西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 27 : บทที่ ๒๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,698 ครั้ง
    9 พ.ค. 63

 

 

 

เสิ่นซีซือนั่งอยู่บนรถม้าด้วยจิตใจที่อยู่ไม่สุข นางเห็นท้องฟ้ามืดครึ้มแบบนี้ก็รู้สึกไม่ดีแล้ว โลกนิยายนั้นเวลาเกิดเหตุการณ์ร้าย ๆ ท้องฟ้ามักจะเป็นลางบอกเหตุเสมอ

 

แต่หากเกิดเรื่องร้าย นางก็ต้องพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส

 

ต้องใจเย็น

 

“จื่ออี๋ ฝนจะตกหรือ”

 

“เจ้าค่ะ” จื่ออี๋ตอบ นางนั่งอยู่ข้างนอกเช่นกัน แต่เป็นด้านหลังของรถม้า ตอนที่เสิ่นซีซืออยู่กับเจียวเหมยเหมย นางเป็นบ่าวไม่เคยกล้าที่จะพูดแทรก และเวลาทั้งสองคุยธุระกัน นางมักจะรออยู่ข้างหน้า ไม่ได้เข้าไปข้างในกับคุณหนู

 

“ฝูหยวน ท่านพ่อจะสบายดีหรือไม่” นางพูดผ่านม่านหน้าต่าง ฝูหยวนทหารของเสิ่นอู๋เยี่ยที่นั่งอยู่ข้างคนขับรถม้าพยักหน้าตอบเสียงเบา

 

“แน่นอนขอรับ” ฝูหยวนพูดเสริมให้เสิ่นซีซือสบายใจเพราะคิดว่านางคงจะกำลังเป็นห่วงบิดา “ท่านแม่ทัพจะกลับมาภายในวันนี้อย่างแน่นอนขอรับ”

 

ที่แท้เขาก็พูดได้

 

เสิ่นซีซือชวนอีกฝ่ายคุยไปเรื่อยเปื่อย ถามเรื่องเสิ่นอู๋เยี่ยซะส่วนใหญ่ อย่างเช่นท่านพ่อต้องเจอความลำบากอะไรบ้าง ท่านพ่อชอบกินอะไร ฝูหยวนก็ตอบมาไม่ขาดตกบกพร่อง แม้บางเรื่องจะตอบไม่ได้แต่ก็นับว่าอีกฝ่ายพยายามอย่างสุดความสามารถ

 

นางรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้ฟังเรื่องของเสิ่นอู๋เยี่ย มันคงไม่เกิดเรื่องอะไรกับเขาหรอก

 

เมื่อรถม้ามาถึงหน้าจวนตระกูลเสิ่น ฝนก็เริ่มตกลงมา ฝูหยวนนั้นตัวสูงมากแต่ยังไม่เท่าเสิ่นอู๋เยี่ย เขาใช้เสื้อตัวนอกของตนเองบังฝนให้เสิ่นซีซือในขณะที่นางกำลังเดินเข้าไปในจวน

 

“คารวะคุณหนูสี่”

 

วันนี้นางกลับมาค่อนข้างเร็ว แต่คนที่มาต้อนรับนั้นไม่ใช่คนที่นางคาดคิดไว้

 

สาวใช้ของเสิ่นปิงปิง?

 

เสิ่นซีซือขมวดคิ้ว หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ นางสัมผัสได้ถึงลางร้ายอย่างชัดเจน

 

เกิดขึ้นจริงสินะ

 

“เข่อเจียอยู่ที่ไหน” นางถามเสียงแข็ง แต่สาวใช้นางนั้นไม่ตอบ เมื่อนางจะเดินไปทางเรือนของตนเอง สาวใช้ก็ถลาตัวเข้ามาห้ามไว้

 

“อย่าเพิ่งไปนะเจ้าคะ ฮูหยิน…ฮูหยินใหญ่…เรียกพบเจ้าค่ะ”

 

เรียกพบ?

 

“โกหก!” เสิ่นซีซือตวาดด้วยความโกรธ แม้ว่าสาวใช้ตรงหน้าจะตัวสูงกว่านาง แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น มือเรียวเล็กคว้าเข้าไปที่ลำคออีกฝ่ายจากนั้นกระชากเข้ามาใกล้ตัว

 

“อยากตายรึ?”

 

เมื่อเห็นแววตาของเสิ่นซีซือ สาวใช้ของเสิ่นปิงปิงตัวสั่น ไม่กล้าพูดอะไรออกมาสักคำ

 

เมื่อเสิ่นซีซือนึกถึงเรื่องบางอย่างได้นางจึงวิ่งไปทางเรือนของตนเองอย่างรวดเร็ว จื่ออี๋ต้องคว้าสาวใช้ของเสิ่นปิงปิงที่คิดจะห้ามไว้ ทั้งสองเริ่มทะเลาะและด่าทอกันเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ฝูหยวนที่กำลังจะตามเสิ่นซีซือไปจึงชะงัก ต้องรีบหันมาแยกดรุณีน้อยทั้งสองออกจากกัน

 

ในจวนตระกูลเสิ่นคงไม่มีเรื่องอะไรที่จะทำร้ายคุณหนูได้ฝูหยวนคิดแบบนั้น

 

เสิ่นซีซือวิ่งจนกระทั่งมาถึงเรือนของตัวเอง

 

นัยน์ตาสีเขียวมรกตของนาง สะท้อนภาพเข่อเจียนอนขดตัวอยู่บนพื้นข้างเสี่ยวซือ แมวของนางนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น มีโลหิตสีสดเปรอะเปื้อนขนสีขาว

 

เจ้าแมวน้อยหายใจรวยริน คล้ายกำลังจะทนไม่ไหว

 

เสิ่นซีซือถูกภาพตรงหน้าทำร้ายจิตใจ อารมณ์โกรธพุ่งขึ้นสูง ไม่อาจจะควบคุมความใจเย็นได้อีกต่อไป ดรุณีน้อยตะโกนออกมาสุดเสียง ถลาเข้าไปหาตัวการที่ทำร้ายสัตว์เลี้ยงและสาวใช้ของตนเอง

 

“นังสารเลว!”

 

มือเรียวของเสิ่นซีซือกระชากเส้นผมของเสิ่นปิงปิง จากนั้นฉุดให้ถอยหลัง สาวใช้ทั้งสองที่กำลังจับเข่อเจียอยู่ต้องผละออกมาเพื่อช่วยเจ้านาย

 

“กรี๊ดดด!!! นังปีศาจ ปล่อยข้านะ!”

 

“ปล่อยรึ!” เสิ่นซีซือขบเขี้ยวด้วยความโกรธ ภาพความทรงจำบางส่วนไหลเข้ามายิ่งทำให้อารมณ์โกรธพุ่งขึ้นสูง

 

เสิ่นซีซือผลักเสิ่นปิงปิงล้มลงกับพื้น ความโกรธมักจะเพิ่มพละกำลังแต่ลดทอนสติลง แต่สำหรับนาง ต่อให้ใคร่ครวญดูอีกกี่พันครั้ง…ผลลัพธ์ก็เป็นเหมือนเดิม

 

หากนางเป็นฝ่ายลงมือทำร้ายเสิ่นปิงปิงโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ทำอะไรนาง ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นคงกลับดำให้เป็นขาว นางจะกลายเป็นคนผิดทันที แม้ว่าแมวของนางจะตายก็ตาม!

 

แต่ใครสนล่ะ

 

นังเด็กสารเลวนี่กลับกล้าลงมือถึงขั้นจะทำให้เสี่ยวซือและเข่อเจียอยู่ในสภาพปางตาย จะให้นางยอม แล้วไปขอความยุติธรรมจากท่านพ่อรึ

 

ปัญญาอ่อนสิ้นดี!

 

ต่อให้นางไม่มีแผล การแสดงของนางก็จะทำให้เสิ่นอู๋เยี่ยจัดการนังสารเลวนี่แน่นอน!

 

เมื่อจิกหัวอีกฝ่ายได้แล้ว เล็บมือของนางจิกลงไปบนใบหน้าเสิ่นปิงปิง ใบหน้าดรุณีน้อยมีเลือดไหลซิบ โลหิตสีแดงซึมออกมาจากแผลบนใบหน้า ความเจ็บปวดและอนาคตที่ดับวูบลงทำให้ดรุณีน้อยกรีดร้องสุดเสียง

 

นางถูกเสิ่นซีซือทำลายโฉม

 

ใบหน้าของสตรีมีค่ามากเพียงใด ทุกคนรู้อยู่แก่ใจ

 

ไม่เพียงเท่านั้น เสิ่นปิงปิงถูกลากไปกับพื้น สาวใช้ทั้งสองไม่อาจสู้แรงเสิ่นซีซือได้เพราะใช้แรงไปมากพอควรก่อนที่จะมาถึง ได้แต่มองภาพของเสิ่นซีซือที่คล้ายกับปีศาจขึ้นทุกที

 

เสิ่นซีซือขึ้นคร่อมเสิ่นปิงปิง นางจับหัวอีกฝ่ายโขกกับพื้น เมื่อเห็นเลือดสีสดไหลออกมาจากศีรษะเสิ่นปิงปิงที่สลบไปก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้

 

ความอัดอั้นในใจ ร่างกายของเสิ่นซีซือกำลังร้องขอการแก้แค้น ตัวละครนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หวาดกลัว ทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส!

 

ตึง!

 

เสียงศีรษะของเสิ่นปิงปิงกระแทกกับพื้นทำให้สาวใช้ทั้งสองของเสิ่นปิงปิงกรีดร้อง

 

เสิ่นซีซือถลึงตามองเสิ่นปิงปิง

 

นางกำลังถูกความโกรธกลืนกินใช่หรือไม่ เหตุใดในหัวจึงมีแต่คำว่า‘ตาย’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

ตึง!

 

จงตายไปเสีย!

 

นังสารเลว…กล้าดีอย่างไร!

 

มันกล้าดีอย่างไร

 

ทุกสิ่งที่เคยทำ และการกระทำเลวทรามต่ำช้าในครั้งนี้ เหตุใดเด็กเช่นเสิ่นปิงปิงจึงกล้าลงมือ!

 

เสี่ยวซือเป็นของนาง เป็นของที่เสิ่นอู๋เยี่ยมอบให้นาง เป็นเหมือนกับตัวนาง! เป็นสิ่งมีชีวิต มันเจ็บได้ มันมีความรู้สึก

 

และท่านพ่อมอบมันให้กับนาง...

 

สาวใช้เมื่อเห็นเจ้านายของตนเองสลบไปก็คิดที่จะไปฟ้องเผิงมู่เจียผู้เป็นมารดาของเจ้านาย แต่ถูกเสิ่นซีซือคว้าไว้ทั้งสองคน ไม่รอให้ใครได้พูดอะไร ดรุณีน้อยลงมือตบสาวใช้ทั้งสองไม่ยั้งมือ

 

“ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ สารเลว ชั้นต่ำ กระทำได้แม้กระทั่งเดรัจฉาน!”

 

เพี๊ยะ!

 

เลือดสีสดเปื้อนมือเสิ่นซีซือ นางตบสาวใช้เสียจนเลือดกบปาก ฟันของสาวใช้นางหนึ่งกระเด็นหลุดออกมา เสียงกรีดร้องน่าเวทนาโหยหวนทำให้ผู้คนที่อยู่ข้างนอกต้องรีบวิ่งเข้ามาดู

 

เสิ่นซีซือมองสภาพสาวใช้ทั้งสองที่ถูกตบจนหน้าบวม หันไปมองเข่อเจียที่สภาพหนักหนาสาหัสไม่ต่างกัน…

 

แค่นี้มันยังไม่พอ!

 

ร่างเล็กกระชากสาวใช้นางหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง นางตบลงบนใบหน้าอีกฝ่ายซ้ำเสียจนช้ำน่ากลัว

 

“หยุดมือ!”

 

เสียงตวาดเกรี้ยวกราดของเผิงมู่เจียที่เพิ่งมาถึงนั้นไม่ได้ทำให้เสิ่นซีซือหยุดตบสาวใช้ นางตบอีกฝ่ายจนมือของตนเองกลายเป็นสีแดง

 

ร่างกายของนางมันไม่อยากจะหยุด

 

“เสิ่นซีซือ! นังปีศาจ หยุดมือ!” เผิงมู่เจียกรีดร้องด่าทอเมื่อเห็นสภาพของบุตรสาวตนเองที่นอนสลบศีรษะแตกเลือดไหลนองอยู่ตรงพื้น

 

คนอื่นเองก็เพิ่งจะมาถึงเช่นกัน ฟางลี่ผิง ฝูหยวน และจื่ออี๋นั้นกำลังตกใจสุดขีด

 

เสิ่นซีซือเงยหน้าขึ้นมามองเผิงมู่เจีย นัยน์ตานางนั้นเอ่อคลอด้วยน้ำตา ไม่ใช่ความโศกเศร้าแต่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง แววตาเคียดแค้นนั้นทำให้ใครบางคนรู้สึกหนาวเหน็บ ดรุณีน้อยขบเขี้ยวพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ

 

“เจ้าต้องชดใช้!”

 

เผิงมู่เจียชะงัก นางตัวสั่นเมื่อมองเห็นสภาพของแมวและสาวใช้ของเสิ่นซีซือ นี่เป็นฝีมือของบุตรสาวนางงั้นรึ?

 

แย่แล้ว…

 

“แยกตัวพวกนางออกมา!” เผิงมู่เจียสั่งเสียงสั่นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เหล่าบ่าวรับใช้รีบวิ่งเข้าไปดึงคนจากฝั่งเสิ่นปิงปิง ทิ้งให้เสิ่นซีซือยืนหอบหายใจด้วยความโกรธ

 

นางมองไปที่เจ้าแมวน้อยที่นอนหายใจรวยริน

 

แม้ว่านางจะรู้ว่าต้องเกิดเหตุร้ายขึ้น แต่เสี่ยวซือไม่ได้อยู่ในสิ่งที่นางคาดเดาไว้ เป็นนางโง่เขลาเอง

 

นางไม่โทษใคร

 

เสี่ยวซือกำลังจะตาย

 

มันกำลังจะตายจริง ๆ

 

เหตุใด? เหตุใดต้องมาลงกับมันด้วย!

 

ดรุณีน้อยปรี่เข้าไปอุ้มเจ้าแมวให้ซุกอ้อมกอดอุ่น

 

ตัวนางแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ต้องกัดฟันอดทน เพราะถ้านางยังไม่อยากแพ้…

 

ห้ามสติแตกเด็ดขาด

 

บ่าวรับใช้ที่เห็นเหตุการณ์ยกมือขึ้นมาปิดปากตนเองไว้ เห็นท่าทางสะกดกลั้นความเสียใจของเสิ่นซีซือก็รู้สึกสงสาร น้ำตาที่ไหลรินช้า ๆ ไม่ใช่การร้องไห้ฟูมฟายนั้น เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการร่ำไห้คล้ายคนเสียสติเสียอีก

 

“ใครก็ได้…ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้!”

 

น้ำเสียงสั่น ๆ ของเสิ่นซีซือทำให้เหล่าบ่าวรับใช้หลุบตามองพื้น คุณหนูสีี่ี่โดยปกติเป็นคนเคร่งขรึม เป็นครั้งแรกที่ได้ฟังน้ำเสียงที่แตกต่าง ทุกคนก็รับรู้ได้ว่านางไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นได้ตลอดกาล เรื่องนี้คงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเสิ่นซีซือมากทีเดียว

 

คุณหนูสี่ไม่เคยทำร้ายผู้อื่นก่อน มีแต่ผู้อื่นที่คิดจะทำร้ายนาง

 

ความคิดของบ่าวรับใช้หลายคนนั้นเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย...จากการแสดงและความจริงที่เปิดเผยออกมาทีละนิด

 

เผิงมู่เจียที่มีความผิดติดตัวไม่กล้าอยู่ดูต่อ นางรีบพาบุตรสาวกลับเรือน เวลานี้เรียกหมอมาไม่ได้ นางจะต้องดูแลบุตรสาวให้รอดก่อน อย่างไรก็เป็นลูกของนาง!

 

“ซือเอ๋อร์…ซือเอ๋อร์…” ฟางลี่ผิงวิ่งเข้ามาหาเสิ่นซีซือเป็นคนแรก จื่ออี๋ก็รีบวิ่งไปประคองเข่อเจียขึ้นมาเช่นกัน นางได้แต่โทษตัวเอง ...เพราะหากเป็นนางอยู่แทนเข่อเจีย ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้

 

“ท่านแม่ ตามหมอมาให้ข้า! ข้าขอร้องท่าน!” เสิ่นซีซือขอร้องอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงปวดร้าว เงยหน้ามองฟางลี่ผิง ขอร้องอีกฝ่ายหนึ่งครั้ง

 

นางไม่อาจปล่อยให้มันตายไปแบบนี้!

 

เสิ่นซีซือปาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้เป็นความชะล่าใจของนางเอง ยิ่งร้องก็ยิ่งน่าสมเพชไปเปล่า ๆ รู้ทั้งรู้ว่าสักวันเสิ่นปิงปิงจะต้องหาเรื่องอีกรอบ แต่ไม่ได้คิดว่าดรุณีน้อยนางหนึ่งจะกล้าถึงขั้นนี้

 

ไม่มีฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นอยู่ด้วย เหตุใดนางจึงกล้าทำ

 

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

เผิงมู่เจียไม่ได้ยุแยงให้บุตรสาวทำแบบนี้แน่ แล้วมันเป็นเพราะอะไร…

 

เปรี้ยง!

 

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นทำให้ทุกคนสะดุ้ง ฝนที่เริ่มโหมกระหน่ำแรงขึ้น ความรู้สึกที่คล้ายกับถูกจ้องมองทำให้นางขนลุก เสิ่นซีซือเงยหน้าขึ้นมองฟ้า

 

ใคร?

 

ใครกำลังมองอยู่

 

นักเขียนเฮงซวยนั่นน่ะหรือ?

 

“คุณหนู…” ฝูหยวนกำลังตกใจ เมื่อสักครู่เขานั้นกำลังแยกจื่ออี๋ออกจากสาวใช้หน้าจวน ที่มาถึงตรงนี้เพราะได้ยินเสียงกรีดร้อง

 

ฟางลี่ผิงสงสารเสิ่นซีซือแต่ไม่อาจจะช่วยอะไรได้ เพราะว่าวันนี้ไม่ใช่วันธรรมดาทั่วไป โดยปกติแล้วผู้รู้วิชาแพทย์มักจะถูกเรียกเข้าไปในวังหลวงเพื่อรักษาอาการขององค์หญิงเหวินฉิง รวมถึงวันนี้

 

นางกล่าวกับเด็กน้อยเสียงเบา

 

“วันนี้…ที่วังเรียกตัวผู้ที่มีวิชาแพทย์เข้าไปในวังทั้งหมด…”

 

คล้ายกับว่าความหวังอันน้อยนิดดับวูบลง

 

ทำไมต้องวันนี้?

 

เสิ่นซีซือเงยหน้าขึ้นมองฟ้า น้ำตาไหลเปื้อนใบหน้างาม ดวงตาแดงก่ำ นางหลับตาลงเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้น

 

อยากร้องไห้เหลือเกิน

 

ร่างนี้ช่างใจร้ายกับนางนัก นางอยากร้องไห้คร่ำครวญเพื่อปลดปล่อย แต่ไม่อาจจะทำได้…ในหัวนางเอาแต่คิดหาทางออกไม่หยุดหย่อน

 

เสิ่นซีซือสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ พยายามทำให้ตัวเองใจเย็น ครุ่นคิดถึงทางที่จะทำให้เจ้าแมวน้อยรอด

 

นางต้องศึกษาตำราแพทย์ตอนนี้เลยหรือไม่?

 

“คุณหนู…ข้ารู้จักผู้ที่รู้วิชาแพทย์อยู่คนหนึ่งขอรับ” ฝูหยวนพูดแทรกขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

 

ไฟแห่งความหวังถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง

 

เสิ่นซีซืออุ้มเจ้าแมวน้อย เดินมาหาฝูหยวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง แม้ในใจจะร้อนรนแค่ไหนก็ห้ามแสดงออกอย่างน่าสมเพชเด็ดขาด!

 

นางจะไม่ให้นังนักเขียนนั่นได้เห็นอะไรที่มันอยากเห็น

 

“พาข้าไปเดี๋ยวนี้!”

 

เสี่ยวซือต้องรอด…

 

จะชะตาฟ้าดินบ้าบอคอแตกอะไร เสี่ยวซือของนางต้องรอด!

 

 

 

 

***พูดคุย

 

บอกแล้วว่าอย่าให้น้องโกรธ หัวแตกหน้าแหกไม่รู้ตัว

 

#ไรท์ไม่สนับสนุนการใช้ความรุนแรงทุกรูปแบบไม่ว่าจะกับคนหรือสัตว์ นี่เป็นเพียงนิยายเท่านั้นนะ

 

ช่วงนี้ไรท์อาจจะอ่านเมนต์ไม่ครบ ใครอยากแนะนำอะไร มาเม้ามอยในทวิตและเพจได้เสมอเลยน้า

 

***เคลียร์ปมตระกูลเสิ่นจบเมื่อไหร่ ไรท์จะขอลาพักไปปั่นอีบุ๊ค เนื่องจากช่วงที่ผ่านมาไรท์ต้องเฝ้ายาย ทำให้ทำงานช้า ต้องขออภัยด้วยจริงๆน้า

ป.ล. ลงจบจ้ะ ปฏิเสธสนพไปหมดแล้วว 5555 กลัวเขาไม่ให้ลงจบ

คุณอยู่กับไรท์ ไรท์อยู่กับคุณน้าา ฟ้าดินแยกเราเท่าไหร่ไม่ขาด 55555555

 

 

เจอกันวันจันทร์ น้องจะพาแมวไปรักษายังไง จะได้เจอใครหรือเปล่า

 

ขอบคุณค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.698K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #13227 ⓒЯAẕY DO_G (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 09:39
    ว่าไปเสิ่นปิงปิงก็เป็นตัวละครที่น่าสงสารตัวนึง โดนทั้งนักเขียนในเรื่องในเรื่องและนักเขียนของเรื่องเล่นงานย่อยยับ555555555 อย่างว่าแหละเนอะ มันต้องมีตัวร้ายให้นางเอกเหยียบขึ้นมา
    #13,227
    0
  2. #13224 lougyee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 23:45
    สุดดดดดด
    #13,224
    0
  3. #13100 JUNWAN (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 15:44
    ไรท์น่ารักที่สุดเเล้ว
    #13,100
    0
  4. #13045 Hoshizora_chan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 19:34

    ตอนนี้น้ำตาไหลจนพ่อเดินมาทักเลยค่ะ
    #13,045
    0
  5. #12891 $.FABL 0F GIRL.$ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 13:15
    น้ำตาไหลเป็นทางงงง
    #12,891
    0
  6. #12350 nanggatc (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 01:29
    งื้อออน้ำตามาาาา
    #12,350
    0
  7. #11323 Sriploy Ktn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 23:51
    อ่านแล้วตุ้บตั้บในใจไปกับน้องเลย

    ปอลิง แอบเดาผิดนิดหน่อยว่าผมจะหาย แต่ก็ได้เหมือนกันแหละเนาะ เพราะกระชากสะแรงเลย55555555
    #11,323
    0
  8. #11321 Gorrada_M (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 23:38
    รักไรด์อะ อิอิ นางเอกตบสะใจมากค่ะ หวังว่าจะมีฉากนางเอกจิกหัวอิผู้สร้างลงมาตบให้หายแค้นด้วยนะคะ 555 แอบจิตๆๆ 🤣😂
    #11,321
    0
  9. #10804 maewnay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 12:09
    คนตายยังไม่ร้องไห้ขนาดนี้
    แมวโดนทำร้ายบอกเลยน้ำตาอาบแก้ม
    #10,804
    0
  10. #10580 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 14:46
    สงน้องแงวกับคนใช้ แงงงงง
    #10,580
    0
  11. #10572 แมวดื่อ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 23:46
    เอาเล็นจิกหน้ายังไม่หน่ำใจเอามีดเฉือนปลายจมูกกับตัดติ่งหูทิ้งไปเลย!!

    ฮื่อๆเจ้านายอย่าตายนะ (งื่อ~อินจัดต่อทาสแมว)
    #10,572
    0
  12. #10539 jiw2510 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 20:43
    อ่านตอนนี้แล้วจะร้องเลยค่ะ สงสารน้องแมว
    #10,539
    0
  13. #10515 Earn___ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 19:49
    แกรรร ฉันร้องห้ายย สงสารน้อง มันอัดอั้น วร้ากกกกก
    #10,515
    0
  14. #10475 haroopokky (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 18:41
    อยากให้ปิงปิงตายอ่าไม่ก็อยู่ไม่สู้ตายไปเลย
    #10,475
    0
  15. #10307 เมมฟิส (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 14:32
    เกลียดยัยผู้สร้าง

    ไรท์ต้องส่งคนมาปราบยัยโรคจิตด่วน
    #10,307
    0
  16. #10300 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 13:57
    ขอบคุณมากกกค่ะไรท์۔
    #10,300
    0
  17. #10092 FuFar Maxx (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 01:20
    "ลงจบจ้ะ ปฏิเสธสนพ.ไปหมดแล้ว กลัวเขาไม่ให้ลงจนจบ" คารวะพันจอก ไรท์โปรดรับการคำนับของข้าน้อยด้วย
    #10,092
    0
  18. #10051 MisfortunaLittle (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 13:16
    -ผู้สร้างเฮงซวย
    #10,051
    0
  19. #10046 ยลลี่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 12:30

    นักเขียนในเรื่องเป็รมารชัดๆดื่มเลือดมนุษย์

    #10,046
    0
  20. #10028 fallinluvw/bed (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 09:06
    สะใจอิช้อยยิ่งนักเจ้าค่ะ!
    #10,028
    0
  21. #9929 Naruko (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:07
    เราคิดว่า “ผู้สร้างคุณได้ประกาศสงครามกับทาสแมวแล้ว” ค่ะ
    #9,929
    0
  22. #9910 xjkatoo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:39

    สงสารน้องแมว

    #9,910
    0
  23. #9864 justjeen (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 16:14
    เราร้องให้ไปสองครั้งกับ27ตอน!!เราเป็นคนที่อินนิยายแต่ไม่ใช่ทุกเรื่อง!เหตุการณ์บางเรื่องหนักกว่านี้อีกแต่ไม่ร้องเรื่องนี้บรรยายดีบีบอารมมากเหมือนเราอยู่ข้างๆซีซือเลย
    #9,864
    0
  24. #9291 Joob-Thidathip (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 16:19

    อย่าให้เจอคนเขียนนะ
    #9,291
    0
  25. #9054 chanchan123 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 10:41
    ตอนนี้ดราม่ามาก สงสารน้องซือ สงสารแมว สงสารสาวใช้น้อง
    #9,054
    0