西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 33 : บทที่ ๓๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,892 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

***มีการใช้ความรุนแรงในเนื้อหา โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงนิยายจินตนาการเรื่องหนึ่งเท่านั้น

ไรท์ไม่สนับสนุนการใช้ความรุนแรงทุกรูปแบบ

/ไหว้แบบสวย ๆ

ลูกหลานสกุล 'บุนนาค' รู้สึอย่างไรเจ้าค่ะ ที่ คุณชายช่วง บุนนาค ...

 

 

 

 

 

 

 

 

เผิงมู่เจียนั่งตัวสั่นระริกอยู่ในเรือนของตนเองกับเสิ่นปิงปิงที่ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ ดรุณีน้อยกำลังลูบหน้าตนเองที่มีแผลซ้ำไปซ้ำมาและพ่นคำหยาบด่าทอเสิ่นซีซือด้วยความเกลียดชัง

 

เสิ่นปิงปิงเห็นว่ามารดาไม่สนใจตนเองจึงตะคอกด้วยความหงุดหงิด

 

“ท่านแม่! ท่านแม่ มันทำร้ายข้า เหตุใดท่านจึงยอมให้พวกมันหนีไปได้อีก! ท่านแม่!” น้ำเสียงปนสะอื้นของเสิ่นปิงปิงไม่ได้เข้าหูเผิงมู่เจียแม้แต่น้อย แม้นางจะถูกเขย่าไปมาจนตัวสั่นก็ยังไม่พูดอะไรออกมา

 

อู๋เย่ากำลังจะรู้แล้ว…

 

เผิงมู่เจียยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าตัวเอง หลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

นางกลัว

 

กลัวเหลือเกิน

 

จนกระทั่งได้ยินเสียงก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เผิงมู่เจียเงยหน้ามองประตู เสียงเลื่อนประตูพร้อมกับร่างสูงที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

นางกอดเขามานับครั้งไม่ถ้วน นางใช้ชีวิตกับอีกฝ่ายมาเป็นสิบปี

 

เสิ่นอู๋เย่า ผู้เป็นสามีของนาง

 

“…”

 

ทั้งสองสบตากัน ความเงียบน่าอึดอัดทำให้บรรยากาศดูกดดัน แต่เผิงมู่เจียคิดผิด เสิ่นอู๋เย่าเดินเข้ามาหานางช้า ๆ จากนั้นรวบตัวนางเข้าไปไว้ในอ้อมกอด

 

“ท่านพี่…”

 

“หวังอะไรอยู่”

 

“…”

 

“หวังให้ข้าปลอบใจเจ้าน่ะรึ นังสารเลว...เป็นอย่างไร รสชาติที่ได้เป็นคนชั่วสวมหมวกเขียวให้สามี เป็นหญิงแพศยาสมสู่ไม่เลือก เป็นอย่างไร? สิบปีนี้เจ้าคงมีความสุขมากใช่หรือไม่”

 

เสิ่นอู๋เย่าพูดเสียงกระซิบ ความเกลียดชังและความแค้นในน้ำเสียงอัดแน่นไปหมด เขาผละออกจากเผิงมู่เจีย จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งปัดทำความสะอาดอาภรณ์ของตนเอง ใบหน้าเย็นชา สายตาคมกริบจ้องหน้าเผิงมู่เจียเขม็ง

 

เสิ่นปิงปิงที่ไม่ได้ยินว่าบิดากับมารดาสนทนาอะไรกันอยู่ พอเห็นว่าเผิงมู่เจียไม่ขอร้องความเป็นธรรมให้ตนก็ร้องไห้เสียงดัง ปรี่เข้าไปหาเสิ่นอู๋เย่า

 

พลั่ก!

 

“อย่ามาแตะต้องตัวข้า” เสิ่นอู๋เย่าผลักเด็กน้อยออกด้วยท่าทางรังเกียจ เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาก็ไม่ใช่ แม้จะเลี้ยงดูมาสิบปี แต่เมื่อรู้ว่าเศษเดนสวะอย่างเสิ่นปิงปิงเป็นลูกของใคร ความผูกพันก็สลายหายไปทันที!

 

นัยน์ตาแววโรจน์ของเสิ่นอู๋เย่ามองเผิงมู่เจีย ในใจเหมือนโดนกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไฟแห่งความแค้นลุกเผาท่วมจนเขาแทบทนไม่ไหว

 

“ท่านพ่อ” เสิ่นปิงปิงกล่าวออกมาด้วยความงุนงง เด็กน้อยตัวสั่นเหมือนจะร้องไห้

 

“อย่าเรียกข้าว่าท่านพ่อ ข้าไม่ใช่บิดาของเจ้า!” เสิ่นอู๋เย่าได้ยินคำเรียกของเสิ่นปิงปิงก็รู้สึกสะอิดสะเอียด

 

นังเด็กสารเลวนี่กล้าเรียกเขาว่าท่านพ่อได้อย่างไร!

 

เขารู้ว่าตัวเองโง่งม เห็นถูกเป็นผิดมานาน หลงคิดไปว่าเผิงมู่เจียจะเข้าใจเขา เข้าใจชีวิตที่ไม่มีใครรักและห่วงใยเขาอย่างแท้จริง! มารดาที่สนใจแต่ชื่อเสียงอำนาจเงินทอง เวลาที่เขาทำอะไรได้ไม่ดีก็มักจะดุด่า แต่หากทำได้ดีก็จะเมินเฉย เอาเขาไปเปรียบเทียบกับพี่น้องคนอื่นอยู่ร่ำไป

 

และเผิงมู่เจียคือคนที่กล่าวว่าเขายอดเยี่ยมที่สุด นางหลอกล่อให้เขาตกหลุมรักนาง…ให้เขาแต่งนางเข้าบ้านเพื่อให้นางพ้นจากคำครหาที่หลายคนพูดไว้!

 

“อู๋เย่า…นาง…นางเป็นลูกของท่าน” เผิงมู่เจียยังคงพูดเสียงหนักแน่น

 

ต่อให้ต้องตาย นางไม่มีวันบอกว่าเสิ่นปิงปิงเป็นลูกคนอื่น!

 

“เจ้าแน่ใจรึ!”

 

แน่ใจรึว่าเสิ่นปิงปิงเป็นลูกของเขา

 

ควรจะเรียกนางว่า‘เผิงปิงปิง’ มากกว่ากระมัง!

 

เผิงมู่เจียสบตาผู้เป็นสามี นางเจ็บปวดทรมานมากเหลือเกิน นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยที่เคยหยอกเย้าเขาบัดนี้เหลือแต่ความเศร้าหมอง เพราะความกังวลทำให้นางดูแก่ชราไปหลายปี

 

คนเราก็เป็นแบบนี้ ตอนทำเลวไม่เคยกังวล แต่พอได้ลงมือทำไปแล้ว นึกถึงผลของการกระทำที่จะสนองคืนกลับมาก็ล้วนกลัวและวิตกกังวลอยู่เรื่อยไป

 

“ท่านแม่…หมายความว่าอย่างไร!”

 

เสิ่นปิงปิงมองมารดาของตัวเอง ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

 

นางไม่เข้าใจ

 

แต่คล้ายกับว่าสวรรค์มีตา ในใจของนางคล้ายกับว่าเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น เสิ่นปิงปิงนึกถึงคำพูดของเสิ่นซีซือก็สั่นสะท้าน ปะติดปะต่อเรื่องราวก็เข้าใจ

 

ตอนเด็ก ๆ นางเคยถูกด่าว่าไม่ใช่ลูกของเสิ่นอู๋เย่า วันต่อมาคนที่กล่าวหานางก็หายสาปสูญไป...เพราะนางเอาไปฟ้องมารดา และมารดาก็เอาไปบอกบิดา!

 

เรื่องนี้ก็มีหญิงชาวบ้านที่คลอดลูกสีตาเหมือนกับมารดา แล้วนางจะไม่ใช่ลูกของท่านพ่อได้อย่างไร

 

“ไม่จริง! ไม่จริง! ข้าเป็นลูกท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าเป็นลูกของท่านพ่อ ท่านพ่อ…ท่านพ่อ เชื่อข้านะเจ้าคะ ข้าเป็นลูกของท่านพ่อ!” เสิ่นปิงปิงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

 

เผิงมู่เจียหลับตาลง นางหลั่งน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

‘ข้าเป็นลูกของท่านพ่อ’

 

เด็กน้อยจะรู้ดีไปกว่าผู้ที่สรรสร้างได้หรือ

 

“จะให้นางฟังเรื่องน่ารังเกียจของเจ้าจริงหรือ ปานนี้ยังไม่ยอมบอกความจริงกับข้าอีก” น้ำเสียงเจ็บปวดของเสิ่นอู๋เย่านั้น เผิงมู่เจียยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกรวดร้าวตามไปด้วย

 

ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่มีมากกว่าสิบปี คนหนึ่งรู้สึกระลึกถึง แต่อีกคนหนึ่งถูกไฟแค้นเผาจนหมดสิ้น

 

“…นางเป็นลูกของท่าน”

 

เพี๊ยะ!

 

ฝ่ามือของเสิ่นอู๋เย่าฟาดลงบนใบหน้าเผิงมู่เจียจนหน้าของนางหันไปอีกทาง

 

“หุบปาก!” เสิ่นอู๋เย่าถูกความโกรธครอบงำ“เจ้าเป็นเพียงสุนัขตัวเมีย สมสู่ไม่เลือก แม้กระทั่งพี่ชายแท้ ๆ ของเจ้า มีบิดาเดียวกันกับเจ้า…”

 

เผิงมู่เจียเบิกตากว้าง

 

เขารู้

 

เขารู้ได้อย่างไร!

 

เสิ่นอู๋เย่าอ่านรายงานของเสิ่นอู๋เยี่ยอย่างละเอียดรอบคอบ เผิงมู่เจียเข้ามาจวนตระกูลเสิ่นสักพักก็ไม่ท้องเสียที กลับไปเยี่ยมบ้านเก่าเพียงครั้งเดียวนางถึงกับตั้งท้องขึ้นมา

 

หญิงแพศยาสารเลวที่สมสู่กับพี่ชายสายเลือดเดียวกัน เขารู้สึกสะอิดสะเอียน

 

ในครั้งแรกเขาเองเคยคิดว่าเผิงมู่เจียมีชู้ ให้สืบหลายต่อหลายครั้งก็ไม่สามารถสืบหาได้ ช่วงนั้นดันมีข่าวเรื่องที่เด็กน้อยชาวบ้านมีสีตาเหมือนมารดา เขาจึงเชื่อสนิทใจว่าลูกสาวของเขาได้ดวงตามาจากมารดา เพราะมันเหมือนกันจนแทบแยกไม่ออก

 

ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเสิ่นปิงปิงดันได้ดวงตามาจากพี่ชายของมารดา ขุนนางในราชสำนัก – เผิงมู่หยวน!

 

รู้ถึงไหนอับอายถึงนั่น!

 

เผิงมู่หยวน เจ้าสารเลวนั่นที่ชอบมองเขาคล้ายกับว่ามองคนโง่...ในราชสำนักความสัมพันธ์ของมันกับเขาก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก หน้าที่การงานของเขาหากติดขัดก็เป็นเพราะมันพยายามยื่นมือเข้ามาสอด อยู่ในราชสำนักก็ต้องมีประเด็นให้ถกเถียงกันอยู่เสมอ

 

ผู้อื่นที่ไม่รู้เรื่องภายในจวนตระกูลเสิ่นมักจะคิดว่าตระกูลเผิงทำให้เสิ่นอู๋เย่ารุ่งเรืองในหน้าที่การงาน คิดผิดแล้ว…เป็นเพราะเสิ่นอู๋เยี่ยและเสิ่นอู๋หยางต่างหาก

 

เขาไม่เคยเข้าใจ…แต่ตอนนี้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว

 

เผิงมู่เจียหัวเราะออกมาเสียงเบา จากนั้นน้ำตาไหล คร่ำครวญอยู่กับตนเอง นางหัวเราะกับร้องไห้สลับกันไปมาเหมือนคนเสียสติ

 

“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ” เสิ่นอู๋เย่าถามเสียงแข็งในน้ำเสียงมีความไม่เข้าใจปนอยู่

 

แค่นี้ยังไม่พอจะชดใช้เวลาสิบกว่าปีที่เขาเสียไปด้วยซ้ำ เขาอยากจะฆ่านังแพศยาให้ตาย แต่เพราะใกล้ถึงวันเกิดของเสิ่นอู๋เยี่ย การมีคนตายในบ้านไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นัก

 

รอให้เวลาผ่านไปก่อนเถิด

 

เผิงมู่เจียเงียบไป นางเงยหน้ามาสบตาเสิ่นอู๋เย่า จากนั้นตะคอกเสียงดัง

 

“ข้าน่ะหรือเล่นชู้! ข้าน่ะหรือ… ข้ากับพี่ใหญ่รักกันมาก่อนที่จะเจอเจ้าเสียอีก!!! เป็นเจ้าต่างหากที่เข้ามาแทรกความสัมพันธ์ของพวกข้า! เป็นเจ้าที่ทำให้ข้าต้องยอมแต่งงานด้วย! อีกทั้งแม่ของเจ้ายังกดดันข้าไม่เลิก การที่ข้าไม่มีหลานให้นางเป็นความผิดข้าคนเดียวหรอกรึ!!! ถ้าเจ้าไม่ทำงานจนแทบจะไม่มีเวลา แต่ละครั้งที่ร่วมเตียงเจ้าก็ไร้น้ำยา! แล้วเจ้าจะมาโทษว่าเป็นความผิดของข้าได้อย่างไร หากข้าเป็นภรรยาสารเลว เจ้าเองก็เป็นสามีชาติชั่ว! ไร้ค่า! ไม่มีปัญญาแม้กระทั่งทำให้ภรรยาเจ้าสบายใจได้แม้แต่วันเดียว! เจ้าต่างหากที่ชั่ว…เจ้าต่างหากที่ผิด!”

 

เผิงมู่เจียมีเหตุผลของนาง แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่จะเอามากลบเกลื่อนความผิดที่นางสวมหมวกเขียวให้เสิ่นอู๋เย่า

 

แม้เสิ่นอู๋เย่าจะผิดจริงที่ไม่สามารถปกป้องนางจากคำดูถูกของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นได้ นางก็ไม่ควรจะนอกใจเขาแบบนี้

 

“เจ้า…เจ้ากล้า!”

 

เผิงมู่เจียกระโจนเข้าไปหาเสิ่นอู๋เย่า นางกระชากอีกฝ่ายอย่างแรง ใช้มือจิกลงไปบนคอด้วยความโกรธ เสิ่นปิงปิงกรีดร้องเสียงดังด้วยความกลัว

 

ภาพตรงหน้าเป็นภาพบิดามารดาที่เคยรักใคร่กลมเกลียวกัน ตบตีกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

“นังสารเลว หญิงชั่ว! ถ้าข้าจับได้ตั้งแต่แรก ข้าจะจับเจ้าถ่วงน้ำ จะได้ไม่ต้องคลอดนังเด็กสารเลวนั่นออกมา!”

 

ตึง!

 

ศีรษะของเผิงมู่เจียถูกจับกระแทกกับพื้น เสิ่นอู๋เย่าเป็นผู้ชาย เรี่ยวแรงย่อมมากกว่า เขาทั้งเตะทั้งต่อยสตรีที่เขาเคยเรียกว่า‘ฮูหยิน’ อย่างรุนแรง ไม่ยอมเบามือแม้แต่น้อย

 

“เจ้ารักมันมากนักใช่หรือไม่…เจ้ารักมันมากรึ!!! มากจนยอมหลอกข้า!!! ข้าจะให้เจ้านอนนิ่ง ๆ คอยดูมันตายเอง…เจ้าคอยดูเถิด ตระกูลเผิงจะไม่เหลืออะไร ข้าจะสังหารทุกคน!”

 

เผิงมู่เจียกระอักเลือดออกมา พยายามดิ้นรนหนีแต่ก็ถูกจับไว้

 

เสิ่นอู๋เย่าถามคำถามสุดท้ายกับเผิงมู่เจีย ใบหน้าของทั้งสองแนบกัน น้ำตาไหลพราก เผิงมู่เจียเจ็บกาย แต่เขาเจ็บไปทั้งใจ

 

“แล้วข้าทำอะไรผิด…เจ้าถึงต้องมาหลอกข้า…ข้าทำอะไรผิด ข้ารักเจ้า! ข้าผิดอะไร นังสารเลว ตอบข้ามา…ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้!!!”

 

จนกระทั่งภาพสุดท้ายที่เสิ่นปิงปิงเห็น โลหิตสีสดไหลออกมาจากศีรษะเผิงมู่เจีย เหล่าบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนอกต่างรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ วันนี้คนบาดเจ็บในจวนตระกูลเสิ่นมีมาก แต่กลับไม่มีหมอเหลือแม้แต่คนเดียว

 

“อย่าให้นังนี่ตายเด็ดขาด” เสิ่นอู๋เย่าสั่งเสียงเหี้ยม

 

เผิงมู่เจียจะต้องทรมาน หญิงชั่วที่หลอกลวงเขาต้องทรมานเจียนตายเท่านั้น! และเขาจะไม่ให้นางกลับไปหาเผิงมู่หยวน…นางจะต้องอยู่กับเขา ต่อให้นางตายไปก็ต้องเป็นผีของเขา!

 

สายตาเหลือบไปเห็นเสิ่นปิงปิง ความรู้สึกคลื่นไส้ทำให้เสิ่นอู๋เย่าทนไม่ไหว

 

เขาตามใจนางมากเพราะว่ามีบุตรสาวเพียงคนเดียว ตามใจจนเสียคน…แต่สุดท้ายนางกลับเป็นลูกของเผิงมู่เจียกับชายอื่น!

 

เสิ่นอู๋เย่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้เสิ่นปิงปิง

 

“วันนั้นเจ้าด่าผู้อื่นว่าเป็นลูกปีศาจ แต่อย่างน้อยนางก็เป็นลูกของเสิ่นอู๋เยี่ยจริง ๆ ไม่เหมือนกับเจ้าที่เป็นลูกของสิ่งมีชีวิตโสโครกอย่างบิดามารดาของเจ้า!” เสิ่นอู๋เย่าพูด เอื้อมมือมาคว้าหัวเด็กหญิง กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอำมหิต

 

“นังเด็กเลว…ข้าเกลียดมารดาของเจ้า! ข้าเกลียดบิดาของเจ้า! เจ้ามันเป็นแค่เศษสวะ เป็นตัวไร้ค่า! จะกล้าหยิ่งผยองอีกหรือไม่!”

 

“ท่านพ่อ..” เสิ่นปิงปิงพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ความจริงนั้นกระแทกศีรษะของนางอย่างแรงจนรู้สึกมึนงงไปหมด น้ำตาไหลพราก เงยหน้ามองเสิ่นอู๋เย่าคล้ายกำลังขอความเห็นใจ

 

เพี๊ยะ!

 

“อย่ามาเรียกข้าว่าพ่อ!!!”

 

น่าเสียดาย เวลาแห่งการทำตัวเป็นคนยโสโอหังของนางจบลงแล้ว

 

เสิ่นอู๋เย่าตบหน้าเสิ่นปิงปิงอย่างแรงจนลงไปกองกับพื้น เขาคว้านางขึ้นมา เอามือข้างหนึ่งพยายามจะควักดวงตาของเด็กหญิง

 

เสียงกรีดร้องของเสิ่นปิงปิงช่างน่าเวทนาจนสาวใช้นอกเรือนไม่อาจทนฟังได้

 

“ไม่ได้…ไม่ได้ ข้าเกลียดดวงตาคู่นี้เหลือเกิน เจ้าจะมีมันไม่ได้!”

 

จนกระทั่งเสิ่นปิงปิงไม่อาจทนความเจ็บปวดไหว เลือดสีสดไหลออกมาจากดวงตาข้างหนึ่ง เสิ่นอู๋เย่าหอบหายใจ ยิ้มเหี้ยม

 

ใกล้จะถึงวันเกิดของพี่ใหญ่แล้ว…

 

“ห้ามให้นางตายที่นี่! ส่งนางไปอารามฮุ่ยฉือกับท่านแม่…ระหว่างทาง หากเกิดอะไรขึ้นก็ปิดข่าวให้ดี อย่าให้มีข่าวร้ายมาถึงเมืองหลวงเด็ดขาด!”

 

เขาไม่อาจจะปล่อยให้มีคนตายในจวนได้ แต่หากตายนอกจวนก็คงไม่เป็นไรกระมัง

 

ความบิดเบี้ยวในใจของเสิ่นอู๋เย่าอยู่ในสายตาของผู้สร้างทุกอย่าง แต่‘ผู้สร้าง’ ที่จ้องมองพวกเขาผ่านลูกแก้วกลับหาวออกมาหนึ่งครั้ง จากนั้นนึกถึงวิธีที่จะทำให้เสิ่นปิงปิงตายในระหว่างทาง

 

เพราะเรื่องของมู่หรงอี้เทียนและเสิ่นซีซือทำให้นางหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

 

มู่หรงอี้เทียนเป็นตัวละครที่นางรัก นางจึงให้สิทธิพิเศษกับเขามากกว่าใคร เขาเป็นผู้เดียวที่สามารถเมินเฉยกับธรรมชาติได้

 

พระภิกษุนั้นนางยึดร่างเขาอย่างสมบูรณ์ไม่ได้ เสี้ยววิญญาณตอนนี้อยู่ในร่างองค์หญิงเหวินฉิง หากย้ายวิญญาณไป ร่างกายของพระภิกษุจะอ่อนแอและตายไปในเร็ว ๆ นี้แน่ เขาไม่มีโลหิตของสตรีผมขาวที่เป็นตัวช่วยพลังวิญญาณ พระภิกษุจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อคอยช่วยนางเอกนิยายของนางให้สู้กับเสิ่นซีซือ นางยังอยากจะดูฉากที่เสิ่นซีซือพบกับนางเอกอยู่

 

น่าหงุดหงิด

 

หากหงุดหงิด ก็ต้องหาคนระบายความหงุดหงิด!

 

นางยกยิ้มมุมปาก เลือกวิธีโหดเหี้ยมที่มักจะมีในนิยายแนวแก้แค้น ยังไงเสิ่นปิงปิงก็ไม่มีผู้ใดใยดี ต่อให้ตายไปก็ไม่มีใครสนใจ

 

ได้เวลากำจัดตัวละครอีกหนึ่งตัว!

 

 

 

 

***พูดคุย

หลังจากปั่นอีบุ๊ค ขายอีบุ๊คเรียบร้อย จะกลับมาลงตารางเดิมนะคะ เพราะงั้นดองๆไว้มาอ่านต้นเดือนมิถุนาก็ได้จ้า ^^

 

เนื้อเรื่องหลายๆตอนต่อไป ผู้สร้างจะหายไปสักพัก นางเป็นตัวร้ายอะเนอะ 

 

เอาจริง ๆ ตอนวางพล็อตก็ไม่ได้คิดนะว่าคนจะอ่านกันเยอะขนาดนี้ 55555555 พวกเธอมาจากไหนกันน!! เอาล่ะ ถูกใจก็ไปต่อ ไม่ถูกใจก็ไปเงียบๆค่ะ ถึงไรท์จะสวย แต่ไรท์ด่าแรงเหมือนกันนะคะ

 

 

และเราจะได้พบกับ....พระเอกกกกกก

 

มีเงินจ่ายค่าตัวแล้วจ้า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.892K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #14524 baby-m2 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 22:56
    งงกะคอมเม้นท์หลายคอมเม้นท์มาก คือไม่เข้าใจพล็อตหรือท็อปปิคของเรื่องตรงไหนหรอคะ ชั้นเปงงง คือนี่คิดว่าดีย์มากเลยนะ ชั้นอ่านตั้งแต่ต้นยันจบ ก็คือดีย์ ไม่ผิดหวัง ไม่แย่ โอเคหมด เลยไม่เข้าใจว่านิยายเริ่องนี้มันบ้งหรือมันพลาดอะไรไปตรงไหนหรอคะ //รอบที่4
    #14,524
    0
  2. #14416 SanNi_02 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 00:33
    ถ้าสมมุติตอนจบนางเอกโดนฆ่าตายนะฉันเดาว่ามู่หรงอี้เทียนน่ะ คงจะแบบไปขอร้องผู้สร้างป่ะก็แบบ เออไว้ชีวิตหนังนางเอกเพราะว่าแบบอีมู่หรงอี้เทัยนเนี่ยมันเป็นลูกรักนักเขียนแล้วผู้สร้างหรือจะปฏิเสธลงอ่ะ
    #นี้แค่เดาตอนจบ
    #14,416
    0
  3. #13745 ttttttttty (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 23:21
    ผู้สร้างคือแบบ แกร้ายกาจมาก!!!!!!!
    #13,745
    0
  4. #12261 Panisa2525 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 14:31
    พลอตมาดี ไม่น่ามีผู้สร้างโผล่มาเยย ตะหงิดใจ
    #12,261
    0
  5. #12256 bakakmam (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 13:12

    ในที่สุดก็รู้ว่าผู้สร้างเป็นโรคจิต เป็นประสาทแดก ไปตายซะนังผู้สร้าง เว๊ย ...แบบนี้ต้องให้ตัวที่ผู้สร้างรักตายด้วยน้ำมือเสี่ยวซือไปเรย

    #12,256
    0
  6. #12012 roseglass (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 10:25
    ชิชะ คนอย่างผู้สร้างนี่ต้องให้จบด้วยน้ำมือตัวละครที่ตัวเองรักสินะ
    #12,012
    0
  7. #11326 Sriploy Ktn (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 00:34
    ก็คือแลกร่างเพื่อนเฮฮากับน้องในเรื่อง ในมาเจอกับน้องนอกเรื่องสิหลังเซเว่นปิด
    #11,326
    0
  8. #11068 Starry Moon (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 05:16
    ปิดตาไปอ่านไปบทนี้ ที่อยากรู้สุดๆ คือจุดจบนังผู้สร้างจะเป็นยังไง
    #11,068
    0
  9. #11034 YipunChanthira (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 00:49
    สำหรับเราชอบนิยายเรื่องนี้มาก มันได้คิดวิเคราะห์อะไรหลายๆอย่าง สำหรับเรา ผู้สร้างของไรด์ ไม่ได้เหมือนไรด์ที่เป็นผู้สรรสร้างนิยายแล้วเขียนออกมาวางพร็อกทุกอย่าง ปรับได้ตามใจ เพราะเป็นผลงานรัก. คำว่า ผู้สร้างช่างตรงตัว เหมือนคนสร้างโลกอะ เพราะที่ไรด์เขียนก็บอกอยู่ ผู้สร้างบอกว่านิยายเรื่องนี้คือโลคอีกใบที่นางสร้างขึ้น เป็นหนึ่งในโลกอีกหลายๆใบที่นางสร้าง ให้กำเนิดโลก กำเนิดคน ทุกตัวละครหลัก มีความคิด ความอ่าน และการตัดสินใจเป็นของตัวเอง ผู้สร้างมีหน้าที่แค่สร้างขึ้นมา แล้วดำเนินเส้นเรื่องให้ โน้วน้าวตัวละคร แต่ไม่สามารถบังคับให้ใครทำอะไรได้
    เรานับถือจินตนาการไรด์มาก อ่านสนุกค่ะ สู้ๆนะคะ รออ่าน
    #11,034
    3
    • #11034-2 YipunChanthira(จากตอนที่ 33)
      26 สิงหาคม 2563 / 00:59
      เราคิดว่า ผู้สร้างอ่ะอยู่ในอีกมิติหนึ่ง เป็นผู้ที่สร้างโลกขึ้นมา แต่แค่ทำออกมาให้คนในมิติน้องเห็นเป็นนิยาย. #มโนเก่งมาก. เราอะมโนเก่งมากกกก 555
      #11034-2
    • #11034-3 YipunChanthira(จากตอนที่ 33)
      26 สิงหาคม 2563 / 01:25
      ปล.ตัวละครที่ผู้สร้างให้น้องมาอยู่ก็คือตัวประกอบเหมือนกันอย่าลืม
      เพราะผู้สร้างมันยุ่งกับตัวละครหลักไม่ได้ไง ไม่งั้นจะสิงพวกไก่กาแบบองหญิงใกล้ตายคอยชักจูงตัวละครหลักมาจัดการน้องซือทำไม ไม่มาสิงนางเอกหรือพ่อน้องไรงี้เลยอะ เพราะทำไม่ได้ไง ว้ายแพ้ 55555
      #11034-3
  10. #11001 pinanong-44 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 01:04

    แบบนี้ ไม่ยุติธรรม คือไม่เข้าใจ นางสามารถควบคุมทุกอยางได่ ตลกมาก ทุกคนก็อยู่ในกำมือนาง บีบก็ตายคายก็รอด อีกทั้งพอ.กับนอ.ยังไม่เจอกัน พอ.เจอกับซือซือทั้งยังมองด้วยสายตารังเกียดอีก เห้ออออ ให้นางเอกมาสู้กับซื่อซื่อ ตลกมากนิยาย คืออะไรไม่เข้าใจ อ่านมาถึงก็สนุกอยู่หรอก พอนางเอกยังไม่โผล่มา ถ้าโผล่มาแล้วล่ะ ลูกรักจากนักเขียน กับคนที่เกลียดจากนักเขียน ตลกมาก!!??555555555555555+++น่าขำ ดูก็รู้ว่าใครชนะ เห้อออออ สงสาร คนที่ไม่รู้เรื่อง อย่างซื่อซื่อ ต้องต่อสู้กับทุกคน กับนักเขียน ไหนจะนอ.ที่เป็นลูกรัก อีกอย่างคนที่โกงชะตาพระเอกหรอ ตล๋กดกดลกกกก ถึงซื่อซื่อจะฉลาดเฉลียว แต่มีหรือจะสู้ผู้สร้างได้



    #11,001
    0
  11. #10999 - Nusjung - (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 14:47
    อิผู้สร้างคือเกินเบอร์มากอ่ะ นักเขียนบางคนแม้แต่ตัวประกอบเขายังใส่รายละเอียดอย่างใส่ใจ เหนื่อยแทนเสี่ยวซือเลย
    #10,999
    0
  12. #10945 NamfonSunisa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 16:10
    เอาจริงๆ คือไม่ชอบอีผู้สร้างในเรื่องเลยค่ะ555555
    #10,945
    0
  13. #10749 cute-pukky (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 20:34
    รออีบุ๊คอยู่น๊าา
    #10,749
    0
  14. #10674 NuRInRukMaGic (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:49

    ไม่นึกเลยว่า ไรท์เตอร์จะโหดร้ายแบบนี้
    #10,674
    0
  15. #10585 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 15:59
    โคตรจิตอะบอกเลยยย
    #10,585
    0
  16. #10520 Earn___ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:08
    หลังจากอ่านตอนนี้แล้ว อยากให้ไรท์แต่งนิยายแนวดราม่าหนักๆ อ่านไปเครียดไป หน่วงจิตหน่วงใจ ตอนนี้ไรท์บรรยายได้โอเคมากกก ดีย์มากกก มันแบบ ฮรืออ ดีย์
    #10,520
    1
    • #10520-1 Earn___(จากตอนที่ 33)
      17 กรกฎาคม 2563 / 21:10
      คืออ่านตอนนี้แล้วแบบเอาไปทำตอนต้นนิยายประมาณจากนางร้ายกลายเป็นนางเอกไรงี้ เธอทำอะไรผิด เธอแค่เกิดมา และถูกเลี้ยงจนเสียคน(ถึงแม้มันจะมีนางเอกที่แบบเลี้ยงเห้ยังไงก็เป็นคนดีก็เถอะ) ตอนนี้แอบสงสารปิงปิง แง
      #10520-1
  17. #10481 katekate (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 23:00
    อิคนเขียน โรคจิตจริงๆ
    #10,481
    0
  18. #10321 เมมฟิส (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 15:31
    สะใจมากๆ

    แต่เกลียดยัยผู้สร้าง

    อี้เทียนต้องคอยช่วยเหลือและปกป้องซือซือน่ะ
    #10,321
    0
  19. #10100 kyungsoosan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 17:52

    อิผู้สร้างมันโรคจิตจริงด้วย เบียวสุด

    #10,100
    0
  20. #10095 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 15:19

    สรุปคือผู้สร้างเป็นโรคจิต อย่างร้ายแรงที่ไม่มียารักษาได้เลยนิ

    #10,095
    0
  21. #10083 Ladda Aew (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 09:46
    หากผู้สร้างวุ่นวายมากเดี๋ยวโลกแห่งนั้นก็พัง
    #10,083
    0
  22. #10073 nok127 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 14:21
    ซื้อตัวผู้สร้างมากระทืบเล่นที่บ้านได้ไหมคะ
    #10,073
    0
  23. #10062 Army-Thaigirl (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 22:26
    ผู้สร้างนี่บับ

    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #10,062
    0
  24. #9947 Plepalm2523 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 12:33
    คือ กระโดดเตะผู้สร้างได้ไหม คือจิตใจผิดปกติเกินทน
    #9,947
    0
  25. #9938 Little_devil00 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 16:31
    หมั่นไส้อิผู้สร้างมาก
    #9,938
    0