราะมันหยิบทุกอย่างแม้กระทั่งบัตรรถไฟแม่สินะ

 

หงุดหงิดจริงๆว่ะ

 

เออ หงุดหงิดจริงๆว่ะเสียงหวานของคุณดังขึ้นพร้อมกับก้าวไปหาผู้หญิงคนนั้นที่ตอนนี้มายืนประตูคุณแล้ว แววตาสั่นไหวหวั่นกลัวอยู่ในสายตาคุณรู้เลยว่ามือสมัครเล่นแน่ๆ ขโมยไม่เป็นแถมไม่มีจริยธรรมในการเป็นอาชีพนี่อีกต่างหาก รู้ว่ามันผิดแต่ก็มีศีลธรรมหน่อยไหม เอะอะขโมยคนบริสุทธิมันตลก

 

..อะไรของแกหา

 

หงุดหงิดสิก็เธอเล่นขโมยกระเป๋าตังกันเป็นขบวนการนี่น่า นี่ไล่มาตั้งแต่โบกี้นั้นเลยหรือเปล่าฮันวอลเดินเข้าไปหาจนยืนอยู่ตรงหน้าของยัยบ๊อบสั้นจนได้และสายตาของหญิงสาวผมสั้นก็มองประตูเพื่อภาวนาให้เปิดออกเสียที ชายหนุ่มที่มาด้วยกันเริ่มเดินหนีไปที่ขบวนอื่น

 

นั่นๆ จะไปไหนมาด้วยกันทำไมไม่ยืนประตูเดียวกันละ

 

ใส่ร้ายคนอื่นมันถูกแล้วหรือไงฮะอีนี่!”ร่างบางผมสั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับตะโกนและทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนเนื่องจากทุกคนเริ่มสำรวจกระเป๋าสะพายตัวเองแล้ว อีกอย่างคนที่ยืนอยู่ไม่มีทางรู้เลยว่าโดนกรีดไหมก่อนที่จะมีเสียงโวยวายดังขึ้น ช่วยด้วยค่ะมีคนล้วงกระเป๋าฉันค่ะ!!!!”

 

เหมือนกันค่ะ!!/เหมือนกันครับ!!”

 

ฮะ..ฮันวอล ลูกแม่ที่เริ่มพูดอะไรออกมาบ้างเอ่ยเรียกลูกสาวที่ตอนนี้โตเป็นสาวสวยสะพรั่งแล้วแต่ฝีปากเปลี่ยนไปยิ่งกว่าที่เคยเป็นอยู่อีกต่างหาก คุณรีบคว้าผมของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้พลางจับแขนและทุ่มลงพื้นเสียงดังจังหวะที่เธอทุ่มหญิงสาวคนนั้นลงมือเล็กก็จับกระเป๋าเป้ออกมาได้และเทมันลงที่พื้น

 

นี่มันหัวขโมยนี่น่า!! ของใครบ้างคะ!!”

 

จับยัยนี่หน่อยค่ะ

 

มือเล็กถอดส้นสูงออกจากเท้าและเล็งไปด้านหน้าที่เป็นไอ้หัวทองกำลังวิ่งหนีไปโบกี้อื่น เธอวิ่งตามไปรู้แหละว่ายังไงก็ทันแต่มันขี้เกียจวิ่งก็ต้องปารองเท้าในมือใส่หัวไอ้บ้านั่นอย่างแรง ถ้ามันไปขโมยคนอื่นที่ไม่ใช่แม่คุณอาจจะปล่อยไปแล้วก็ได้เพราะยังไงคุณกับเขาก็ไม่ต่างกันสักนิดแต่นี่มันแม่คุณนี่

 

ยังอีกยังไม่หยุดอีกนะมึง!!”

 

ก็หยุดก็โดนจับสิวะ อั่ก!! โอ๊ยมันเจ็บโว้ย

 

ก็ให้มึงเจ็บเนี่ยยามอยู่ไหนคะ!! เรียกตำรวจด้วยค่า!!”



-TALK-

จบปัญหาชีวิตนางเอกจะต่อด้วยปัญหาชีวิตแต่ละคนนะคะ ฮือ เราจะแบ่งบทให้ครบทุกคนในทีมเลย

อยากให้ทุกคนได้เห็นด้วยว่ากว่าจะเป็นนัมฮันวอลมันยากมากเลยนะ ต้องผ่านอะไรมาบ้างแถมยังมีอดีตนที่ไม่ได้บอกใครด้วย แค่ที่มาร์ครู้ก็บัดซบแล้วอะแล้วถ้าต้องมารู้อีกน้องไม่กล้าบอกค่ะ แง 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

228 ความคิดเห็น

  1. #208 เฉาก๊วยของอลิชา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 20:07
    ผ่านเรื่องราวมาเยอะมากเลยนะยัยน้อง
    #208
    0
  2. #195 Woralak'k (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 16:20
    ปลื้ม~ชั้นรักนางเอก
    #195
    0
  3. #176 JK_nest9704 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 23:01

    ฉันรู้สึกจริงๆว่าฮันเป็นผู้หญิงที่จิตใจดี ถึงเธอจะไม่ได้ทำอะไรที่ดีมากนัก แต่ก็ยังมีความรักความห่วงใหญ่ให้คนที่เป็นผู้ให้กำเนิดเธอมา

    #176
    0
  4. #46 บุปผาสุริยัน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 09:53
    นางเอกสายสตรองนะเนี่ย เลิฟฟฟฟ
    #46
    0
  5. #45 Napat7639 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 09:12

    นางเอกสตรองสุดๆ
    #45
    0
  6. #44 ใส่ใจและผูก1000 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 00:38
    เป็นนางเอกที่สตรองมากๆ
    #44
    0