{Fic BTS} Legacy [KookV] #Legacykookv

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 142,751 Views

  • 7,459 Comments

  • 4,346 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    14,672

    Overall
    142,751

ตอนที่ 19 : บทที่ 19 สมาชิกใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 501 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

บทที่สิบเก้า

สมาชิกใหม่

 

“ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง ฉันขอให้ทุกคนดื่มแก้วนี้ แด่ตระกูลฮามิลตัน ผู้ได้พิสูจน์แล้วว่าบริสุทธิ์จากทุกข้อกล่าวหา” ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นชูแก้วขึ้นสูง ขณะที่เด็กนักเรียนแต่ละคนต่างก็ชูแก้วขึ้นตามเขา ทุกคนต่างก็มีสีหน้ายินดีเช่นเดียวกับอาจารย์ของพวกเขา

สกอร์เปียสกลั้นหัวเราะแทบตายตอนที่ยกแก้วขึ้นสูงพร้อมตะโกนพร้อมคนอื่นๆว่า “แด่ฮามิลตัน!

“ฉันบอกพวกเธอแล้วว่าสลิธีรินน่ะไม่สิ้นคนดีหรอก ถึงจะชั่วกันซะเยอะ แต่แน่นอนว่าเรามีคนดีอยู่ ดูอย่างฉันนี่ไง ฮ่าๆๆ” ซลักฮอร์นหัวเราะเสียงดังพลางซดเครื่องดื่มอึกใหญ่ “อ้า! มาๆๆ อีกแก้วๆ แด่ทายาทกลุ่มสุดท้ายของซัลลาซาร์ สลิธีริน!

เจมส์ พอตเตอร์ท้วงขึ้นว่า “ศาสตราจารย์ครับ ผมที่อยู่กริฟฟินดอร์ก็ต้องดื่มให้กับทายาทของสลิธีรินด้วยเหรอ”

“ทำไมล่ะเจมส์ นายไม่กลัวว่าถ้านายไม่ยินดีกับพวกเขา พวกเขาจะเปิดห้องแห่งความลับแล้วปล่อยบาสิลิสก์ออกมาฆ่านายเหรอ” ใครบางคนผู้มาจากบ้านเรเวนคลอถามขึ้น

“ไร้สาระน่า บาสิลิสก์ตายไปนานแล้ว พ่อของฉันเป็นคนฆ่ามัน” เจมส์ยกรอยยิ้มมุมปาก ท่าทางภูมิอกภูมิใจกับเรื่องนั้นราวกับเขาคือคนที่ฆ่าบาสิลิสก์ด้วยตัวเอง “นายก็คงไม่ทำอย่างนั้นใช่ไหมล่ะ เอ่อ ใครในพวกนายที่พูดภาษางูได้บ้างนะ?”

“พวกเราพูดได้กันทุกคน” วาเลอเรียสสบตาเขา ส่งแววตาท้าทายจางๆกลับไป “แต่นายพูดถูก บาสิลิสก์ตายไปแล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะปล่อยงูตัวอื่นออกมาฆ่านายไม่ได้” เอ่ยจบเขาก็สบตากับจามิลอย่างรู้กัน ราวกับมันเป็นมุกที่พวกเขาเข้าใจกันอยู่สองคน และจามิลก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคิกออกมาทันทีอย่างล่วงรู้ความคิดของอีกฝ่าย

ความเปลี่ยนแปลงของวาเลอเรียสนำพาความประหลาดใจมาสู่เพื่อนร่วมโรงเรียนของเขาเป็นอย่างมาก เขาไม่ใช่เด็กชายท่าทางเงียบขรึมเรียบร้อยที่อยู่กับจามิลเงียบๆต่อหน้าคนอื่นอีกต่อไปแล้ว แต่อยู่ดีๆก็โดดเด่นขึ้นมาราวกับก่อนหน้านี้มีใครเอาอะไรไปบดบังตัวตนของเขาไว้อย่างไรอย่างนั้น

“น่ากลัวชะมัดเลย แต่ฉันรู้ว่านายไม่ทำหรอก” เจมส์หัวเราะหึๆ แต่ก็ยอมชูแก้วขึ้นสูง “แด่ทายาทของสลิธีริน”

เมื่องานเลี้ยงของสโมสรซลักถึงเวลาเลิกราในที่สุด จามิลก็ฉวยโอกาสนี้เดินเข้าไปหาศาสตราจารย์ซลักฮอร์นพร้อมกับพรีเฟ็กดันแคนที่มีท่าทางตื่นเต้น “ศาสตราจารย์ครับ”

“ว่าไง จามิล” ซลักฮอร์นหันมามองจามิล ที่กำลังจ้องเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย

“คือว่า..ผมเพิ่งได้ข่าวว่าบีตเตอร์คนหนึ่งของสลิธีรินบาดเจ็บหนัก และถอนตัวออกจากทีม ทำให้มีตำแหน่งว่างในทีม...” จามิลกะพริบตาปริบๆมองเขาอย่างอ้อนวอนแต่ก็เจือไว้ด้วยท่าทางใสซื่อ “หลังปรึกษากับดันแคน ผมเลยอยากถามอาจารย์ว่า มันพอจะมีทางเป็นไปได้ไหมครับ ที่ผมจะได้รับอนุญาตเป็นพิเศษให้ลงแข่งในทีมแทนสมาชิกที่ออกไปแล้ว”

“คืออย่างนี้นะ จามิล กฎของฮอกวอตส์คือเด็กปีหนึ่งไม่มีสิทธิ์เข้าทีม” ซลักฮอร์นกล่าวอย่างระมัดระวัง

“ผมทราบครับ แต่นั่นก็สามารถยกเลิกได้ในกรณีที่จำเป็นไม่ใช่เหรอครับ ทีมของเราแพ้ไปแล้วหนึ่งนัด ตอนนี้สมาชิกก็ถอนตัวไปอีกหนึ่งคน แล้วก็ไม่มีใครยอมเข้าทีมเพราะพวกเขากลัวคู่หูทองคำของกริฟฟินดอร์จะอัดพวกเขาด้วยบลัดเจอร์...” จามิลยังคงเบิกตาจ้องซลักฮอร์นต่อไป

พวกเกรเซียส อัลบัส สกอร์เปียสและวาเลอเรียสที่ยืนรออยู่ไม่ไกลต่างก็พากันหันหลังแล้วกลั้นหัวเราะกันจนหัวไหล่สั่นระริก เพราะเมื่อครู่พวกเขาเห็นกับตาว่าซลักฮอร์นยิ้มเหมือนคุณปู่มองหลานรักใส่จามิลไปหลายครั้งแล้ว ไม่รู้จริงๆว่าเขาจะรู้ตัวไหมว่ากำลังเผชิญหน้ากับมนตร์มหาเสน่ห์ของจามิลอยู่

“เอ่อ เรื่องนั้น...อะแฮ่ม ฉันคงต้องปรึกษากับอาจารย์ใหญ่ดูก่อนว่าพอจะยกเลิกกฎให้ได้เป็นกรณีพิเศษไหม” ซลักฮอร์นกระแอมกระไอ แต่เห็นได้ชัดว่าจิตใจของเขาเอนเอียงไปเรียบร้อยแล้ว

“อาจารย์ครับ ผมได้ยินว่าเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็เคยขออนุญาตให้แฮร์รี่ พอตเตอร์ลงเล่นในตำแหน่งซีกเกอร์ของกริฟฟินดอร์ทั้งๆที่เขาอยู่ปี1” ดันแคนรีบเอ่ยเสริมทัพขึ้นมาทันที

“ก็จริง แต่ตอนนั้นมัน..นั่นแฮร์รี่ พอตเตอร์นะ” ซลักฮอร์นพึมพำ ท่าทางพยายามขบคิดอย่างจริงจัง “จะว่าไปตอนนั้นแฮร์รี่ก็ยังไม่ได้..อืม มิเนอร์วาน่าจะให้เขาเข้าทีมเพราะไม่มีผู้เล่นดีๆแล้ว เพราะซีกเกอร์คนเก่าของพวกเขาตอนนั้นเข้าโรงพยาบาลไปเหมือนกัน สถานการณ์แบบนี้...”

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเองสักพัก ซลักฮอร์นก็กล่าววว่า “เอาล่ะ ฉันต้องยอมรับนะว่า ฉันเองก็อยากให้สลิธีรินชนะการแข่งขันบ้างเหมือนกัน ในเมื่อเราเล่นสกปรกให้ชนะไม่ได้แบบเมื่อก่อนเพราะกัปตันทีมไม่ยอม งั้นเราก็ต้องพยายามหาคนเก่งๆเข้าทีมให้ได้มากๆ ถ้าวัดกันด้วยฝีมือเพียวๆแล้วยังแพ้อีก ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ฉันจะไปคุยกับอาจารย์ใหญ่ให้ ไม่รับประกันนะว่าจะได้ไหม”

“แค่นั้นก็ดีมากแล้วครับ ขอบคุณจริงๆ” ดันแคนยิ้มอย่างดีใจ ก่อนที่เขาจะบอกลาซลักฮอร์นและเดินนำเด็กสลิธีรินคนอื่นๆที่ยืนรออยู่ออกไปจากห้องนี้

“เรายังมีโอกาสได้ถ้วย ขอแค่กริฟฟินดอร์แพ้สักตากับบ้านไหนก็ได้ แล้วเราชนะบ้านนั้นได้!” ดันแคนกล่าวอย่างมีความหวัง “และเราต้องทำแต้มให้ได้สักสามร้อยแต้มก่อนหน้าจะจับลูกสนิชด้วย”

“ถึงฉันจะคิดว่านายออกจะมองโลกในแง่ดีไปสักหน่อย แต่นายก็พูดไม่ผิด” สกอร์เปียสพยักหน้าเห็นด้วย “คำถามคือกริฟฟินดอร์จะแพ้เหรอ?”

“ไม่แน่หรอก ฉันได้ยินมาว่าเจโรมของทีมฮัฟเฟิลพัฟน่ะไม่ธรรมดานะ เขาเพิ่งได้เข้าทีมก็จริง แต่เป็นซีกเกอร์ที่ร้ายกาจมากเลย...” ดันแคนถอนหายใจอย่างชื่นชม ราวกับถ้าทำได้เขาจะซื้อตัวอีกฝ่ายมาเข้าทีมเสียเดี๋ยวนั้น แต่แล้ววินาทีต่อมาก็นึกขึ้นมาได้ว่าซีกเกอร์ทีมของเขากำลังเดินอยู่ข้างหลังเขานี่เอง “โอ๊ะ เกรเซียส ฉันไม่ได้ว่านายเล่นไม่ดีนะ”

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” เกรเซียสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ฉันไม่สนหรอกว่าจะมีซีกเกอร์ที่เก่งกว่าฉันโผล่มาไหม ที่แน่ๆคือคนคนนั้นต้องไม่ใช่จามิล”

“เฮ้! ฉันเป็นน้องชายนายนะ” จามิลท้วงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “แล้วฉันไม่สนใจเรื่องเป็นซีกเกอร์หรอกน่า ฉันชอบเป็นบีตเตอร์ไม่ก็คีพเปอร์”

“คีพเปอร์ของสลิธีรินคือฉัน” อัลบัสบอก

“ฉันรู้ ฉันเลยจะเป็นบีตเตอร์ให้นี่ไงเล่า เชื่อเถอะ มีฉันอยู่พวกนายไม่มีทางแพ้หรอก” จามิลทุบอกเอ่ยด้วยความมั่นใจ แต่มันกลับให้ความรู้สึกน่ารักน่าชังมากกว่าจะฮึกเหิม

“ภาวนาขอให้ซลักฮอร์นขออนุญาตได้เถอะ” ดันแคนประสานมือภาวนานำไปก่อนแล้ว

“วาเลอเรียส นายไม่อยากเข้าทีมเหรอ” สกอร์เปียสหันไปถามญาติของตัวเองด้วยความสงสัย “นายดูไม่ค่อยสนใจควิดดิชเลยนะ แต่เกรเซียสบอกว่านายเล่นได้นี่”

“เล่นเป็น แต่ไม่ได้ชอบมากขนาดนั้น แต่ฉันชอบวางกลยุทธ์นะ” วาเลอเรียสตอบตามตรง “ฉันก็สนใจอยู่บ้างเหมือนกัน แต่เอาไว้ขึ้นปีสองก่อนค่อยไปสมัครก็ยังไม่สายใช่ไหมล่ะ”

จามิลฟันธงทันที “ให้วาโลวางแผนเราคงชนะร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะเซนส์ของหมอนี่แม่นจนเหมือนเห็นอนาคตได้เลยล่ะ”

รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนใบหน้าของวาเลอเรียสหลังจากที่เขาแอบหลับตาลงแวบหนึ่ง

“ใช่แล้ว เซนส์ของฉันไม่เคยพลาดสักครั้งเลยด้วยล่ะ และเซนส์ของฉันมันบอกว่าจามิลจะได้เข้าทีมนะ คุณสมาชิกทีมควิดดิชทุกท่าน”

 

คำทำนายของวาเลอเรียสก็ยังคงเป็นจริงอย่างเสมอต้นเสมอปลาย เพราะสองวันหลังจากนั้น ซลักฮอร์นก็ตามตัวดันแคนกับจามิลไปพบเพื่อประกาศว่าอาจารย์ใหญ่อนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้จามิลเข้าทีมได้ และพวกเขาต้องเร่งฝึกซ้อมเพราะนัดต่อไปที่จะต้องแข่งกับเรเวนคลอเหลือเวลาอีกเพียงสองอาทิตย์เท่านั้น จามิลมีความสุขเสียจนลืมไปแล้วว่าหลังจากแข่งเสร็จพวกเขามีการสอบกลางภาครออยู่

“ฉันเพิ่งรู้ว่าเจโรม ซีกเกอร์ของฮัฟเฟิลพัฟที่เขาว่ากันนักหนาน่ะ คือคนผมแดงลูกมักเกิ้ลที่พวกเราเจอในห้องสมุดวันนั้น” จามิลบอกวาเลอเรียสหลังจากที่เขาตามดันแคนไปสอดแนมการซ้อมของทีมคู่แข่งมา “ที่พีคกว่าคือนายหนอนหนังสือโนเอล ไพรส์ที่ชี้ทางสว่างไปห้องแห่งความลับให้นาย ก็เป็นผู้เล่นระดับเอสของทีมเรเวนคลอด้วย เขาเป็นเชสเซอร์สายกลยุทธ์ เห็นลือกันว่าเขาสามารถคำนวนรูปแบบการเล่นของทีมคู่แข่งได้หมดเลย!

วาเลอเรียสเลิกคิ้วสูง “ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ช่าย” จามิลลากเสียงพลางนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของวาเลอเรียส โต๊ะน้ำชาเต็มไปด้วยกองการบ้านที่วาเลอเรียสทำท่าเหมือนพร้อมจะสร้างปาฏิหาริย์ในการทำให้เสร็จในวันนี้วันเดียว ก่อนจะกวาดสายตามองรอบตัว “เอเดรียนล่ะ?”

“เอาของไปเก็บในห้อง เดี๋ยวก็ลงมา” วาเลอเรียสตอบ เขามองจามิลก่อนจะเตือนว่า “การบ้านนายล่ะ”

“เดี๋ยวค่อยทำ”

“นายต้องส่งมันวันจันทร์หน้านะ” วาเลอเรียสเตือน “วันนี้วันพฤหัสฯแล้ว”

“ใช่ แต่พรุ่งนี้มีแข่งควิดดิชนี่นา” จามิลเท้าคางลงบนโต๊ะ “ฉันไม่มีสมาธิพอจะทำการบ้านหรอก ไว้แข่งเสร็จแล้วค่อยทำก็ยังทัน”

วาเลอเรียสเมื่อได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีก เขารู้จักนิสัยเพื่อนและญาติสนิทคนนี้ของตัวเองมากพอที่จะเงียบเอาไว้ในสถานการณ์เช่นนี้ และรู้ดียิ่งกว่าใครว่าจามิลรอคอยการแข่งขันนัดนี้ขนาดไหน

จามิลกำลังรอคอยที่จะพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง แม้ว่าเขามักจะบอกใครต่อใครว่าตัวเองมีพรสวรรค์ในด้านควิดดิช แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเขา อาจเพราะเขานามสกุลฮามิลตัน หรือเพราะไม่มีใครคิดว่าพวกลูกคนรวยจะเล่นกีฬาได้เก่งจริงๆ หรือบางทีอาจเป็นเพราะไม่มีใครคิดว่าเด็กปีหนึ่งอย่างเขาจะได้รับโอกาสลงเล่น ทุกคนจึงเพิกเฉยถึงขั้นมองว่าเขาเพ้อฝันไร้สาระ

แต่จามิลก็ได้เข้าทีมแล้ว และซ้อมกันอย่างหนักเพื่อให้เขาสามารถจูนเข้ากับทีมได้ สกอร์เปียสชมให้วาเลอเรียสฟังไว้เยอะทีเดียวเรื่องจามิล

“เขามีพรสวรรค์จริงๆนะ!

วาเลอเรียสเองก็รอคอย เขารู้ว่าตัวพวกเขาเองแม้แต่ในหมู่นักเรียนสลิธีรินรุ่นเดียวกันก็ไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับ แต่มันไม่ยากหรอกที่จะทำตัวเองให้เป็นที่ยอมรับขึ้นมา และพวกเขาก็กำลังค่อยๆเริ่มอยู่

“พรุ่งนี้ฉันจะให้กำลังใจนายจากบนอัฒจันทร์” วาเลอเรียสบอก ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนรายงานวิชาแปลงร่างต่อไป

“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ นายช่วยดูให้หน่อยว่าพรุ่งนี้เราชนะไหม วาโล วาโล? ฮาโหล?”

ไม่ว่าจามิลจะส่งเสียงเรียกอย่างไร วาโลของเขาก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขียนรายงานต่อไป ราวกับว่าหูทั้งสองข้างของเขาปิดการรับรู้ไปแล้ว สุดท้ายเด็กชายเจ้าของเรือนผมสีควันบุหรี่จึงได้แต่ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วจินตนาการถึงการแข่งขันนัดแรกที่โรงเรียนของเขาอย่างล่องลอยบนเตียงของตัวเองไป

 

เช้าวันรุ่งขึ้นเสียงเชียร์ดังกระหึ่มดังขึ้นในห้องโถงใหญ่ ไม่ใช่สำหรับสลิธีริน แต่เป็นสำหรับเรเวนคลอ วาเลอเรียสกำลังจะเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่พอดี ตอนที่ทีมเรเวนคลอเดินสวนออกมา เขาจำโนเอล ไพรส์ได้อย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มปีสามมีส่วนสูงที่ค่อนข้างโดดเด่น และแม้จะยังสวมแว่นสายตาเอาไว้บนใบหน้า มันกลับไม่ได้ทำให้มาดนักกีฬาของเขาลดลงไปเลย

“วาเลอเรียส ฮามิลตัน” โนเอลเองก็เห็นวาเลอเรียสทันที ราวกับว่าเขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ถูกความโดดเด่นที่อยู่ดีๆก็ปรากฏขึ้นมาบนตัวของวาเลอเรียสเตะตาเข้าให้เช่นกัน “ท่าทางนายดูเปลี่ยนไปนะ จากวันนั้นที่เราเจอกันในห้องสมุด”

“ก็ใช่” วาเลอเรียสยอมรับเรื่องนั้น “แต่นายไม่เปลี่ยนไปเลย ถึงตอนนี้จะใส่ชุดนักกีฬาควิดดิชอยู่ก็ตาม”

“ฮ่าๆๆ นั่นถือเป็นคำชมได้ใช่ไหม” เขาถามเสียงกลั้วหัวเราะ “ฉันได้ยินมาว่าลูกพี่ลูกน้องของนายที่อยู่ปีหนึ่งลงเล่นด้วย คนที่ชื่อจามิล”

“วันนั้นเขาเอาหนังสือไปโยนให้นายไง” วาเลอเรียสช่วยกระตุ้นความจำอีกฝ่าย

“อ๋อ นึกออกแล้ว” โนเอลพยักหน้ารับ รอยยิ้มขบขันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “เขาตัวเล็กนิดเดียวเอง แต่เล่นเป็นบีตเตอร์ใช่ไหม เขาทำให้แผนการของฉันรวนหมดเลย เพราะฉันไม่เคยมีข้อมูลการเล่นของเขามาก่อน แต่ยังไงก็ตาม ฉันหวังว่าฉันจะชนะในนัดนี้นะ เราจะได้มีสิทธิ์ชิงถ้วย”

“ทางที่ดีนายอย่าคิดแผนอะไรมากดีกว่า เวลาที่เจอกับจามิล” วาเลอเรียสแนะนำยิ้มๆ พลางกล่าวขอตัวเข้าไปกินอาหารเช้า ที่นั่นเขาเจอบรรดาญาติๆของเขากำลังนั่งกองกันอยู่บนโต๊ะประจำบ้าน ท่าทางเหมือนพร้อมจะอ้วกเอาทุกอย่างที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาได้ทุกเมื่อ

“เฮ้” วาเลอเรียสส่งเสียงทักขณะที่เดินเข้าไปหา “ทำไมท่าทางหมดอาลัยตายอยากกันอย่างนั้นล่ะ”

“บางทีเราคงเครียดกันเกินไป” จามิลเอนหัวซบวาเลอเรียสทันทีที่เขานั่งลงข้างๆ “ฉันกินอะไรไม่ลงเลย ขนาดนมยังรู้สึกเหมือนน้ำยาอะไรสักอย่างที่ปรุงผิดพลาด แล้วหัวของฉันก็ปวดตุบๆ มือก็สั่นด้วย...”

“ใจเย็นๆ” วาเลอเรียสตบไหล่เพื่อนหลายทีเป็นการปลอบใจ “เดี๋ยวพอนายถือไม้กวาดเดินเข้าไปในสนาม นายก็จะหายตื่นเต้นเอง เชื่อฉันสิ”

“นายรู้ได้ยังไง”

“ฉันรู้จักนายมานานพอจะรู้เรื่องนายล่วงหน้าได้โดยไม่ต้องพยายามวิเคราะห์เลย” วาเลอเรียสตอบพลางตักเบคอนใส่จานของเขา เมื่อเทียบกับคนอื่นๆรอบตัวเขาที่หน้าซีดกันหมดแล้ว เขาดูเจริญอาหารมากทีเดียว

คีแรนวิ่งข้ามโต๊ะมาเพื่อที่จะกระซิบบอกวาเลอเรียสว่า “ทุกคนบอกให้ฉันเชียร์เรเวนคลอ แต่..ฉันเชียร์พวกนายนะ สู้ๆ”

เอ่ยจบเขาก็รีบวิ่งแจ้นกลับไปที่โต๊ะประจำบ้านของกริฟฟินดอร์ทันที เด็กบ้านนั้นพร้อมใจกันติดโบสีน้ำเงิน บ่งบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่าพวกเขาเชียร์ใคร ซึ่งสลิธีรินก็ชินเสียแล้ว

ไม่มีบ้านไหนชอบพวกเขา หรืออยากเชียร์พวกเขาหรอก

“เอาล่ะ ถ้ากินอะไรไม่ลงแล้ว ก็ไปที่สนามกันเถอะ” ดันแคนประกาศ และวาเลอเรียสเองก็เดินไปที่สนามพร้อมกับพวกนักกีฬา เขาจับมือจามิลอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปกระซิบว่า “นายทำได้น่าเพื่อน”

“ฉันจะไปเอาชนะจ้าวกลยุทธ์อย่างโนเอล ไพรส์ได้ไง”

“ใช้พรสวรรค์ของนายสิ” วาเลอเรียสขยิบตาบอกใบ้ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเกรเซียสขมวดคิ้วมองมาทางเขา เด็กชายยกรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะกอดให้กำลังใจคนอื่นๆแล้วบอกว่า “ฉันไปล่ะ ให้อีสตันจองที่ไว้แล้วก็จริง แต่ถ้าไปช้าก็อาจโดนแย่ง”

เอ่ยจบก็เดินไปยังอัฒจันทร์กองเชียร์สลิธีริน อีสตันกำลังเคี้ยวขนมหน้าตาประหลาดอย่างเจ็บปวดทรมานตอนที่เขาไปถึง เด็กชายเว้นที่ว่างตรงกลางระหว่างตัวเขาเองกับเอเดรียนเอาไว้ให้วาเลอเรียส

“นั่นนายกำลังทำอะไรน่ะ” วาเลอเรียสถามเมื่อเห็นสีหน้าแทบขาดใจของอีกฝ่าย

“ทอฟฟี่นมข้น” อีสตันตอบอย่างยากลำบาก ราวกับว่าฟันกรามของเขาถูกกาวที่เหนียวมากเชื่อมเอาไว้ด้วยกัน และทำให้เขาขยับขากรรไกรไม่สะดวก “คงข้นเกินไป เพราะฟันฉัน..โอย..”

เอเดรียนมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนไร้การศึกษา “นายกล้ากินของที่วีสลีย์ทำหล่นไว้ได้ยังไง”

“อั๊นอิดอ้าอันองไอ้อีอะไอ” อีสตันตอบ

“ฮะ?”

“เขาบอกว่า ฉันคิดว่ามันคงไม่มีอะไร..เห็นได้ชัดว่ายิ่งเคี้ยวมันจะยิ่งเหนียวนะเพื่อน” วาเลอเรียสขมวดคิ้วก่อนจะชักไม้กายสิทธิ์ออกมา เขาชี้ไม้ไปที่ปากของอีสตันแล้วเอ่ยว่า “เดพรีโม

ผลุบ!

ท็อฟฟี่เหนียวหนืดสุดใจของวีสลีย์เปลี่ยนเป็นอ่อนนุ่มแล้วพุ่งออกมาจากปากของอีสตันอย่างรวดเร็ว มันลอยไปแปะบนพื้นอัฒจันทร์ ท่ามกลางสีหน้าขยะแขยงของผู้ที่เห็นเหตุการณ์ เอเดรียนก็ถามว่า “นั่นคาถาอะไรน่ะ”

“เดพรีโม มันทำให้สิ่งต่างๆคลายตัวลง หรือ่อนนุ่มลง ใช้เวลาต้องการถอดวัตถุต่างๆออกจากกันก็ได้” วาเลอเรียสอธิบายพลางเก็บไม้กายสิทธิ์ไป เขาไม่สนใจสายตาขอบคุณแบบเทิตทูนของอีสตันกับสายตาชื่นชมของเอเดรียน กลับเอ่ยแค่ว่า “โอ๊ะ เริ่มแล้วล่ะ ขอให้หิมะไม่ตกลงมาระหว่างการแข่งขันนะ”

เขาพูดทั้งๆที่รู้ดีอยู่แล้วว่าหิมะจะไม่ตกในวันนี้

ทีมสลิธีรินขึ้นขี่ไม้กวาดแล้วเหาะไปรอบๆ พร้อมกับที่ทีมเรเวนคลอเองก็เข้าสู่สนาม ผู้เล่นในเสื้อคลุมสีน้ำเงินและดีเขียวบินสวนกันไปมา พยายามทำความคุ้นเคยและปรับตัวกับสภาพอากาศ วาเลอเรียสกวาดสายตามองไม่นานก็พบจามิล

ร่างของเด็กชายปีหนึ่งกำลังพุ่งฉิวอยู่เลียดพื้นสนามด้วยความเร็วจี๋ ไม้กวาดของเขาคือ ไฟโบลด์เอ็กซ์ ด้ามไม้กวาดเป็นสีเงิน ตรงส่วนปลายเป็นสีดำสวยหรู นอกจากความหรูหราและราคาที่ชวนให้กระเป๋าฉีกแล้ว ยังเป็นหนึ่งในไม้กวาดรุ่นที่เร็วที่สุดในโลกอีกด้วย

วาเลอเรียสเคยลองขี่มันครั้งหนึ่งตอนที่จามิลเพิ่งซื้อมันมาแล้วคะยั้นคะยอให้เขาลอง จากนั้นมาวาเลอเรียสก็ไม่เคยแตะต้องมันอีกเลย

ไม้กวาดที่เบาและเร็วขนาดนั้น เขาคุมไม่อยู่ แค่ออกแรงที่มีนิดเดียวมันก็พร้อมจะเปลี่ยนองศาการบินทันที วาเลอเรียสไม่ชอบความเร็วแบบนั้น ไม้กวาดที่เขาใช้เล่นที่บ้านคือนิมบัสเอสไนน์ ความเร็วไม่จัดว่าเร็วระดับโลกแต่ความสเถียรและมั่นคงอยู่ในอันดับต้นๆ

“เจ้าหนูฮามิลตันปีหนึ่งขี่ไฟโบลด์เอ็กซ์เหรอเนี่ย เหลือเชื่อจริงๆ” เสียงพากย์ที่ดังขึ้นเรียกวาเลอเรียสให้ต้องสะบัดหน้าไปมอง ก่อนที่เขาจะต้องเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นเจมส์ พอตเตอร์นั่นอยู่หลังเครื่องขยายเสียง “เนื่องจากสลิธีรินเสียบีตเตอร์คนหนึ่งไประหว่างการแข่งรอบที่แล้ว ทำให้ต้องหาสมาชิกใหม่เข้าทีม และด้วยความจำเป็นที่ไม่มีใครยอมเข้าทีม พวกเขาเลยต้องให้เด็กปีหนึ่งเข้าทีมมาแทนนะครับ เขาคือจามิล ฮามิลตันนั่นเอง”

“มาแนะนำสมาชิกตัวเด่นๆของแต่ละทีมกันก่อนดีกว่า ดันแคน กัปตันทีมของสลิธีรินเป็นเชสเซอร์ระดับโลก เรื่องนี้เรารู้กันอยู่แล้ว เอาล่ะ ต่อไปคือสกอร์เปียส มัลฟอย เขาก็งั้นๆน่ะแหละ แต่บินดีใช้ได้นะ คนต่อไป อัลบัส พอตเตอร์ อ้า! คนนี้ต้องสาธยายความสามารถหน่อย เขามีความสามารถพิเศษตั้งแต่เด็กคือขี่ไม้กวาดไปร้องไห้ไปด้วยได้”

“พอตเตอร์!” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลตะโกน “ตั้งใจหน่อย!

“ขอโทษครับ ศาสตราจารย์ เอาล่ะ คนต่อไปเกรเซียส ฮามิลตัน ซีกเกอร์ของสลิธีรินคือผู้เล่นที่น่ากลัวที่สุดของทีมนี้ คนอื่นๆผมไม่พูดถึงนะ มาดูจามิลกันดีกว่า เขาตัวนิดเดียวเองครับ แต่ได้เป็นบีตเตอร์ แถมยังใช้ไม้กวาดระดับโลกอีกต่างหาก มารอดูกันว่าเขาจะจิ๋วแต่แจ๋วหรือเปล่า ว่าแต่เขามีแรงหวดบลัดเจอร์ใช่ไหมนั่น?”

“เจมส์! ถ้าเธอยังพากย์แบบนั้นอยู่ล่ะก็...” อาจารย์ใหญ่เริ่มโมโหขึ้นมาจริงๆแล้ว

“ครับๆ ผมขอโทษครับ เอ่อ มาดูที่ฝั่งเรเวนคลอบ้าง ผมพูดตรงๆนะ ในสายตาของผมแล้วมีแค่คนเดียวที่น่ากลัวคือโนเอล ไพรส์ เชสเซอร์จ้าวกลยุทธ์ที่ไม่เพียงแค่เป็นมันสมองของบ้านยังเป็นมันสมองของทีมอีก ได้ข่าวว่าเขาสอบได้ดีเยี่ยมทุกวิชามาตั้งแต่ปีแรกที่เข้าฮอกวอตส์ เชื่อเขาเลยจริงๆ...” เจมส์เหลือบตามองอาจารย์ใหญ่อย่างหวาดระแวงเล็กน้อย แต่เมื่อไม่เห็นเธอว่าอะไรอีกก็พากย์ต่ออย่างสบายใจขึ้น “มาดามฮูชเข้ามาแล้วครับ ลูกบอลถูกปล่อยออกไปแล้ว เริ่มเกิมแล้วครับ!

“เรเวนคลอได้ลูกไปก่อน เชสเซอร์พาลูกพุ่งไปแล้ว ขอโทษครับศาสตราจารย์ ผมจำชื่อเธอไม่ได้”

“นั่นแอล วินสโลว์!

“โอเคครับ แอล วินสโลว์พาลูกควัฟเฟิลพุ่งไปแล้ว สลิธีรินรวมตัวกัน พวกเขาจัดกระบวนเป็นรูปพีระมิด ดันแคนเร่งนำหัวขบวนมาแล้ว และ..และแนวป้องกันของเรเวนคลอถูกทลายลงได้ด้วยการพุ่งเข้าหาแบบพลีชีพ ดันแคนได้ลูกควัฟเฟิลมาแล้ว!

ดันแคนโชว์สกิลการเล่นแบบทุ่มสุดตัวให้ทุกคนเห็นตั้งแต่เพิ่งเริ่มเกม ราวกับนี่เป็นการแข่งขันควิดดิชครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขา เสื้อคลุมสีมรกตโหมกระพือไปท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระหน่ำแรงขึ้น  ในตอนที่ลูกบลัดเจอร์พุ่งเข้ามาหาเขานั้นเอง ร่างเล็กๆร่างหนึ่งก็เหินขึ้นมาจากด้านล่าง ตวัดไม้หวดลูกบลัดเจอร์กลับไปใส่ผู้เล่นฝั่งเรเวนคลออย่างรุนแรงและรวดเร็ว

“ฮามิลตัน!” เจมส์ตะโกนอย่างใส่อารมณ์ร่วมเต็มที่ “โชคดีจริงๆที่เชสเซอร์คนนั้นของเรเวนคลอหลบได้...ลูกบลัดเจอร์นั้นแรงมากทีเดียว”

“นั่นแอชลีย์!” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลคำราม

“ครับ ศาสตราจารย์ นายโชคดีมากแอชลีย์ ดันแคนพุ่งไปแล้วทำสิบแต้มแรกสำเร็จแล้ว ตอนนี้ควัฟเฟิลกลับไปอยู่ที่แอล ผมก็ไม่ได้สนิทกับเธอหรอกที่เรียกชื่อต้น แต่ผมจำนามสกุลเธอไม่ได้...”

“วินสโลว์!” มักกอนนากัลกุมขมับแล้ว

“วินสโลว์ส่งลูกต่อให้แอชลีย์ แอชลีย์ส่งลูกข้ามหัวมัลฟอยกลับไปให้วินสโลว์ พวกเขาไปถึงห่วงแล้ว อ้า! เสียดายชะมัด อัลบัสรับลูกเอาไว้ได้ นั่นนายกำลังทำอะไรอยู่น่ะโนเอล เก็บข้อมูลเหรอ” เจมส์พูดทำให้ทั้งสนามพากันเงยหน้ามองโนเอลที่เอาแต่บินวนๆอ้อมๆอยู่ไม่ได้ตรงเข้ามาช่วยเชสเซอร์คนอื่นๆทำแต้มด้วย

หนุ่มแว่นผมบลอนด์หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะรีบกลับเข้าร่วมขบวนทันที เรเวนคลอเรียงบินเรียงหน้ากระดานเข้าขัดขวางสลิธีรินที่กำลังพยายามจะทำแต้มอีกครั้ง ดันแคนเพิ่งจะพาควัฟเฟิลมาถึงระยะใกล้เสา จามิลก็บินนำโด่งขึ้นไปแล้ว

ลูกบลัดเจอร์ลูกหนึ่งลอยเข้ามาในระยะของเขาพอดีราวกับจับวาง เด็กชายเงื้อไม้หวดมันอย่างแรง ลูกบลัดเจอร์พุ่งวูบเข้าไปกระแทกกลางลำตัวของคีพเปอร์เรเวนคลอจนทั้งเขาทั้งไม้กวาดร่วงกราวลงไปบนพื้นพร้อมกัน

“นี่ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าสลิธีรินกำลังเรียนแบบสไตล์การเล่นของผม” เจมส์เอ่ยเสียงดังผ่านเครื่องขยายเสียง

“เปล่าเลียนแบบเว้ย!” สกอร์เปียสตะโกนใส่เจมส์ขณะที่เขาบินโฉบไปทางนั้นพอดี

“ทุกคน!” โนเอลตะโกนเรียกเพื่อนร่วมทีม “บีตเตอร์พวกนายไปประกบดันแคน ฉันว่าอีกสักพักฮามิลตันจะต้องถูกส่งมาประกบซีกเกอร์แน่ มิลเลอร์ ระหว่างที่ยังหาสนิชไม่เจอ เกาะกลุ่มกันไว้!

ทว่าการทำแต้มจากสลิธีรินในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากพายุ พวกเชสเซอร์เหมือนบ้าคลั่งไปแล้ว โดยเฉพาะดันแคน เขายังคงเคารพกติกา แต่ก็เล่นอย่างรุนแรงมากขึ้นกว่าในยามปกติมาก เขาพุ่งกระแทกเชสเซอร์แอชลีย์ของเรเวนคลอจนอีกฝ่ายหมุนคว้างก่อนจะแยกควัฟเฟิลไปโยนลงห่วงที่ว่างเปล่าไร้ผู้ป้องกัน

จะว่าเจมส์ก็ไม่ได้ เพราะสถานการณ์ในสนามตอนนี้เหมือนเหตุการณ์ในการแข่งขันรอบกริฟฟินดอร์ปะทะสลิธีรินมากจริงๆ

จามิลเองก็เล่นได้เกรี้ยวกราดไม่แพ้ดันแคน เขาพุ่งเร็วจี๋ไปทั่วสนาม หวดบลัดเจอร์ใส่ทุกคนที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน อัลบัสที่มักใจเย็นถูกบรรยากาศของทีมทำเอาเครื่องร้อนเช่นกัน เขามุ่งมั่นในการรักษาห่วงทั้งสามยิ่งกว่าเคย แม้แต่เสียงบรรยายของเจมส์ที่แสนระคายหูก็ไม่สนใจไม่ได้ยินอีกต่อไป

คนเดียวที่ไม่ถูกบรรยากาศพายุเข้าของทีมดูดเข้าไปคือเกรเซียสที่บินเลียดอยู่ใกล้กับพื้นสนาม ค่อยๆมองหาลูกสนิชอย่างใจเย็น เขาเงี่ยหูฟังเสียงเจมส์นับแต้มที่สลิธีรินได้ไปพลาง สอดส่องสายตาไปรอบสนามไปพลาง

ในตอนนั้นเองที่จามิลตะโกนชื่อเขา “เกรเซียส!!

หมอนั่นเจอสนิชแล้ว!

เสียงของจามิลดังกึกก้องในหัวของเขาเมื่อความคิดของอีกฝ่ายส่งมาถึงเขาโดนตรง เกรเซียสมองไปทางที่จามิลอยู่ทันที และเห็นซีกเกอร์ของเรเวนคลอกำลังพุ่งดิ่งลงมา

ตำแหน่งของเขาอยู่ไกลกว่าอีกฝ่าย แต่เกรเซียสคิดว่าเขายังพอมีโอกาส หากจามิลทำให้อีกฝ่ายช้าลงได้หรือขัดขวางซีกเกอร์ฝ่ายนั้นได้บ้าง

จามิลเองก็เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณทันที เขากำลังจะพุ่งตามซีกเกอร์ของเรเวนคลอลงไป ตอนที่โนเอลพุ่งเข้ามาขวางเขาเอาไว้

เด็กชายสบกับดวงตาสีฟ้าหลังแว่นตาของโนเอล ไพรส์ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจใช้พรสวรรค์ของตัวเองในทันที

ชั่วขณะนั้นโนเอลรู้สึกราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกระแทกใจของเขาอย่างแรง และเขาก็ได้แต่เหม่อมองใบหน้าน่ารักของจามิล ฮามิลตัน หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นด้วยอำนาจบางอย่างจากดวงตาคู่นั้นด้วย

ทว่าเสี้ยววินาทีที่เขาเหม่อ เพียงพอแล้วที่จามิลจะใช้ไม้กวาดที่เร็วที่สุดในโลกพุ่งตามซีกเกอร์ลงไป แล้วกระแทกอีกฝ่ายให้พ้นไปจากวิถีที่มุ่งเข้าหาลูกสนิชอย่างทันท่วงที

ไม่ถึงสองวินาทีต่อมาเกรเซียสก็พุ่งมาถึง และคว้าสนิชไว้ในกำมือได้อย่างรวดเร็ว

ปรี๊ด!

เสียงเป่านกหวีดของมาดามฮูชดังไปทั่วสนาม เจมส์ประกาศด้วยน้ำเสียงเสียดายว่า “เกรเซียส ฮามิลตันได้ลูกสนิช สลิธีรินชนะเรเวนคลอไป 270 ต่อ 60 แต้ม!

เฮ!

เสียงเฮดังสนั่นจนอัฒจันทร์สะเทือนดังมาจากสลิธีรินทันที พวกเขามีความหวังขึ้นมาแล้วว่ายังมีสิทธิ์ชนะได้ถ้วยควิดดิชอยู่ นัดต่อไปจะเป็นกริฟฟินดอร์ปะทะฮัฟเฟิลพัฟ และพวกเขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะต้องเชียร์ฮัฟเฟิลพัฟให้สุดใจ

หากกริฟฟินดอร์แพ้ฮัฟเฟิลพัฟในแมตซ์หน้า นั่นหมายความว่าสลิธีรินจะได้ชิงถ้วยควิดดิชกับฮัฟเฟิลพัฟ แต่หากฮัฟเฟิลพัฟแพ้ พวกเขาก็จะต้องชิงที่สองกับฮัฟเฟิลพัฟอยู่ดี พวกเขาขอหวังที่หนึ่งไว้ก่อนให้สมกับเป็นบ้านศูนย์รวมคนทะเยอทะยานหน่อย

“เยี่ยมมาก!” ดันแคนพุ่งเข้ามากอดสองพี่น้องฮามิลตันทันทีที่ทั้งทีมลงถึงพื้น “พวกนาย-โคตร-สุด-ยอด!!

จามิลยิ้มร่าขณะที่นักเรียนคนอื่นๆในบ้านเริ่มทยอยเข้ามาแสดงความยินดีกับพวกเขาบ้างแล้ว เซเรน เอสต้าเพื่อนเกรเซียสที่ปกติยิ้มยากยังมีรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า เธอตะโกนใส่ดันแคนว่า “เราต้องฉลองนะ แดน!!

“ฉลอง! ฉันอนุญาตเอง!” ซลักฮอร์นเองก็เบียดร่างอ้วนกลมเข้ามาแสดงความยินดีกับนักกีฬาด้วย เขาขยี้ผมจามิลด้วยความเอ็นดู “ฉันมองเธอไม่ผิดจริงๆ จามิล! ไปๆ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ฉันจะไปบอกพวกเอลฟ์ที่โรงครัวให้เตรียมอาหาร” เอ่ยจบเขาก็กุลีกุจอจากไปทันที ท่าทางราวกับว่าพวกเขาได้แชมป์ควิดดิชแล้วอย่างไรอย่างนั้น

วาเลอเรียสเพิ่งจะเบียดเข้ามาถึงได้ ก็เจอสกอร์เปียสดึงคอเสื้อไปเอ่ยว่า “ตามที่สัญญานะ วาโล พวกฉันชนะแล้ว นายต้องพาฉันกับอัลบัสไปที่นั่นตามสัญญา”

“ได้สิ” วาเลอเรียสเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง ท่าทางมีความสุขแบบที่ไม่ได้มีมานานมากๆแล้ว “แต่ต้องหลังจากงานเลี้ยงของซลักฮอร์นจบก่อนนะ”

เขาบอกอัลบัสกับสกอร์เปียสเอาไว้ว่าถ้าพวกเขาชนะแมตซ์นี้ จะพาพวกเขาลงไปที่ห้องแห่งความลับ

ดูเหมือนว่าคืนนี้พวกเขาจะได้นอนดึกหรือไม่ก็วิ่งหนีภารโรงกันอย่างสนุกสนานอีกแล้ว

 



 Talk.

อีกไม่กี่ตอนก็จะจบภาค1แล้ว โหย ปลื้มปริ่มมาก บอกก่อนนะคะ ว่าจบภาค1เด็กๆจะยังไม่จบปีหนึ่ง แต่จะถึงแค่วันหยุดคริสมาสต์เท่านั้น //คือสตอรี่ไทม์ไลน์มันเยอะจนเรายัดไม่พอในภาคเดียว55555 

 ภาค 2 ก็จะเริ่มหลังกลับมาจากวันหยุดคริสมาสต์ ไปจนถึงจบปีหนึ่ง ขึ้นปีสอง (และจะพยายามให้จบปีสองให้ได้55555 หรืออย่างน้อยๆก็ต้องจบเหตุการ์สำคัญในปีสองง่ะ)

ใครที่เคยบ่นๆอยากเห็นจามิลเข้าทีม นี่ไง น้องเข้าละนะ แถมยังแอบโกงไปเล็กน้อย แต่ไม่มีใครจับได้ เพราะน้องไม่ได้ร่ายคาถาในสนามแข่ง แค่ใช่พรสวรรค์ส่วนตัวเล็กน้อย ทำเอาคุณโนเอลใจเต้นผิดจังหวะ //เอาแค่นั้นพอก่อนเดี๋ยวจะคุกๆๆๆ คนนึงอายุสิบสองอีกคนอายุสิบเอ็ดเอง555555 

 นี่ที่มาอัพช้าเพราะบ้านไฟดับ(ฝนถล่มหนักมาก)แล้วก็ตอนมันยาวกว่าตอนอื่นๆนิดนึง 

แต่พรุ่งนี้กลัวไม่ว่างอัพเพราะจะไปวัด เลยชิงอัพซะก่อนก็แล้วกัน เช้าไปหน่อย ทุกคนค่อยตื่นมาอ่านกันนะคะ5555555

ใครที่อยากรู้ว่าคุณมัลฟอยโดนอะไร อดใจรอนิดนึง ให้เด็กๆกลับบ้านก่อน เดี๋ยวได้รู้แน่นอน

งั้นไว้เจอกันใหม่ในตอนต่อไปเลยก็แล้วกัน ขอบพระคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและคอมเมนต์นะคะ เราอ่านทุกอันเลย อ่านแล้วมีกำลังใจพุ่งกระฉูดในการเขียนเลยค่ะ รักส์นะคะ ^3^


 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 501 ครั้ง

109 ความคิดเห็น

  1. #7156 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 23:33
    สนุกมากค่ะตอนนี้
    #7156
    0
  2. #7149 Suchaa_12247 (@MingKwanKung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 17:30
    เจมส์โคตรกวนอ่ะ55555 พากย์ได้กวนมากจริงๆ เหมือนมาบ่นเฉยๆ มีแอบแซะน้องชายตัวเองด้วย ตลก5555
    #7149
    0
  3. #6859 Hanne1p (@Hanne1p) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:47
    ปวดหัวเเทนศาสตราจารย์มักกอลนากัล เจมส์ นายไม่พยายามที่จะจำชื่อหน่อยหรอ5555555555555
    #6859
    0
  4. #6744 bulporn2018 (@bulporn2018) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 22:08

    เกลียดการพากย์มากอ่ะเจมส์นายภาคได้-มากรู้มั้ย

    #6744
    0
  5. #5947 แม่มนีขี่ลูกแพะ (@mink_mk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:18
    เกลียดเจมส์อ่ะ คือแกจะไม่จำผู้เล่นที่แกไม่สนใจไม่ได้เว้ย 5555 เกลียดการชอบแซะน้องตัวเองตลอดเว สองพี่น้องฮามิลตันคือโกงเนียนมากจ้า เสน่ห์อันเหลือร้ายของจามิล คีแรนยังคงคอนเซปค่าตัวแพงมากอยู่สินะ
    #5947
    0
  6. #5946 แม่มนีขี่ลูกแพะ (@mink_mk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:01
    ดองไว้ ไรท์อัพไปหลายตอนแล้ว ต้องรีบตามอ่านแล้วจ้าาาาา
    #5946
    0
  7. #5786 boahammock (@boahammock) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:49
    2พี่น้องต้องไปเขียนกระทู้ ท๊อปปิคว่าทฮาวทูโกงยังไงไม่ให้รู้ว่าโกง 5555555
    #5786
    0
  8. #5736 PaiiKanj (@PaiiKanj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:56
    เจมส์~~นี่เป็นลูกแฮร์รี่จริงๆเหรอ ทำไมกวนขนาดนี้55555
    #5736
    0
  9. #5418 Irin Rak taetae <3 (@Little_Sky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 20:50
    ขำเจมส์แบบไม่ไหวแร้ววว5555555555555
    #5418
    0
  10. #5408 Booo_tata (@Booo_tata) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 01:56
    ฮือออขำเจมส์55555555ถ้าว่าในพี่น้องพอตเตอร์คนที่เหมือนพ่อตลเป็นอัลบัสแต่เจมส์นี้แบบ555555555
    #5408
    0
  11. #5346 b9zazagtz (@b9zazagtz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:51

    เกร้ดดดด!!! หัวใจเต้นแรงตามมมมมม ชั้นรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระแทกหัวของชั้นอย่างแรง...อ๋ฮ ลูกบาส //นี่! เล่นให้มันดีๆหน่อยๆสิ ระวังหน่อย 4555565564655555

    #5346
    0
  12. #5164 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:09
    ถ้าอัลบัสเป็นบีสเตอร์ และไม่ผิดกฎ บางที คนที่จะโดนหวดใส่เป็นคนแรกอาจจะเป็นเจมส์ 555555555
    และเจ้าหนูจามิลของเรา นุ้งโปรยเสน่ห์ใส่คนที่สนใจนุ้งอยู่แล้วอย่างนี้ได้ไงอ่ะ 55555
    #5164
    0
  13. #5047 _funfun_ (@_funfun_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 17:05
    พากษ์สนุกไปไหนอ่ะเจมส์ 55555
    #5047
    0
  14. #5010 ChompunutEksuk (@ChompunutEksuk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 15:15
    ขำเจทส์พากษ์มากก&#8203; คือแบบจำชื่อใครไม่ได้เลยแถมแซะคนนั้นคนนี้ที

    แอบจิ้นกะสกอร์เปียนได้ป่ะ&#8203;
    #5010
    0
  15. #4800 Maei_Ai (@natthamon2542) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:53
    ขำเจมสฺ์มาก โอยพากย์ได้หรรษาเว่อร์55555555555555555555555555
    #4800
    0
  16. #4794 Aum110440 (@Aum110440) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 17:35
    เป็นการแข่งดวิชดิชที่ดูฮาและสนุกมาก!!!เจ้าจามิลนี่ฉลาดใช้เสน่ห์จริงๆโนเอลตกหลุ่มพรางแล้วนั่ น>_<
    #4794
    0
  17. #4361 Yellow (@netty25) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 03:00
    เจมส์ขำมากกกก ฮื่ออ เริ่มจะชอบขึ้นมา (เทอจะชอบผช.ทุกคนไม่ได้!!) นี่ว่าโนเอลน่าสงสารสุดโดนเสน่ห์จามิลไปคือตึ้บ 555555555
    #4361
    0
  18. #4054 M49931 (@M49931) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 11:33
    พี่เจมส์ค่ะ5555 พี่กวนมาก ขำตอนที่แกล้งแหย่อัลบัส พี่ควรอ่อนโยนกับน้องบ้างงง
    #4054
    0
  19. #3312 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:18
    กรี๊ดดดสนุกมากกก เจมส์พากย์ได้กวนโอ๊ยมาก
    #3312
    0
  20. #3260 pnnx (@smilefinn12) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:13
    เอ็นดูจามิล น้องงง5555555
    #3260
    0
  21. #3193 raina? (@numbea) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 19:02
    เป็นตอนที่เรียกรอยยิ้มสุดๆ

    เอ็นดูจามิลมาก

    จิ๋วแต่แจ๋วมากหนู

    แถมยังไปโปรยเสน่ห์&#8203;ใส่พี่เขาอีก

    ร้ายแต่เด็กเลย

    นี่คือโนเอลคู่กับจามิลใช่มั้ยนะ

    พี่เตรียมปวดหัวไว้เลยเพราะน้องเสน่ห์&#8203;แรงงง

    ชอบความตั้งใจในการแต่งของไรท์มากๆ

    ขอบคุณและเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3193
    0
  22. #2928 Keam_IFNT (@keambm-969) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:49
    อย่างมัน แต่เจมส์กวนโครตเลย
    #2928
    0
  23. #1962 Faii26120 (@Faii26120) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 15:21
    พาย์กเหมือน ลี จอร์แดนอ่ะ555555
    #1962
    0
  24. #1912 SSuthiDaa (@SSuthiDaa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 01:14
    รักแกแล้วว่ะเจมส์555
    #1912
    0
  25. #1892 ChontichaLaorat (@ChontichaLaorat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 14:28
    ความเจมส์ ฮาได้อี้กกกก!!
    #1892
    0