{Fic BTS} Legacy [KookV] #Legacykookv

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 139,912 Views

  • 7,412 Comments

  • 4,275 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    11,833

    Overall
    139,912

ตอนที่ 37 : บทที่ 14 เลวิคอพัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 603 ครั้ง
    18 พ.ย. 61

บทที่สิบสี่

เลวิคอพัส

 

“จริงหรือเปล่าที่เขาว่าโนเอล ไพรส์ต่อให้นายเพราะว่านายอ่อยเขาน่ะ ฮามิลตัน”

น้ำเสียงแดกดันของแพทริคยังคงเป็นสิ่งที่ทำลายบรรยากาศระหว่างรับประทานอาหารเย็นได้เสมอ หลังจากสลิธีรินคว้าชัยเหนือเรเวนคลอไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน แพทริคก็ยังคงทำหน้าที่เดิมของตัวเอง นั่นคือพยายามหาเรื่องมาแซะคนอื่นๆในทีมได้เสมอ ราวกับว่าวันไหนไม่ได้พูดจาร้ายๆใส่พวกเขาสักรอบหนึ่งตัวเองจะอกแตกตายอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าส่วนใหญ่แล้วก็ไม่มีใครไปใส่ใจคำพูดของแพทริคนักหรอก เพียงแต่ไม่ถือสาก็ส่วนหนึ่ง ไอ้เรื่องจะเลือกเมินเฉยไปเลยหรือต่อปากต่อคำด้วยก็เป็นอีกส่วนหนึ่งเช่นกัน

“พูดอะไรให้เกียรติคนอื่นหน่อย พาร์กินสัน” วาเลอเรียสที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่พร้อมคีแรน ได้ยินคำพูดนี้เต็มสองหู เขาก้าวเข้าไปขวางก่อนที่จามิลจะโต้ตอบอะไรร้ายแรงกลับไป จามิลที่กำลังโกรธจนตัวพองสงบลงทันทีที่วาเลอเรียสปรากฏตัว คีแรนเองก็ก้าวตามไปติดๆ พลางจ้องมองแพทริคอย่างพินิจพิจารณา

“มองอะไร” แพทริคหันไปกระชากเสียงใส่เด็กชายจากกริฟฟินดอร์ด้วยความไม่พอใจ

“ฉันกำลังคิดอยู่ว่าวันนี้นายใส่กางเกงในสีอะไร” คีแรนตอบยิ้มๆ “บางทีถ้าหากกางเกงนายขาดขึ้นมาตอนนี้ เราจะได้รู้คำตอบกันหรือเปล่านะ”

“เฮอะ ทำเป็นพูดดีไป เฮอนันเดซ นายเองก็เถอะ ระวังกริฟฟินดอร์ทั้งทีมจะแพ้เพราะนายก็แล้วกัน”

“ฉันไม่เห็นหนทางที่กริฟฟินดอร์ทั้งทีมจะแพ้เพราะฉันเลย พาร์กินสัน” คีแรนเลิกคิ้วก่อนจะย้อนถามว่า “ทำไมนายถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”

“เพราะนายเวลาเจอหน้าวาเลอเรียส ฮามิลตัน ก็คงไม่ต่างไปจากโนเอล ไพรส์เจอหน้าจามิล ฮามิลตันนักหรอก” แพทริคเหยียดรอยยิ้มน่าเกลียดออกมา “อ่อนระทวยไปหมด ไร้ฝีมือสิ้นดี”

“ถ้านายจะพูดแบบนั้น ทำไมฉันถึงไม่เห็นนายบนไม้กวาดลงแข่งสักทีล่ะ” น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นที่ด้านหลังของแพทริค ก่อนที่ร่างของนักเรียนบ้านเรเวนคลอจะก้าวฉับๆเข้ามาใกล้พร้อมด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ ที่ด้านหลังของเขามีเด็กหนุ่มจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟตามมาติดๆ ท่าทางคล้ายพยายามจะห้ามปรามอีกฝ่ายเอาไว้แต่ไม่สำเร็จ

“เอ้า มากันครบองค์ประชุมเชียว” แพทริคล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม มือกำด้ามไม้กายสิทธิ์เอาไว้ราวกับพร้อมจะชักขึ้นมาทุกเมื่อ วาเลอเรียสกับคีแรนก็เลื่อนมือไปหาไม้กายสิทธิ์เหมือนกัน สถานการณ์ตกอยู่สภาพพร้อมปะทุขึ้นมาทุกเมื่อ

ในตอนนั้นเองที่เสียงเล็กแหลมของศาสตราจารย์ฟลิตวิกดังขึ้น “มายืนอออะไรกันตรงนี้รึ เด็กๆ”

มือของคีแรนกับวาเลอเรียสตกลงข้างลำตัวทันที จามิลรีบขยับถอยห่างออกจากวงล้อมแล้วนั่งลงบนม้านั่งแบบเนียนๆ ส่วนโนเอลก็กระแอมกระไอก่อนจะตอบอาจารย์ประจำบ้านของตัวเองว่า “ศาสตราจารย์ฟลิตวิก พวกเรากำลังพูดคุยกันเรื่อง เอ่อ การแข่งควิดดิชอยู่ครับ”

“นั่นสินะ นัดต่อไปกริฟฟินดอร์เจอกับฮัฟเฟิลพัฟใช่ไหม” ศาสตราจารย์ร่างเล็กถามอย่างตื่นเต้นพลางมองไปที่สองซีกเกอร์ของทั้งสองทีมที่ยืนอยู่ “พวกเธอต้องตั้งใจฝึกซ้อมนะ แล้วก็อย่าจริงจังกับผลของการแข่งขันมากนัก จะแพ้หรือชนะ มันอยู่ที่ใจไม่ใช่ผลคะแนน ว่าแต่ว่าคุณพาร์กินสัน เธอก็มาร่วมวงกับพวกนักกีฬาเขาด้วยอย่างนั้นหรือ”

แพทริคอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะกล่าวลาอาจารย์

“คนแบบนี้จำเป็นต้องมีใครสักคนกำราบเขาลงให้ได้นะ ว่าไหม” ศาสตราจารย์ร่างเล็กกล่าวๆยิ้มๆ ก่อนจะขอตัวเดินผ่านพวกเขาไปยังโต๊ะของอาจารย์ คีแรนรีบสะกิดวาเลอเรียสยิกๆ

“อะไร”

“นายได้ยินที่อาจารย์พูดใช่ไหม จำเป็นต้องมีใครสักคนกำราบเขาลงให้ได้นะ” คีแรนหัวเราะเบาๆ “นายจัดการเลยสิ วาโล”

“...” วาเลอเรียสยิ้มจางๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับโนเอล ไพรส์ที่ยังยืนหน้าบูดอยู่ตรงหน้า เด็กชายถอนหายใจก่อนจะเอ่ยว่า “ดูไม่ออกเลยว่านายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้ โนเอล”

“ถ้าฉันเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างที่นายว่าจริงๆ ลูกพี่ลูกน้องของนายคนนั้นคงโดนฉันสาปไปแล้ว” โนเอลกล่าวอย่างคนหัวเสียพลางกระทืบเท้าเดินจากไป

“อย่าถือสาเขาช่วงนี้เลยนะ วาเลอเรียส” เจโรมเอ่ยเสียงแผ่ว “ช่วงนี้เขาอารมณ์เสียง่ายมาก ค่อนข้างสับสนในความคิดของตัวเอง แล้วก็เอ่อ..นั่นแหละ เขาคิดว่าญาติของนายทำอะไรบางอย่างกับเขา”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” จามิลที่เห็นอาจารย์เดินไปไกลแล้วถลากลับเข้ามาร่วมวงด้วยทันที เขามีสีหน้าดื้อดึงไม่ยอมรับโดยเด็ดขาด “หมอนั่นแพ้แล้วพาลต่างหากล่ะเจโรม ฉันจะไปทำอะไรกับเขาได้ ฉันรู้นะว่าเขาคิดว่าฉันใช้ลูกไม้บางอย่างกับเขา คำถามคือถ้าฉันจะโกงควิดดิชจริงๆด้วยลูกไม้อะไรนั่น ทำไมคนอื่นๆไม่เห็นออกมาโวยวายแบบเขาเลยล่ะ”

เจโรมยิ้มแห้ง เขาเองก็ไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในนักกีฬาที่เคยแข่งกับจามิลมาก่อนเหมือนกัน ในทีมฮัฟเฟิลพัฟเขาก็ไปไล่ถามดูแล้ว ไม่เคยมีใครสบตาจามิลแล้วใจกระตุกเหม่อลอยเหมือนโนเอลเลยสักคน

บางครั้งเขาก็แอบสงสัยเหมือนกันว่าเพื่อนของเขาชอบจามิลเข้าจริงๆแต่พยายามไม่ยอมรับตัวเองอยู่หรือเปล่าหนอ

“เอาเป็นว่าฉันเชื่อนาย ว่านายไม่ได้ทำอะไรเขา” เจโรมกล่าวกับจามิลด้วยน้ำเสียงจริงใจ “เพียงแต่ในส่วนของโนเอล เขาเป็นคนแบบนั้น ดังนั้นจนกว่าเขาจะหาทางพิสูจน์หรือทำอะไรได้บ้าง เขาก็จะยังเป็นแบบนั้นอยู่ดี”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจ” จามิลตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะโบกมือให้เจโรมที่เดินกลับไปยังโต๊ะประจำบ้านของตัวเอง เมื่อเขาหันกลับมาหาวาเลอเรียสบนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

คีแรนโพล่งว่า “แต่นายทำจริงๆใช่ไหมล่ะ”

“พูดอะไรของนาย” จามิลเถียงทันที “ขืนนายพูดอะไรแบบนั้นออกมาอีก ฉันจะซ่อนวาโลเอาไว้ไม่ให้นายหาเจอ”

“ฉันจะรูบซิบปากให้เงียบเลย” คีแรนทำท่ารูดซิปปากประกอบอย่างจริงจัง เขาดันเด็กฮามิลตันทั้งสองให้นั่งลงแล้วตัวเองก็นั่งลงข้างวาเลอเรียสอีกทีหนึ่ง ดวงตาของเขาเป็นประกายตอนที่ชะโงกหน้าเข้าไปถามทั้งสองว่า “สรุปว่านายใช้เป็นจริงๆเหรอ มนตร์เสน่ห์อะไรนั่น”

“ใช้ไม่เป็น” จามิลปฏิเสธทันที “แต่วาโลปรุงยาเสน่ห์เป็นนะ”

คีแรนหันไปมองวาเลอเรียส “นายคงไม่ได้ทำยาเสน่ห์ใส่ฉันใช่ไหม”

“ไสหัวกลับโต๊ะประจำบ้านของนายไปเลย คีแรน” วาเลอเรียสหันหน้าหนีเด็กกริฟฟินดอร์ตัวแสบ เขาหยิบอุปกรณ์รับประทานอาหารขึ้นมา ขณะที่กำลังตักอาหารใส่จาน เพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆก็ทยอยกันเดินเข้ามา ทุกคนทักทายวาเลอเรียสก่อนจะนั่งลงรอบๆพวกเขา

“พวกนายทั้งสิบสองคนนี่ พอมารวมตัวกันแล้วดูกลุ่มใหญ่กว่าพวกพาร์กินสันอีกนะ” คีแรนเอ่ยทักขณะที่กวาดสายตามองดูเหล่าสมุนปีสองของวาเลอเรียสกำลังลงมือตักอาหาร “ตกลงนายไม่คิดจะไปจัดการกับเขาจริงๆเหรอ วาโล”

“พูดถึงพาร์กินสัน” ฟิลลิปเงยหน้าขึ้นมาจากน่องไก่ทอดพลางส่งสายตาตั้งคำถามข้ามโต๊ะมาถึงวาเลอเรียส “หมอนั่นกากออกนะ แต่กลับมีอิทธิพลเหลือเกิน ทำไมถึงไม่มีใครจัดการเขาให้สงบปากสงบคำเสียที ฉันเห็นแล้วยังรำคาญเลย นายไม่สนใจจะออกหน้าจัดการหน่อยเหรอ วาเลอเรียส”

ทุกคนหันมามองวาเลอเรียสอย่างรอคอยคำตอบ

เด็กชายผมบลอนด์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอจนกระทั่งเคี้ยวอาหารในปากกลืนลงคอไปแล้วจึงค่อยตอบว่า “คิดหาวิธีอยู่”

“วาโล” คีแรนสะกิดเขา “นายจำวันนั้นได้ไหม ปีที่แล้วที่นายบอกฉันว่าอยากจะจับเขาห้อยหัวอ่ะ”

“จำได้” วาเลอเรียสพยักหน้า “ทำไมเหรอ”

รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของคีแรน ก่อนที่เขาจะเอียงตัวเข้าไปกระซิบข้างหูวาเลอเรียสว่า “ฉันมีคาถาอยู่หนึ่งบท เป็นคาถาไร้เสียงที่เจมส์แนะนำมา เขาได้มันมาจากพ่อของเขาอีกที เจมส์บอกว่าพอร่ายมันนายจะทำให้เหยื่อลอยกลับหัวเหมือนถูกเชือกที่มองไม่เห็นแขวนเอาไว้กลางอากาศ”

หลังกระซิบยาวเหยียดจบ คีแรนก็ผละออกมามองสีหน้าของวาเลอเรียสอย่างรอคอย

วาเลอเรียสค่อยๆหันหน้ามาหาเขาอย่างช้าๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงสัยว่า “คาถาอะไร?”

คีแรนยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใส่หูของวาเลอเรียสอีกครั้งว่า “เล-วิ-คอ-พัส

“แล้วทำไมต้องกระซิบด้วยล่ะ” จามิลยืดคอมองคีแรนด้วยสายตาจับผิดระคนล้อเลียน “ฮั่นแน่ อยากลองกระซิบข้างหูวาโลหรือไง ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะ เฮอนันเดซ”

“คนที่ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่มันนายต่างหาก” คีแรนย้อนอย่างเจ็บแสบ “ระวังเดินอยู่ดีๆผีเรเวนคลอโผล่มาหลอกเอานะ”

“ฉันนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆว่าสุภาพสตรีสีเทาจะมาทำเรื่องไร้สาระอย่างนั้นกับฉันทำไม” จามิลเบะปากใส่คีแรนก่อนจะหันกลับไปกินอาหารของตัวเองต่อ

วาเลอเรียสกลับหันไปสบตาคีแรน ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันจะลองซ้อมดูก่อน ถ้ามันใช้ได้จริง นายก็รอดูเรื่องสนุกได้เลย”

คีแรนยิ้มจนตาหยี “ฉันจะรอดู”

 

วาเลอเรียสเอนกายอยู่บนเตียงในหอนอน เขามองดูความคึกคักในห้องนอนที่อัดแน่นไปด้วยเด็กชายอายุสิบสองปีถึงสิบสองคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการครุ่นคิด คนเพียงสองคนที่สัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างซึ่งแผ่ออกมาจากตัวของวาเลอเรียสคือจามิลกับเอเดรียน เด็กชายทั้งสองหันหน้าเข้าหาหัวเตียงของตัวเอง ท่องอ่านหนังสืออย่างตั้งใจเกินควร

ในตอนนั้นเองที่วาเลอเรียสเอ่ยขึ้นมาว่า “ฉันมีคาถาใหม่อยากลอง ใครกล้าเสนอตัวบ้าง”

ความจ้อกแจ้กจอแจในห้องเงียบกริบทันที ทั้งไอแซคที่กำลังขัดสมาธิเล่นหมากรุกพ่อมดอยู่บนพื้นกับเกลริค ทั้งเทอเนอร์ที่กำลังวิพากย์วิจารณ์การใช้คาถาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดกับอีสตันและเด็กคนอื่นๆ ทุกคนสะบัดหน้าพรึบไปมองวาเลอเรียสก่อนจะหันมองหน้ากันเองอย่างขอความคิดเห็น

อีสตันถามว่า “คาถาประเภทไหน”

“คาถาที่เอาไว้แกล้งคน” วาเลอเรียสตอบตามจริงเสียงเรียบ

“งั้นฉันอาสาเอง แลกกับการที่นายสอนคาถานั้นให้ฉันด้วยถ้าใช้มันสำเร็จ” อีสตันก้าวมายืนหน้าเตียงของวาเลอเรียสอย่างกล้าหาญ เด็กคนอื่นๆรีบเคลียร์ข้าวของหลบไปยืนที่มุมห้องกันหมด เอเดรียนยื่นมือมาแกะม่านที่ข้างเสาอย่างเงียบกริบแล้วปล่อยม่านลงมาบังตัวเองเอาไว้

วาเลอเรียสชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่อีสตัน ก่อนจะกล่าวในใจว่า เลวิคอพัส!

“โว้ว! อีสตันร้องโว้วด้วยเสียงหลบสูงเมื่อขาของเขาถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากอย่างแรงจนร่างลอยขึ้นในสภาพกลับหัว วาเลอเรียสขยับไม้กายสิทธิ์เบาๆ ร่างของเขาก็ลอยเซไปทางซ้ายเซไปทางขวาตามที่ไม้ของวาเลอเรียสบังคับทุกอย่าง

ลิเบอราคอพัส วาเลอเรียสว่าคาถาแก้ในใจ อีสตันก็หล่นโครมลงมาที่พื้น แทนที่เด็กชายจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับผลของคาถา เขากลับตาเป็นประกายพลางเอ่ยว่า “ยอดเยี่ยมที่สุด! สอนฉันมั่งสิ”

ทันใดนั้นเด็กชายทุกคนก็แทบจะมาออกันอยู่รอบเตียงของวาเลอเรียส พอกันพูดเกี่ยวกับการขอให้วาเลอเรียสสอนคาถานี้บ้างไม่หยุด จนวาเลอเรียสต้องยกมือขึ้นมาห้าม ทุกคนถึงได้เงียบเสียงลง

จามิลหัวเราะมาจากบนเตียงพลางเอ่ยว่า “ทีนี้เจอใครโดนแกล้งแบบลอยกลับหัว รู้ได้เลยว่าฝีมือเด็กสลิธีรินปีสอง”

“ฉันจะสอนคาถานี้ให้พวกนายทุกคน” วาเลอเรียสกล่าว “แล้วคนแรกที่เราจะไปประเดิมคาถานี้ใส่ มีชื่อว่าแพทริค พาร์กินสัน แต่เพราะเขาเองก็มีลูกสมุนอยู่หลายคน ใครจะเอาด้วยกับฉันบ้างล่ะ”

มองดูมือของแต่ละคนชูสูงราวกับลูกศิษย์ที่แย่งกันตอบคำถามของอาจารย์ จามิลส่ายหน้าวืดพลางกล่าวกับวาเลอเรียสว่า “นายจะทำอะไรก็ได้ ขอแค่ไม่ถูกถอดสิทธิ์จากการเป็นนักกีฬาควิดดิชก็พอ”

“อืม ไม่โดนอะไรร้ายแรงหรอก” วาเลอเรียสกล่าวพลางขยับรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า “อย่างมากก็กักบริเวณ แลกกับการได้จัดการแพทริคสักยก คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม”

“แผนของนายคืออะไร วาเลอเรียส” เกลริคถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นอย่างอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป

“มันเป็น...” รอยยิ้มของวาเลอเรียสกว้างขึ้นยิ่งกว่าเดิม “แผนสร้างความอับอายขายขี้หน้า ชนิดที่หลังผ่านวันพรุ่งนี้ไปแล้ว หมอนั่นจะไม่กล้าเดินกร่างในโรงเรียนอีกเลย”

ไอแซคฟังจบแล้วก็ได้แต่ยิ้มแหย “วาเลอเรียส ไม่รู้มีใครเคยบอกนายหรือยังนะ แต่นายโคตรเหมาะกับคำว่าทายาทของสลิธีรินเลย”

วาเลอเรียสพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดนั้น ก่อนจะกล่าวว่า

“แน่นอน ก็ฉันคือทายาทของสลิธีรินนี่นา”

 

เช้าวันรุ่งขึ้น เหตุการณ์พิสดารแสนหรรษาก็ได้เกิดขึ้นกลางระเบียงทางเดินชั้นหนึ่งของฮอกวอตส์ เมื่ออยู่ดีๆกลุ่มนักเรียนปีห้าบ้านสลิธีรินจำนวนแปดคนซึ่งเป็นนักเรียนชายล้วน อยู่ดีๆก็ถูกมือที่มองไม่เห็นจับถอดกางเกง จากนั้นก็ถูกใครบางคนใช้ตะขอที่มองไม่เห็น เกี่ยวเท้าของพวกเขาลอยขึ้นฟ้า

ดังนั้นภาพที่ทุกคนได้เห็นตอนกำลังจะเดินไปเข้าห้องเรียนวันนี้ คือแพทริค พาร์กินสันกับกางเกงในสีฟ้าสด กำลังกรีดร้องห้อยหัวอยู่กลางอากาศ พร้อมกับลูกน้องทั้งเจ็ดคนของเขา ไม่ไกลกันนัก กลุ่มนักเรียนปีสองของบ้านสลิธีรินถือไม้กวาดกำกับการลอยของคนทั้งกลุ่มอยู่ในอีกมุมของปราสาท

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีพ่อมดใส่กางเกงในลายสปอนซ์บ็อบด้วย” ไอแซคเอ่ยด้วยความบันเทิงใจขณะมองดูเด็กปีห้าคนหนึ่งลอยไปมาอวดกางเกงบ็อกเซอร์สีเหลืองลายการ์ตูนของพวกมักเกิ้ล

“ปล่อยฉันลง!! แพทริคร้องโหยหวนพลางปัดป่ายมือไปรอบด้าน เขาร้องเสียงแหลม “อย่าให้ฉันรู้นะว่าฝีมือใคร!!!

“นายจะทำอะไรได้ล่ะ พาร์กินสัน” สกอร์เปียสหนีบหนังสือเรียนสองเล่มไว้ใต้วงแขน เงยหน้าเอ่ยกับแพทริคหน้าชื่นตาบาน “ฟ้องแม่นายเหรอ?”

“กินขี้ซะเถอะ มัลฟอย!

“หยาบคายเกินไปแล้ว” เซเรนเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ ตาของเธอมองตรงไปตามระเบียงทางเดิน ราวกับพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ต้องเห็นกางเกงในของคนเหล่านั้นให้เสียสายตา “เอาเป็นว่าฉันอยากให้นายสงบปากสงบคำหน่อย”

ว่าแล้วเด็กสาวก็โบกไม้กายสิทธิ์ แล้วเนกไทของแพทริคก็ถูกมือที่มองไม่เห็นจับยัดเข้าไปในปากของเขา ทำให้เขาส่งเสียงอู้อี้ไม่ได้ศัพท์ออกมาแทนการโวยวาย

“ฉันสงสัยมากกว่าว่าพวกนั้นไปรู้คาถานี้มาจากไหน..” อัลบัสเงยหน้ามองเด็กปีห้าที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหันไปมองเกรเซียสราวกับจะถามไถ่ เกรเซียสกลับส่ายหน้าเอ่ยว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อวานไม่ได้เจอพวกเขาเลย”

“คุณพระช่วย นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก้าวฉับๆแหวกนักเรียนเข้ามา เธอนิ่วหน้ามองภาพอุจาดตาก่อนจะเอ่ยเสียงดังว่า “ใครที่ใช้คาถานี้อยู่ ฉันขอสั่งให้พวกเธอยกเลิกคาถาเดี๋ยวนี้!

ร่างของพวกเด็กปีห้าร่วงกราวลงมาบนพื้น แต่ละคนร้องโอดโอยยกเว้นแพทริคที่มีเนกไทยัดอยู่ในปากและเขาไม่สามารถเอามันออกมาได้ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลต้องหยิบไม้กายสิทธิ์ของเธอออกมาชี้ไปที่เขา เนกไทจึงยอมหลุดออกมา

“กักบริเวณ! อาจารย์ใหญ่กล่าวเสียงดัง พล่ามเขม้นสายตามองไปทางพวกวาเลอเรียสที่พากันเดินเข้ามายอมรับความผิดกันอย่างผ่าเผยราวกับเชื่อว่าที่ตนเองทำไปนั้นสมควรแล้ว “ให้ตายสิ พวกเธอ เล่นพิเรนทร์อะไรกันตั้งแต่เช้า! รีบไปเข้าเรียนกันให้หมด! แล้วเย็นนี้มาพบฉันที่ห้องเรียนวิชาแปลงร่างก่อนจะกินข้าวด้วย!

เอ่ยจบก็สับเท้าเดินจากไปอย่างอารมณ์เสีย ไม่สนใจพวกวาเลอเรียสที่ยังคงมีสีหน้าระรื่นอยู่เช่นเคย ราวกับไม่เห็นว่าการถูกกักบริเวณเป็นเรื่องใหญ่อะไรมาก เมื่อแลกกับการได้จัดการแพทริคแบบเล่นใหญ่ไปหนึ่งยก

“แก! ฮามิลตัน! แพทริคตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา วาเลอเรียสชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่เขาทันที แพทริคถึงกับสะดุ้งจนกางเกงที่กองอยู่ที่ข้อเท้าทำให้เขาเสียหลักล้มลง เด็กหนุ่มรีบจับกางเกงขึ้นมาใส่ด้วยความอับอายขายขี้หน้าอย่างถึงที่สุด

“ต่อไปนี้นายทำตัวกร่างหนึ่งหน ฉันก็จะจับนายถอดกางเกงแล้วแขวนหนึ่งหน” วาเลอเรียสกล่าวเสียงเรียบขณะที่สาวเท้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายพร้อมกับไม้กายสิทธิ์ในมือ ดวงตาสีเขียวทอประกายเย็นยะเยียบอย่างคนพูดจริงทำจริง “ต่อไปนี้ถ้านายพูดจาหาเรื่องเพื่อนของฉันอีกหน ฉันก็จะจับนายถอดกางเกงแล้วแขวนอีกหนเหมือนกัน เข้าใจแล้วใช่ไหม?”

“พวกอาจารย์ไม่ปล่อยให้แกทำหรอก!

“แต่อาจารย์ก็ไม่ได้มาคอยอยู่ดูแลนายยี่สิบสี่ชั่วโมงนี่ พาร์กินสัน” วาเลอเรียสกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “นายใช้เวลาห้าปีคอยรังแกคนอื่นๆทั้งในบ้านและนอกบ้าน ตอนนั้นฉันจะทำกับนายเหมือนที่นายเคยทำกับคนอื่นนั่นแหละ ฉันจะรังแกนายไปจนกว่านายจะคุกเข่าสาบานว่าจะไม่รังแกใครอีกแล้ว จะไม่พูดจาหยาบคายใส่ใครอีกแล้ว และเมื่อนายขอโทษทุกคนที่นายเคยทำไม่ดีกับเขาเอาไว้แล้ว ฉันถึงจะยกโทษให้นาย ดีไหมล่ะ”

“แกมันบ้าไปแล้ว” แพทริคตะโกนอย่างคนหมดทางสู้ ก่อนจะรีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับกลุ่มของเขา

คีแรนที่ยืนดูอยู่นอกวงมาตลอดรีบวิ่งเข้ามาหาวาเลอเรียสทันที ก่อนจะยื่นมือออกมา วาเลอเรียสเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะแปะมือทำไฮไฟว์กับอีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า “ต้องขอบคุณนายสำหรับคาถานั่น”

“โหย ไม่ต้องขอบคุณหรอก” คีแรนหัวเราะ “นายอยากได้อะไรฉันต้องไปหามาให้ได้อยู่แล้ว”

“แคกๆๆๆๆ” จามิลส่งเสียงไอรัวๆ ก่อนจะเดินเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างทั้งสองพลางเอ่ยว่า “ขอโทษที สำลักความหวานกลางอากาศน่ะ”

“โอ๊ะ จามิล มีคนใส่เนกไทสีน้ำเงินกำลังแอบมองนายอยู่นะ” คีแรนเอ่ยกับจามิลด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่แววตาท้าทายถึงขีดสุด ราวกับจะบอกว่านายเล่นงานฉันฉันก็จะเล่นงานนายเหมือนกัน

วาเลอเรียสมองจามิลกับคีแรนแสยะรอยยิ้มใส่กันแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“ขืนพวกนายวางมวยกันตรงนี้ ฉันก็จะถอดกางเกงแล้วแขวนพวกนายกลับหัวด้วยเหมือนกัน”

“วาโล ใจร้ายอ่ะ”

“ใช่ๆ วาโลใจร้ายที่สุด!

เกรเซียสมองน้องชายทั้งสองกับเพื่อนต่างบ้านด้วยสายตาเอือมระอาอย่างที่สุด เขาได้ยินเสียยงสกอร์เปียสตะโกนเรียก จึงละสายตาจากน้องชายแล้วหันกลับไป ในจังหวะนั้นเองที่เขาเผลอชนไหล่ใครบางคนจนเซ

“โอ๊ะ ขอโทษที เป็นอะไรไหม” ใครคนนั้นคว้าแขนของเขาเอาไว้แล้วช่วยดึงให้กลับมายืนตรงได้ เมื่อมองไปก็พบกับเส้นผมสีแดง รอยยิ้มเป็นมิตร และเนกไทสีเหลืองบ่งบอกสังกัดบ้าน

รอยยิ้มของเด็กหนุ่มคนนั้นแข็งค้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครที่เขาเดินชน

“กะ...เกรเซียส ฮามิลตัน” เจโรมเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เกรเซียสดึงแขนตัวเองออกจากการประคองของอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “ฉันไม่ได้เป็นอะไร ขอบใจ”

“อะ เอ้อ โอเค” เจโรมมองดูเด็กหนุ่มผมดำเดินไปจนกระทั่งถูกฝูงชนกลืนหาย เขาหันกลับมาก็เจอเพื่อนสนิทของตัวเองยังคงเพ่งสายตามองเด็กชายบ้านสลิธีรินอยู่อย่างนั้น “โนเอล ไปกันเหอะ เดี๋ยวก็สายหรอก”

“อืม” โนเอลส่งเสียงรับคำ ก่อนจะยอมละสายตาจากจามิลในที่สุด เขาส่ายศีรษะพลางสบถก่นด่าตัวเองในใจไปตลอดทาง เจโรมมองท่าทางเหมือนคนมีปัญหาทางจิตของเพื่อนแล้วได้แต่เกาหัว

เด็กหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าช่วงนี้...รู้สึกจะมีเรื่องต่างๆนานาเกิดอยู่รอบๆตัวของพวกฮามิลตันบ่อยเหลือเกิน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 603 ครั้ง

67 ความคิดเห็น

  1. #5892 boahammock (@boahammock) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:43
    โฮปก้ามาแล้วค้าบบบบ สบตาปิ๊งๆ~
    #5892
    0
  2. #5822 PaiiKanj (@PaiiKanj) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:55
    คีแรนแสบขึ้นทุกตอนอ่ะ
    #5822
    0
  3. #5446 Irin Rak taetae <3 (@Little_Sky) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:08
    คีแรนไม่ธรรมดา นายอยากได้อะไรฉันจะหามาให้ me/ทำแบบจามิล
    เจโรมกับเกรเซียสเริ่มมาละ พ่อพระเอกเจโรม นัดหน้าแข่งกัน ก็ต้องมีโมเม้นเพิ่มแล้วป้ะ
    #5446
    0
  4. #5210 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:52
    คือขำตัวสั่นตลอดทั้งตอนอ่ะ 555555
    ร้ายกาจจจจจ แต่ที่ร้ายกาจกว่าคือคนที่หาคาถามาให้อ่ะ 555555
    #5210
    0
  5. #4511 ่Airino (@matimon35) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 09:37
    สะใจที่แพทริกเจอแบบนี้มาก วาโลทำดีมาก 5555
    #4511
    0
  6. #4414 Yellow (@netty25) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 14:37
    เนื้อหอมกันทั้งบ้านเลย
    #4414
    0
  7. #3827 @S_CB (@sutattacb) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 10:26
    เอ็นดูเจโรม 55555555
    #3827
    0
  8. #3794 Ono SEiJi (@ecrips) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 21:10
    พี่โฮปจะหล่นลงหลุมรักหลุมเบ่อเร่อของนุ้งแมวหน้านิ่งแล้วจ้าาาา วาโลแสบแค่ไหนคีแรนนี่คูณสองแล้วบวกๆไปอีกหลายเลเวล 55555
    #3794
    0
  9. #3637 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:57
    55555 สม !!
    #3637
    0
  10. #3465 MemoryCandypop (@Jjanine) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 12:30
    เจโรมระวังจะเกิดอาการตกหลุมรักอีกคนนะ555

    ฮามิลตันร้ายกาจจริง!!

    คีแรนหลงวาโลจนคิดว่าทำเสน่ห์ใส่ตัวเองรึปล่าว ตลก555
    #3465
    0
  11. #3235 raina? (@numbea) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 02:29
    ฮื่อ ความจริงแล้วเด็กๆฮามิลตันนี่เสน่ห์&#8203;แรงกันทุกคนเลยจริงๆ

    แต่คีแรนต้องระวังหน่อยมั้ย

    ไปมีเรื่องกับพี่ชายคนที่ตัวเองชอบแบบนี้จะลำบากเอาน้า
    #3235
    0
  12. #2994 Keam_IFNT (@keambm-969) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:12
    เพราะพวกฮามิลตันจะมีแฟนกันครบหมดแล้วไง555
    #2994
    0
  13. #2781 Serendpty_ (@upon-long-ago) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 14:37
    เอ็นดูเจโรมม555555555
    #2781
    0
  14. #2333 cookiessreading (@faiithikamporn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 01:16
    นึกถึงตอนนี่คีแรนถามวาโลว่านายใช้ยาเส่นห์กับฉันรึเปล่ทพร้อมกับตาใสๆของน้องก็เขินขึ้นมาทันที55555 พอขึ้นปีสองแล้วคีแรนกับจามิลชอบแกล้งกันมากขึ้นด้วย
    #2333
    0
  15. #2321 Daduean (@nickname05) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 23:48
    กรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง คีแรนพอปี 2 นี่ออกลายจริงๆ เนียนแบบไม่เนียน วาโลก็ยอม สมน้ำหน้าพาร์กินสันมากๆ ต้องโดนนนนนนนน
    #2321
    0
  16. #2293 N.wanida (@noon_sang) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 18:25
    ชอบอะคุณ ติมตามนะคะ
    #2293
    0
  17. #2291 Breadpapa (@Breadpapa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 16:53
    ชอบค่าารอดูการพัฒนาของตัวละครทุกตัวนะคะ
    #2291
    0
  18. #2290 lollipoppu (@lollipoppu) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 16:33
    ไรท์ค้าบบ คือถ้าสมมติว่าหลังจากเปิดพรีแล้ว ไรท์จะล็อคตอนเอาไว้ไม่ให้อ่านมั้ยง่า;-;
    #2290
    0
  19. #2288 psychoboi (@tokyoismamood) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 01:56
    เจโรมมมม ถึงจะกลัวๆเขาแต่ก็เคยแอบชมเขาว่าน่ารักนี่ สู้ๆนะะ
    #2288
    0
  20. #2286 LFNii (@Nnok2012) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 21:34
    อ่ะเหื้ออออออ ตังในบัญชีมี330บาท &#128557;&#128557; แต่หนุจะซื้อออออ!!!!!!
    #2286
    0
  21. #2285 Aosara (@Aosara) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 20:50
    หยุด&#8203;ยิ้มไม่ได้เลยง่ะ
    #2285
    0
  22. #2284 nat_m (@nat_m) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:52
    คีแรนเอาเลขตู้เซฟที่กริงกอตส์มา เอาไปเลย2000แกลเลียน แถม50แต้มกริฟฟินดอร์// คือถ้าวาโลอยากได้ก็หามาให้อยู่แล้ว คือวินมากกกก กริฟฟินดอร์ยืน1555555
    #2284
    0
  23. #2281 22CM (@22CM) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 11:14
    เอาล่ะมาดูกันว่าต้องโดนแขวนอีกกี่ทีแพทริกถึงจะเข็ดหลาบ...
    ชัดเจนที่สุดก็คือคีแรน ชัดกว่านี้คือเลนส์ไลก้าแล้วว ตลกโนเอลทำตัวเหมือนคนมีปัญหาทางจิต5555ว่าแต่เพื่อนนายก็เป็นเหมือนกันแหละเจโรม ตอนที่เจอเกรเซียสน่ะ!
    #2281
    0
  24. #2280 113558 (@113558) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 07:04
    คีแรน เดี๋ยวนี้ไม่เก็บคำพูดแล้วเหรอ หยอดวาโลตลอดเลย แถมยังวางมวยกับจามิลอีก น่ารักกกกกกกกกกก แสบด้วยกันทั้งคู่อีก วาโลก็เท่สุดๆเหมือนเดิมเลย แพททริคก็นะ นิสัยไม่ดีเลย / สู้ๆนะคะคุณไรท์
    #2280
    0
  25. #2278 Panisa Sonthiwong (@panisz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 05:16
    คีแรนนน เจ้าเด็กร้ายกาจ เอาคาถามาให้ถูกคนด้วย55555555 ตลกตอนวาโลร่ายคาถาเสร็จ ก็มีแต่คนอยากเรียน เหมือนอาจารย์สอนจริงๆ55555555 วาโลในอนาคตเลยรึเปล่าแบบนี้ แล้วแพทริคแบบคือสมควรแล้วววว ถ้ายังกร่างอยู่ก็จับกางเกงให้แน่นๆนะ!!!! แล้วคีแรนกับจามิลคือ5555555 ไม่มีใครยอมใครจ้า จามิลหนูก็มีผีเรเวนคลอตามจริงๆแหละลูกเอ้ย55555 แต่เปงผีพิโนเอล อิ_อิ
    #2278
    0