西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 32 : บทที่ ๓๐

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,259 ครั้ง
    14 พ.ค. 63

 

หลังจากที่ส่งเสิ่นซีซือไปทำแผลที่เรือนฟางลี่ผิงโดยให้เสิ่นเซ่าและเสิ่นซินเฝ้าไว้แล้ว เสิ่นอู๋เยี่ยก็เดินทางมาที่ห้องหนังสือ

 

ภายในห้องหนังสือของเสิ่นอู๋เยี่ย ไม่บ่อยนักที่มันจะถูกใช้งาน แต่ก็มีสาวใช้เข้ามาทำความสะอาดอยู่เสมอ เวลาจะใช้งานจึงไม่มีปัญหาอะไรนัก

 

สามพี่น้องตระกูลเสิ่นที่อยู่ภายในห้องหนังสือต่างมีเรื่องของตัวเอง เสิ่นอู๋หยางที่ตามมานั้นต้องการพูดอะไรบางอย่างกับเสิ่นอู๋เยี่ย ส่วนเสิ่นอู๋เย่าถูกเชิญมาเพราะปัญหาในครอบครัวสายรอง

 

“นี่มัน…หมายความว่าอย่างไร”

 

เสิ่นอู๋เย่ามือสั่นทันทีที่อ่านจดหมายรายงานจบ

 

ทุกเรื่องของเผิงมู่เจียถูกเขียนบันทึกเอาไว้

 

นางมีพฤติกรรมเลวทรามต่ำช้า และเสิ่นปิงปิงไม่ใช่ลูกสาวของเขา

 

“เป็นเรื่องจริง” เสิ่นอู๋เยี่ยพูดเสียงไร้อารมณ์“ข้าสืบมาทั้งหมด ไม่มีทางผิดพลาด”

 

“สิบปีที่แล้วเล่า! สิบปีที่แล้วท่านก็สืบไม่พบ เหตุใดครั้งนี้พบแล้ว เพราะนางรังแกเสิ่นซีซือรึ!” เสิ่นอู๋เย่าพูดเสียงสั่น เขาไม่กล้าเชื่อข้อความในจดหมายนี้“เพราะนางรังแกเสิ่นซีซือ…ท่านจึงหาเรื่องมาใส่ร้ายนางใช่หรือไม่!”

 

เขากลัวเหลือเกินที่จะถูกเผิงมู่เจียทรยศ เพราะเขารักนางมากยิ่งกว่าใคร รักมากยิ่งกว่าฮูหยินผู้เฒ่าผู้แสนลำเอียงเสียอีก!

 

ท่านแม่รักแต่เสิ่นอู๋เยี่ย ใส่ใจแต่เสิ่นอู๋หยาง แล้วเขาเล่า เพียงเพราะเขาไม่สามารถจับทวนกวัดแกว่งกระบี่ได้เหมือนพี่ใหญ่ ไม่สามารถหาเงินทองมากองให้มารดาเหมือนน้องเล็ก ท่านแม่ก็เลยไม่รักเขา!

 

“พี่รอง ท่านไม่ฉลาดเอาเสียเลย สิบปีที่แล้วท่านมัวเมาในรักมากแค่ไหน ผู้ใดเตือนก็ล้วนไม่ฟัง” เสิ่นอู๋หยางพูดด้วยน้ำเสียงสมเพช มองพี่ชายคนรองของตนเองจากนั้นแค่นหัวเราะ

 

สิบปีที่แล้วมีเรื่องราวมากมายนัก

 

บ้านตระกูลเสิ่นระส่ำระส่าย พี่ใหญ่ถูกพรากสตรีที่รัก ถูกท่านแม่หลอกลวง ภรรยาของพี่รองคลอดบุตรสาวที่มีสีตาเหมือนมารดา ทำเอาตระกูลเสิ่นถูกคำครหาว่าบุตรชายคนรองถูกสวมหมวกเขียว

 

โชคดีที่ตอนนั้นมีหญิงชาวบ้านที่คลอดลูกออกมาตาเหมือนแม่เช่นกัน เรื่องนี้จึงไม่ถูกนำขึ้นมาพูดอีก

 

“ไม่จริง…” เสิ่นอู๋เย่าพูดเสียงสั่น เขาทรุดตัวลงกับพื้น ยกมือขึ้นมากุมศีรษะตัวเอง

 

ไม่จริง! เผิงมู่เจียรักเขา จะรักผู้อื่นได้อย่างไร อีกทั้งผู้อื่นยังเป็น…คนคนนั้น!

 

“มันเป็นเรื่องจริง” เสิ่นอู๋เยี่ยตอบ“หยุดโง่งมเสียที ข้ารำคาญเจ้าแล้ว หญิงสาวชาวบ้านที่คลอดลูกอะไรนั่นก็เป็นเรื่องที่เผิงมู่เจียจัดฉากขึ้นมากับชู้รักของนาง เจ้าโดนหลอกมาตั้งแต่ต้น”

 

โดนหลอกมาตั้งแต่ต้น?

 

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เผิงมู่เจียยิ้มให้เขาในสำนักศึกษา?

 

หรือครั้งแรกที่นางเดินเข้ามาคุยด้วย

 

ใช่…เสิ่นอู๋เย่าไม่เคยสงสัยเลย ว่าทำไมสตรีใบหน้างดงามที่อยู่ติดกับพี่ชายของนางไม่เคยสนใจบุรุษใด ถึงมาสนใจเขาได้

 

นางเป็นคนเดียวที่เห็นค่าเขา!

 

“พี่รอง ท่านจะจัดการอย่างไร ใกล้จะถึงวันเกิดพี่ใหญ่แล้ว ไม่อาจมีคนตายในจวนได้ ท่านเข้าใจหรือไม่?” เสิ่นอู๋หยางพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย แอบยกยิ้มเมื่อเห็นพี่ชายรองของตนเองทุกข์ทน

 

เขาสะใจ

 

ความสัมพันธ์พี่น้องแตกหักเพราะสตรีหนึ่งนาง และเขาไม่มีวันให้อภัยคนโง่เช่นเสิ่นอู่เย่าเด็ดขาด!

 

ชื่อเสียงตระกูลเสิ่นสำคัญมาก เขาทำอาชีพค้าขาย เคยได้ยินข่าวซุบซิบเกี่ยวกับบ้านสายรองตนเองมาบ้าง ได้ยินทีไรก็รู้สึกขยะแขยง เขาจึงกำชับจูจิ้นอิ๋ง ภรรยาเอกของตนเอง ห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับเผิงมู่เจียเด็ดขาด

 

“ข้า…ข้า” เสิ่นอู๋เย่าพูดเสียงสั่น รู้สึกหดหู่และใจสลายจนพูดไม่ออก

 

“หรือท่านจะฆ่าตัวตายอีก? คราวนี้ไม่มีผู้ใดรั้งท่านแล้ว ท่านแม่ก็ไปสงบสติที่วัดอารามแล้ว—”

 

“อู๋หยาง หุบปาก!”

 

เสิ่นอู๋หยางที่พูดกับเสิ่นอู๋เย่าปิดปากทันทีที่ถูกพี่ชายคนโตห้ามไว้

 

แต่ก็ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด

 

เสิ่นอู๋เย่าเคยพยายามฆ่าตัวตายมาหลายครั้ง ตั้งแต่ช่วงสอบเค่อจวี่ อีกฝ่ายพลาดตำแหน่งจอหงวนไป เป็นถึงปั๋งเหยี่ยนก็รู้สึกไม่พอใจ หดหู่จนพยายามผูกคอตาย

 

ครั้งนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นถึงกับหลั่งน้ำตา ขอร้องให้บุตรชายคนรองอยู่ต่อ เป็นขุนนางเพื่อให้บ้านตระกูลเสิ่นเจริญรุ่งเรือง

 

แต่สุดท้ายตำแหน่งขุนนางนั้นก็ล้วนแลกมาด้วยกำลังของพี่ใหญ่และการสนับสนุนของเขา

 

เสิ่นอู๋เย่าเป็นคนไร้ค่าจริง ๆ เสิ่นอู๋หยางคิดแบบนั้น

 

จนกระทั่งเผิงมู่เจียเข้ามาในชีวิตของเสิ่นอู๋เย่า…

 

เป็นดั่งแสงอาทิตย์ที่ทำให้เสิ่นอู๋เย่าอยากมีชีวิตต่อ เขาไม่รับอนุตามคำสั่งฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น เขาหน้ามืดมัวเมาในรัก ลุ่มหลงเผิงมู่เจียจนน่าสมเพช!

 

เสิ่นอู๋หยางเคยเตือนอีกฝ่ายแล้วว่าเผิงมู่เจียไม่ใช่คนดี นางเข้าหาเสิ่นอู๋เย่าเพราะผลประโยชน์ แต่สุดท้ายก็ชกต่อยกันเป็นเรื่องใหญ่โตในจวน

 

ตั้งแต่วันนั้นมาเขาก็ไม่นับอีกฝ่ายเป็นพี่อีกต่อไป

 

เสิ่นอู๋เย่าทรุดตัวอยู่กับพื้น ทั้งโกรธทั้งเสียใจ น้ำตาไหลอาบแก้ม

 

เขาควรตายไปอย่างที่น้องสามบอกจริง ๆ

 

“คิดจะตายอีกแล้วหรือ” เสิ่นอู๋เยี่ยถาม

 

“…”

 

“เจ้าทำอะไรผิดถึงต้องตาย? หากเกลียดผู้ใด คนที่ต้องตายก็คือมัน ไม่ใช่เจ้า อย่าเอาอนาคตและชีวิตของเจ้ามาทิ้งเพราะสตรีนางเดียว เจ้าโตมากแล้ว เจ้าเป็นคนตระกูลเสิ่น!”

 

“พี่ใหญ่…”

 

“หากจะตายเจ้าต้องฆ่ามันให้ตายก่อน เข้าใจคำที่ข้าบอกใช่หรือไม่?”

 

เสิ่นอู๋เย่าเงยหน้ามองพี่ชายของตนเอง แววตาสั่นระริก พยักหน้ารับคำ นึกถึงชื่อของชายชู้ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

 

ชีวิตนี้เขาคงอุทิศให้แก่การแก้แค้นแล้ว

 

เสิ่นอู๋เยี่ยมองเสิ่นอู๋เย่าที่ลุกขึ้น เดินเซไปมาออกจากห้องหนังสือ จากนั้นหันมาคุยกับเสิ่นอู๋หยาง

 

“เจ้ามีอะไร”

 

“ท่านใช้เขาเป็นหมากในกระดานจะดีรึ มีแต่จะทำให้แผนของท่านแตกเสียมากกว่า”

 

“ข้าส่งเขาขึ้นไปในตำแหน่งที่สูงขนาดนั้นแล้ว จะให้ทิ้งไปง่าย ๆ ก็เสียดาย” เสิ่นอู๋เยี่ยที่มีใบหน้าเย็นชา แววตาอำมหิตพูดเสียงเบา “โง่แบบนี้ถึงจะดี…ควบคุมง่าย อยากให้ตายก็ตาย อยากให้อยู่ก็อยู่”

 

ความสัมพันธ์ของพี่น้องตระกูลเสิ่นช่างแปลกประหลาด

 

พวกเขาไม่ผูกพันกันเพราะสายเลือด

 

เสิ่นอู๋เยี่ยมองเสิ่นอู๋เย่าและเสิ่นอู๋หยางเป็นหมาก ตัวหนึ่งใช้ประโยชน์ได้จากความโง่เขลา อีกตัวนั้นใช้ได้จากความฉลาด

 

เสิ่นอู๋เย่ามองทั้งสองคนเป็นคนแปลกหน้า

 

เสิ่นอู๋หยางมองเสิ่นอู๋เย่าเป็นคนไร้ค่า และเสิ่นอู๋เยี่ยเป็นไม้ใหญ่ที่ใช้พักพิงและสามารถเอาผลประโยชน์ได้อย่างที่ต้องการ

 

เพราะตระกูลเสิ่นไม่เหลือผู้ใดแล้ว พวกเขาต้องยืนหยัดอยู่ในแคว้นเป่ยเหลียงที่มีคนมากมายจ้องจะทุบทำลายตระกูลเสิ่นในฝ่ามือเดียว

 

เสิ่นอู๋หยางถอนหายใจ

 

“ท่านสังหารคนจากแคว้นหรั่นฮุ่ยรึ? ข้าได้รับรายงานจากหน่วยลับ การตายของคนผู้นี้จะทำให้เส้นทางการค้าของข้าลำบากหรือไม่?”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยถอนหายใจ

 

“ไม่”

 

ก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น

 

หารู้ไม่ว่า…คนไร้ค่าคนนั้นก็คือคนที่ถูกกำหนดมาให้เขาฆ่าตั้งแต่แรก เพียงแต่เพราะ‘เสิ่นซีซือ’ คนใหม่เกิดขึ้น เรื่องราวที่ควรจะเกิดหลังจากนั้นจึงเกิดขึ้นเร็วหลายปี

 

สุดท้ายเสิ่นอู๋เยี่ยก็อยู่ในรายชื่อชำระแค้นของนางเอกนิยาย…ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง!

 

 

 

 

 

เสิ่นซีซือถูกพามาทำแผลที่เรือนของเสิ่นอู๋เยี่ย เป็นเสิ่นซินที่ลงมือทำแผลให้นางด้วยตนเอง โดยมีเสิ่นเซ่าลูบหัวนางอยู่ข้าง ๆ

 

เสิ่นอู๋เยี่ยไปที่ห้องหนังสือเพื่อจัดการเรื่องเผิงมู่เจีย นางเดาว่าเสิ่นอู๋เยี่ยรู้เรื่องของเสิ่นปิงปิงแล้ว ส่วนเรื่องชู้รักของเผิงมู่เจีย นางยังไม่แน่ใจ…นางเคยลองถามเข่อเจียและจื่ออี๋ดูครั้งหนึ่ง ทั้งสองคนตอบว่าไม่มีบุรุษที่ไหนมีนัยน์ตาเหมือนเสิ่นปิงปิงในจวนตระกูลเสิ่น

 

เผิงมู่เจียเป็นสตรีแต่งงานแล้ว ไม่สามารถออกนอกจวนตามใจชอบได้แน่นอน

 

แล้วบิดาของเสิ่นปิงปิงคือใคร?

 

“เจ็บมากเลยใช่หรือไม่?” เสิ่นเซ่าถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดทำให้เสิ่นซีซือหลุดออกจากภวังค์

 

เขาเสียใจมาก ครั้งนั้นที่เสิ่นซีซือโดนเศษถ้วยชาบาด เขาก็ไม่อาจจะช่วยนางได้ ครั้งนี้เขาพยายามที่สุดแล้ว แม้ท่านย่าจะโกรธจนล้มลงไป เขาก็ยังยืนยันว่าจะเลือกน้องสาวคนนี้!

 

น้องสาวที่เป็นดรุณีน้อย ไม่เคยทำสิ่งใดผิดต่อผู้อื่น แต่ตนเองกลับต้องทุกข์ทนในชะตาเพียงเพราะว่ามีเส้นผมสีขาว

 

“ไม่เจ็บเลยเจ้าค่ะ” เสิ่นซีซือยิ้มทั้งน้ำตา นางหัวเราะเบา ๆ จากนั้นเอื้อมมือไปดึงแขนพี่ชาย เสิ่นเซ่าเลิกคิ้วขึ้นด้วยความงุนงง จ้องมองใบหน้าน้องสาว

 

“อะไรรึ?”

 

“พี่รองยิ้มหน่อยได้ไหมเจ้าคะ” เสิ่นซีซือยิ้มกว้างให้ เสิ่นเซ่าหัวเราะออกมาแผ่วเบา จากนั้นยิ้มตอบ

 

เสิ่นซินเห็นน้องชายและน้องสาวยิ้มให้กันก็อมยิ้มตามไปด้วย

 

อันที่จริงเสิ่นซีซือเป็นห่วงสภาพจิตใจของเสิ่นซินและเสิ่นเซ่ามาก นางรู้ว่าบิดานั้นเฉยชากับพี่ชายทั้งสองมากเพียงใด แม้จะกินข้าวร่วมโต๊ะ ฝึกซ้อมร่วมสนาม แต่บิดาล้วนมีท่าทางเย็นชา

 

เสิ่นซีซือสงสัยในคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นอยู่แล้ว นั่นน่าจะหมายความว่าที่จริงแล้วเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ต้องการให้บุตรชายทั้งสองเกิดมาสินะ?

 

แต่ดรุณีน้อยก็ยังคงทึ่งในความสามารถของฟางลี่ผิงอยู่ดี นางสามารถเลี้ยงดูเสิ่นเซ่าและเสิ่นซินให้เติบโตมาเป็นบุรุษที่ดีได้อย่างไร

 

“น้องสี่” จู่ ๆ เสิ่นซินก็โพล่งออกมา

 

“เจ้าคะ?” เสิ่นซีซือเอียงคอมองพี่ชายที่กำลังจับข้อเท้านางอยู่ อีกฝ่ายสบตากับนางจากนั้นยิ้มอย่างอบอุ่น

 

“อย่าได้ปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัวแบบนี้อีก ท่านพ่อรักเจ้ามาก ไม่อาจทนเห็นเจ้าเจ็บปวดแบบนี้ได้แน่”

 

น้องสาวเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาทำเพื่อท่านพ่อได้

 

ในเวลานี้พวกเขายังไม่เก่งกาจมากพอที่จะจับอาวุธเคียงบ่าเคียงไหล่บิดา

 

“พี่ใหญ่กับพี่รองก็เหมือนกันนี่เจ้าคะ…” เสิ่นซีซือพูด “จะข้า หรือพวกท่าน ก็ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัว”

 

นางคิดแบบนั้นจริง ๆ

 

ไม่ใช่ว่านางดูไม่ออก เสิ่นอู๋เยี่ยนั้นเป็นบิดาที่ดีมากสำหรับนาง แต่กับพี่ชายทั้งสองเขาคล้ายกับว่าเป็นเพียงบิดาในนาม ร่วมโต๊ะกินข้าว กล่าวอบรมสองสามคำ แต่ไม่มีสักครั้งที่จะโอบกอดด้วยความรัก

 

เรื่องนี้เสิ่นซีซือไม่แน่ใจ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็พอจะเข้าใจได้

 

เสิ่นอู๋เยี่ยไม่ได้ต้องการให้ทั้งสองเกิดมา

 

นางไม่กล้าที่จะฝืนใจเขา ไม่กล้าบอกให้เขาโอบกอดพี่ชายทั้งสอง เพราะทั้งสองคนก็ถือว่าเริ่มโตแล้ว จะให้ทำอะไรแบบนั้นคงจะหนักใจน่าดู

 

เสิ่นเซ่าหัวเราะ“ก็เพราะว่าท่านพ่อรักเจ้าที่สุด เช่นเดียวกับพี่ชายทั้งสองที่รักเจ้าที่สุดเหมือนกัน!”

 

เสิ่นซีซือเบ้ปาก

 

“อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิเจ้าคะ ท่านพ่อย่อมต้องรักพวกท่านด้วยเช่นกัน!”

 

“อืม” ทั้งสองพยักหน้ารับคำน้องสาว ไม่อยากพูดอะไรไปมากกวานี้เพราะกลัวน้องสาวจะคิดมาก

 

เสิ่นอู๋เยี่ยผู้เป็นบิดารักพวกเขาทั้งสองหรือไม่?

 

อาจจะรัก แต่เพราะว่าพวกเขาไม่ใช่สิ่งที่บิดาตั้งใจให้เกิด ความอบอุ่นแบบที่บิดามีให้บุตรพวกเขาไม่เคยได้รับ เรื่องนี้ฟางลี่ผิงเคยกล่าวและสั่งสอนมาแล้ว

 

มารดาเป็นคนที่ใจเย็นและพยายามคุยด้วยเหตุผล นางมักจะพูดอยู่เสมอว่าสมัยเด็กนั้นเสิ่นอู๋เยี่ยผู้เป็นบิดาเก่งกาจและน่าเคารพนับถือยิ่งกว่าผู้ใด ชีวิตความเป็นอยู่ของเสิ่นซินและเสิ่นเซ่านั้นดีเยี่ยมแค่ไหน นั่นก็เพราะว่าบิดาล้วนหามาให้ สละเลือดเนื้อในสนามรบ แลกกับความเป็นอยู่สุขสบายของพวกเรา

 

พวกเจ้าเป็นบุตรชายของเขาย่อมไม่อาจทำให้เขาเสียหน้าได้

 

เสิ่นซินและเสิ่นเซ่าเคยกลัวเสิ่นอู๋เยี่ยมาก กลัวจนไม่กล้าสบตามองหน้า กลัวว่าอีกฝ่ายจะสังหารพวกเขาทิ้งอย่างไร้เยื่อใย…

 

แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นเช่นนั้น

 

วันนั้นที่เสิ่นอู๋เยี่ยลูบหัวพวกเขาอย่างใจเย็น จากนั้นกล่าวอบรมสองสามคำก่อนที่จะออกไปสู่สนามรบ

 

เสิ่นเซ่าและเสิ่นซินมองแผ่นหลังของเสิ่นอู๋เยี่ย

 

สักวันจะต้องแบ่งเบาภาระบิดาให้ได้

 

จนวันที่เสิ่นอู๋เยี่ยพาเสิ่นซีซือในวัยสามขวบกลับมาที่จวน พวกเขาพยายามปกป้องนางแต่ก็มักจะถูกฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นขัดขวางอยู่ร่ำไป

 

ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้เสิ่นซีซือ ฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งลงมือกับนางหนักขึ้น…

 

เสิ่นซีซือเห็นอาการเหม่อลอยของพี่ชายทั้งสองก็รู้สึกเป็นกังวล นางดึงเสิ่นเซ่ามาใกล้เสิ่นซิน จากนั้นสวมกอดทั้งสองคน แม้ว่านางจะตัวเล็กกว่าพวกเขาแต่ก็พยายามจะกอดทั้งคู่

 

พี่ชายทั้งสองของนางหัวเราะเมื่อเห็นสภาพทุลักทุเล จนกระทั่งได้ยินคำพูดของนาง

 

“ขอบคุณที่ปกป้องข้า…แล้วก็ขอบคุณสวรรค์ที่มอบพี่ชายใจดีทั้งสองให้ข้า…ขอบคุณที่เกิดมาเป็นครอบครัวเดียวกันนะเจ้าคะ”

 

ครอบครัวเดียวกัน

 

แม้นางจะพูดด้วยเสียงสดใส แต่ถ้อยคำบาดใจนั้นทำให้เสิ่นเซ่าและเสิ่นซินรู้สึกอบอุ่นในอกจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้

 

ครอบครัวเดียวกันงั้นรึ

 

คำว่าครอบครัวคล้ายกับสลักลงไปในหัวใจเด็กทั้งสาม มันช่างเป็นคำที่ยิ่งใหญ่สำหรับใครบางคน แต่ในทางกลับกันบางคนก็ทุกข์ทรมานกับคำว่าครอบครัว...

 

เสิ่นเซ่ายังคงเป็นเด็กคนหนึ่ง เขาไม่อาจเก็บน้ำตาไหว เมื่อน้ำตาไหลออกมาหนึ่งหยดก็ยกมือปาดมันทิ้งทันที

 

เสิ่นซีซือเห็นพี่ชายร้องไห้ก็ไม่ได้ล้อเลียน นางเช็ดน้ำตาให้เสิ่นเซ่าด้วยตัวเอง เสิ่นซินโอบกอดน้องชายและน้องสาวตนเองแล้วถอนหายใจเบา ๆ

 

เขาจะต้องปกป้องน้องชายและน้องสาว

 

ความสัมพันธ์พี่น้องของพวกเขาต้องคงอยู่ชั่วนิรันด์

 

 

 

 

 

 

***พูดคุย

 

ในตอนนี้พยายามจะสื่อให้เห็นถึงความสัมพันธ์พี่น้องหลาย ๆ แบบ พี่น้องไม่ได้รักกันทุกบ้าน และทุกคนอย่าลืมนะคะว่าเราคือฝั่งตัวร้าย...

 

ปะป๊าได้เปิดศึกกับนังนางเอกเรียบร้อยแล้วค่ะ! 

 

นางเอกของไรท์ (น้องซือ) ทรหดกันทุกเรื่อง (?) หรือเปล่านะ

 

ตอนหน้าเป็นตอนบทสรุปของเผิงมู่เจียและเสิ่นปิงปิง 

 

ลองทายกันเล่น ๆ ใครเป็นชู้ของแม่นาง 

 

ป.ล. รับสมัครคนซับน้ำตาให้เฮียเซ่าค่ะ เยาวชนคืออนาคตของชาติ รีบๆโตนะ 555555555555

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.259K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #12253 bakakmam (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 12:53

    บทสามพี่น้องทำให้น้ำตาไหลหวะ

    #12,253
    0
  2. #11899 alisa1005 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 14:24
    สะใภ้รองเป็นชู้กับพี่ชายตัวเองเหรอ
    #11,899
    0
  3. #11067 Starry Moon (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 05:09
    สิบแปดแบ๊ดบอยก็สู้ไม่ได้จีงๆ ค่ะ พี่รองพี่ใหญ่คืออุแง้ รอโตกว่านี้อีกนิดจะได้หวีดคล่องคอขึ้นหน่อย
    #11,067
    0
  4. #10584 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 15:49
    พี่น้องงงงงงง
    #10,584
    0
  5. #10319 เมมฟิส (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 15:19
    อยากให้ซือซือรู้มากไปว่าท่านพ่อได้ฆ่าคนๆนั้นของยัยนางเอกในนิยายเรียยร้อยแล้ว

    ซือซือจะได้หาทางรับมือเรื่องที่กำลังจะเกิดต่อไป
    #10,319
    0
  6. #10067 Viwkhittayarssv (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 02:33
    เฉินอ๋องแน่ๆตาสีเหมือนกันกับปิงปิง
    #10,067
    0
  7. #9931 Naruko (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 15:12
    ขอทายว่า พี่ชายที่บ้านรองพูดค่ะ
    #9,931
    0
  8. #9867 justjeen (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 17:27
    ขอทายว่าชู้คือคนในราชวงค์!อาจจะเป็นเฉิงอ๋องปะป๊าถึงบอกในฆ่าชู้ก่อนฆ่าตัวตาย
    #9,867
    0
  9. #9856 Tusemi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 13:29

    สมัครเป็นคนซับน้ำตาของเฮียเซ่าค่ะ

    #9,856
    0
  10. #9550 Natiloxe12 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 14:37
    พอไรท์เขียนอะไรแนวๆนี้ก็ให้ความรู้สึกเหมือน ผู้สร้างVS ผู้สร้างเลยค่ะ55555
    #9,550
    0
  11. #9061 chanchan123 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 16:46
    ซึ้งจนร้องไห้ ขอให้สามพี่น้อวรักกันแบบนี้ตลอดไป ส่วนพ่อของปิงปิงใครอ่ะ เฉิงอ๋องหริอฉิงอ๋องนั่นหรือเปล่า
    #9,061
    0
  12. #9017 ManasananDoloh (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 14:32
    เฉิงอ๋องรึเปล่าที่เป็นชู้555 เห็นตาสีฟ้าเหมือนกัน
    #9,017
    0
  13. #8821 In-armJawkra (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 08:39
    น้ำตาไหลอาบแก้มไปหมด จุกมากกับการสะท้อนให่เห็นสามพี่น้องกอดกันร้องให้ นับถือพี่ใหญ่เจ็บจุกอกแค่ไหนก็ต้องเข้มแข็งเพื่อปกป้องน้องๆ ชอบจุดนี้มากๆ เพราะใช่ว่าทุกบ้านที่พี่น้องจะรักกันจริงๆเนอะ
    #8,821
    0
  14. #8783 ChaliniChaiyada (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 00:42
    ซึ้งอ่ะฮื่อ
    #8,783
    0
  15. #8560 yai nu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 14:52
    เราร้องไห้เลย ตัวเองแต่งเก่งมาก เรานับถือเลยอ่ะ
    #8,560
    0
  16. #8134 nanzsiri (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 00:43
    เอ็นดูพี่เสิ่นเซ่าและเสิ่นซิน
    #8,134
    0
  17. #8098 Prickfa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 18:46
    พี่น้องบ้านนี้ความสัมพันธ์น่ารักน่าเอ็นดูมากค่ะ
    #8,098
    0
  18. #8044 CallmeFernN (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 16:31
    พี่น้องน่ารักกันมากๆเลยค่ะ
    #8,044
    0
  19. #7728 ทองม้วน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 12:41

    เด็กๆน่ารักกันมากๆค่ะ เติบโตกันมากขึ้นแล้ว

    #7,728
    0
  20. #7581 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:29

    ขอให้ครอบครัวของน้องรักกันช่วยเหลือกันและรอดปลอดภัยทุกคนนะคะ

    #7,581
    0
  21. #7577 tigereye2517 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 13:38
    ไรต์ใช่อ๋องที่เคยอุ้มน้องป่าวค่ะที่มาถามท่านพ่อว่าจะเลือกฝ่ายไหนลืมชื่อ5555
    #7,577
    0
  22. #7522 ส่อง (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 10:57

    ลุงของนางไหมคะ

    #7,522
    0
  23. #7496 PIE_KIM (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 20:36
    อินความสัมพันธ์ของพี่น้องทั้งสามมาก ในโลกนั้นน้องซือไม่ได้รับความอบอุ่น
    #7,496
    0
  24. #7445 youlove_I (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 12:19

    ดิฉันติดนิยายเรื่องแล้วจ้าาาา เพราะซิซือผู้น่ารักน่าเอ็นดู

    แล้วก็ท่านพ่อ สุดท้ายพระเอกที่ค่าตัวแพงมากกก

    กรี้ดดดดดดดดดด
    #7,445
    0
  25. #7214 TXTNCTTYTU27 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 22:16
    ไรท์คะ ตอนแรกเราว่าเราน่าจะไม่ติดเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ไม่ไหว ชั้นติดนิยายของไรท์ไปแล้วค่ะ จะรอคอยและลอยคอ ไรท์สร้างผลงานออกมานะคะ เป็นกำลังใจให้ด้วยดวงใจเล็กๆนี่ให้ไรท์นะคะ 💝 ถึงไรท์จะได้รับมามากแล้วก็เถอะ
    #7,214
    0