จบแล้ว {Fic BTS} The Flower {KookV} #Flowerkookv

ตอนที่ 14 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 333 ครั้ง
    27 เม.ย. 62


Chapter 14

 

“ฝ่าบาท เจ้าเมืองทั้งหลายกำลังรอพบอยู่พะย่ะค่ะ”

คิมนัมจุนลืมตาขึ้นมาบนเตียงกว้าง เขามองเห็นผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงห้อยระลงมาที่ปลายสายตา กลิ่นหอมจางๆของดอกกุหลาบลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มนุ่มลื่นที่ดูไปแล้วน่าจะมีมูลค่ามหาศาลหล่นลงไปกองอยู่ที่ข้างลำตัว ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตากับชายชราที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“ราชานิโคลัส?” ชายชราที่ถูกเขาจ้องมองจนผิดปกติส่งเสียงถามขึ้นมาพลางมองเขาด้วยสายตาที่แฝงไว้ด้วยความห่วงใย “ทรงเป็นอะไรไปพะย่ะค่ะ รู้สึกไม่สบายพระวรกายตรงไหนหรือเปล่า”

“ใม่...ข้า สบายดี” นัมจุนตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่หนักแน่นนัก เขารู้สึกสับสนอย่างมาก คล้ายกับว่าตัวเองเพิ่งผ่านการฝันที่สมจริงมากมาตื่นหนึ่ง เป็นฝันที่ยาวนานเสียจนเลือนรางไปหมดและทำให้ความคิดของเขาในยามนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นระบบระเบียบเหมือนในยามปกติ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะละเลยหน้าที่แค่เพราะตัวเองหลับฝันไป

“ช่วยข้าแต่งตัวเถอะ ไลมอร์”

นิโคลัสเกิดและเติบโตในปราสาทหลังใหญ่ในฐานะของเจ้าชาย ตั้งแต่จำความได้ บิดาและมารดาของเขาก็ได้พร่ำสอนถึงการทำเพื่อประชาชนในจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ที่บรรพบุรุษได้สละเลือดเนื้อสร้างขึ้นมา เมื่อมีประชาชน แว่นแค้นจึงสามารถดำรงอยู่ ดังนั้นที่สำคัญที่สุดหาใช่กษัตริย์ไม่ แต่เป็นปวงประชา

ดังนั้นนิโคลัสจึงเติบโตขึ้นมาโดยมีประชาชนเป็นหลักยึดในจิตใจ

ประชาชนต้องมาก่อนเสมอ

ก่อนตัวเอง

ก่อนครอบครัว

ก่อนคนรัก

เพราะฉะนั้น แม้ว่าตัวเองจะไม่ค่อยปกติ นิโคลัสก็ยังตัดสินใจจะลุกไปทำหน้าที่ของตัวเองตามตารางที่เขาทำเป็นประจำทุกวัน

จักรวรรดิที่เขาปกครองดูแลครอบคลุมเมืองน้อยใหญ่มากมาย เจ้าเมืองของทุกเมืองจะต้องเดินทางมาพบเขาทุกวันที่ 15 และวันที่ 30 ของเดือน เพื่อรายงานสภาพความเป็นอยู่ของประชาชนในแต่ละพื้นที่ เพื่อรายงานปัญหาที่พบ และระดมความคิดหาทางแก้ไขปัญหาเหล่านั้นให้กับราษฎร

“ราชา” เมื่อเดินออกมาจากห้องบรรทม สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาของนิโคลัสคืออาภรณ์สีขาวสง่างามที่ปักลวดลายสีทองให้ความรู้สึกหรูหราและสูงส่ง ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งโค้งกายทำความเคารพเขาอย่างนอบน้อม กิริยาและท่าทางของอีกฝ่ายสมบูรณ์แบบไม่มีสิ่งใดที่ขัดตา นี่คือภาพลักษณ์ของหัวหน้าคณะนักบวชขั้นสูง และที่ปรึกษาสูงสุดของเขา

“อรุณสวัสดิ์ ไซทัส” นิโคลัสหยุดทักทายอีกฝ่าย ก่อนจะผายมือให้อีกฝ่ายออกเดินไปพร้อมกันกับเขา “หลังประชุมเช้าเสร็จแล้ว ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาท่านพอดี”

“ฝ่าบาทมีเรื่องไม่สบายพระทัยหรือพะย่ะค่ะ” ไซทัสถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนน้อม ทว่าในขณะเดียวกันก็ยังคงไว้ด้วยความสูงส่งที่ไม่ยอมลดตัวให้ต่ำศักดิ์กว่าอีกฝ่ายเลยแม้เสี้ยวเดียว

ฐานะของไซทัสเป็นเอกเทศจากการอยู่ใต้อำนาจของราชาแห่งจักรวรรดิ เขาสามารถยืนเคียงราชาได้โดยไม่มีใครหาว่าไม่เหมาะสม นิโคลัสรู้ว่าอีกฝ่ายยอมรับเขาในฐานะราชา ดังนั้นอีกฝ่ายจึงค้อมศีรษะให้เขา แต่หากจะให้อีกฝ่ายคุกเข่าลง ชาตินี้ไซทัสไม่มีวันยินยอมแน่

พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน หนึ่งคนถูกเลี้ยงดูในพระราชวัง อีกหนึ่งคนถูกเลี้ยงดูในพระวิหารหลวง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องพบหน้ากันบ่อยครั้งมาตั้งแต่ยังเล็ก ระหว่างพวกเขาคล้ายเข้าอกเข้าใจกัน แต่ขณะเดียวกันก็มีระยะห่างบางอย่างที่ขวางกั้นพวกเขาเอาไว้อยู่เสมอ บางทีอาจเป็นหน้าที่ส่วนตัวกระมัง

ในขณะที่กษัตริย์ต้องดูแลประชาชน พระสังฆราชต้องช่วยกษัตริย์ในการยึดเหนี่ยวจิตใจของประชาชนเอาไว้ด้วยศาสนา สองสถาบันใหญ่ที่จับมือกันประคับประคองจักรวรรดิแห่งนี้มาช้านาน

นิโคลัสมองว่าไซทัสเป็นเพื่อนร่วมงานที่ไว้วางใจได้คนหนึ่ง

“ข้าฝันประหลาด” นิโคลัสบอกคร่าวๆขณะที่เดินเคียงข้างอีกฝ่ายไปยังท้องพระโรง ฝีเท้าของพวกเขาและผู้ติดตามดังสะท้อนทางเดินที่สร้างจากหินอ่อนดังกังวาน “ฝันว่าข้าไปยังที่อีกแห่งมา ห่างไกลจากที่นี่มากนัก”

“ท่านเดินทางไปต่างแดนหรือ”

“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น เพียงแต่ว่า..ไม่ใช่เพียงเป็นดินแดนที่ต่างออกไป ยังดูเหมือนอยู่ในช่วงเวลาที่ต่างออกไปอีกด้วย” นิโคลัสขมวดคิ้วเข้าหากัน ราวกับพยายามจะนึกย้อนถึงความฝันที่เริ่มเลือนรางในความทรงจำของตัวเอง “ข้าฝัน...ว่าเราสองคนได้กราบอาจารย์คนเดียวกัน จากนั้นต่างก็ออกจากบรรดาศักดิ์ของตัวเอง ออกเดินทางไปรอบโลก ช่วยเหลือผู้คน...”

คิ้วของไซทัสขมวดเข้าหากัน “กราบอาจารย์คนเดียวกัน?”

นิโคลัสหันไปมองก็เห็นร่องรอยที่บ่งบอกความไม่เชื่อในสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เขาหัวเราะเสียงเบาก่อนจะโบกมือกล่าวว่า “มันฟังดูเป็นไปไม่ได้ ใช่หรือไม่ จะอย่างไรมันก็เป็นเพียงความฝัน ในฝันนั้น ข้าไม่เพียงกราบอาจารย์คนเดียวกับเจ้า ยังกลายเป็น...อะไรบางอย่างที่คล้ายๆกับพวกพ่อมดหมอผี ข้าสามารถใช้เวทมนตร์ได้ สามารถเสกสิ่งของอะไรก็ได้ดังใจนึก”

“ราชานิโคลัส” ไซทัสหยุดเดิน น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียดจริงจังอย่างยิ่ง “พวกพ่อมดหมอผีเป็นชนชั้นต่ำที่ยุ่งเกี่ยวกับไสยเวท พวกเขาเซ่นสังเวยเลือดและเนื้อสดๆแลกกับอำนาจของปีศาจ พวกเขากระทำการผิดประเวณีและฆ่าคนตาย หากถูกพบเข้ามีโทษสถานเดียวที่ต้องประหารชีวิต ทั้งข้าและพระองค์ไม่มีวันกลายเป็นสิ่งเหลือเดนเช่นนั้นแน่พะย่ะค่ะ”

นิโคลัสรู้สึกว่าอีกฝ่ายเข้าใจความหมายของเขาผิดไป หมอผีในความฝันของเขาไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายเช่นนั้น แต่ชั่วขณะนั้นเขากลับไม่รู้ว่าจะอธิบายให้อีกฝ่ายฟังอย่างไรดี จึงทำได้เพียงแค่ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “มันก็เป็นแค่ความฝันเท่านั้น ไซทัส เจ้าอย่าได้จริงจังไปเลย”

“พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

นิโคลัสตัดสินใจไม่พูดถึงความฝันของเขาอีก เพราะเกรงว่าท่านนักบวชผู้เคร่งครัดจะไม่พอใจไปมากกว่านี้ เขารีบสาวเท้าเร็วขึ้นเพื่อมุ่งหน้าไปยังท้องพระโรง ชายผ้าคลุมสีแดงที่เขาพาดเอาไว้บนไหล่และยาวระไปกับพื้นด้านหลังนั้นสะบัดพลิ้ว

เมื่อเข้าไปในห้องท้องพระโรง เขาก็พบเจ้าเมืองราวสิบคนกำลังยืนถกเถียงแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอยู่

“ราชานิโคลัส” ทันทีที่เห็นเขาปรากฏตัว เจ้าเมืองก็พลันพากันคุกเข่าลงต้อนรับการมาถึงของเขา หลายคนยังหันไปทำความเคารพไซทัสแต่บางคนก็ไม่กระทำอย่างจงใจต่อต้านในตัวอีกฝ่าย นิโคลัสเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง แต่เขาไม่รู้จะช่วยไซทัสอย่างไร

เรื่องของศรัทธาและความเชื่อ ไม่ใช่สิ่งที่จะชี้นิ้วสั่งให้อีกฝ่ายเชื่อได้ ต้องให้ใจของอีกฝ่ายเชื่ออย่างแท้จริง

ไซทัสยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับคนที่ทำความเคารพเขา ก่อนจะเบือนหน้าหนีคนที่ไม่ยอมทำความเคารพเขาไปอย่างสง่างาม นิโคลัสนั่งลงบนบัลลังก์ของตนเอง และรอจนไซทัสเช้ายืนประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว เขาถึงเอ่ยปากขึ้น “วันนี้มีเรื่องอะไรจะรายงานข้าบ้าง”

“ทูลฝ่าบาท ข้ามีเรื่องอยากขอให้ทรงช่วยวินิจฉัยพะย่ะค่ะ” เจ้าเมืองร่างผอมคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เขาแต่งกายหรูหรา ร่างอ้วนท้วม เหลือบมองด้วยหางตาก็ยังรู้ว่าเป็นผู้มีอันจะกินและอยู่ดีกินดี เขาเป็นหนึ่งในคนที่ไม่ยอมทำความเคารพไซทัส

“เชิญกล่าวได้”

“ข้าคิดว่าหากเราขึ้นภาษีอีกสักสามส่วน...”

“...” นิโคลัสขมวดคิ้วใส่เขา ร่างทั้งร่างแผ่รัศมีประหลาดที่คล้ายความกดดันและมันส่งผลให้เจ้าเมืองคนนั้นหุบปากฉับลงในทันที ผู้เป็นราชาส่ายศีรษะไปมาพลางกดมือลงบนตำแหน่งหัวคิ้ว รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ “เดือนก่อนท่านก็เพิ่งจะขึ้นภาษี หากยังขึ้นอีก ใจคอเจ้าจะเหลือผลกำไรให้ประชาชนได้เก็บไว้ใช้บ้างหรือไม่ ยังมีอีก เจ้าคิดว่าหากข้าอนุญาตให้เจ้าขึ้นภาษีอีก ชาวเมืองของเจ้าจะไม่ลุกฮือขึ้นมาก่อการกบฏอีกเหมือนเมื่อหลายปีก่อนหรอกหรือ”

“ข้าคิดว่าประชาชนจะต้องเข้าใจ ที่ข้าเรียกเก็บภาษีเพิ่มก็เพราะต้องการสร้างห้องอาบน้ำสาธารณะเพิ่มขึ้น เมืองบาธของข้ามีแหล่งน้ำพุร้อนที่ดีที่สุดในจักรวรรดิ ผู้คนหลั่งไหลมาเพื่อจะได้ลงแช่ในน้ำพุร้อนสักครั้ง...”

“และค่าเข้าน้ำพุร้อนก็จะไหลเข้ากระเป๋าท่านมากพอๆกับจำนวนของนักเดินทางที่หลั่งไหลมาใช่หรือไม่” ไซทัสถามเสียงเรียบ ดวงตาของเขาฉายแววคมกริบยามมองเจ้าเมืองผู้ร่ำรวยตรงหน้า

“ข้าคิดว่า...”

“เจ้าคิด คิดหาหนทางตักตวงผลประโยชน์เข้าตัวเสมอ ข้าบอกท่านแล้วอย่างไร ว่าประชาชนต้องมาก่อนความสุขส่วนตน แล้วดูท่านสิ แต่งกายหรูหราราวกับเอาอัญมณีมาห่มตัว คิดว่าดูดีนักหรือ” นิโคลัสตบมือลงบนที่วางแขนอย่างแรงจนเจ้าเมืองคนอื่นๆสะดุ้ง หลายคนยังรีบแอบถอดเครื่องประดับบางชิ้นบนตัวออกเพื่อไม่ให้ถูกราชาของพวกเขาพบเห็นแล้วนำมาจับผิด

นิโคลัสอาจอาศัยอยู่ในปราสาทหลังใหญ่ มีของใช้ดีๆมากมายให้ใช้สอย แต่เขาไม่เคยทำอะไรที่ฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยเลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ยังหรูหราไม่ถึงครึ่งชองเจ้าเมืองที่กำลังเหงื่อกาฬแตกพลั่กอยู่ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ

“ข้าจับตามองท่านอยู่ อย่าให้ข้าได้ยินว่าเจ้าขูดรีดราษฎร ไม่เช่นนั้นแล้วเจ้าจะพบว่าตัวเองถูกถอดออกจากตำแหน่งเจ้าเมืองก่อนที่เจ้าจะทันได้รู้ตัวเสียอีก”

นิโคลัสเท้าคางอย่างหงุดหงิด ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้คล้ายกับเคยเกิดขึ้นมาก่อนแล้ว แต่เขาก็ดูเหมือนว่าเพิ่งจะได้คาดโทษอีกฝ่ายเป็นครั้งแรกไม่ใช่หรือ

บริเวณหัวคิ้วของเขาเต้นตุบๆ แต่นิโคลัสก็ฝืนทนเอาไว้ รอคอยจนกระทั่งประชุมช่วงเช้าวันนี้สิ้นสุดลง

เขาบอกปัดไซทัสที่ทำท่าจะเข้ามาถามไถ่อาการ ก่อนจะหนีทุกคนกลับไปที่ห้องบรรทมของตัวเอง แล้วปิดประตูอยู่ในห้องเงียบๆ

เขาต้องการใช้ความคิด

ในเมื่อปรึกษาไซทัสไม่ได้ เขาก็ทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองแล้ว

เขาเป็นกษัตริย์ที่น่าสมเพศนัก

ชายหนุ่มถอดผ้าคลุมแห่งกษัตริย์ออกแล้วโยนพาดลงกับเตียงกว้าง ห้องของเขากว้างใหญ่ แต่มันกลับดูเหมือนสถานที่ที่เขาไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

บางครั้งการทำเพื่อคนอื่นมากจนเกินไป นานวันเข้าความเป็นตัวของตัวเองก็จืดจางลง

นิโคลัสรู้ว่าตัวเขามีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่นมากเกินไปแล้ว

แต่เขาไม่รู้วิธีที่จะยุติมัน ซึ่งนั่นเป็นความเจ็บปวดที่เขาพยายามซุกเก็บเอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจมาโดยตลอด โดยหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะเคยชินและยอมรับได้เองว่าเขาเกิดมาเพื่อทำเพื่อคนทั้งแผ่นดิน โดยไม่อาจเป็นตัวของตัวเองได้อีกแล้ว...

“ไซทัสไม่ยอมรับฟังเรื่องความฝัน แต่ความฝันนั่น...มันสมจริงมากเสียจนดูเหมือนเป็นความจริง” ราชาหนุ่มสาวเท้าเดินไปมาในห้องของตนเอง เขารู้สึกว่าความคิดของเขามันฟุ้งซ่าน แต่ขณะที่พยายามจะใช้สติปัญญาอันเฉียบแหลมของตนเองคิดหาคำตอบ กลับพบว่าความคิดของเขาไม่ได้แล่นเร็วและเฉียบคมเหมือนอย่างทุกที

เขารู้สึกว่าในหัวมันหนักไปหมด

ราชาหนุ่มหยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง เงาของกระจกสะท้อนใบหน้าของเขาเองกลับมา นิโคลัสก้าวเข้าไปใกล้กระจกมากขึ้น รู้สึกไม่คุ้นเคยกับใบหน้าที่สะท้อนกลับมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

นั่นคือใบหน้าของเขาแท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเองนะ?

ในตอนนั้นเอง คนคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในกระจก อีกฝ่ายจ้องมองมาที่เขาก่อนจะเอ่ยว่า “หมดเวลาหดหู่กับตัวเองแล้ว คิมนัมจุน ตอนนี้นายไม่ใช่ราชานิโคลัส นายคือคิมนัมจุน คือผู้สรรค์สร้าง หนึ่งในเจ็ดทูตผู้พิทักษ์อิกดราซิล”

“นาย...ซีกเกอร์?”

จอนจองกุกที่ยืนอยู่ในกระจกพยักหน้ารับโดยไม่เอ่ยอะไร

ราชาหนุ่มอึ้งไปหลายอึดใจ ก่อนที่เขาจะพึมพำว่า “นั่นไม่ใช่ความฝัน?”

“นั่นไม่ใช่ความฝัน แต่คือความเป็นจริง ส่วนนายตอนนี้กำลังอยู่ในห้องปริศนาของโลกิ อยู่ในความทรงจำของนายเองเมื่อครั้งอดีต” จองกุกเอ่ยรวดเดียว “ในเมื่อรู้ตัวแล้วก็รีบๆออกมาจากห้องนั้น ฉันจะได้ไปช่วยคนอื่นๆต่อ”

เขาก็คือคิมนัมจุน

อา...นี่เป็นความทรงจำในอดีตของเขาเอง

ช่วงเวลาที่เขารู้สึกหนักอึ้งที่สุด จนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว ช่วงเวลาที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อประชาชน จนแทบไม่มีเวลาอยู่กับตัวเอง พยายามมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับผู้คน โดยที่แม้แต่ตัวตนของตัวเองเขาก็สละได้

จนกระทั่งวันหนึ่ง ไซทัสพาจอมปราญช์มาพบเขา และเขาก็ได้จอมปราชญ์ช่วยดึงตัวตนของเขากลับมา เขากราบอีกฝ่ายเป็นอาจารย์ ปกครองแผ่นดินด้วยวิธีการใหม่ที่ดีกว่าเดิม และสุดท้ายก็จัดฉากว่าตัวเองตาย จากนั้นออกเดินทางทำภารกิจในฐานะทูตไปเรื่อยโดยมีไซทัสเป็นเพื่อน

ให้ตาย เขาติดกับดักของโลกิเข้าเต็มเปา

นัมจุนก้าวเดินเข้าไปใกล้กระจก มือของเขาสามารถยื่นทะลุผ่านกระจกเข้าไปได้ ชายหนุ่มรีบสาวเท้าก้าวเข้าไป ก่อนจะพบว่าตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่งที่เปิดออกกว้าง โดยที่จองกุกยืนรออยู่

“ถ้านายไม่มา ฉันคงติดอยู่ในนั้นอีกนานแน่” นัมจุนเอ่ยจากใจ

“ถ้าไม่ติดว่าเรากำลังรีบล่ะก็ ฉันก็คงไม่เข้ามาขัดขวางหรอก จะปล่อยให้นายได้เอาชนะตัวเองให้ได้ จะได้ถือว่าฝ่าด่านอย่างสมศักดิ์ศรี แต่ขอโทษจริงๆ พวกเราต้องทำเวลา” จองกุกเองก็เอ่ยอย่างจริงจัง เขาชี้ไปยังทางเดินเส้นหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง เอ่ยว่า “นั่นคือทางที่จะพานายไปสู่ห้องโถง ที่ฉันเลือกมาช่วยนายเป็นคนแรกก็เพราะนายอยู่ใกล้ที่สุด และอีกเหตุผลก็คือมีแค่นายเท่านั้นที่พอจะข่มเฮลล่าเอาไว้ได้”

“นายจะไปช่วยคนอื่นๆต่อ?” นัมจุนเข้าใจแผนการของจองกุกได้ในทันที เขาพยักหน้ารับ สาวเท้าไปตามเส้นทางที่จองกุกบอกโดยไม่อิดออด “นายแน่ใจใช่ไหมว่าเฮลล่ายังอยู่ที่ห้องโถง”

“ฉันรู้เสมอแหละว่าใครอยู่ตรงไหน” จองกุกตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

เขาบังเอิญได้เห็นภาพในอดีตของนัมจุนเมื่อครู่อยู่สักพัก เขาบอกได้คำเดียวว่าเขาผิดหวัง

ไม่ว่าราชาจะพยายามเช่นไร ความใส่พระทัยของพระองค์ก็ยังเข้าไม่ถึงพื้นที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่นั่น ดังนั้นแล้วในสายตาของเขา ความพยายามที่จะทำเพื่อราษฎรแทบตายของอีกฝ่ายไม่ได้ช่วยอะไรเลย ตราบใดที่เขายังคงนั่งอยู่ในพระราชวังหลังนั้น ไม่ก้าวออกมาดูความเป็นอยู่ของประชาชนในพื้นที่จริง

เจ้าเมืองพวกนั้นก็เพียงแต่ปกปิดทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้นแหละ

เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังห้องที่ซอกจินอยู่ข้างใน

จองกุกอยากรู้จริงๆว่าในมุมมองของพระสังฆราชไซทัสอยู่สูงส่งแล้ว อะไรคือบาดแผลในจิตใจของเขา...

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 333 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,142 ความคิดเห็น

  1. #1070 Apollon~kv (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:32
    กุกตรงมาก ขวานผ่าซากจริงๆ
    #1,070
    0
  2. #1010 Moonlionz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 01:05
    จองกุกก ตรงมากอะ5555555 แต่พอคิดตามมันก็จริงอะ
    #1,010
    0
  3. #898 tomyongsw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:16
    ชอบการเก็บลายละเอียดมาก แบบ มันมีปมในสตอรี่ที่ดีและให้ข้อคิด รวมถึงความคิดจองกุกในมุมมองที่สะท้อนออกมาแล้วเราแบบ เออ จริงแฮะ คือชอบมากจริงๆค่ะ เป็นตอนที่สอนคนอ่านได้หลายอย่าง ไรท์เก่งมากๆเลยนะ
    #898
    0
  4. #874 @S_CB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 19:47
    อ่ย จองกุกแบบ ไม่ไหวแบ้วแม่ กร๊าวใจมาก
    #874
    0
  5. #827 MMP_P'M49 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:08
    อุกี๊ด โคตรชอบจองกุกเลยอ่ะ
    #827
    0
  6. #791 Plíða (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:17
    จองกุกตรงมากจริงๆ สุดยอด
    #791
    0
  7. #784 PaiiKanj (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 14:24
    ชอบความขวานผ่าซากของจองกุกอ่ะ
    #784
    0
  8. #649 pnnx (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 09:33
    โหจองกุกพูดงี้ละตึงๆเลย ไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี สู้ๆต่อไปนะลูก ;-;
    #649
    0
  9. #624 sofar_fa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 12:31
    อ้า จริงด้วย จองกุกกับนัมจุนก็ต้องอยู่เมืองเดียวกันงั้นสินะ จองกุกถึงได้เข้าใจดีว่าการพยายามทำเพื่อราษฎรแต่ไม่ได้ลงไปสัมผัสจริงๆนั้นมันไร้ค่าขนาดไหน
    #624
    0
  10. #589 viewpooh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:53
    หยุดอ่านไม่ได้เลยจริงๆค่ะลุ้นมากๆ
    #589
    0
  11. #562 BamBammiee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 00:01

    บาดแผลของราชาก็ไม่ใช่เล่นๆเลย ทำเพื่อคนอื่น เสียสละให้กับประชาชน จนไม่มีเวลาให้ตัวเอง และพวกขุนนางที่เห็นแก่ตัวอีก /: จองกุกค่ตเท่เลยค่ะ55555
    #562
    0
  12. #547 pacific60cm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:35
    เดาว่าแทฮยองจะเป็นคนสุดท้าย ไคลแม็กๆๆ
    #547
    0
  13. #545 Kwzen_p (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 17:05
    คือแต่ละคนนี่น่าจะมีอดีตต่างกันไปมากๆ นัมจุนจริงๆถ้าปล่อยไว้ก็น่าจะออกมาได้อย่างที่กุกบอก ส่วนกุกนี่อาจจะรู้อดีตของทุกคนเลยใช่มั้ยนิ555อยากรู้อดีตของคนอื่นแล้ว!
    #545
    0
  14. #536 Dem9ons9 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 13:48

    เข้าใจนัมจุนนะ เข้าใจจองกุกเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นราชาที่ฉลาดขนาดไหนแต่ว่าก็ไม่สามารถจะดูแลเมืองใหญ่ๆได้ทุกซอกทุกมุมหรอก แล้วเจ้าเมืองต่างๆก็มีวิธีมากมายที่จะปกปิดเรื่องไม่ดีในเมือง ราชาที่ทำทุกอย่างให้ประชาชนมีความสุขแต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่ดีที่สุดทีมันคงเจ็บปวดมากจริงๆนั่นแหละ จองกุกอยู่ในสถานะที่เรียกได้ว่ามองเห็นทุกเรื่องที่มันแย่ๆก็คงนึกไม่ถึงเหมือนกันว่าคนที่ทั้งชีวิตเห็นแต่ความเจริญจะนึกถึงมุมแบบนั้นออกหรือกระทั่งว่านึกออกแต่ไม่อยากคิดว่ามันจะเป็น แล้วก็คงคิดว่าการฟังรายงานแบบนี้จะสามารถมองเห็นทั้งหมดได้จริงทั้งๆที่ไม่ใช่เลย เข้าใจที่ผิดหวังนะแต่ตอนนี้มันผ่านไปแล้ว ไปช่วยไซทัสไวๆนะกุกกกกกก

    #536
    0
  15. #534 Rusa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 13:19
    ก็สมกับเป็นแผลของราชาล่ะนะ ก็เข้าใจทั้งจองกุกทั้งนัมจุนแหละ คนนึงก็พยายามแล้ว แต่อาจจะยังไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด อีกคนก็อยู่ในที่ๆไม่ได้รับการแก้ไข นี่ว่าถ้าจองกุกไม่มาช่วย นัมจุนก็คงอีกนานรึอาจติดอยู่ในนั้นไปเลย TT ตอนหน้าจะได้เห็นอดีตของพี่จินแล้ว แผลของสังฆราช รอดูเลยค่ะ^^
    #534
    0
  16. #530 deffang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 11:04
    อยากรู้อดีตของทุกคนเลยย
    #530
    0
  17. #529 Fiercy Ottie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 10:41
    มันผิดพลาดกันได้นะจองกุกกี้ ไม่มีใครในโลกที่เกิดมาเเล้วไม่เคยทำผิด อย่างน้อยนัมจุนตอนที่เป็นราชาก็มีช่วงที่ปรับปรุงการปกครอง เรียนรู้ที่จะเติบโต และพัฒนาการทำงานของตัวเองนะจองกุกกี้
    #529
    0
  18. #528 Panisa Sonthiwong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 10:21
    ด่านนี่คือโคตรเล่นกับใจ นัมจุนนี่จริงๆอะ ถ้าจองกุกไม่มาช่วย ก็คิดว่าคงออกมาไม่ได้เหมือนกัน นี่เราจะได้รับรู้เหตุการณ์ในอดีตที่เลวร้ายของแต่ละคนเลยใช่มั้ย อยากรู้ว่าจะมีใครออกมาได้ด้วยตัวเองบ้าง;--;
    #528
    0
  19. #527 vVv-Tae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 09:18
    อารมจองกุกแบบน้อยใจ ดูแลประชาชนยังไงให้ไม่ถึงจองกุก 555555555
    #527
    0
  20. #526 Daduean (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 08:55
    ของพี่จินจะเป็นยังไงบ้างเนี่ยยยย
    #526
    0
  21. #525 FJK (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 03:33

    อื้อหืมมอยากรู้ของเพรย์เลยว่าจะมีบาดแผลเป็นอะไร

    #525
    0
  22. #524 _玉刷_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:53
    นั่นไงง คนต่อไปก็คือพี่จิน ฮื่อ กำลังจะนอนอีกแล้ว5555 แต่วันนี้ตั้งใจรอเลย อ่านเว็บตูนไปพลางๆ แง้ เป็นคิงก็เหนื่อยแหละ มีตำแหน่งและสายเลือดที่สูงศักดิ์ ก็มาพร้อมกับการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ ฮื่อ ไซทัสท่าทางจะดุน่าดู55555
    #524
    0
  23. #523 Yuemoon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:46
    พระสังฆราชจะมีอะไรให้ทุกข์ใจกันน้ออ
    #523
    0
  24. #522 BaillyB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:44
    ไปช่วยพี่จินต่อสินะ เเงงอดทนรอให้จองกุกไปช่วยเเทฮยองต่อไม่ไหวเเล้ว เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #522
    0