[Jrock gather fic] สยบหัวใจนายคาสโนว่า story2 in Versailles

ตอนที่ 10 : รอยร้าวที่ยากจะประสาน ขอโทดดด อัพช้า 100เต็ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ก.พ. 54

[[[ Yuki dasu ]]]
                         "โอ้ยๆ นี่พวกแกจะอยู่กันสงบๆได้ไหมเนี่ย แหกส์ปากกันอยู่ได้ จะอะไรกันนักกันหนาเนี่ยฮะ!!!~" เจ๊เค้าหันมาด่าพวกผมที่นั่งเล่นกัน เอ่อ...ไอ้โชมันกำลังทายปัญหาเชาว์อยู่น่ะ

                         "หูย! ทำไมดุจังอ่ะ -*- ไอ้โชต่างหากนะที่เสียงดังอะ" ลูกพี่ผมพูดขึ้นมา

                         "เฮ้ยๆไม่ได้ๆ เงียบไม่ได้แน่นอน เงียบแล้วผมจะลงแดงตาย" ไอ้โชพูดก่อนที่จะทำท่าชักแล้วหงายหลังลงไปทั้งเก้าอี้ (ซึ่งแน่นอนว่าต้องโดนคนข้างหลัง) 

                         "อย่าพูดเรื่องตายเรื่องชักอะไรแบบนี้ได้ไหมเนี่ย -*-" เจ๊พูดก่อนที่จะร่ายต่อ

                         "พี่กลัวผีมากเลยนะรู้ไหม คามิโจเคยพาพี่ไปดูหนังผีด้วย พอกลับบ้านปุ๊ป หมาวิ่งเข้ามาหา เห็นหมาเป็นผีเลยนะ..." เจ๊เค้าพูดด้วยแววตาสลด(แต่มันตลกแทน)
                         
                         "ฮิซากิผมสวยจังเยย..." ลูกพี่ลากเสียงยาว ก่อนที่ใช้มือลูบไล้เส้นผมและหัวเจ๊แกอย่างเบามือ

                         "เฮ้ย! ทำไรเนี่ยคามิโจ รู้ไหมว่าผู้หญิงที่โดนผู้ชายลูบหัวอะ! o0o หมายความว่าได้ตกเป็นภรรยาของผู้ชายคนนั้นแล้วววว!!!!" 
                         
                         "อ่ะหรอ!!! โทษๆๆ ไม่ได้ตั้งใจ"

                         "เฮ้ยโช! วันนี้มีคาบครูมายะป่ะที่โรงเรียน...(โช:มีดิ๊) หูย...เซ็งเป็ดเลยตู อดเรียนวิชาเพศสัมพันธ์เลย" ไอ้อ้อยบ่น

                         "เพศศึกษา!!!" ทุกคนที่นั่งกันทั้งพวกเราพวกเจ๊ตะโกนใหญ๋

                         "วิชาเพศสัมพันธ์ต้องไปเรียนกับอาจารย์คามิโจต่างหาก" มิยาบิใส่ไฟเข้าไปให้ฮากันอีก

                         "หมดเวลาค่ะ เชิญวางพู่กันได้ เวลา15.30น.จะประกาศผลที่เวทีการแสดงเต้นโคฟเวอร์นะคะ" เทรุเดินลงจากเวทีก่อนที่จะเดินมาหาพวกผม...

                         "เจ๊วาดอะไรอะ" น้องกี้ถาม

                         "บอกตอนนี้มันก็หมดสนุกสิ!" (สังเกตว่าเวลาเรียกพวกเดียวกันจะใช้คำว่าไอ้ แต่ถ้าเป็นพวกผู้ญ.จะใช้คำว่า 'น้อง')

                         ....................................................................
                         
(((โรงอาหาร นานาชาติเกาหลี)))

                         "ขอสั่งพิซซ่าหน้าความรัก สลัดผักความคิดถึง เฟรนส์ฟรายความคำนึงคิดถึงและห่วงใย... ให้สาวผมสีบอนลด์ทองที่อยู่โต๊ะข้างๆด้วยครับ" 

                         "หิ้ว....หมั่นไส้เฮียยูกิชิบเป๋งเลยว่ะ" โธ่ๆ ทำมาอิจฉาผม คนอ่านอย่าไปสนใจมันเลยนะครับ ก็แค่
พวกไม่มีแฟนเท่านั้นเอง....

                         "ไม่สั่งให้เจ๊ฮิกที่อยู่โต๊ะข้างๆล่ะลูกพี่..." โห่..................

                         "ให้เค้าสั่งเองเถอะ พี่เกรงกลัวในความสวย เดี๋ยวความสวยจะเตะตา"

                         "ทำไมผู้ชายชมรมเรามีแต่คนเสี่ยวๆทั้งนั้นเลยเนี่ย..." น้องทาเคะบ่น

                                          "โธ่เอ้ย...ทำเป็นแซว ไม่อยากจะแฉเลยนะ ไอ้เหตุผลที่กลัวแมวน่ะ" 

                         เจ๊ฮิกโต้ตอบกลับมาอย่างสวยหรู

                         "วันนั้นพี่จำได้เลยน้องๆจ๋า...คามิโจอายุ5ขวบ พี่4ขวบ ใต้ต้นแอปเปิ้ลที่ปารีส ตอนนั้นพี่ไม่ได้หุ่นเพียวลมอย่างนี้นะ พี่บวมระยะสุดท้าย คามิโจล้อพี่ว่าหมูอ้วน พี่โมโหมาก เลยโยนแมวจรจัดใส่ มันข่วนหน้าตาคามิโจซะแหกส์เลย ^O^"

                         "วู้ๆๆๆๆ เหตุผลที่ชัดเจนมาก"

                         "อยากรู้เหตุผลที่ยูกิกลัวแมลงสาบไหม" โดนหัวเราะเยาะอย่างน่าสมเพช น่าอายที่สุดเลย

                         "ไม่ต้องเลยเมิง เป็นเมิงๆไม่กลัวหรอ 'นี่ๆๆๆๆ ยูกิ! เคยเห็นแมลงสาบไหม เดี๋ยวพี่หยิบให้ดูนะ' แล้วก็เอามาแหย่ๆตอนกินข้าวเนี่ย!" อุตส่าห์เล่าเอง กลายเป็นฮากันกระจายซะอีก

                         "เฮ้ย เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงจะไปแข่งบอลแล้วนะ" แต่แล้วพวกผมก็ได้ยินเสียงเจ๊ฮิกกรีดร้อง... เมื่อหันไปก็เจอเด็กผู้ชายอายุประมาณ5-6ขวบใส่ชุดกุมารทองแบมือขอตังค์เจ๊แกอยู่...  พร้อมทั้งเรียกเจ๊แกว่าแม่...

                         "ไม่นะ ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แม่ไม่มีหรอกลูก ไปขอพ่อเลยไป๊!!!"ก่อนที่เจ๊ฮิกแกจะผลักเด็กคนนั้นไปหา...ลูกพี่ผมเอง...
                         ............................................................

[[[ Teru dasu ]]] 
                         "บ่าย15น. จะแข่งบอลพวกนายอย่าลืมไปสนามนะ"

                         "ไอ้สนามเจ๋งกะบ๊องพันธุ์นั้นหรอที่จะให้ชายโชไปเหยียบ!!! สนามเล็กเว่อร์ แถมยังลงเตะที่ละ5คนอีก เวรแท้ๆ"

                         "ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่!"

                         "เอาน่าเทรุ อย่าไปเครียดกับโชมันเลย" 
  
                         "ก็รู้ๆอยู่ว่าโชมันบ้า อึ๋ย!!! ไอ้ปอน แกเป็นบ้าอะไรของแกวะเนี่ย!!!"
                         พี่ฮิซากิแตะไหล่ฉัน แต่ก็รีบปล่อยออกเพราะจู่ๆมัตตันกับปอนก็หัวเราะแล้วก็ซบหลังของเจ๊แก

                         "เฮ้ยนี่!ซางะ,ยูจิมาจับวาสนากับรพีพรรณออกไปทีสิ"

                         "ยูทๆ วาสนาเนี่ย...ใครวะ" ไอ้เสือถาม

                         "ไอ้มัตไง!!!" และหลังจากนั้นก็...

                         "555555+ ฮาได้ใจวะ วาสนา!!!"

                         "ชื่อโค.ตรเชยอะ555555+"

                         "ที่จริงวงเรามีคนชื่อน้ำฟ้าด้วยนะ" ป๋าบอก(คามิโจนั่นแหละ)

                         "ไอ้กี้ใช่ป่ะ!!!" เรย์ตะตะโกนลั่นพร้อมเสียงฮา

                         "เป็นทอมแต่ชื่อโค.ตรน่ารักอะ55555+"

                         "นอกจากจะกวนteenเหมือนกัน แล้วยังน่าถีบมากๆเหมือนกันด้วยนะคู่โชปอนเนี่ย..." เจ๊ฮิกพึมพำเบาๆ

                         "เดี๋ยวตอนพวกไอ้ยูทไอ้อ้อยเตะบอลฉันกับพี่ไก่จะไปเหล่สาวนะ" น้องนิยะผู้น่ากลัวพูดขึ้น...

                         "วันนี้นิยะฟิตว่ะ" ฮาอีกแล้ว ทำไมพวกผู้ชายชอบขำไร้สาระกันจัง

                         "คามิโจ...นายรู้เรื่องที่คุณพ่อ(บาทหลวง)เข้าโรง'บาลรึยัง" เจ๊ถามป๋าหลังจากที่นั่งคุยนั่งเล่นกันใต้ต้นไม้กันมาซะเยอะ

                         "แล้วเธอรู้ไหมล่ะว่าใครทำให้คุนพ่อเข้าโรงพยาบาล ^ ^"

                         "นายหรอไง ตาบ้า... =_="

                         "ก็เมื่อวันอาทิตย์ที่เราไปโบสถ์กัน ฉันกับยูกิลงไปเล่นห้องใต้ดินที่คุณพ่อเค้าเอาไก่งวงจากเยอรมันมาใส่กรงไว้เตรียมคริสต์มาส แล้วมันก็มืดมาก มันมีสองกรงอะ คลุมผ้าไว้ ก็ไม่รู้กรงไหนมีไก่ ก็เลยลองทายกัน...ฉันก็แกล้งยูกิมันแล้วก็วิ่งหนีขึ้นมาจากห้องใต้ดิน" ป๋าเล่า

                         "แล้วผมก็วิ่งตามมัน แต่มันก็หันมาถีบผม ผมก็ตกจากขั้นบันไดหล่นใส่กรงไก่ ไก่มันเลยตื่น แล้วมันก็ร้องวี้ดดดดด แว้ดดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆ"ยูกิเล่าบ้าง

                         "ตอนนั้นคุณพ่อเขากำลังทำพิธีมิสซาอยู่ แล้วพวกฉันที่นั่งกันในโบสถ์ทำพิธี ก็ได้ยินเสียงพวกพี่อะร้องกัน แล้วก็มีเสียงไก่ด้วย" ฉันพูด

                         "ก็ใช่ไง! พวกฉันเลยโดนจับข้อหาไปแหย่ไข่...เอ้ย! แหย่ไก่ของคุณพ่อ แล้วเหมือนยูกิมันจะแก้แค้น ตอนรับสินมหาสนิทที่เค้าให้อมไวน์ พอมันกลืนเสร็จก็ไปท้าเณร(เณรวัดพุทธเรานี่แหละ) ที่มาดูพิธีให้ต่อยกับมัน..."

                         "ไม่ได้ท้าเว้ย!แค่พูดว่า 'มามะๆเณร มามอบๆ' แค่เนี้ย"

                         "อ๋อๆๆๆ รู้แล้ววว 55555+" เจ๊หัวเราะไม่หยุดเลย

                         "แล้วนายก็ขำยูกิจนพ่นไวน์ในปากใส่หน้าคุณพ่อใช่ไหม???"

                         "ก็งั้นแหละ"

                         อ๋อ...เห็นช๊อตนั้นเหมือนกัน คุณพ่อเค้าทำหน้าเหมือนปวดท้อง แล้วก็ด่ายูกิกับคามิโจด้วย 55555555555+ โอ้ยยยย ขำ!!!

                         "แล้วเขาก็ให้ฉันกับยูกิถูพื้นบ้านพักให้เค้า ฉันเป็นคนราดน้ำยาถูพื้น ยูกิเป็นคนถู (ถูเป็นกันรึเปล่าฟระ แค่เริ่มใช้น้ำยาราดพื้นโดยตรงก็เกินแล้ว) พอราดเสร็จยังไม่ทันจะถู ฉันก็รีบชวนมันกลับบ้าน ระหว่างทางคุณพ่อเค้าก็เดินสวนเข้ามา แล้วก็ได้ยินเสียงอ้ากกกกกกกกกกซ์ตอนที่สตาร์ทมอเตอร์ไซค์"

                         "พวกนายนี่จริงๆเลยนะ ถ้าคุณพ่อตายไปจะทำไงล่ะ"

                         "สมัยเด็กๆฉันว่านายแสบแล้วนะ เดี๋ยวนี้ยังทวีความรุนแรงมากขึ้นอีก"

                         ทุกคนๆในชมรมที่นั่งฟังเรื่องจนขำกลิ้งไปหลายตลบหันมาชวนให้เจ๊เค้าเล่า
                         "จำเทอมสุดท้ายก่อนที่จะย้ายมาเรียนที่ไทยได้ไหม"

                         "วีรกรรมก่อนจะมาไทย...จำไม่ได้..."
                         .......................................................
((( 6ปีที่แล้ว โรงเรียนประถมแห่งหนึ่งในปารีส ณ ห้องผู้อำนวยการ)))

                         ปัง! 
                         เสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาในห้องตกแต่งแบบฝรั่งเศสกระแทกอย่างแรงกับพนัง ทำให้ชายวัยกลางคนทั้งสองและเด็กหญิงวัย12อีกหนึ่งคนที่นั่งอยู่ถึงกับสะดุ้ง เป็นผลมาจากการเปิดประตูด้วยอวัยวะเบื้องล่างของเด็กชายวัย12และ11 ที่ถูกเชิญมาพบกับเจ้าของห้องในวันนี้
                         แค่เพียงเริ่มต้นก็การันตีถึงความไร้มารยาทและเกเรที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อนสำหรับโรงเรียนแห่งนี้ เพราะที่นี้เป็นโรงเรียนที่ชนชั้นสูงเรียน...ค่าเทอมแพงมหาศาล... นักเรียนทุกคนเรียบร้อยและเป็นคนดีมีมารยาท...แต่ไม่ใช่สำหรับเขาทั้งสอง... คามิโจ...ยูกิ ไดฮาร์ด

                        ผู้มาเยือนค่อยๆเดินเข้ามาราวกับจะเข้ามาตะครุบเหยื่อ....

                        "เอ่อ...คนไหนล่ะฮิซากิ คามิโจที่ว่า...เขา..." 
                        มิได้ทันให้เด็กญ.ชี้ตัว เด็กชายหนึ่งในนั้นก็เดินเข้ามาแล้วกระแทกตัวเองลงบนเก้าอี้หนังสีแดงก่อนที่จะเอาเท้าที่ใช้ถีบประตูเมื่อกี้วางพาดลงบนโต๊ะผู้อำนวยการอย่างแรง และเอนตัวในท่าสบาย... เด็กหญิงในชุดนักเรียน ผมสีน้ำตาลเปล่งปลั่ง ดวงตากลมโตสุกใส ผิวขาวอมชมพู ท่าทางเรียบร้อยและฉลาดที่นั่งในห้องนั้นมาตลอดรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอจ้องหน้าผู้มาเยือนซึ่งถูกขานชื่อว่า'คามิโจ' อย่างดุดัน แววตาคู่สวยมองในเชิงตำหนิ แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไป เธอนึกขึ้นได้ว่าอยู่ในห้องผู้อำนวยการจึงรีบขอโทษและลงไปนั่งเก้าอี้คู่กับคุณชายเจ้าปัญหาตามเดิม...

                        "คามิโจ เธอรู้ตัวไหมว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่!!!" ชายวัยกลางคนลงเสียงหนัก
                        เขาใช้มือเรียวเสยผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งๆที่ไม่เป็นทรงแต่ดูเข้ากับใบหน้า กอ่นที่จะหันไปหาเด็กหนุ่มอีกคน...

                        "ฉันไปทำอะไรมาบ้างว้า~~" 
                        ริมฝีปากเรียวสีชมพูขยับพูดและหัวเราะร่วน เด็กชายที่ยืนอยู่เป็นคนรูปร่างสะโอดสะอง หล่อเหลา ด้วยความสูงถึง160ซม.ที่ดูจะขัดกับอายุ เขายิ้มมุมปากอย่างน่าหลงใหล ก่อนที่จะหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อและจุดมันสูบทันทีโดยไม่เกรงใจเจ้าของห้องแม้แต่น้อย!
                        ไม่ใช่แค่ไม่เกรงใจเท่านั้น แต่เขาสร้างความตกตะลึงให้แก่ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ได้อย่างคาดไม่ถึง!
                        
                        "ทำอะไรของเธอน่ะยูกิ หยุดเดี๋ยวนี้นะ" อาจารย์ฝ่ายปกครองที่ยืนอยู่หลังโต๊ะผู้อำนวยการเดินเข้ามาอย่างเร็ว แต่ยูกิเบี่ยงตัวหลบและพ่นควันใส่...พร้อมพูดอย่างเย็นชา...
                        "นายนั่นแหละ...หยุด..."

                        "นี่ๆๆๆ เหลืออีกเทอมเดียวพ่อแม่พวกนายก็จะย้ายไปที่ไทยแล้วนะ ทำตัวดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง... พวกนายฟังผอ.หน่อยเถอะนะ" ฮิซากิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานจับใจคนฟัง ทำเอาคามิโจและยูกิต้องหยุดก่อความวุ่นวายชั่วคราว...
                        พวกเขาสอบปากคำเด็กชายทั้งสองในวีรกรรมที่ก่อหลายเรื่อง แต่คำตอบที่ได้รับคือเสียงหัวเราะอย่างเลือดเย็น...และคำว่า 'ไม่รู้'
                        เมื่อถึงคดีสำคัญที่มีนักเรียนชายชั้นมัธยมต้นต่างโรงเรียนถูกซ้อมหลังเลิกเรียน พวกเขาปฏิเสธไป... แต่พฤติกรรมแบบนี้...มีหรือที่ผู้หลักผู้ใหญ่จะเชื่อ...

                        "ยอมรับมาซะ!!! ไอ้เด็กนรก! ความอดทนของฉันถึงขีดสุดแล้วนะเว้ย!!! ถ้าพูดคำว่าไม่อีกทีเดียว...ฉันจะไล่พวกแกออก!!!" 

                        คามิโจเม้มริมฝีปากอย่างอดกลั้น ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนตบโต๊ะอย่างแรงและนำร่างสูง159ซม.ของตนขึ้นไปยืนบนโต๊ะทำงานราวกับโต๊ะเป็นบัลลังค์ของตน...
                         ยูกิเขวี้ยงเเจกันลายครามของสวยจากจีนใส่พื้นอย่างแรงราวกับเบื่อเต็มทีและเดินมาในจุดที่คามิโจยืนอย่างช้าๆ
                        
                         "ก็ลองดูสิว่าฉันกับแกใครจะไปก่อนกัน!!!!" คามิโจคำรามลั่นราวกับประกาศศักดาท่ามกลางความตกใจของคนทั้งสามที่มองดูและเงยหน้ามองเขาตาค้างราวกับถูกแช่เเข็ง
                         ยูกิเดินมาถึงโต๊ะที่คามิโจยืนเเล้ว... เขาโน้มตัวลงไปก่อนที่จะวางมือลงบนโต๊ะเบาๆ และก้มตัวอ้าปากกว้าง พร้อมแลบลิ้นที่ถูกเจาะออกมา ก่อนจะนำมวนบุหรี่แตะที่ลิ้นของตนเอง พร้อมระเบิดเสียงหัวเราะ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
                         ฮิซากิเดินเดินตามออกไป...แต่ร่างกายที่สูงแค่150ซม.แถมยังเป็นเด็กผู้หญิงของเธอไม่อาจเดินตามพวกเขาทัน จึงเปลี่ยนเป็นวิ่งแทน...
                         เธอสะกิดหลังของคามิโจ และเมื่อเด็กชายหันมา เธอก็ต่อว่าเขาไม่ยั้ง...ทำเอาคนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้น...กลัวเธอจะโดนซาตานคามิโจทำร้ายเข้าให้
                         เขาไม่รอให้เธอด่าจบ...แต่กระโจนใส่เธอเหมือนตะครุบเหยื่อจนร่างกายเด็กหญิงลงไปนอนให้อีกฝ่ายทับอยู่บนพื้น...ก่อนที่มือของเขาจะลุกล้ำโอบเอวกอดเธออย่างไม่อายสายตาใคร...
                         เขากอดเธอเนิ่นนานบนพื้นสนามซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ หรือจะเป็นเพราะคนที่ถูกกอดยินยอม... 
                         ............................................................
[[[ Hizaki dasu ]]] 
                         "เจ๊ๆๆๆๆ เจ๊เป็นไรอะ อยู่ๆก็หน้าแดง O__O"
                         ปอนถามฉันหลังจากที่ฉันระลึกเรื่องราวได้...
                         
                         "ฮิซากิ...ฉันจำได้แล้วนะ ฉันโดนเรียกเข้าห้องผู้อำนวยการ แต่พอกลับออกมาฉันก็ได้กอดกับ...อื้อๆๆ อื๊อ!!!!!!!" คามิโจพูดขึ้นอย่างเร็ว ฉันจึงรีบปิดปากเขาไว้ ตาบ้าเอ้ย! ถ้าน้องมันรู้ว่าฉันโดนผู้ชาย(ซึ่งก็คือนาย)กอด...แถมยังไม่ดิ้นสักแอะด้วย ฉันก็ได้โดนล้อกันพอดี! เดี๋ยวก็โดนหาว่าชอบนาย...ถึงจะเคยชอบจริงๆก็เถอะ (-//////-*) ทำไมแอบยิ้มกันล่ะค่ะคุณผู้อ่าน! ฉันไม่ขำด้วยหรอกนะ!
                         
                         "เฮ้ยๆบ่ายโมง15แล้ว ไปสนามเหอะ"
                         ............................................................
ที่สนามบอล...                         
                         "เอาล่ะครับทุกท่าน ถึงเวลาที่ถูกทุกท่านรอคอยแล้วครับ...การแข่งขันฟุตบอลแมตช์สำคัญที่เลือกเอาโรงเรียนพี่น้องนานาชาติทั้งสอง มาเตะเป็นพิเศษในวันนี้..."
                         "นี่ไม่ได้แข่งกันทุกโรงเรียนที่มาหรอกหรอเนี่ย" ฉันหันไปถามคามิโจที่กำลังเปลี่ยนเสื้อ (เสื้ออย่างเดียวนะ!!!) 

                         "อื้ม ว่าแต่...เลิกมองร่างกายฉันได้รึยัง"
    
                         "หยาบคาย!!! >/////< ใครพิศวาสนายกันยะ หลงตัวเอง!!!"

                         "ไม่ได้คิดอะไรก็ไม่เห็นต้องโวยวายเลยนี่นา...-3- หรือเธอคิด^ ^"
                         
                         "ไม่ได้คิด!!!!!!"
                         
                         "นักฟุตบอลชั่วคราวฝ่ายนานาชาติญี่ปุ่น มาในทีม...เอ่อ...ไวไฟคลับนะคร้าบบบ มีรายชื่อดังนี้ ฝ่าเท้าฮิตเลอร์(คามิโจ) สนุ้ปบี้สโนว์แมน(ยูกิ) อาร์ตตัวพ่อ(มิยาบิ)
ต่อยหอยโชพาว(โช) ไก่ฟิลิปปินส์(เรย์ตะ) หม้อไร้เทียมทาน(อาโอย) ทไวไลท์ดีซ่าน(นิยะ) อึนไม่รู้ล้ม(รุกะ) เจ้าพ่อน้ำตาลปี๊ป(ยูจิ) ลูกชายเทวดา(จิยุ) และโค้ชสุดหล่อ พี่เสือพาเพลิน(โทระ)"

                         555555+ ฮากันจริงกับชื่อเจ้าพวกนี้...
                         ..........................................................
[[[ miyavi dasu ]]] 

                         ตอนนี้พวกผมกำลังจับมือกับพวกเจ้ามารยออุคอยู่ ชิ!ทำเป็นมองจิก

                         "รู้ไหมว่าลีทึกเกิดวันที่เท่าไหร่" ลูกพี่ถามขึ้น จังหวะนั้นลีทึกกำลังจับมือผมพอดี

                         "วันที่1ธันวาคม วันเอดส์โลก" พวกผมหัวเราะคิกคักกัน ฉมน้ำหน้า ขาพี่แกโค.ตรลายเลย เหมือนคนเป็นเอดส์ (โทษทีนะแฟนเอสเจ)

                         .........................................................
                         ปรี๊ด!!!!!!

                         หมดแมตช์แรกแล้ว (เร็วชิปเป๋ง)
                         "ไอ้อ้อยๆ เป็นไรรึเปล่าวะ" ผมรีบวิ่งมาดูน้องทันที พี่เสือตะโกนให้ช่วยกันแบกไอ้อ้อยมาข้างสนาม...
                         อยากรู้ไหมว่าทำไม???
                         ตอนจับมือเสร็จพวกลูกพี่ก็แยกตัวกันไปเดินข้างนอก เหลือแค่นักเตะ5คน (ยูจิ,โช,อาโออิ,รุกะ,จิยุ) ออกมาเตะ แต่พอจะหมดครึ่งแรก พวกเกาหลีก็ยิ้ม ยิ้มแบบแปลกๆ แล้วคนที่ชื่อคยูฮยอนก็วิ่งเข้ามาถีบตอนไอ้อ้อยเลี้ยงบอล พอมันล้อมก็กระทืบซ้ำ กรรมการก็เป่านกหวีดพอดิบพอดี...
                         
                          "โอยย.....ตูเจ็บว่ะ จุกเลยอะ ลุกไม่ขึ้น ฝากไว้ก่อนไอ้คยู รอพี่ตูมาก่อนเถอะเมิ๊งงงงงงง"
                          ........................................................
[[[ Kamijo dasu ]]]
คอฟฟี่ช้อป นานาชาติเกาหลี
                          "ผมว่าคุณน่ะ...มีเสน่หมัดใจอย่างที่สุด..."

                          "ดวงตาคุณไม่เคยงดงามน้อยลงไปเลย"
                          พวกผมมาเกาะกระจกหน้าร้านฆ่าเวลา เพราะเรย์ตะกับนิยะเปลี่ยนลุคมาใส่สูทใส่แว่นเรียบร้อยเพื่อจีบเด็ก เป็นภาพลักษณ์ที่เห็น
ได้ยากมากมาย พวกสาวๆก็กรี๊ดกันใหญ่ เอากับมันเซ่!

                          "เฮ้ยพวกแกคือนิยะเรย์ตะนี่หว่า" คังอินเจ้าหมีที่ตเป็นคู่ปรับเรย์ตะปรากฏกายขึ้น
ก่อนที่จะคว้าคอเสื้อเรย์ตะแล้วเหวี่ยงไปเบื้องล่างอึนฮยอกก็เข้าไปยันนิยะลงจากเก้าอี้
                          
                          "ดูเดะ พวกมันเป็นไรฟะ ทำไมมันไม่ต่อยเราคืนฟะ" พวกมันสอง
ตัวหัวเราะเฮฮากันใหญ่ แต่แล้วเรย์ตะกับนิยะก็ยันกายขึ้น กระชากเนกไทออก ถอดแว่นออก ก่อนที่จะเข้าไปอัดไอ้เวรตะลัยสองตัวนั่นจนจมธรณี
                          ฮาร์ดคอร์จริงๆ...
                          
                          "ลูกเพ่กร๊าบบบบบบบ แย่แล้วววววว" ไอ้บิไอ้โชวิ่งมาหน้าตาตื่น รู้ไหมว่าทางนี้ก็แย่เหมือนกัน

                          "ไอ้อ้อยอะ มันโดนกระตื๊บคาสนามเลยลูกพี่ ><"
                          
                          "หนอยยย บังอาจทำน้องตู เมิงตายยยยยย" เรย์ตะคำราม... หลังจากที่อัดไอ้สองคนนั้นจนหนำใจแล้วเล่นกับใครไม่เล่น เล่นนิยะเรย์ตะ....
                          .............................................................................
                          
                          เสร็จแล้วครับ ชนะอย่างสวยงาม 6-5 พวกลีทึกได้ความทรงจำอันเลวร้าย ไอ้ไก่เตะอัดซะน่วมเลย
                          .............................................................................

[[[ Hizaki dasu ]]]
                          "ชุดเตรียมเสร็จยังเนี่ยย ไอ้ปอนเลิกวุ่นวายได้แล้ว โยมิไปแต่งตัวสิ ผู้ชายอยู่ไหนล่ะเนี่ย ไปตามผู้ชายมาเต้นคนนึงสิ ฯลฯ" อะไรเนี่ยน้องๆฉัน เตรียมสิ่งใดไม่เสร็จสักอย่าง

                          "จิยุ...มาเหอะ มาเต้นเถอะนะ"

                          "ไม่เอาไม่ชอบบบบบ"

                          "ไม่ได้เต้นแบบนั้น แบบแมนๆอะ หล่อๆเลยมาเร็วมาแต่งตัว" 
                          เทรุบังคับจิยุมาแล้วก็ดันเข้าไปในห้องแต่งตัว
                          
                          "มาถึงการแสดงจากนานาชาติไทยยุ่นนะคร้าบ มาในคอนนเซ็ปส์เซ็กซี่สตาร์ เชิญรับชมได้เลยคร้าบบบบบ" 

(ในห้องแต่งตัว)
                           เดินนำหน้าน้องไปที่ประตูก่อนที่จะชะงักหันกลับมาส่องกระจก...ซีด! ไม่นะ...ก็มันเกร็งนี่นา...
                    
                            "ทะทะทะทุก...ทุกคน อย่าเกร็งงนะ....ทำตะตัวตามม...สบายยย"

                            "เจ๊นั่นแหละเกร็งอยู่คนเดียว!!!"ทุกคนประสานเสียง
                            แต่แล้วก็เดินออกมาได้อย่างเรียบร้อย...ฉันทำท่าเชิดหยิ่งเป็นคุณหนูลูกผู้ดีตามเดิม...แต่ก็มีเสียงให้หวั่นไหวดังออกมาจากหลังเวที ดังมากกกก

                            "หุบปากไปเลย!!! ไอ้เหยินนนน"

                            "แกก็ด้วยแหละ!!! ไอ้อ้วนนนน"

                            "พี่จิทพี่มัตตันอย่าเถียงกันสิ... โยมิขอร้อง"
  
                            ทุกคนมองไปเบื้องหลังฉันทันที...สามคนนี้อะไรเนี่ย สงสัยมัตตันที่รอเต้นเพลงเชนจ์อยู่หลังเวทีทะเลาะกับจิยุมั้ง ขายหน้าชะมัด
                            ตอนแรกจิยุไม่ยอมเต้น แถมยังหาข้ออ้างว่าแค่เวลา4-5น.ซ้อมไม่ทันหรอก ปั้ดโธ่!!! แค่โดดไปโดดมาแล้วขยับปากมันจะยากอะไรยะ!!!

     http://www.youtube.com/watch?v=b7pui9Q6Vbo เพลงที่1
     
    http://www.youtube.com/watch?v=IWv7-KCBEa0 เพลงที่2
...................
-v-
ขอจบแค่นี้เเล้วกัน
ตอนหน้า
รอยร้าวที่ยากจะประสาน part2
ไปอ่านแทนแย้วกัน....
   



                                                    
                          

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #43 ช็อคโกแลตสอดไส้สตอเบอรี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 20:56
    ชื่อแต่ละคน = _ =



    ฝ่าเท้าฮิตเลอร์(คามิโจ)

    สนุ้ปบี้สโนว์แมน(ยูกิ)

    อาร์ตตัวพ่อ(มิยาบิ)

    ต่อยหอยโชพาว(โช)

    ไก่ฟิลิปปินส์(เรย์ตะ)

    หม้อไร้เทียมทาน(อาโอย)

    ทไวไลท์ดีซ่าน(นิยะ)

    อึนไม่รู้ล้ม(รุกะ) เ

    จ้าพ่อน้ำตาลปี๊ป(ยูจิ)

    ลูกชายเทวดา(จิยุ)

    โค้ชสุดหล่อ พี่เสือพาเพลิน(โทระ)





    55555555555555555555555555555555 x 55555555555555555555555555555 (เส้นตื้นจริงเรา)
    #43
    0
  2. #42 View_chan (@violetgem) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 18:30
    "คามิโจล้อพี่ว่าหมูอ้วน พี่โมโหมาก เลยโยนแมวจรจัดใส่ มันข่วนหน้าตาคามิโจซะแหกส์เลย ^O^"

    =_=" เอิ่ม สงสารป๋าคามิโจ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #42
    0