西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 29 : บทที่ ๒๘

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,100 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

 

 

เสิ่นซีซือเดินมาจนถึงจุดที่พระภิกษุรูปนั้นบอก ฝูหยวนเป็นห่วงนางมาก พยายามจะตามเข้ามา แต่นางห้ามไว้เพราะสัญชาตญานบอกให้นางเข้ามาเพียงคนเดียว

 

การเชื่อสัญชาตญานเป็นอะไรที่งี่เง่ามาก แต่ลางสังหรณ์รวมถึงสิ่งพวกนี้ของนางมันไม่เคยจะผิดพลาด

 

แต่สุดท้ายสี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง นางกำชับกับฝูหยวนว่าครบหนึ่งเค่อ หากนางยังไม่ออกมา ให้เขาตามหานางได้ทันที ตอนนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ ด้วยความสามารถของร่างกายนี้หากต้องพบเจอสัตว์ร้ายหรืออันตรายใด ๆ นางอาจจะยื้อเวลาไว้พอที่จะให้ฝูหยวนเข้ามาช่วยเหลือ

 

เส้นทางนี้คล้ายกับว่ากำลังเดินเข้าไปในป่าลึก นางเดินเข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งอยากหยุดจึงทรุดตัวอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่

 

พอลองมองพื้นดินใกล้ ๆ ต้นไม้ ก็นึกถึงคำพูดที่พระภิกษุกล่าวให้นางฝังมัน.. บอกให้นางคืนร่างของมันสู่ผืนปฐพี…

 

ไม่มีทาง

 

มันยังไม่ตายเสียหน่อย

 

หากมันหยุดหายใจ นางจะยอมฝังมันแน่นอน แต่เพราะมันยังไม่ตาย…เสี่ยวซือยังอยากมีชีวิต แล้วนางจะปล่อยให้มันตายได้อย่างไร

 

เสียงเดินของคนทำให้เสิ่นซีซือที่กำลังอยู่ในห้วงความคิดชะงัก

 

มีคนกำลังมา!

 

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว คนทั้งสี่ล้อมรอบดรุณีน้อยอย่างรวดเร็ว คมกระบี่ก็ถูกหันมาหานาง พวกเขาสวมชุดสีดำทั้งตัวคล้ายกับนักฆ่า ใบหน้าครึ่งหนึ่งของพวกเขาถูกปิดด้วยผ้าสีดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาเท่านั้น

 

ลมหายใจของนางสะดุดไปชั่วครู่ จิตสังหารรุนแรงแผ่ออกมาจากร่างกายของพวกเขา

 

บุรุษทั้งสี่นั้นมีรูปร่างลักษณะตัวสูง และไม่ใช่ผิวคล้ำแบบชาวซีหู แม้นางจะมองเห็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ก็มั่นใจว่าพวกเขาเป็นพวกผิวขาว ที่แปลกคือ…สีตา

 

พวกเขาไม่ใช่คนแคว้นเฉิงฮั่นและไม่ใช่ทาสชาวซีหู!

 

เหตุใดจึง…มีนัยน์ตาเหมือนแมวแต่กลับผิวขาวล่ะ?

 

จนกระทั่งพวกเขาเห็นหน้านางชัดเจน ก็ถอยหลังไป เก็บกระบี่ลง จากนั้นคุกเข่าอยู่บนพื้นคล้ายกำลังทำความเคารพ

 

เสิ่นซีซือรู้สึกเย็นยะเยือกอย่างแปลกประหลาด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าทั้งสี่จะสร้างอันตรายให้นาง หากพวกเขาจะฆ่าก็คงฆ่าไปนานแล้ว

 

แต่ถ้าเป็นฝูหยวนที่เข้ามา… ไม่แน่ ฝูหยวนอาจจะไม่รอด

 

นางกระชับกอดแมวมากกว่าเดิมจนกระทั่งได้ยินเสียงเดินอีกครั้งหนึ่ง

 

“ที่แท้เป็นเจ้า”

 

น้ำเสียงทุ้มนุ่มคล้ายกำลังหยอกเย้านั้นกำลังคุยกับนาง

 

นางจำคนผู้นี้ได้!

 

เสิ่นซีซือหันหลังไปมอง ที่แท้คนที่คนพวกนี้ยอมคุกเข่าให้ไม่ใช่นาง แต่เป็นเขา

 

บุรุษนัยน์ตาสีแดง เส้นผมดำดุจหมึกของเขาเปียกชุ่ม ใบหน้าคล้ายกับมีน้ำฝนคลุมอยู่หนึ่งชั้น เพราะว่าเขาไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อยนักจึงเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่งบางส่วนที่มีรอยกรีดของกระบี่ หน้าตาของบุรุษผู้นี้ในตอนกลางคืนก็งดงามมากแล้ว ตอนนี้ยังไม่ถึงยามที่ท้องฟ้ามืด ทำให้นางได้พิจารณาซ้ำอีกรอบหนึ่ง นัยน์ตาทรงเสน่ห์ดุจพยัคฆ์ร้าย รอยยิ้มอบอุ่นจอมปลอมที่ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก

 

เขาเติบโตรวดเร็วกว่านางมาก รูปลักษณ์ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจผู้คน...

 

หล่อเหลาร้ายกาจ

 

"ร้องไห้?"

 

น่าเสียดายที่เสิ่นซีซือกำลังจมอยู่กับอารมณ์โศกเศร้า ไม่มีอารมณ์ชื่นชมรูปลักษณ์เขาไปมากกว่านี้ นางจึงตอบกลับเขาเสียงแข็ง

 

“ข้าไม่ได้ร้องไห้”

 

บุรุษตรงหน้าพยักหน้า รอยยิ้มเบาบาง“อืม เจ้าไม่ได้ร้อง”

 

สภาพของเสิ่นซีซือตอนนี้ดูอย่างไรก็เพิ่งจะผ่านการร้องไห้มาอย่างแน่นอน การที่นางพูดว่าไม่ได้ร้องจะทำให้ผู้พบเห็นอดขำไม่ได้มากกว่า

 

บุรุษนัยน์ตาสีแดงสะบัดผ้าคลุมสีดำในมือ ที่แท้คือเสื้อนอกของเขา มันลอยไปคลุมร่างกายของเสิ่นซีซือไว้อย่างพอดิบพอดี นางเป็นดรุณีน้อย เสื้อผ้าก็ไม่ได้หนามากมายอะไร แม้ว่าเขาจะไม่เกิดอารมณ์พิศวาสกับเด็ก แต่คลุมไว้จะดีกว่า

 

“ขอบคุณ”

 

เสิ่นซีซือตอบกลับแผ่วเบา นางกระชับผ้าสีดำที่ห่อหุ้มตัวเอง มองเจ้าแมวน้อยในอก ครุ่นคิดอีกครั้ง

 

หรือที่บอกว่าสามารถช่วยได้คือบุรุษตรงหน้า?

 

“คุณชาย ท่านคงเห็นแล้วว่าดรุณีน้อยอย่างข้ากำลังเป็นทุกข์เพราะสัตว์เลี้ยงถูกทำร้าย ข้าขอถามคุณชายผู้สูงส่ง ท่านสามารถรักษาชีวิตมันไว้ได้หรือไม่ ข้ายินดีแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับท่าน”

 

นางถามออกมาอย่างไม่เกรงกลัว อีกฝ่ายจะฐานะสูงส่งมากแค่ไหนก็เรื่องของเขาเถอะ แต่หากเขาเป็นทางเลือกสุดท้ายที่จะรักษาชีวิตน้อย ๆ ของเสี่ยวซือไว้ได้ นางก็ไม่มีเวลามาหน้าบางแล้ว

 

“เจ้ามีประโยชน์อะไร” บุรุษนัยน์ตาสีแดงยกยิ้มมุมปาก“นอกจากเล่นงิ้ว เจ้าทำประโยชน์อะไรให้ข้าได้”

 

…เสิ่นซีซือพูดไม่ออก

 

เขารู้เรื่องของนางมาตลอดจริง ๆ

 

สายตาของเขามองนางคล้ายกับว่ามองคนปัญญาอ่อน ก็อาจจะเป็นเรื่องจริง นางเป็นเพียงดรุณีน้อยสองหน้า ลำพังจะทำอะไรได้มากกว่านี้

 

เสิ่นซีซือถอนหายใจ ถามเขาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

 

“แล้วท่านรักษาได้หรือไม่ หากรักษาไม่ได้ข้าจะจากไป ไม่ต้องรบกวนท่าน”

 

นางไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไร หากกำลังจะลอบสังหารคนคงสังหารนางไปแล้ว ดูท่าว่าพวกเขาแค่จะผ่านมาหรือกำลังหาบางอย่าง

 

“ได้” บุรุษนัยน์ตาสีแดงตอบเสียงเรียบ“แต่เจ้ารับข้อแลกเปลี่ยนของข้าได้หรือ”

 

“…” นางมองพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า คล้ายกับว่ากลัวอีกฝ่ายจะเอ่ยขออะไรประหลาด ๆ

 

คล้ายกับเขาจะรู้ความคิดของนาง เขาทำแบบเดียวกันกับที่นางทำ…พิจารณานางหัวจรดเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า ผ้าคลุมสีดำห่อตัวไว้จนมองเห็นแค่ใบหน้างดงาม โตขึ้นนางคงเป็นสตรีที่โดดเด่นมาก

 

“อายุเท่าใด” เขาถามนางเสียงเรียบ

 

“อีกไม่กี่เดือนข้าจะครบสิบขวบ”

 

บุรุษนัยน์ตาสีแดงหลุดหัวเราะ นางอายุใกล้เคียงกับหลานเขามากทีเดียว

 

เสิ่นซีซือพิจารณาคนตรงหน้า นี่คงไม่ได้จะเอาตัวนางไปจริง ๆ หรอกนะ วิปริตขนาดนี้เชียว?

 

“ข้าสิบแปดปี” เขาตอบเสียงเรียบ“มองเจ้าแล้วไม่เกิดอารมณ์แม้แต่น้อย อย่าได้กังวล”

 

เสิ่นซีซือได้ยินคำว่า‘ไม่เกิดอารมณ์’ ก็มุมปากกระตุก คล้ายอยากจะลุกขึ้นไปถีบคนตรงหน้า ไม่ต้องพูดจาแบบนี้ก็ได้ แกล้งทำเป็นเมินเฉยความคิดของนางหน่อยไม่ได้รึ!

 

“ท่านต้องการอะไร” ในเมื่อนางถามตรง ๆ เขาก็ตอบกลับมาตรง ๆ เช่นเดียวกัน

 

“ที่อยู่ของพยัคฆ์ทมิฬ”

 

เสิ่นซีซือเบิกตากว้าง

 

นางจะไปรู้ได้อย่างไรกัน

 

เขาเห็นนางเป็นเทพหรือ ถึงแม้สีผมนางจะไม่เหมือนผู้อื่น แต่อำนาจของนางก็ไม่ได้ใกล้เคียงกับเทพเลยสักนิด

 

ว่ากันตามตรง พยัคฆ์ของแต่ละแคว้นนั้นเป็นสัตว์ปกปักษ์ดินแดน หากนางบอกเขาไปก็เท่ากับว่านางได้ขายชาติบ้านเมืองแล้ว

 

แต่สำหรับนางชาติบ้านเมืองไม่สำคัญเลยสักนิด

 

ชาติบ้านเมือง…สำคัญเท่าเสี่ยวซือหรือ?

 

ฮ่องเต้ ขุนนางที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับบิดานาง…สำคัญหรือ?

 

นางเป็นลูกสาวของตัวร้าย ผิดชอบชั่วดีล้วนขึ้นตรงกับความรู้สึกของนาง

 

“เจ้าไม่รู้?” เขาถาม จ้องมองเจ้าแมวในอ้อมกอด มันคงประคองลมหายใจต่อไปได้ไม่นาน

 

“ใช่ ข้าไม่รู้” เสิ่นซีซือตอบตามตรง สายตาตอนนี้นางคับแคบนัก ในนิยายก็ไม่มีบอกเกี่ยวกับพยัคฆ์ทมิฬ

 

มีแต่พยัคฆ์เมฆาที่อยู่ในแคว้นหรั่นฮุ่ย มันเป็นเสือที่แคว้นหรั่นฮุ่ยนำมาในงานสานสัมพันธ์

 

เหล่าพยัคฆ์มีมากมาย สื่อถึงความมีอำนาจและเก่งกาจของเชื้อพระวงศ์ในแคว้นเฉิงฮั่น พวกเขาออกล่าพยัคฆ์เพื่อมาทำเป็นอาภรณ์และแสดงอำนาจ

 

เรื่องนี้นางรู้เพราะภายหลังเจ้าพยัคฆ์เมฆานั่นจะเป็นอาภรณ์ของพระเอกในนิยาย สื่อถึงความยิ่งใหญ่สุดแสน สามารถรวมสามแคว้นเข้าด้วยกันได้

 

บุรุษผู้นี้ถามหาพยัคฆ์ทมิฬ เขาเป็นเชื้อพระวงศ์แคว้นเฉิงฮั่นจริง ๆ

 

บุรุษนัยน์ตาสีแดงยิ้มคล้ายไม่แยแส

 

“แต่บิดาเจ้ารู้แน่”

 

แววตาฉงนสงสัยของเสิ่นซีซือแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

 

บิดายังไม่กบฏ นางจะขายชาติเสียแล้ว อีกทั้งการขายชาติยังต้องแลกกับการหลอกใช้เสิ่นอู๋เยี่ยด้วย

 

เสิ่นซีซือกระแทกเสียงด้วยความหงุดหงิด

 

“อย่ายุ่งกับท่านพ่อของข้า!”

 

“ข้าไม่ยุ่ง บิดาเจ้าก็หาเรื่องให้ตนเองยุ่งอยู่ดี”

 

เขาพูดเหมือนกับรู้ว่าในอนาคตเสิ่นอู๋เยี่ยจะกบฏ

 

นางกับเขาคล้ายกำลังเล่นจ้องตา เสิ่นซีซือไม่มีเวลาให้คิดนาน การหลอกถามบิดาไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย ขอเพียงเสี่ยวซือรอดก็พอ เพราะถ้าเป็นเช่นบุรุษนัยน์ตาสีแดงพูด อย่างไรสักวันหนึ่งการกบฏก็ต้องเกิด…

 

นางกับครอบครัวต้องรอด

 

เสิ่นซีซือพิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

คนผู้นี้มีรูปลักษณ์สง่างามดุจเทพ แข็งแกร่งดุจภูเขาสูง รอยยิ้มบาง ๆ ที่ปราศจากความจริงใจของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

 

“ตกลง”

 

เสิ่นซีซือตอบ นางตัดสินใจแล้วว่าจะเชื่อใจเขาดูสักครั้ง นางไม่มีอะไรจะเสียแล้วจริง ๆ

 

หลังจากที่ได้คุยกับนักเขียนเฮงซวย ชีวิตนางคงไม่มีอะไรที่ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว การตกลงการค้าผลประโยชน์กับคนแปลกหน้าไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป

 

ขอเพียงเสี่ยวซือรอด ในอนาคตครอบครัวนางปลอดภัย แค่นั้นก็พอ

 

“วางมันลง”

 

คำสั่งของอีกฝ่ายคล้ายเป็นประกาศิต เสิ่นซีซือวางเจ้าแมวน้อยลงกับพื้น จากนั้นถอยออกจากมัน บุรุษที่คุกเข่าอยู่คนหนึ่งลุกขึ้นมา จากนั้นตรวจอาการเจ้าแมว นางเห็นเขาจับไปทั่วมันสองสามครั้ง จากนั้นถอนหายใจ

 

น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขาเอ่ยแผ่วเบา

 

“นายท่าน วิชาแพทย์ของข้าไม่อาจยื้อชีวิตมันไว้ได้แล้ว”

 

ไม่อาจยื้อชีวิตคล้ายกับคำเสียดแทงจิตใจดรุณีน้อย

 

เสิ่นซีซือเงยหน้ามองบุรุษนัยน์ตาสีแดง สีหน้าสิ้นหวังคล้ายกับว่าโลกพังทลายไม่อาจเก็บงำไว้ได้ แววตาของนางสั่นระริก มือที่ประสานกันอยู่ทั้งสองข้างบีบจนรู้สึกเจ็บ

 

ผู้ใดกันที่บอกว่ารักษาได้…

 

ที่แท้นางไม่อาจฝืนชะตาหรือ

 

ไม่จริง เสี่ยวซือจะตายได้อย่างไร!

 

นางเห็นเขาสีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงหยิบขวดที่บรรจุหยดน้ำสีแดงคล้ายโลหิตออกมา มันมีเพียงหนึ่งหยดเท่านั้น บุรุษทั้งหมดที่คุกเข่าให้เขาร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกพร้อมกัน

 

“นายท่าน! สิ่งนั้นมัน…”

 

เดรัจฉานตัวหนึ่งไม่คู่ควร!

 

นายท่านของพวกเขาต้องผ่านความทุกข์ทรมานตั้งเท่าใด แค่แมวตัวหนึ่งสมควรได้รับสิ่งนี้หรือ

 

คล้ายกับว่าเป็นคำถามชี้ชะตา บุรุษนัยน์ตาสีแดงเอ่ยถามเสิ่นซีซือเสียงหยอกเย้า

 

“เจ้าเชื่อในโชคชะตาหรือไม่?”

 

โชคชะตา…

 

โชคชะตาที่นังนักเขียนสารเลวกำหนดให้นางน่ะหรือ

 

เสิ่นซีซือหัวเราะ

 

“ไม่!”

 

นางไม่มีทางเชื่อมันเด็ดขาด นางสามารถเปลี่ยนมันได้ และนางจะไม่ยอมให้โชคชะตากำหนดชีวิตของนาง

 

ถ้านังนักเขียนเบื่อการเล่นสนุก อยากให้นางตาย นางจะไม่ยอมตาย!

 

“ดี…ดีมาก”

 

เขาย่างก้าวเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า ยิ้มบาง ๆ ให้นาง เสียงทุ้มเอ่ย

 

“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า”

 

“…”

 

“สิ่งนี้คืนชีพให้เดรัจฉานน้อยได้ แต่ค่าตอบแทนเพียงแค่พยัคฆ์ทมิฬไม่เพียงพอ”

 

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ลมโหมพัดแรง เศษใบไม้ปลิวไปรอบตัว สายฝนกระหน่ำรุนแรงขึ้น ผ้าสีดำที่คลุมร่างดรุณีน้อยคล้ายจะปลิวล่องลอยแต่มือเล็ก ๆ ของนางไม่ยอมปล่อย

 

เสิ่นซีซือเพิ่งจะรู้ตัวว่าอากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้

 

“แค่สามข้อ ที่อยู่ของพยัคฆ์ทมิฬ หญ้ามรกตของตระกูลเจ้า…”

 

เขาขอเพียงแค่สามข้อ

 

ฟังดูไม่ใช่เรื่องยาก แต่ตอนนี้เขากำลังเสนอให้นาง‘ขายชาติ’ และ‘ขโมยของ’

 

หญ้ามรกตเป็นหญ้าวิเศษหายาก นางเคยได้ยินเสิ่นเซ่าพูดถึง มันล้ำค่ามากเสียจนฮ่องเต้ก็ไม่อาจจะแย่งชิงมาได้โดยง่าย…แต่เสิ่นอู๋หยาง ท่านอาของนางดันมีในครอบครอง

 

เขารู้ได้อย่างไร

 

“แล้วข้อสุดท้าย…” เสิ่นซีซือถามบุรุษนัยน์ตาสีแดง

 

“เจ้าแน่ใจแล้ว?”

 

“แน่ใจ!”

 

นางตอบเสียงหนักแน่น สบตากับเขาก็เกิดคำถาม

 

เหตุใดแววตาของบุรุษตรงหน้าคล้ายกับกำลังหัวเราะเยาะฟ้าดินอยู่

 

บุรุษนัยน์ตาสีแดงก้าวเข้ามาประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว เพราะเสิ่นซีซือตัวเล็ก เขาที่สูงเกือบจะเท่าบิดานางจึงยกตัวนางขึ้นมาอย่างง่ายดาย ร่างเล็กถูกดึงให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ขุมพลังนั้นฉุดรั้งนางจนเสียหลัก ล้มลงซบบนอ้อมกอดแกร่ง

 

ทางซ้าย” เขาพูดเสียงเรียบ บุรุษทั้งสี่ที่เป็นผู้ติดตามของเขาอุ้มเจ้าแมวน้อยขึ้นมา จากนั้นเคลื่อนที่ไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้บริเวณนี้เหลือเพียงนางและเขา

 

แขนของเขากระชับกอดนาง จากนั้นเสิ่นซีซือรู้สึกถึงแรงลมกระชาก นางหลับตาแน่นและลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงฟ้าผ่า

 

เปรี้ยง!

 

มันผ่าลงตรงที่ที่นางเคยอยู่พอดิบพอดี!

 

หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมา…ก็พบว่านัยน์ตาสีแดงนั้นกำลังจดจ้องมาที่นาง

 

เสียงหัวใจเต้นแรงอีกครั้ง ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

 

เขาโอบนางเข้ามาในอ้อมกอดจนตัวลอยจากพื้น ร่างกายและใบหน้าที่แนบชิดเข้ามาทำให้เสิ่นซีซือกลั้นหายใจ ลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายทำให้นางขนลุกซู่

 

เกิดมาสองครั้ง นางไม่เคยใกล้ชิดบุรุษขนาดนี้มาก่อน คนที่ใกล้ชิดที่สุดคือเสิ่นอู๋เยี่ย!

 

“ข้อสุดท้าย มีคนกล่าวว่าข้าถูกโชคชะตากำหนดมาให้ไร้คู่ เป็นบุรุษเหนือใต้หล้า สตรีนางใดแตะตัวข้าล้วนต้องตายอนาถ...” บุรุษนัยน์ตาสีแดงยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงของเขาคล้ายกับว่ากำลังเล่าเรื่องผู้อื่น

 

ตัวเสิ่นซีซือแข็งทื่อ

 

นี่ไม่ใช่ว่านางกำลังสัมผัสตัวเขาอยู่หรือ?

 

“นอกจากเรื่องพยัคฆ์ทมิฬและหญ้ามรกตแล้ว สิ่งหนึ่งที่เจ้าต้องทำคือ ห้ามตาย เด็ดขาด”

 

พี่ชาย แบบนี้ไม่ตลกเลย!

 

นางอยากจะอ้าปากตอบเขา แต่นัยน์ตาสีแดงที่กดดันนั้นทำให้นางหายใจไม่ออก เขาก้มหน้าเข้ามาใกล้ จมูกเฉียดแก้มนางไปหนึ่งครั้ง ลมพายุก็ยิ่งโหมแรงขึ้น

 

“ท่าน…” เป็นใคร

 

นางยังไม่ทันจะพูดจบ เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า เป่าลมข้างหูนางคล้ายกับว่าสถานการณ์ตอนนี้นั้นเป็นเพียงลมพัดผ่าน…และนางเป็นสัตว์ตัวเล็กที่เขากำลังเย้าแหย่!

 

“มู่หรงอี้เทียน”

 

เขาไม่ได้โกหก และตอบชื่อจริงของตนเองคล้ายกับว่าเยาะเย้ยนางอยู่ ต่อให้นางจะเที่ยวเอาไปบอกใครว่ามู่หรงอี้เทียนทำให้นางต้องคำสาปไปกับเขา ข่มขู่ให้นางบอกที่อยู่ของพยัคฆ์ทมิฬ บังคับให้นางขโมยหญ้ามรกต

 

ไม่มีใครทำอะไรเขาได้

 

เพราะเขาคือ‘มู่หรงอี้เทียน’

 

คำตอบของเขาคล้ายกับสายฟ้าฟาดผ่าลงตรงกลางศีรษะ เสิ่นซีซือไม่ได้ยินอย่างอื่นแล้วจริง ๆ

 

มู่หรงอี้เทียน..

 

มู่หรงอี้เทียน…

 

มู่หรงอี้เทียน…

 

มู่หรงอี้เทียนเนี่ยนะ!

 

แม้นางจะเคยอ่านผ่านตาเพียงแค่หนึ่งครั้ง แต่กลับจดจำได้ขึ้นใจ

 

เซียวอ๋อง

 

ตัวละครที่นักเขียนรักมากที่สุดในเรื่องนี้!

 

 

 

 

 

***พูดคุย

 

ตอนหน้ากลับบ้านไปเจอกับฮูหยินผู้เฒ่ามหาภัย และน้องแมวรอดจ้ะ เพราะพระเอกมาแล้วววว

 

ขอยกอันนี้มาพูดทีเดียว และหวังว่าจะเข้าใจ

 

 

 

ความรู้สึกตอนนี้มันเหมือนกับว่า คนเกลียดสิ่งที่ฉันเป็น แล้วจะให้ฉันทำยังไง

 

นิยายก็เหมือนลูกเรา และลูกเราไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคน แต่จะให้ไรท์เปลี่ยนลูกเนี่ย ใจร้ายเกิ๊น

 

ไว้เรื่องหน้าจะเขียนแบบดราม่าน้อยๆ ครอบครัว อบอุ่นหัวใจละกันเนาะ

 

ไม่อยากทำตัวไร้ความรับผิดชอบโดยการเท เพราะงั้น หลังจากเคลียร์เรื่องตระกูลนางเอกเสร็จแล้ว จะเปลี่ยนเป็นอัพ 2 - 3 ตอน ต่อ 1 อาทิตย์

 

ไปปั่นอีบุ๊คกับรักษาสุขภาพจิต

 

 

ที่ให้กำลังใจกัน ไรท์เห็นหมดแล้วนะคะ ขอบคุณมาก ๆ เลยเด้อ ไรท์ไม่ทิ้งพวกเธอแน่นอน

 

พวกเธอเป็นกำลังใจ เป็นคอมเมนต์ดี ๆ ที่ทำให้ไรท์มีแรงเขียนต่อเลย อันนี้พูดจริง ๆ จากใจ

 

 

และขอปรบมือให้กับคนที่บอกว่า 'เซียวอ๋อง' เป็นพระเอก

 

ไรท์เขียนชื่อไปครั้งเดียวตอนบทนำ มีคนบอกว่าพระเอกชัวร์ เก่งมาก 555555555555

 

 

***สำหรับคนรักสัตว์ ไม่ใช่แค่แมวตัวเดียวนะ + ยังไงอนาคตแคว้นก็ล่มค่ะ แลกๆไปเถอะ ค่อยหาทางให้ครอบครัวรอด ตอนต่อๆไปก็มีเหตุผลขยาย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.1K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #14415 SanNi_02 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 00:04

    ไรต์ไม่ควรแต่งเรื่องแบบนี้ ไรต์ไม่ควรแต่งเรื่องที่นางงเอกเสียเปรียบแบบนี้55555
    ไรต์ต้องการบุกเบิกดินแดนใหม่ค่ะ!
    #14,415
    0
  2. #13140 gikky33 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 14:00

    ไม่มีใครร้ายสู้เจ้าได้สักคนไรท์ เจ้าปั่นหัวพวกข้า

    #13,140
    0
  3. #12965 Wiriyada (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 03:29
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ ปกติเราชอบอ่านแนวตายแล้วมาอยู่ร่างยุคอื่น แต่ว่านิยายไรท์มันแตกต่างเป็นครั้งแรกที่ได้อ่านอะไรแปลกใหม่รู้สึกฉีกแนวไปอีกชอบค่ะชอบบ
    #12,965
    0
  4. #12960 ฮันนาห์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 13:44
    จับทำผัวเลยน้อง
    #12,960
    0
  5. #12351 nanggatc (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 01:53
    ในที่สุดงื้อ. พระเอกกกกกกกกกกกก
    #12,351
    0
  6. #12231 triple_T (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 22:35
    เอาจริงๆนะไรท์...นังนักเขียนของไรท์นี่น่าตบมากเลยอ่ะ ขอเราฟาดนางซักทีได้มั้ย แค่ก--//ผิดประเด็น
    นิยายเรื่องนี้สนุกมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ^^
    #12,231
    0
  7. #12114 เฟยเฟิ่ง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 08:54
    กรี๊ดแป๊ป เดาถูกเฉยเลย
    #12,114
    0
  8. #12011 roseglass (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 10:00
    ใครไม่โอ แต่เค้าโอน้าาาา ชอบแบบนี้ ชอบที่ไรท์แต่งแบบนี้
    #12,011
    0
  9. #11324 Sriploy Ktn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 00:05
    สู้ๆนะคะ อย่าคิดมากน้าาา เดี๋ยวปาป๊าของน้องไม่สบายใจ
    #11,324
    0
  10. #11275 มากิริจัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 16:39
    ไม่เข้าใจความคิดของคนอ่านบางคนที่อยากให้คนเขียนเขียนให้เป็นนู้นนี่นั่น ถ้านักเขียนทำตามคนอ่าน...คิดไปเลยว่านิยายคงเละไม่เป็นท่า
    การที่เราเป็นผู้อ่านเข้ามาในโลกของผู้เขียน...ก็สมควรเคารพและให้เกียรติในแนวคิดของคนแต่ง เพราะมันมาจากคิดวิเคราะห์แล้ว
    ติชมได้ในขอบเขตที่ควรเป็นการแสดงความคิดเห็นส่วนตัวเท่านั้นก็พอ ไม่ต้องมาบอกว่าไม่สนุก ไม่ดี ขอเลิกอ่าน มันทำให้ผู้เขียนเสียกำลังใจ ถ้าไม่ชอบอ่านและคิดว่าไม่ใช่ที่เราชอบก็เชิญไปเรื่องอื่นเลยค่ะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ สำหรับเรามันสนุกมากกกกกกก
    #11,275
    0
  11. #11269 _fiona_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 22:47
    ตามอ่านมาถึงตอนนี้เเปลว่าไรทเเต่งโอเค

    เเต่จะไม่โอตอนหลอกใช้พ่อบอกความลับ กะขโมยของอาเนี่ยเเหละ

    เป็นเราคงทำทุกวิธีเหมือนกัน เเต่ให้หลอกพ่อทั้งๆทีารู้ว่าเ่อรักเรามากๆเเละยังไม่รู้เลยว่ามันจะส่งผลเเย่กับพ่อรึเปล่า เรารู้สึกแปลกไปนะ
    #11,269
    0
  12. #11214 pussanee-chonsin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 00:02
    พระเอกมาแล้ว
    #11,214
    0
  13. #11064 Starry Moon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 04:48
    แงงงง ถึงเค้าจะมาช้าก็อยากกอดให้กำลังใจไรท์นะคะ เข้าใจเลยการถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบ มันจะมีกระจิตกระใจแต่งต่อไหวได้ไงอะ!!! // มู่หรงอี้เทียนคะ ไม่ได้เห็นหน้าค่าตา แค่คำบรรยายก็รู้แล้วว่าหล่อมาก สิบแปดแบ๊ดบอย เสี่ยวซือรีบโตจ้า คงได้แย่งผู้ชายกับนังผู้สร้างแน่นอน หวงมากถึงขนาดจะไม่ยอมให้คู่กับใคร หมั่นไส้เหลือเกิน
    #11,064
    0
  14. #10932 Geranan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 17:03
    แต่งดีมากค่า เข้าใจเลยว่าทำไมนางถึงยอมทำอย่างนั้น นังนักเขียนมันกำหนดทุกอย่างแล้ว มันแกงขนาดนี้ ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด เอาเลยลูก ไปต่อกรกับนางเอกลูกรักมันเลย ยังไงพ่อหนู ครอบครัวหนูก็ต้องรอด!
    #10,932
    0
  15. #10818 opal_mirin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 17:27
    คือไรวะ ขายชาติบ้านเมือง ขโมยของ ถ้าพ่อรู้คงผิดหวังมาก
    #10,818
    0
  16. #10786 guu_guu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 20:59
    อ่านเม้นต์แล้วเขวเลย เราคิดนู้นคิดนี่ตอนอ่าน // ตัวละครต่างดูมีตรรกะ และ มิติของตัวเอง เราก็อ่าน นึก อ่าน วิเคราะห์ อ่าน เดา ไปเรื่อยๆ พออ่านเม้นต์ อะไรที่คิดๆไว้ กระเจิงหายไปเลย 555 // เราไม่ค่อยอ่านนิยายแนวนี้มาก เคยอ่านบทนำเรื่องนี้ไปนิดหน่อยแล้วกดออก พอกลับมาอ่านใหม่เราก็รู้สึกว่าไรท์วางเรื่องมาดีมาก มีปมตั่งต่าง มีการเฉลยปมตั่งต่าง ปมนู้นไป ปมนี้มา อะไรต่างๆมันดูเหมือนไรท์คิดมาเรียบร้อยแล้ว (สมัครเป็นแฟนคลับไรท์ค่ะ 555)
    #10,786
    0
  17. #10784 Ms.mouw (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 13:05
    จากใจทาสแมวนะ ถ้าเป็นลูกเราตอนนั้นอะไรก็แลกได้อะ
    #10,784
    0
  18. #10582 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 15:18
    พีคคคคค แต่เราเดาถูก 555555
    #10,582
    0
  19. #10573 แมวดื่อ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 00:26
    ไม่แปลกเลยที่ผู้สร้างอะไรนั้นจะด่านางว่าโง่😑 หาปัญหามาให้บิดาและยังทำลายความเชื่อใจของบิดาอีก
    #10,573
    0
  20. #10554 PW21 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 23:09

    นิยายสนุกมากๆๆค่ะไรท์ เราชอบมาก หลงรักน้องซือไปแล้ว เอาใจช่วยน้องทุกตอน อยากให้ไรท์รับรู้ว่ามีรีดตัวน้อยๆเป็นกำลังใจและคอยติดตามผลงานอยู่ตรงนี้นะคะ

    #10,554
    0
  21. #10517 Earn___ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 20:11
    เรารักจินตนาการของไรท์ เรื่องนี้คือดี คือสนุก เป็นตัวของตัวเองดีแล้ว มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด คนซื้อไม่ด่า คนด่าไม่ซื้อ อย่าได้ให้ค่าพวกปสด
    #10,517
    0
  22. #10516 Earn___ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 19:59
    นั้นนนน ฉันทายว่าใครเป็นพระเอกถูก กรี๊ก
    #10,516
    0
  23. #10478 Piranhazaa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 21:12

    สงสัยรีดจะจิตเช่นกัน...ชอบมากค่ารออีบุคด้วยค่ะปั่นไวๆหน่อยนะ😁😁
    #10,478
    0
  24. #10464 WAHN2206 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 05:10
    สนุกมากค่ะ กรี้ดดดดดดดดขอกรี้ดยาวๆหนึ่งแมทซ์กับการเปิดตัวพระเอก *_______*
    #10,464
    0
  25. #10448 Love Fantasy.. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 18:10
    กรี๊ดออกมาตอนเปิดตัวพระเอก คุรพรี่คะมันกร๊าวใจมากกกกกกกกกกก!! กร๊าวใจ๊กร๊าวใจ เเถมพี่พระเอกยังชื่อมู่หรงอีกต่างหาก เราเเพ้ผู้ชายเเซ่มู่ค่ะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #10,448
    0