西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 3 : บทที่ ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,428 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

 

 

เสิ่นซีซือใช้เวลาทำความสะอาดร่างกายของตนเองนานอยู่พอสมควรเพราะคราบไข่เละ ๆ พวกนั้นมันเหนียวเหนอะหนะจนต้องยอมให้เข่อเจียและจื่ออี๋เข้ามาช่วย

 

ร่างนี้พักอยู่ที่บ้านสกุลติง เป็นบ้านของบริวารตระกูลเสิ่น บางครั้งคนในตระกูลเสิ่นก็มักจะเดินทางมาพักผ่อนหย่อนใจที่นี่…น่าเสียดายที่เสิ่นซีซือไม่ใช่ผู้ที่ถูกส่งมาพักผ่อน แต่ถูกส่งมาทารุณ

 

ข่าวที่ว่าเสิ่นซีซือถึงกับกล้าเอาคืนเด็กหนุ่มที่ปาไข่ใส่ตัวเองกำลังโจษจันไปทั่ว แต่พวกเขาอาจจะลืมไปว่าเสิ่นซีซือคือเด็กเก้าขวบ ส่วนไอ้เด็กหนุ่มที่พวกเขาพูดถึงมันสิบขวบเท่าไหร่แล้ว กล้ามารังแกเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ขยะชัด ๆ!

 

“คุณหนู บ่าว…บ่าวขอโทษเจ้าค่ะ” เป็นจื่ออี๋ที่เอ่ยปากออกมาในขณะที่กำลังปรนนิบัติเช็ดผมให้เสิ่นซีซืออยู่

 

“ขอโทษด้วยเหตุอันใด”

 

แหม… ทำไมพูดภาษาโบราณคล่องปากขนาดนี้เนี่ย สมแล้วกับที่อ่านนิยายมาเยอะ ป้าจะภูมิใจในตัวหนูใช่ไหม?

 

“เป็นบ่าวที่ปกป้องคุณหนูไม่ได้” จื่ออี๋รู้สึกผิด นางก็โตจนอายุสิบสองปีแล้ว แต่กลับปล่อยให้ผู้อื่นมาทำร้ายเจ้านายของตนเอง คิดถึงตรงนี้ก็น้ำตาคลอด้วยความเจ็บใจ

 

“บ่าวด้วยเจ้าค่ะ” เข่อเจียเองก็รู้สึกผิดไม่ต่างกัน แม้ว่าคุณหนูจะมีเส้นผมสีขาวแต่สำหรับนางแล้วคุณหนูไม่มีทางเป็นปีศาจ

 

เสิ่นซีซือแม้จะไม่เคยพูดอะไร แต่ก็สื่อสารโดยการใช้ท่าทาง แม้จะไร้อารมณ์แต่ก็ไม่เคยทุบตีบ่าวไพร่ระบายความโมโห นางปฏิบัติกับสาวใช้ของตนเองดีมากจริง ๆ ไม่แปลกที่ทั้งสองคนนี้จะรู้สึกซาบซึ้งใจ ถึงจะไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหราอยู่สบายเหมือนสาวใช้ของคุณหนูบ้านรองและบ้านสามก็เถอะ...แต่อย่างน้อยเรื่องหมางใจกับเจ้านายก็ไม่มี

 

ทุกครั้งที่คุณหนูถูกรังแก ถูงลงโทษ ตัวเสิ่นซีซือไม่เคยสู้และจะเลือกทางที่ทำให้สาวใช้และตนเองเจ็บปวดน้อยที่สุด

 

อ่อนแอ

 

สำหรับเสี่ยวซือนั้น การกระทำของเสิ่นซีซืออ่อนแอมากจริง ๆ แต่ก็เพราะว่าสภาพสังคมตรงนี้ที่บีบบังคับ บางคนถูกกดไว้ที่ต่ำจนชิน และรู้สึกว่าการที่ไม่สู้จะดีกว่า โทษเวรโทษกรรม ชาติที่แล้วทำบาปอะไรไว้

 

ไม่หรอก ไม่จริงเลย พวกที่มีอำนาจกำลังกดหัวเรา ใช้เรื่องบาปบุญคุณโทษมาอ้างเท่านั้น

 

แต่ตอนนี้เสิ่นซีซือไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

เสี่ยวซือไม่ได้คิดถึงชีวิตที่แล้วของตัวเองเท่าไหร่นัก จะอยู่หรือตายก็ไม่ต่างอะไรหรอก ไม่มีใครสนใจอยู่ดี แต่ตรงหน้านี้อย่างน้อยก็ยังมีเข่อเจียและจื่ออี๋ที่อยู่ข้างกาย

 

เคยพูดไปแล้วนี่ว่าชีวิตใหม่อาจจะดีกว่าชีวิตเก่ามากนัก แม้จะทะลุมาก็โดนปาไข่ปาหินเลยก็เถอะ แต่หากไม่ได้ลงมือแก้ไขอะไรเลยเหมือนชาติที่แล้ว คงจะเสียใจไปจนตายแน่

 

“วันนี้คุณหนูจะวาดภาพหรือไม่เจ้าคะ”

 

หลังจากที่อาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เสียงใส ๆ ของเข่อเจียก็ถามขึ้นมา

 

วาดภาพ?

 

เสิ่นซีซือชอบวาดภาพงั้นรึ

 

“อืม” แม้ว่าเสี่ยวซือตัวจริงจะไม่ได้มีพรสวรรค์ในเรื่องวาดภาพเท่าไหร่ แต่ตอนมอปลายก็เคยอยู่ชมรมวาดภาพอยู่หนึ่งปี เพราะว่าชมรมการแสดงเต็ม เสี่ยวซือเลือกไม่ได้จึงต้องถูกเตะไปอยู่ชมรมนั้นโดยปริยาย

 

กระดาษเป็นของราคาแพงไม่ใช่รึ หรือว่าเสิ่นซีซือรวยจนกระทั่งสามารถซื้อได้แล้ว

 

แน่นอนว่าไม่

 

ผ้าสีขาวซีดที่ถูกซักซ้ำแล้วซ้ำเล่าวางลงตรงหน้า จากนั้นก็เป็นกล่องใส่สีที่ทำเองลวก ๆ ตั้งไว้

 

“…ของพวกนี้”

 

“บ่าวนำไปทำความสะอาดมาให้แล้วเจ้าค่ะ สีเปลือกไม้จางลงมาก บ่าวจะไปหาเปลือกไม้มาให้ใหม่นะเจ้าคะ” เข่อเจียรีบตอบ กลัวว่าคุณหนูของตนเองจะโกรธที่สีใดสีหนึ่งน้อยลงไป

 

แต่ไหนแต่ไรเสิ่นซีซือก็ใส่ใจกับงานศิลปะและการทำสีพวกนี้ อีกทั้งผ้าสีขาวก็ต้องซักให้สะอาดที่สุดเพื่อที่จะวาดภาพใหม่ได้

 

“อือ”

 

เสี่ยวซือไม่อยากพูดมากไปกว่านี้ มือเล็ก ๆ เอื้อมออกไปแตะสีเปลือกไม้ มันเป็นสีน้ำตาลเข้มมากพอสมควร และเป็นสีที่เหลือน้อยที่สุด

 

ภาพความทรงจำปรากฏในหัวอย่างรวดเร็ว

 

เสี่ยวซือเหม่อลอย

 

เด็กหญิงคนหนึ่งผู้เป็นเจ้าของเส้นผมสีขาวกำลังใช้สีเปลือกไม้ทาไปทั่วเส้นผมของตนเอง ใบหน้างามร้องห่มร้องไห้อย่างหนัก มือเล็ก ๆ ของเด็กน้อยดึงทึ้งหัวตนเองไม่หยุด พร่ำพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

 

“ทำไม ทำไมต้องให้ข้าเกิดมาเป็นแบบนี้ด้วย!”

 

เสิ่นซีซือ

 

แท้จริงเจ็บปวดแค่ไหนกันนะ

 

ในความทรงจำเสิ่นซีซืออยู่คนเดียว เพราะงั้นเข่อเจียและจื่ออี๋คงจะไม่รับรู้ถึงความทุกข์ทรมาน

 

เสิ่นซีซือคงจะเกลียดตัวเองมากพอสมควรเลย…

 

“คุณหนูจะวาดรูปอะไรหรือเจ้าคะ”

 

ไม่มีพู่กัน

 

คงต้องใช้นิ้ว

 

เสี่ยวซือไม่ได้ตอบ แต่นึกถึงคำบรรยายที่บรรยายเสิ่นอู๋เยี่ย จากนั้นป้ายสีในกล่องไม้มาละเลงจนเป็นรูปเป็นร่างคน ใช้สีน้ำตาลผสมกับสีดำแล้วระบายลงส่วนหัว จากนั้นใช้สีเขียวทาเป็นสีตา

 

“เหมือนท่านพ่อหรือไม่?”

 

จื่ออี๋กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง“…ม…เหมือนเจ้าค่ะ”

 

รู้น่า…ว่าไม่เหมือน

 

แค่เอาให้รู้ว่าเป็นเสิ่นอู๋เยี่ยก็พอแล้ว

 

“นำไปตากให้แห้ง ไม่ต้องทำความสะอาด สองเดือนนี้ข้าจะไม่วาดรูปไปพักใหญ่”

 

“ได้เจ้าค่ะ” เข่อเจียรับคำอย่างว่าง่าย จากนั้นรับผ้าสีขาวที่เป็นรูปเสิ่นอู๋เยี่ยมาไว้ในมือ เพ่งพินิจมองหนึ่งครั้งจากนั้นก็ตั้งคำถามกับตัวเองเงียบ ๆ

 

คุณหนู…มองเห็นภาพนายท่านใหญ่น่าเกลียดขนาดนี้เลยรึ!

 

 

 

ใช้เวลาร่วมกับเข่อเจียและจื่ออี๋มาถึงสามวัน เสี่ยวซือจึงสามารถแยกแยะอุปนิสัยของทั้งสองคนออกมาเป็นข้อ ๆ ได้

 

เข่อเจียเป็นคนใจเย็น คิดหน้าคิดหลัง แต่ไม่หนักแน่นพอ ส่วนจื่ออี๋นั้นค่อนข้างอารมณ์ร้อน แรงเยอะ และที่สำคัญที่สุดทั้งสองคนเคารพเสิ่นซีซือจากใจจริง

 

โชคดีมากจริง ๆ อย่างน้อยก็ไม่ต้องวุ่นวายเรื่องการจัดหาสาวใช้ใหม่

 

และเสิ่นซีซือในวัยเก้าขวบคงไม่สามารถออกไปเลือกซื้อทาสเองได้

 

พูดถึงเรื่องทาสแล้ว บริวารของนางเอก…ฝาแฝดจากเผ่าซีหูนั่น ดูเหมือนว่าจะอาศัยอยู่ที่แคว้นเป่ยเหลียง กว่าทั้งสองคนจะได้เจอกับนางเอก…ในเรื่องตอนที่เสิ่นซีซือถูกสังหารคืออายุสิบเจ็ดปี แต่ตอนนั้นนางเอกของเรื่องเพิ่งจะสิบห้าปี นางเอกเจอฝาแฝดเผ่าซีหูตอนสิบขวบ…

 

อีกสามปี

 

เป็นไปได้ไหมที่เสี่ยวซือจะเจอทั้งสองคนก่อน

 

เป็นไปได้ แต่ทั้งสองคนไม่มีทางคลานมาหานางเหมือนที่คลานไปหานางเอกแน่ ตัวประกอบอย่างเสิ่นซีซือจะต้องลงไปหาพวกเขาด้วยตัวเอง และตอนสิบสามก็ไม่น่าจะทันแล้ว..ทั้งสองคนคงหนีไปจากพ่อค้าขายทาสได้ก่อน

 

เผ่าซีหูคือเผ่าที่มีสีผิวคล้ำ สีผมเป็นสีดำ นัยน์ตาเป็นสีเหลือง ชาวบ้านมักจะเรียกว่าพวกตาแมว ถูกรังเกียจและกดขี่ในทุก ๆ แคว้น ทาสใช้แรงงาน พวกที่ใช้สร้างอารามวัด พระราชวังก็ล้วนเป็นพวกเผ่าซีหู

 

เรื่องอาหารการกินที่นี่ดูไม่เลวร้ายเท่าที่จวนตระกูลเสิ่น แต่ก็ไม่ได้ดูดีนัก เพราะต้องการจะสร้างกล้ามเนื้อ ร่างกายของเสิ่นซีซือต้องกินมากกว่านี้

 

“จื่ออี๋ เจ้าเชือดไก่เป็นหรือไม่” เสี่ยวซือถามในขณะที่กำลังนั่งมองสาวใช้ทั้งสองปักผ้าอยู่

 

อยู่ที่นี่ก็ยังคงต้องทำงาน นางมาชดใช้กรรม ไม่ได้มาพักผ่อน

 

“ช…เชือดไก่หรือเจ้าคะ!”

 

“ใช่”

 

ดูเหมือนว่าจื่ออี๋จะตกใจมากที่คุณหนูของตนเองถามออกมาแบบนั้น

 

“เชือดไก่ บ่าวพอจะทำได้ แต่พวกเราไม่มีแม้แต่ไก่ให้เชือดนี่สิเจ้าคะ…” จื่ออี๋ตอบเสียงเบา

 

อัตคัดและขัดสนอย่างแท้จริง

 

“คุณหนูหิวหรือเจ้าคะ” เข่อเจียถาม เพราะเห็นว่าเสิ่นซีซือนั่งเหม่อมาพักใหญ่แล้ว

 

“ข้าอยากกินมากกว่านี้ กินแค่นี้จะมีแรงได้อย่างไร”

 

“เรื่องนี้ต้องไปบอกติงมามาเจ้าค่ะ บ่าวเองเคยขอไปหลายครั้งแล้ว แต่นางกล่าวว่าหากกินเยอะจะทำให้อ้วน..”

 

อ้วนกับผีน่ะสิ การกินต้องพอดีพอเหมาะกับการออกกำลังกาย มีแต่ฟิตแอนเฟิร์ม!

 

“ติงหลัน ลูกสาวของติงมามาเองก็ไม่ชอบบ่าวกับเข่อเจียมาก นางกีดกั้นไม่ให้บ่าวทำอาหารให้คุณหนูด้วยเจ้าค่ะ” จื่ออี๋ที่เห็นว่าเสิ่นซีซือเริ่มจะสนใจเรื่องราว จึงระบายความอัดอั้นออกมา

 

เพราะจื่ออี๋และเข่อเจียนั้นแม้จะเป็นบ่าว แต่ก็เป็นบ่าวตระกูลสูงศักดิ์อย่างตระกูลเสิ่น รูปร่างผิวพรรณจึงไม่ได้ด้อยเหมือนสาวใช้ในชนบท เวลาจ้องมองก็ดูสวยสบายตา ทำให้ติงหลันที่เป็นลูกของติงมามาผู้ดูแลจวนแห่งนี้ไม่ชอบพวกนางเป็นอย่างมาก

 

“เช่นนั้นก็ไปกัน”

 

“ไปไหนเจ้าคะ?” จื่ออี๋ทำหน้างุนงงเมื่อเสิ่นซีซือลุกขึ้น

 

เสี่ยวซือกลายเป็นเสิ่นซีซือ รูปร่างและเรี่ยวแรงก็เปลี่ยนไปมาก หากไม่พยายามออกแรง ร่างกายนี้ก็เบาหวิวจนแทบจะไม่มีแรงเลย อีกทั้งเพราะเป็นเด็กเก้าขวบ ร่างกายจึงได้สูงแค่ร้อยสามสิบกว่าเซนติเมตร… ชาติที่แล้วสูงไม่ถึงร้อยหกสิบห้า ชาตินี้ขอร้อยเจ็ดสิบได้ไหม ถ้าเป็นนักแสดง เสิ่นซีซือนางคงจะเป็นนักแสดงดาวรุ่งแน่นอน

 

“ไปโรงครัว”

 

เกิดเป็นลูกเสิ่นอู๋เยี่ยทั้งที

 

ถือคติ‘อยากกิน ต้องได้กิน!’

 

 

 

***พูดคุย

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน้าา ??’?❤

 

เวลาอ่านเรื่องนี้อย่าคิดมากนะคะ อ่านเอาสนุก

 

ตอนไรท์เขียน ไรท์ไม่ได้เครียดเลยค่ะ

 

ไม่ได้เครียดจริงๆ แต่ล่าสุดคือเอาเท้าเกยหัว

ตามหามีม hashtag on Twitter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.428K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #11045 Starry Moon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 02:21
    พาร์ทแตะสีน้ำตาลคือฉันร้องไห้โฮ แงงงงงงง พออ่านต่อขำเหมือนคนบ้า ไอ่เด็กนางอยู่เป็นนะ ปฏิบัติการละลายหัวใจป่ะป๊าเริ่มขึ้นแล้ว555555555555
    #11,045
    0
  2. #11005 JADEMERIT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 19:37

    ตบมอนลูกแม่นมดรอปไก่ รอคนหน้าแตกจย้าา

    #11,005
    0
  3. #10483 Earn___ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 23:18
    น้องสู้ๆๆไปล่าไก่มาให้ได้!
    #10,483
    0
  4. #10065 Nps_Rbt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 23:42
    อยากรู้ว่าน้องจะทำยังไงต่อ
    เนื้อเรื่องจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนนะ
    #10,065
    0
  5. #9896 pop_zaza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 13:40

    ท่าก่ายหน้าผากเท่มากค่ะไรท์555

    #9,896
    0
  6. #9312 ' ✚PLOY : poiz,, ☆ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 13:15
    เอาเท้าก่ายหน้าผาก5555555
    #9,312
    0
  7. #9295 tuktana7ka4 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 19:04
    สนุกมากคะไรท์สู้ๆ
    #9,295
    0
  8. #9018 elleryup (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 14:55
    เขียนดีม้ากกก
    #9,018
    0
  9. #8924 MC_B (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 09:42
    ตอนแรกจะเศร้าเพราะสงสารน้อง ตอนเอาสีทาผม มาเจอตอนวาดรูปพ่อที่ขำก๊ากเลย 555555
    #8,924
    0
  10. #8558 ttiom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 14:25
    เขียนดีมากๆเลยค่ะ เนื้อเรื่องก็น่าสนใจ ติดตามต่อไปนะคะ 😍😍
    #8,558
    0
  11. #8550 Gxbuide (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 06:47
    ขำพรวดตรงประโยคสุดท้ายเลยค่ะ555555555 ไรท์สู้ๆนะคะ !
    #8,550
    0
  12. #8450 pabipiba (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 11:07
    หนูเอาเท้าเกยหัวไม่ได้อ่ะ
    #8,450
    0
  13. #8064 makjxjid (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 02:29
    รู้สึกสะดุดตากับรูปสุดท้ายจังเลยค่ะ55555555
    #8,064
    0
  14. #7185 CHJU (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 04:34
    สะดุดตรงคิดเลขนับปีค่ะ5555 ขอโทษที่เกิดมาโง่คณิตนะคะ ขอโทษที่ไม่ตั้งใจเรียนค่ะครู55555/แต่คิดได้นะคะ แค่นานหน่อย55555
    #7,185
    2
    • #7185-1 youlove_I(จากตอนที่ 3)
      16 พฤษภาคม 2563 / 22:59
      555555
      #7185-1
    • #7185-2 graceTR(จากตอนที่ 3)
      22 พฤษภาคม 2563 / 23:43
      เจอพวกแล้ววว5555 คือเวลาเป็นวิชาอื่นก็คือได้หมดนะชอบภาษาตปท.ด้วยแต่พอไม่ว่าจะอะไรก็ตามอ่ะมีเลขมาปุ๊บคือไว้อาลัยได้เลยอ่ะ5555
      #7185-2
  15. #5943 Isareekaewnet (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 19:41
    ท่ายากนะไร้ท์555 สนุกค่ะ
    #5,943
    0
  16. #5293 ppvs_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 13:56
    สนุกๆๆๆๆ
    #5,293
    0
  17. #5267 goldpaddy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 02:19
    อยากแด... ต้องได้ แด... ใครขวาง เจอดีแน่
    #5,267
    0
  18. #4510 nid348 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 23:54
    ใช่จ้า... อยากกินต้องได้กิน
    #4,510
    0
  19. #4008 Just Right (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 14:17
    เออ...อยากกินต้องได้กิน
    ลดความอ้วนเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้เท่านั้น 5555
    #4,008
    0
  20. #3944 Kang Chul (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:21
    ขอบคุณมากๆนะคะ
    #3,944
    0
  21. #3912 white rabbit_กระต่ายสีขาว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 21:35

    ตามมาอ่านจากอีกเรื่องค่ะ มาสะดุดตรงรูปสุดท้าย เอิ่ม ไร้ท์เป็นอะไร ทำไมคิดมากขนาดนั้นคะ 555

    #3,912
    0
  22. #3637 คุณหนูเอาเเต่ใจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 14:27
    สู้ๆน้าไรท์ พักผ่อนเยอะๆน้าาา
    #3,637
    0
  23. #3097 mátyás (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 23:07
    รักการที่ไรท์แตะdiscourse เรื่อง การเกิดมาเป็นlower casteต้องใช้ชีวิตอัตคัต = กรรมเก่านะคะ ทับใจค่ะ
    #3,097
    0
  24. #3061 sasamama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 14:48
    ปูเรื่องสนุกนะคะ อ่านเพลินดี ติดตามผลงานนะจ๊ะ
    #3,061
    0
  25. #3020 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 11:15
    น้องสู้ๆ น้องจะกินนนนนน
    #3,020
    0