จบแล้ว {Fic BTS} The Flower {KookV} #Flowerkookv

ตอนที่ 17 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

Chapter 17

 

 “เพราะอะไรเจ้าถึงเลิกเป็นแม่ทัพแล้ว”

เสียงคลื่นสาดซัดชายฝั่งดังอยู่ใกล้เพียงเอื้อม หยดน้ำทะเลกระเซ็นขึ้นมาจากการที่คลื่นกระแทกเข้ากับโขดหินตกลงกระทบร่างสองร่างที่กำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่บนหาดทราย

“เป้าหมายของข้าเปลี่ยนไปแล้ว” นี่คือคำตอบที่อีกฝ่ายมองให้กับเขา

หลังต่อสู้ห่ำหั่นกันมานานปี สุดท้ายบุรุษผู้นี้ก็ตัดสินใจจะหันหลังให้กับศึกสงคราม นี่น่ะหรือคือการเลือกของแม้ทัพปีศาจไร้พ่ายคนนั้น

“ที่อุตส่าห์ลอบเข้ามาในเขตอาณาจักรของข้า เพียงเพราะจะถามว่าทำไมข้าถึงเลิกเป็นแม่ทัพอย่างนั้นหรือ ท่านนายพล” อีกฝ่ายเลิกคิ้วถาม บนใบหน้าคือรอยยิ้มที่ไม่ยี่หระต่อสิ่งใด เขาไม่เคยชินกับน้ำเสียงเช่นนั้นของอีกฝ่าย อีกทั้งไม่เคยเห็นรอยยิ้มของคนผู้นี้มาก่อนเลยด้วย

เขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

“ขอถามได้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด” เขาอยากรู้จริงๆว่าเพราะอะไรอีกฝ่ายถึงเลือกเส้นทางนี้

“เพราะมีคนผู้หนึ่งรับข้าเป็นลูกศิษย์ และเขาได้ชี้ให้ข้าเห็นถึงเรื่องราวมากมายที่สมควรกระทำ และมันน่าสนใจยิ่งกว่าการเข่นฆ่าผู้คนไปทั่วแผ่นดินมาก” ชายตรงหน้าเขาดีดนิ้ว เปลวไฟดวงหนึ่งปรากฏขึ้นบนปลายนิ้วของเขาราวกับเล่นกล

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง “เวทมนตร์หรือ?”

“สมกับที่เป็นท่านนายพลแห่งกองทัพอัศวินแห่งวิหารหลวง” อีกฝ่ายชม “หากเป็นคนอื่นๆอาจเหมารวมว่านี่คือศาสตร์มืดไปแล้ว แต่เจ้ากลับแยกแยะออกในทันทีว่ามันเป็นเพียงเวทมนตร์”

“แต่ว่า...”

“อาจารย์ของข้าก็คือคนเดียวกับที่ราชาและพระสังฆราชของเจ้ากราบเป็นอาจารย์” คำพูดต่อมาของอีกฝ่ายทำเอาร่างของเขาซวนเซราวกับถูกคลื่นซัดเข้าเต็มๆ

เพราะอะไร

ทำไมคนคนนี้ถึงก้าวขึ้นไปเหนือกว่าเขาหนึ่งก้าวเสมอ

ไม่สิ

เขาวิ่งไล่ตามคนๆนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

ใช่แล้ว ตั้งแต่อายุสิบหก ตั้งแต่ที่ออกปฏิบัติภารกิจครั้งแรกแล้วได้พบกับนายทหารเดนตายของอาณาจักรข้างเคียงผู้นี้ ผ่านมาสิบปีแล้วที่พวกเขาต่อสู้กัน ไม่ว่าจะในสมรภูมิเล็กๆ หรือว่าสงครามใหญ่ เพราะอาณาจักรของอีกฝ่ายยอมรับให้มีวิหารมืดตั้งอยู่ได้ ตรงข้ามกับจักรวรรดิของเขาที่ต่อต้านวิหารมืด ดังนั้นสงครามระหว่างสองดินแดนจึงเกิดขึ้นเป็นระยะ

อีกฝ่ายขึ้นเป็นหัวหน้ากอง เขาเองก็เป็นหัวหน้ากอง

เมื่ออีกฝ่ายขึ้นเป็นแม่ทัพ เขาก็ขึ้นเป็นนายพล

เท่าเทียมและไม่เคยตัดสินผลแพ้ชนะได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ดังนั้นขณะที่อีกฝ่ายถูกตั้งฉายาให้ว่าเป็นแม่ทัพปีศาจ เขาจึงถูกตั้งฉายาให้ว่านายพลเทวะ

เขาเกาะติดอีกฝ่ายไม่ปล่อย ท้าตีท้าต่อยมาตลอด

ครั้งหนึ่งแม่ทัพปีศาจผู้นี้เคยถามเขาว่า “ข้าทำอะไรให้เจ้าจงเกลียดจงชังอย่างนั้นหรือ”

เขาไม่เคยตอบคำถามนั้นออกไปตามจริง

เหตุเพราะเขาไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกที่เขามีต่ออีกฝ่ายอย่างไรดี มันไม่ใช่สิ่งที่จะพูดออกไปได้ อย่างน้อยๆในฐานะที่เป็นถึงนายพลแห่งกองทัพอัศวินแห่งวิหารหลวง เขายิ่งไม่อาจพูดออกไปได้

ที่ไล่ตามมาตลอด ก็เพราะว่าลืมไม่ลง

ที่แข่งขันมาตลอด ก็เพราะไม่อยากรู้สึกว่าไม่คู่ควร

ที่วันนี้เรียกออกมาไถ่ถาม ก็เพราะไม่อาจยอมรับได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะหายไปจากชีวิต

แม่ทัพวางอาวุธไม่ออกรบ เช่นนั้นนายพลของดินแดนตรงข้ามอย่างเขาจะเจออีกฝ่ายได้ที่ไหน ในเมื่อสมรภูมิไม่อาจเป็นสถานที่ที่เขาจะได้พบเจออีกฝ่ายอีกต่อไปแล้ว

แต่อะไรคือการที่อีกฝ่ายบอกว่าตนเองกราบอาจารย์คนเดียวกับราชาและพระสังฆราช...ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดของเขา?

หรือว่า....

หลังจากนี้จะสามารถพบเขาได้บ่อยขึ้น ในดินแดนของเขาเอง

แม่ทัพปีศาจราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ อีกฝ่ายพลันเอ่ยขึ้นมาว่า “หลังจากนี้ข้าจะย้ายเข้าไปอยู่ที่วิหารหลวงของพวกเจ้า หากเจ้าอยากท้าประลองกับข้าเมื่อไร ก็มาท้าดวลได้ทุกเมื่อ แต่เรื่องนี้นอกจากอาจารย์ ราชานิโคลัสของเจ้า และพระสังฆราชไซทัสของเจ้า รวมถึงตัวเจ้าเองแล้ว ยังไม่มีใครล่วงรู้ถึงการตัดสินใจของข้าในครั้งนี้ ดังนั้นแล้วรบกวนเจ้าเก็บเป็นความลับด้วย”

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น

นี่เป็นความทรงจำที่ดีเหลือเกิน ดีเสียจนไม่อยากให้มันหยุดลง...

พัคจีมินรู้ตัวตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาลืมตาขึ้นมาบนผืนทรายแล้วว่านี่เป็นเพียงภาพจำลองที่เหมือนจริง อันเป็นผลจากอาคมวิเศษที่ลงเอาไว้ในห้องปริศนาของโลกิ

ส่วนสาเหตุที่เขาตระหนักรู้ได้ทันที บางทีอาจเป็นเพราะเขารับรู้ได้จากเสียงของน้ำทะเลว่านี่ไม่ใช่ความจริงกระมัง...

ดีเฟนเดอร์

ผู้ปกป้องเป็นหนึ่งในหน้ากากที่มีพลังซับซ้อน วิธีใช้พลังของเขาซับซ้อนที่สุดเป็นอันดับที่สองในบรรดาหน้ากากทั้งเจ็ดใบ หรือก็คือเป็นรองเพียงหน้ากากผู้หลบซ่อนของแทฮยองเท่านั้น

แทฮยองอาจมีพลังในการใช้พลังจิตอย่างสมบูรณ์แบบ พลังของจีมินก็คือพลังในการปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบเช่นกัน การปกป้องในที่นี้ทั้งหมายถึงปกป้องผู้อื่นและรวมไปถึงการปกป้องตัวเองด้วย

นั่นทำให้อาคมต่างๆที่มีวี่แววว่าจะอันตรายต่อตัวเขา จะถูกบาเรียเวทมนตร์บางอย่างที่ปกคลุมอยู่รอบตัวเขาตลอดเวลาโดยที่ไม่มีใครนอกจากเขามองเห็นต้านทานเอาไว้ได้ และบาเรียนั้นก็ได้เตือนให้เขาระวังถึงผลของอาคมในห้องนี้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามา

ถึงอย่างนั้นจีมินก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาควรจะรับมือกับที่นี่อย่างไร

หรือบางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่อยากลงมือทำลายภาพความทรงจำอันสวยงามเช่นตอนนี้ก็เป็นได้

นี่คือความทรงจำช่วงก่อนหน้าที่เขากับเดสทรอยเยอร์จะเริ่มได้ใกล้ชิดกัน

หลังจากเหตุการณ์ในวันนี้เกิดขึ้นเพียงสามวัน อาจารย์...จอมปราชญ์ก็เรียกเขาเข้าไปพบที่วิหาร ก่อนจะประกาศต่อหน้าราชา พระสังฆราช และเดสทรอยเยอร์ในตอนนั้นว่าจะรับเขาเป็นลูกศิษย์คนที่สี่

เขาจึงกลายเป็นดีเฟนเดอร์

เท่าเทียมกันกับแม่ทัพปีศาจคนนั้นอีกครั้ง

พลังของเขาตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง

อีกฝ่ายคือไฟ ไฟที่ผลาญทำลายซึ่งสรรพสิ่งให้กลายเป็นเถ้าธุลี

ส่วนเขาคือน้ำ น้ำที่โอบอุ้มชโลมสรรพสิ่งให้ปลอดภัยภายใต้ความอ่อนโยน

แต่อย่าเข้าใจผิดไป นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นคนที่อ่อนที่สุดในหมู่ทูตทั้งเจ็ด แม้ถ้าจัดลำดับกันดีๆแล้วเดสทรอยเยอร์จะอยู่ในลำดับที่หนึ่งของพลังต่อสู้ แต่หากให้สู้กันเดสทรอยเยอร์ก็ใช่ว่าจะเอาชนะเขาได้

ราวกับว่าตัวตนของเขามีอยู่เพื่อดับไฟของอีกฝ่าย

ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ทั้งพวกเขาเริ่มไปไหนมาไหนด้วยกันราวกับเป็นเงาตามตัว เริ่มต้นผูกพัน เรียนรู้ไปพร้อมกัน ต่อสู้ไปด้วยกัน ขอแค่พวกเขาลงมือล้วนแต่ไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานต่อกร

จนกระทั่งพวกเขากลายเป็นคู่บำเพ็ญของกันและกัน

“เป็นความทรงจำที่ดีจนไม่อยากให้มันหายไปเลยใช่ไหมล่ะ” เสียงหนึ่งดังลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน

จีมินหลุดหัวเราะ เขาเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า แม้ว่าจะไม่เห็นว่าเจ้าของเสียงอยู่ตรงไหน แต่ก็พอจะเดาตำแหน่งได้จากทิศทางของเสียงที่ถูกส่งมา

“ขอฉันดื่มด่ำกับมันอีกนิด แล้วฉันจะออกไปเอง” จีมินตอบกลับไป

“เหอะ” อีกฝ่ายแค่นเสียงเล็กน้อยแล้วจึงจากไป

จีมินส่ายหน้าเบาๆ “ศิษย์น้องคนเล็กของพวกเรานี่เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นกว่าที่เห็นภายนอกแฮะ ยังโกรธเรื่องที่ตอนนั้นฉันไม่ช่วยหาไฮด์สินะ”

เด็กหนุ่มไล้ปลายนิ้วไปตามอักษรรูนบนข้อมือของตัวเอง ดวงตาของเขาหลุบลงมองหาดทราย สีหน้าส่อประกายครุ่นคิดจนทำให้แม่ทัพปีศาจจากความทรงจำที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขามองด้วยสายตาสงสัย

“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ”

“อืม ข้ากำลังคิดจะฉวยโอกาส” จีมินตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับว่าคิดเรื่องบางเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้

“ฉวยโอกาส?” อีกฝ่ายทวนคำอย่างไม่เข้าใขในความหมาย

จีมินช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่าย กล่าวยิ้มๆว่า “เจ้าบอกว่าอาจารย์เพิ่งจะรับเจ้าเป็นศิษย์ นั่นแปลว่าเจ้าเองก็คงยังไม่ได้เรียนรู้อะไรมากไปกว่าการจุดไฟบนปลายนิ้วใช่หรือไม่เล่า ถ้าเช่นนั้นข้าก็ควรฉวยโอกาสตอนที่เจ้ายังไม่ได้เรียนรู้เวทมนตร์อะไรจากอาจารย์ แล้วชิงก้าวนำหน้าเจ้าไปสักครั้ง”

คิ้วของเดสทรอยเยอร์ขมวดเข้าหากัน “เจ้าพูดเรื่องอะไร”

รอยยิ้มของจีมินอ่อนโยนอย่างยิ่ง

“จำเอาไว้ว่าจริงๆแล้ว น้ำก็เป็นพลังโจมตีที่รุนแรงไม่แพ้ไฟเช่นกัน”

ครืน...

น้ำทะเลที่อยู่ด้านข้างพวกเขาพลันเคลื่อนไหวผิดไปจากในยามปกติ มันยกตัวขึ้นสูงก่อนจะม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น เกิดเป็นเงาดำทาบทับลงมาบนร่างของชายหนุ่มทั้งสองที่ยืนอยู่บนผืนทราย

“ถือซะว่าฉันแก้แค้นที่นายทำฉันเสียใจมาหลายปีในชาติปัจจุบันละกันนะ มินยุนกิ”

สิ้นเสียงจีมิน คลื่นยักษ์ก็โถมซัดลงมาบนหาดทรายอย่างแรง แรงกระแทกของมวลน้ำนี้ทำเอาพื้นห้องถึงกับสั่นสะเทือน

จีมินหารู้ไม่ว่าการลงมือของเขาในครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เพียงห้องนี้สั่นไหว แต่ถึงขั้นทำให้พระราชวังทั้งหลังของเฮลล่าสั่นสะเทือนเลยทีเดียว

มวลน้ำทั้งหมดที่กระแทกลงมาไม่มีถูกตัวของเขาสักหยด มันกวาดล้างทุกสิ่งกระทั่งมนตราออกไปจากห้องนี้ ไม่มีหาดทราย ไม่มีแม่ทัพปีศาจ มีเพียงจีมินที่ร่างกายแห้งสนิทเพราะน้ำแหวกออกรอบตัวเขายืนอยู่เพียงคนเดียว

จีมินกวาดสายตามองรอบตัวแล้วไม่เห็นประตูสักบาน เขาเงยหน้าขึ้นมองในตำแหน่งที่ได้ยินเสียงของจองกุกก่อนหน้านี้ ก่อนจะพบตะแกรงเหล็กที่มีขนาดกว้างพอจะให้คนลอดออกไปได้หนึ่งช่อง

เด็กหนุ่มโบกมือสายน้ำก็หลั่งไหลออกมาจากกลางฝ่ามือของเขา จากนั้นจึงรวมตัวกันที่ใต้เท้าของเขาและยกร่างของเขาขึ้นไปด้านบน จีมินดันผาตะแกรงออกก่อนจะปีนขึ้นไป เขาเลิกคิ้วเมื่อเห็นตัวอักษรเคนบนพื้นที่จองกุกทิ้งเอาไว้ให้

“ถึงจะเจ้าคิดเจ้าแค้นไปบ้าง แต่เขาก็เป็นคนดี” ดีเฟนเดอร์ชมศิษย์น้องเล็กของตัวเอง ก่อนจะเดินตามลูกศรที่อีกฝ่ายทิ้งเอาไว้ให้ไป

 

 

 

จองกุกส่ายหน้าให้กับแรงสั่นสะเทือนที่คนบางคนทำเสียใหญ่โต เขามองไปตามแผนที่ตนเองเห็นในหัว เริ่มรู้สึกราวกับว่าฝันร้ายในครั้งอดีตกำลังจะตามมาหลอกหลอนเขาถึงในความเป็นจริง

ตอนนี้เหลือเพียงโฮซอกกับแทฮยองที่เขาต้องไปช่วยเหลือ เขากำลังจะถึงตำแหน่งของโฮซอกแล้ว แต่ของแทฮยองนั้น...เขาเห็นตำแหน่งของอีกฝ่าย แต่กลับไม่พบหนทางไปหา

ใช่ เขาเดินวนรอบปราสาท ผ่านแทบทุกห้องที่มีคนอยู่ข้างในได้หมด แต่ทุกครั้งที่เขาไปถึงตำแหน่งที่แทฮยองอยู่ มันกลับไม่มีประตูอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่บานเดียว

เพราะอะไรกันนะ

แทฮยองไม่น่าจงใจทำให้เขาตามหาตัวไม่เจอ มันต้องมีอะไรบางอย่างทำให้เขาหาประตูไม่เจอแน่ๆ

จองกุกหยุดยืนหน้าห้องห้องหนึ่ง

เขาก้มตัวลงแล้วมองลอดช่องกุญแจเข้าไป

มันให้ความรู้สึกเหมือนพวกชอบถ้ำมอง แต่จองกุกรู้ว่านี่คือวิธีที่เขาจะสามารถเห็นสภาพที่สหายทูตคนอื่นๆกำลังเผชิญภายในห้องนั้นๆได้ แต่ตอนนี้เขากลับมองไม่เห็นโฮซอกเลย

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความลังเล ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู

ก๊อกๆ

เฮือก!

เขาได้ยินเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจของใครบางคนในห้อง ประตูที่สั่นน้อยๆทำให้เขารับรู้ได้ว่ามีคนกำลังนั่งพิงประตูอยู่

จองกุกหยิบกุญแจของโลกิขึ้นมาไขประตูโดยไม่ลังเล

โฮซอกถลาออกมาจากในห้องด้วยสภาพของคนที่หวาดกลัวจนถึงขีดสุด จองกุกคว้าแขนของอีกฝ่ายที่กำลังโซซัดโซเซเอาไว้ ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น”

“ฉะ ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่า ว่าคนอื่นๆเจออะไร” โฮซอกหอบหายใจ ใบหน้าซีดเผือด “แต่สิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุดมาถึงสองภพสองชาติ ก็คือการถูกขังเอาไว้ในห้องเก็บของ แล้ว..แล้วนี่ฉันก็อยู่ในนั้นมานานแค่ไหนแล้ว ฉัน..”

“ใจเย็นๆ ดรีมเมอร์” จองกุกตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ “นายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ”

เขาอดทนรอจนกระทั่งโฮซอกใจเย็นลงแล้วถึงถามว่า “ดรีมเมอร์ นายมองเห็นไฮด์ไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน”

อีกฝ่ายย้อนถามเสียงตกใจว่า “นายหาเขาไม่เจอเหรอ!?”

จองกุกพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

“ฉันจะลองช่วยหาเขาดู” โฮซอกรีบหยิบหน้ากากขึ้นมาใส่แล้วหลับตาลง “ฉันเห็นเขาอยู่นะ...”

“ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ แต่หาประตูไม่เจอ” จองกุกเสริม “นายเห็นอะไรบ้าง”

“อุโมงค์ เหมือน...อืม เหมือนพวกรางรถไฟเหมือง มีแสงสีขาววิบวับเต็มไปหมด ไม่ใช่เพชรนะ แต่แบบ...เหมือนแสงหน้าจอโทรศัพท์อ่ะ” โฮซอกบรรยายภาพที่เขาเห็น “แทฮยองดูอารมณ์ไม่ดีเลย เขายืนอยู่เฉยๆ ฉันมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด แต่ท่าทางไม่แฮปปี้อย่างแรง โอ๊ะๆๆ เขาเขียนตัวอักษรเอาไว้บนผนังด้านหนึ่งด้วย”

“เขียนว่าอะไร?” จองกุกรีบถามทันที

“เอลฮาส”

โฮซอกเอ่ยพลางวาดอักษรรูน กลางอากาศ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยท่าทางไม่เข้าใจ “เขาคงไม่ได้หมายถึงกวางเอลก์หรอกใช่ไหม”

จองกุกกลอกตา “เอลฮาสมีเป็นสิบความหมาย นายเลือกตีความในสถานการณ์แบบนี้ว่ากวางเอลก์อย่างนั้นเหรอ”

โฮซอกยิ้มหัวเราะแหะๆ “โอเค สำหรับฉันแล้วเอลฮาสคือการใช้พลังรับรู้ถึงภัยอันตรายที่อาจโจมตีเข้ามาทั้งทางร่างกายและจิตใจ ในกรณีของฉันเป็นทางจิต เพราะฉันต้องย้ายจิตไปที่นั่นที่นี่ตลอดเวลา อักษรเอลฮาสช่วยให้ฉันถอนจิตออกมาทันหากมีอะไรที่อันตรายเข้ามากล้ำกรายจิตของฉัน แต่สำหรับไฮด์แล้ว...”

“เขาไม่ได้เขียนเพื่อบอกสถานการณ์ของเขา แต่เขียนเพื่อบอกวิธีการให้กับฉัน” จองกุกดวงตาเป็นประกายสายเมื่อเขานึกขึ้นมาได้ “เอลฮาสสำหรับฉัน...มันหมายถึงสัญชาตญาณและความมั่นใจ ในการที่จะค้นหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดในสถานการณ์ร้ายๆ”

จองกุกหยิบหน้ากากขึ้นมาสวม นิ้วมือของเขาลากวาดอักษร กลางอากาศอย่างรวดเร็ว

เส้นทางซับซ้อนยุ่งเหยิงในสมองของเขาพลันหายวับไป เหลือเพียงเส้นทางสายเดียว

จองกุกวางมือลงบนไหล่ของโฮซอกแล้ววาดอักษรเคนให้เขา “นายเดินตามอักษรเคนไป มันจะพานายไปหาคนอื่นๆ ฉันจะไปตามหาไฮด์”

เอ่ยจบก็เดินตามเส้นทางที่เขาเห็นด้วยจิตใจอันสงบนิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าอักษรรูนตัวนั้นช่วยปรับสภาพจิตใจของเขาได้จริงๆ

ทั้งโลกนี้คงมีเพียงไฮเดอร์คนเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้อักษรรูนตัวเดียวแล้วทำให้เขาเข้าใจได้

นั่นบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคือคนที่เข้าใจในตัวเขามากที่สุดในโลกนี้อย่างไรล่ะ

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,142 ความคิดเห็น

  1. #1124 VenitaKq (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 13:45

    หวานนนนนน

    #1,124
    0
  2. #1073 Apollon~kv (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 11:03
    ขิงเก่งที่สุดในสามโลกจริงๆจองกุกเนี่ย
    #1,073
    0
  3. #1043 boahammock (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 22:57
    อยากจะแหมมมมให้ถึงดาวพลูโตตต พอจำได้พี่แกก็ขิงเก่งที่สุดไปเล้ยยย55555
    #1,043
    0
  4. #1020 kuroba kaito (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 15:53

    โอยยย ความอวยแฟน

    #1,020
    0
  5. #1013 Moonlionz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:15
    พี่โฮป ทำเอาตกใจเลยนะ55555555 อื้อหืออ ตอนแรกว่าคู่ยุนกิกับจีมินนี่แบบมีความคู่กันแล้วนะ พอเจอจองกุกพูดแบบนี้คือได้แต่แหมเรยยย
    #1,013
    1
    • #1013-1 PrincessBTS(จากตอนที่ 17)
      3 สิงหาคม 2562 / 14:50
      ทุกๆความเชื่อมโยงที่ไรท์เขียน มันดูน่าสนใจมากเลยค่ะ แบบว่าดูออกมาจากfake love ฉากกระจกของนัมจุนกะจองกุก ฉากระเบิดห้องของพี่จิน ฉากเผาเปียโนของชูก้า ฉากทางออกบนฟ้าของจีมิน ในMVคือจองกุกมองผ่านช่องบนเพดาน ฉากที่จองกุกอยู่ในช่องลูกบิดประตูและเจโฮปอยู่ในห้อง ฉากแทฮยองอยู่ในห้องที่ติดโทรศัพท์ไว้บนกำแพง เขียนข้อความไว้ว่า save meและจองกุกเป็นผู้รับรู้ทุกอย่าง อย่างเจ๋งงง
      #1013-1
  6. #997 tiger tae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 11:25
    ดีงามมมมม
    #997
    0
  7. #901 tomyongsw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:04
    พี่โฮปปปปปปปปป โอ้ย5555555 เอ็นดูความกลัวถูกขังในห้องเก็บของง่ะ แตาเป็นเรา เราก็กลัวนะ;_; // รีบไปช่วยแทฮยองงงงง คือออแบบบ ไม่ได้อะไรนะ แต่ทุกคำของจองกุกคือจ้า รู้แล้วจ้าว่าแทฮยองรักมาก แหม5555 เอ็นดู รักในคู่นี้
    #901
    0
  8. #877 @S_CB (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 20:13
    โอ๊ยจ้า หมั่นไส้ อวยเก่งเหลือเกินนนนนนนนน
    #877
    0
  9. #838 mininewy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:34
    ขิงจริงๆ นะซีกนะ 55555 เเต่คู่ยุนมินนี่เก่งจริง ชอบ 555ออกมาได้ด้วยตัวเองอ่ะ เก่งๆ
    #838
    0
  10. #831 MMP_P'M49 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:57
    Fake Love เว่อ

    ละทำไมของจีมินถึงเป็นความสุขล่ะ?

    ฮือออออออ ชั้นรักจกุ๊กนัยเรื่องนี้มัก
    #831
    0
  11. #803 miv19385 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:38
    ที่ๆทุกคนโดนขังนี่เหมือนในmv fake love เลยอ่ะหนุกๆ
    #803
    0
  12. #800 Plíða (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 21:14
    โอ้โห อ่านเสร็จนึกถึง fakelove ใน mv เลยแอบแวบไปดูนิดนึง
    #800
    0
  13. #787 PaiiKanj (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 14:53
    เอ็นดูพี่โฮซอกอ่ะ โดนขังในห้องเก็บของ5555
    #787
    0
  14. #721 nlull (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 13:25
    ปมดรีมเมอร์ ทำไมรู้สึกน่ารักแปลกๆ555555
    #721
    0
  15. #641 Dew Sarantorn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:45
    ปมพี่โฮปมาอย่างง่ายๆเลย เล่นเอาพี่แกแพนิคไปเลย5555 ชอบมากๆ มาต่อไวๆนะคะไรท์><
    #641
    0
  16. #640 Marco1997 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:41
    มีหลายจุดที่อ่านแล้วคิดถึงเฟคเลิฟ555555555 ชอบพลังควบคุมสายน้ำขอบจีมินมาก มาแบบเย็นๆๆ
    #640
    0
  17. #639 Dem9ons9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 22:49

    ขอโอ้โหแบบ

    คือสี่คนแรกนี่มามุกเดิมคือเล่นความเจ็บปวด

    แต่ของจีมินนี่คือใช้ความสุขมาเล่นหรอคะ น้องไม่มีความทุกข์ในใจหรอลู๊กกก (หรือว่าทุกข์ตอนนั้นที่รู้ว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก??)

    ของพี่โฮปนี่ไม่ต้องใช้เขตอาคมใดๆขังไว้พี่แกก็สติแตกได้ สงสารแป๊บ

    อยากรู่ของแทฮยองแล้วอ่าา ทำไมน้องถึงเขียนเอลฮาสไว้อะ รู้หรอว่าจะมีคนมาช่วย?

    #639
    0
  18. #638 spinsong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 22:03
    นี่อ่านยาวๆรวดเดัยวจนถึงตอนล่าสุดจะบอกว่าสนุกมากกกตื่นเต้นสุดๆ คือลุ้นไปกับตัวละครมากอินมากแงงงง// สู้ๆนะคะไรท์
    #638
    0
  19. #636 PlaPralita (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:30
    ในที่สุด เราก็อ่านทัน พี่แพทอัพเร็วมาก เราตาท่านไม่ทัน ไม่มีเวลาด้วย แต่ เราชอบมากๆๆๆ รู้สึกว่าจะพิมพ์แบบนี้ทุกครั้งที่มาคอมเม้นต์ อย่าเพิ่งเบื่อนะ เราแค่ไม่รู้ว่าจะพิมพ์ออกมาอย่างไง แต่ชอบจริงๆนะ

    จะรออ่านว่าจองกุกจะหาแทเจอได้ยังไง สู้สู้ค่ะ
    #636
    0
  20. #633 Ctrl+Vkookie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 19:32
    อะไรก็ตามที่ทำให้แทไม่สบอารมณ์ คงไม่พ้นจองกุกแน่ๆ ที่หาตัวแทยาก เพราะแทอยากให้จองกุกใช้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อแท ตามหาแทหรือเปล่า? แบบทำให้แทมั่นใจว่าจองกุกนี่แหละคือคู่บำเพ็ญของเขา //มโนอีกละ 😂
    #633
    0
  21. #632 sofar_fa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 16:44
    สรุปคือคนที่จะออกมาได้เองที่จองกุกหมายถึงอาจจะเป็นยุนกิหรือไม่ก็จีมินสินะ แต่ไม่คิดว่าแทแทจะหายากขนาดนี้
    #632
    0
  22. #629 Kwzen_p (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 15:02
    ตอนนี้ก็คือยุนมินมากๆ จีมเอาคืนได้เล่นใหญ่มากๆถึงกับปราสาทสั่นสะเทือนเลย55555 ต่อไปก็ไปช่วยแทแล้วนะจกุก สู้ๆ!
    #629
    0
  23. #627 Yuemoon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 14:30
    ของน้องแทจะเป็นตอนที่โดนจูเลียสปฏิเสธรึป่าวน้าา
    #627
    0
  24. #626 _funfun_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 14:18
    โหน้อง ไปช่วยแทเร็วๆนะ
    #626
    0
  25. #625 Milkywayyprincess~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 12:39
    นิยายของไรท์ทำเราอยากดูเอ็มวีเฟคเลิฟอีกหนเลยอะ อยากรู้จังว่าเเทฮยองต้องเจอกับเหตุหารณ์อะไร
    #625
    0