西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 23 : บทที่ ๒๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,919 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

 

 

 

นับตั้งแต่วันนั้น เหตุการณ์ในบ้านตระกูลเสิ่นก็สงบลง เสิ่นปิงปิงถูกกักบริเวณ ฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วย และเสิ่นซีซือใช้ชีวิตอย่างสนุกสนาน อยู่กับแมวและครอบครัว

 

เสิ่นซีซือชอบเสี่ยวซือมาก มันเป็นแมวที่ถูกดูแลดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยก็ว่าได้ แม้แต่เสิ่นเซ่าที่มาหานางทุกวันก็ยังน้อยใจที่นางสนใจเจ้าแมวตัวนี้มากกว่า

 

แต่เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เสิ่นเซ่าก็กลายเป็นทาสเจ้าแมวเหมียวไปด้วยอีกคน

 

“เสี่ยวซือ! เสี่ยวซือมานี่เร็ว!” เสียงเรียกหวาน ๆ ของเสิ่นซีซือที่ถูกบีบให้เล็กแหลมกว่าเดิมทำเอาเสิ่นเซ่าหลุดขำ

 

“พี่ชายรองขำอะไร!”

 

“ขำเจ้าเรียกเสี่ยวซือน่ะสิ พูดกับมันเสียงอ่อนเสียงหวานยิ่งกว่าพูดกับท่านพ่อเสียอีก…ความจริงแล้วเจ้าหรือมันกันแน่ที่เป็นเจ้านาย”

 

นั่นสินะ... ทาสแมวต้องรู้ดีอยู่แล้วนี่ว่าใครเป็นเจ้านาย

 

แมวต่างหากที่เป็นเจ้านายของพวกเราเหล่าทาสแมว!

 

เจ้าแมวตัวนั้นมองเสิ่นซีซือด้วยความรำคาญ มันคล้ายกับว่าถอนหายใจแต่ก็ยอมเดินเข้ามาหา เอาตัวถูไถกับขาของเสิ่นซีซือ แต่พอนางจะอุ้มขึ้นมากอดมันกลับยกเท้าหน้าขึ้นมาข่วนจนเป็นรอยแดง

 

นางเห็นสายตาของมัน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกด่า‘น่าสมเพช ข้ายอมสนใจเจ้าเท่านี้ก็ดีมากแล้ว ยังจะคิดแตะต้องข้าอีก!’

 

เสิ่นซีซือใช้เวลาอยู่กับแมวของตนเองมากเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม แม้กระทั่งยิงธนู นางยังรีบยิงรีบกลับมาหาแมว เสิ่นอู๋เยี่ยจึงเตือนนางโดยการไม่คุยด้วยหนึ่งวันเต็ม!

 

เป็นเรื่องที่โหดร้ายมากเลยทีเดียว นางถึงกับหลั่งน้ำตาตอนที่กำลังจะนอนหลับ เสิ่นอู๋เยี่ยที่ใจแข็งดั่งหินผาแต่กับบุตรสาวก็ไม่อาจทนไหว สุดท้ายก็ต้องเข้ามากล่าวปลอบ ให้นางนอนกอดซุกแผงอกแข็งแกร่งของ‘ท่านพ่อผู้เก่งกาจและหล่อเหลา’ อย่างที่นางชอบพูดอีกทั้งคืน

 

เสิ่นอู๋เยี่ยบอกว่าไม่ชอบให้นางเสียน้ำตา…และสิ่งที่กลัวที่สุดคือนางต้องบาดเจ็บ

 

ในน้ำตาและเลือดหนึ่งหยดของนางนั้น มีเลือดของบิดาและมารดาอยู่ หากนางรู้สึกเจ็บปวดและเศร้าใจ ทั้งเสิ่นอู๋เยี่ยและมารดาของนางก็ต้องเจ็บปวดด้วย

 

นางยิ้มกว้าง จากนั้นบอกบิดาว่า นางก็รักเสี่ยวซือเหมือนที่บิดารักนาง

 

เสิ่นอู๋เยี่ยหัวเราะ จากนั้นก็ปล่อยให้นางนอนหลับฝันดี

 

เสิ่นซีซือรักเจ้าเสี่ยวซือมาก พักหลังมาอาภรณ์ของนางยังมีขนแมวติดอยู่ด้วย บางครั้งก็ถูกข่วนที่แขนจนเป็นรอยแดง เสิ่นอู๋เยี่ยที่โมโหจนหน้ามืดไม่สามารถทำร้ายแมวตัวนี้ได้ ได้แต่ถอนหายใจใส่บุตรสาวตนเอง

 

ส่วนเสิ่นซีซือนั้น…ไม่โกรธนายท่านเลย นายท่านที่ว่าน่ะหมายถึงแมว

 

“เจ้าติดมันมากเกินไปแล้ว สนใจพี่ชายอย่างข้าหน่อยสิ!” เสิ่นเซ่าพูด ตั้งแต่วันนั้นที่เสิ่นซีซือทะเลาะกับฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น คล้ายว่านางจะชอบเมินเขากับพี่ใหญ่บ่อย ๆ

 

เสิ่นเซ่าเองก็รู้สึกแย่ที่วันนั้นไม่สามารถช่วยเสิ่นซีซือได้

 

น้องสาวของเขาตอนนี้เป็นดรุณีน้อยน่ารัก นางไม่สมควรต้องพบเจอความอยุติธรรมของท่านย่า…เขาจะปกป้องนางอย่างไรดีนะ!

 

“ข้าขอโทษนะ”

 

“ขอโทษอะไรกันเจ้าคะ” เสิ่นซีซือที่กำลังเล่นกับเสี่ยวซือหันมามองด้วยความงุนงง

 

“หากพี่ชายโตขึ้นมากกว่านี้ พี่ชายจะปกป้องเจ้าเอง!”

 

คำพูดอบอุ่นของเด็กอายุสิบเอ็ดขวบทำให้เสิ่นซีซือแย้มยิ้มออกมา นางพยักหน้ารับ ขอให้เสิ่นเซ่าทำอย่างที่เขาพูดจริง ๆ

 

ถึงนางจะไม่ได้หวังพึ่งผู้อื่นมากมาย แต่การมีคนปกป้องก็ดีเหมือนกัน

 

อีกไม่นานนางจะอายุครบสิบขวบปีและสามารถเข้าสำนักศึกษาได้แล้ว เสิ่นเซ่าตอนนี้ก็ยังไม่ปิดภาคเรียน เขายังคงเข้าไปที่สำนักศึกษาบ่อย ๆ วันไหนเป็นวันหยุดก็มาหานาง

 

แต่วันเกิดของเสิ่นอู๋เยี่ยในอีกสองเดือนนี่สิ… หลังจากวันเกิดเสิ่นอู๋เยี่ยประมาณสองวันก็เป็นวันเกิดนาง และนับหลังจากนั้นไปอีกก็ใกล้ถึงเวลาที่จะเข้าสำนักศึกษา!

 

นางอยากให้ถึงวันนั้นไว ๆ หากได้ออกไปสำนักศึกษา ตอนกลับนางสามารถไปที่ตลาดเมื่อหาซื้อทาสชาวซีหูได้ แต่คงต้องบอกเสิ่นอู๋เยี่ยให้ทราบก่อน

 

อ้างอะไรดีนะ…

 

 

 

 

 

จดหมายจากเจียวเหมยเหมย คุณหนูสามบ้านสายรองของตระกูลเจียวมาถึงเสิ่นซีซือหลังจากวันที่พบกับเจียวเหยียนเหวินประมาณหนึ่งเดือน

 

“ท่านพ่อ…ข้าอยากออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ”

 

“…” เสิ่นอู๋เยี่ยที่เพิ่งจะมาถึงเรือนมองดรุณีน้อยด้วยแววตาสงสัย เสิ่นซีซือไม่รอช้ารีบบอกเล่าปั้นเรื่องโกหกครึ่งหนึ่งให้เขาฟังทันที

 

“อย่างที่ข้าเคยกล่าวกับท่านพ่อไปแล้ว...ตอนที่อยู่จวนสกุลติงข้ามีโอกาสได้ติดต่อกับพี่น้องตระกูลเจียวเจ้าค่ะ ข้าสนิทกับพี่เหมยเหมยที่สุด อ่า…ข้าหมายถึง ครั้งนี้เจียวเหมยเหมย คุณหนูสามแห่งตระกูลเจียวชวนข้าไปชมร้านค้าเครื่องประดับและผ้าไหม…ข้าไปได้หรือไม่เจ้าคะ?”

 

นางพยายามจะเอ่ยบอกเขาว่าคนที่นางสนิทและคนที่ชักชวนนางเป็นสตรี ท่านพ่ออย่าได้ทำตัวเป็นบิดาขี้หวงไปเลย

 

เสิ่นอู๋เยี่ยถาม“ไปอย่างไร?”

 

“ตระกูลเจียวจะส่งคนมารับเจ้าค่ะ”

 

“เช่นนั้นพาเสิ่นเซ่าไปด้วย”

 

“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ พี่ชายรองต้องไปที่สำนักศึกษา กว่าจะกลับก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยเองก็มีงานที่ต้องทำ พักนี้เขามักจะไปตรวจตรารอบเมืองเสมอ การปล่อยบุตรสาวไปคนเดียวเป็นเรื่องที่ไม่อาจจะวางใจได้ จึงนึกถึงทหารคนสนิทขึ้นมา

 

“เช่นนั้นไปกับฝูหยวน”

 

“ฝูหยวน…ทหารของท่านพ่อหรือเจ้าคะ?”

 

“อืม” เสิ่นอู๋เยี่ยตอบเสียงนิ่ง“ให้เขาคุ้มครองเจ้า”

 

เสิ่นซีซือพยักหน้าและเข้าใจเสิ่นอู๋เยี่ย การออกไปข้างนอกมีคนคุ้มครองก็ยังดี อีกทั้งในครั้งนี้นางจะพาจื่ออี๋ไปด้วย ส่วนเข่อเจียให้อยู่ดูแลเสี่ยวซืออยู่ที่เรือน

 

นางแอบรับรู้มาบ้างว่าทหารของเสิ่นอู๋เยี่ยก็คือทหารของเขา ขึ้นตรงแก่เขาเท่านั้น อีกทั้งหน่วยพยัคฆ์นั้นเป็นทหารที่เสิ่นอู๋เยี่ยสามารถเรียกใช้เมื่อใดก็ได้ที่เขาต้องการ

 

บิดาของนางในตอนนี้มีอำนาจมากพอสมควร แต่ไม่เท่ากับหกปีให้หลังอย่างแน่นอน ในนิยายเขียนไว้ว่าตั้งแต่องค์หญิงเหวินฉิง พระเชษฐภคินีของฮ่องเต้แห่งแคว้นเป่ยเหลียงสิ้นพระชนม์ ขั้วอำนาจอื่นก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

 

เสิ่นอู๋เยี่ยในตอนนี้ยังไม่กลายเป็นกบฏ นางภาวนาให้ในจิตใจของเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ใช่คนเหี้ยมโหดขนาดนั้น ในอนาคตเขาอาจจะสังหารคนของนางเอกในเรื่อง เหตุการณ์นี้นางควรจะรีบหาทางยับยั้ง แต่มันค่อนข้างยาก

 

ในนิยายนั้น กว่าคนผู้นั้นของนางเอกจะตายคือสองปีก่อนที่จะถึงช่วงงานสานสัมพันธ์ของทั้งสามแคว้น ซึ่งยังไม่ใช่เร็ว ๆ นี้

 

“ท่านพ่อ” เสิ่นซีซือเรียกเสิ่นอู๋เยี่ยเสียงใส

 

บิดาของนางตอบรับในลำคอ หันมาจ้องมองบุตรสาวที่กำลังนอนเหม่อลอยคิดเรื่องต่าง ๆ ก็คิดตามไปด้วย

 

เด็กอย่างนางมีเรื่องอะไรให้คิดกัน

 

“วันเกิดของข้า…ข้าอยากไปเดินตลาดกับท่านพ่อดูสักครั้งเจ้าค่ะ”

 

น้ำเสียงของนางคล้ายกับกำลังเพ้อฝัน เสิ่นอู๋เยี่ยหัวเราะเสียงแผ่วเบา ก้มลงจุมพิตหน้าผากบุตรสาว เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

 

“แน่นอน”

 

“สัญญานะเจ้าคะ”

 

“สัญญา”

 

“ด้วยเกียรติของท่านแม่ทัพเลยนะเจ้าคะ!”

 

แววตาเปล่งประกายแพรวระยับของเสิ่นซีซือช่างทำให้คนใจอ่อนจริง ๆ

 

“ด้วยเกียรติของบิดาของเจ้า”

 

“จริง ๆ มีอีกหลายที่ที่ข้าต้องการไปกับท่านพ่อ ตอนนี้ข้ายังไม่แข็งแกร่งพอ ไม่อาจจะปกป้องท่านพ่อได้ เพราะฉะนั้นปีนี้ไปตลาด…ปีหน้าไปที่อื่น ข้าจะเรียนวรยุทธ์เจ้าค่ะ หากท่านพ่อมีอันตราย ข้าจะปกป้องท่าน!”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยย่อมรู้ความคิดของเสิ่นซีซือ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด เขารู้ว่านางอยากเรียนวรยุทธ์ ส่วนเรื่องปกป้องอะไรนั่นจะเป็นแค่คำลวงก็ไม่ได้สนใจ

 

อย่างไรนางก็คงจะเลือกเส้นทางการเรียนสายบู๊แล้ว แม้จะเป็นเส้นทางที่จะทำให้นางแต่งออกไปบ้านอื่นยากเย็นก็ตาม

 

ได้แต่หวังว่าบุตรสาวจะไม่เสียใจภายหลัง

 

เสิ่นซีซือพูดต่อไปอีกสักพัก นางซักถามเกี่ยวกับเขตชายแดนที่เสิ่นอู๋เยี่ยเคยไป สถานที่งดงามหลายอย่าง กล่าวออกมาอีกหลายคำว่าจะต้องไปกับเสิ่นอู๋เยี่ยให้ได้

 

แม้ว่าจะพูดไปเรื่อยเปื่อย แต่หารู้ไม่ บิดาของนางจดจำทุกที่ที่นางกล่าวว่า‘อยากไปสักครั้ง’

 

เมื่อพูดคุยกันจนถึงเวลาแล้ว ท้องฟ้าคล้ายกำลังร้องเตือน สายฝนสาดซัดกระหน่ำลงมา บิดาและบุตรสาวจึงรับรู้ได้ว่าควรจะเข้านอน

 

ก่อนจะนอน เสิ่นซีซือคิดทบทวนเรื่องราวเล็กน้อย

 

อีกสามวันเจียวเหมยเหมยกับเจียวเหยียนเหวินจะมารับนางไป นางจึงรีบนอนหลับในอ้อมแขนของเสิ่นอู๋เยี่ย

 

หากนางอายุครบสิบปีก็ควรแยกห้องนอนได้แล้ว

 

คิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกเศร้าหมองอย่างประหลาด ในใจคล้ายกับว่ากำลังเสียดายอย่างสุดแสน นางขยับเข้าไปกอดบิดาแน่นยิ่งกว่าเดิม

 

 

 

 

 

ในค่ำคืนเดียวกันนั้น ในเมืองหลวงแคว้นเป่ยเหลียงมีฝนตกหนัก ไม่เว้นแม้แต่วังของโอรสสวรรค์ เพราะว่าอากาศเย็นสบายทำให้ฮ่องเต้ที่เคยดูน่าหวั่นเกรงกำลังหลับอยู่บนตักของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘พี่สาว’ แท้ ๆ

 

ฮ่องเต้จ้าวหลี่คัง โอรสสวรรค์ผู้น่าเกรงกลัว แต่แท้จริงนั้นเป็นเพียงหุ่นเชิดของใครบางคน

 

“พี่หญิง อากาศหนาวเหลือเกิน ท่านจะป่วยหรือไม่” เสียงของจ้าวหลี่คังนั้นค่อนข้างแหบแห้ง คล้ายกับคนที่กำลังหวาดกลัวบางสิ่งอยู่

 

บางสิ่งที่เขากลัวคือความตายของคนตรงหน้า

 

“ฝ่าบาท หม่อมฉันอยู่กับฝ่าบาท จะป่วยได้อย่างไร” องค์หญิงเหวินฉิงหรือจ้าวอวี้เหลียน แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แต่เพราะร่างกายของนางดูทรุดโทรม จึงคล้ายกับ ‘ใกล้ตาย’ เสียมากกว่า

 

พวกนางใกล้จะหมดลมแล้ว..ส่วนเด็กคนนั้น ยากนักที่จะขโมยตัวนางมาโดยที่ไม่ให้ผู้อื่นรู้ พี่หญิง ข้าจะรักษาชีวิตท่านไว้ได้อย่างไร...”

 

“ฝ่าบาท เกิดแก่เจ็บตายล้วนเป็นเรื่องธรรมดา”

 

จ้าวหลี่คังแม้จะรู้สึกไม่ยอม แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงไม่อาจจะอ้าปากตอบพี่สาวของตนเองได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นเช่นนี้มาตลอด พี่สาวคือสตรีที่เก่งกาจ ชี้นำทางที่ทำให้เขาได้ขึ้นครองราชย์บัลลังก์ วางหมากได้ร้ายกาจ แม้ฝั่งของหลีอ๋องที่มีเฉิงอ๋อง...รวมถึงอัครเสนาบดีหลิวก็ยังไม่สามารถทำให้ราชบัลลังก์เขาสั่นคลอนได้

 

เป็นความดีขององค์หญิงเหวินฉิง – จ้าวอวี้เหลียน

 

“ฝ่าบาท…หม่อมฉันต้องการส่งแม่ทัพเสิ่นไปตรวจตราดูทางฝั่งเหนือเสียหน่อย”

 

“ได้”

 

จ้าวหลี่คังตอบกลับอย่างล่องลอย จากนั้นหลับตาลง ในใจยึดมั่นแต่คำพูดของนาง ความอบอุ่นและพลังขุมหนึ่งที่แล่นไปทั่วกายเมื่อได้เข้าใกล้นางเป็นของจริงอย่างแน่นอน

 

สิ่งหนึ่งที่เสิ่นซีซืออาจจะไม่มีวันรู้คือ…ไม่ว่านางจะพยายามเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้ตระกูลเสิ่นมากแค่ไหน ผู้ที่จ้องมองนางอยู่นั้นไม่มีทางปล่อยไปโดยง่าย

 

หากจะถามหาความยุติธรรม มันไม่มีอยู่แล้ว

 

โลกนี้ก็แค่โลกใบหนึ่งจากหลายโลกที่‘นาง’ สร้างขึ้นมา และการมองพวกมดปลวกทำลายเรื่องราวที่แสนงดงามนั้น ผู้สร้างเจ็บปวดเหลือเกิน

 

เจ็บปวดเสียจนกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว

 

สนุกจริง ๆ

 

นัยน์ตาขององค์หญิงเหวินฉิงสว่างวาบ มือของนางกำหมัดแน่น เส้นโชคชะตาที่กำลังพยายามผันเปลี่ยนถูกนางดึงสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง

 

หากทุกอย่างง่ายดาย มันก็ไม่สนุกสิ!

 

‘นาง’ ไม่ได้พบเรื่องสนุกเช่นนี้มานานมากแล้ว

 

อยากสนุกมากกว่านี้

 

มากกว่านี้!

 

จนกระทั่งมือเล็ก ๆ ขององค์หญิงเหวินฉิงหยุด จุดจบของโชคชะตาก็กลับมาอยู่ที่เดิม

 

‘เสิ่นซีซือ ตาย’

 

 

 

 

 

 

 

***พูดคุย เม้ามอยเนื้อเรื่อง

 

#นี่ไม่ใช่นิยายผี 5555555555

 

 

หลายคนน่าจะเคยสัมผัสกับการ บี้มด ตบยุง กันมาแล้วเนอะ นั่นแหละค่ะความรู้สึกที่ท่านผู้สร้างมี นางไม่ธรรมดาเด้อ หมายถึงความประสาทแดกของนางไม่ธรรมดา 55555555555555555555

 

เอาจริง ๆ อ่านกันมาขนาดนี้น่าจะรู้ว่านางเอกเราโคตรจะเทพ (และจะเทพขึ้นอีก) เป็นความตั้งใจของไรท์ล้วน ๆ อ่านไปบางทีทุกคนอาจจะแบบ เห้ย มันซูมากกก

 

แต่ทุกคนเห็นศัตรูของน้องไหมคะ

 

555555555555555 (หัวเราะด้วยน้ำเสียงแบบไหน จินตนาการดู)

 

ที่บอกว่าชีวิตน้องไปเรื่อย ๆ ไรท์พูดจริงนะ ไปเรื่อยจริง ๆ แต่ไปเรื่อยบนถนนลูกรังที่โรยด้วยเศษแก้วอาบยาพิษอีกที เพราะงั้นไม่อยากให้ทุกคนเครียดกันน้า (แหม ช่างกล้าที่จะพูด ดูพล็อตด้วย!!!! นางเอกเหมือนยืนงงในดงปิรันย่า)

 

เพราะงั้นนักอ่านที่รักช่วยส่งกำลังใจให้น้องซือเยอะๆเลยนะคะ (เผื่อๆมาให้ไรท์บ้างก็ได้ อิอิ)

 

สารภาพว่าค่อนข้างเครียดตอนเขียน หลายๆฉากไรท์แก้หลายรอบมากเพราะอยากให้ทุกคนอ่านแล้วสนุก และเรื่องนี้มีคนอ่านเยอะมาก (จนแอบงง555555) แต่ก็ขอบคุณเด้อที่หลงมาอ่านหรือตั้งใจ 5555555555555555 

 

ไรท์เห็นหลายๆคนชมเรื่องการเขียน (เขิน) ชมเนื้อเรื่อง ไรท์รู้สึกดีมาก เห็นหลายคนเดาเนื้อเรื่อง ถูกส่วนหนึ่ง ถูกบ้างไม่ถูกบ้างยิ่งรู้สึกสนุก เหมือนกำลังเดินทางไปด้วยกัน ขอบคุณน้าาา

 

หวังว่าจะชอบลูกอมรสมะระกันนะจ๊ะ

 

ยิ่งอ่านยิ่งสงสัยอะดิ อยากรู้ตอนจบกันแล้วอะดิ ท่านพ่อจะฆ่าน้องเหมือนเส้นเรื่องเดิมไหมอะดิ

 

บอกแค่ว่า

 

"โปรดติดตามตอนต่อไป"

 

 

***มีคนบอกว่าให้ลองตั้งแท็กนิยายไว้เม้ามอยในทวิตเตอร์ ไรท์ก็คิดไม่ออก ชื่อเรื่องเราก็ยาวไป เอาอะไรดีน้อออ ลองเสนอกันมาได้น้า


แต่ไรท์แอบส่อง #ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย อยู่ตลอดนะ คิคิ



ใครงงไปอ่านตอนที่ 13 ใหม่อีกรอบดูค่ะ ช่วงท้ายๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.919K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #13435 426777b (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 20:39
    เหนือสิ่งอื่นใดไรท์เหนือกว่า!🤭
    #13,435
    0
  2. #13434 426777b (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 20:36
    อีนักเขียนนิสัยแบบนี้อีกแล้ว ที่บอกน้องในตอนแรกคือประชดหรอนี่55555ตอแหลเก่งจังถ้าทะลุมิติได้นะจะไปฆ่านางนักเขียนคนแรกกับนางแม่ย่าและยัยปิงปิงเลย
    #13,434
    0
  3. #12724 Aeypanrada9464 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 01:30
    พี่สาวฮ่องเต้ คือ คนที่เขียนนิยายในเวบนั้นใช่ไหม ?? และต้องจิตด้วยใช่ป่ะ ถึงทำอะไรแบบนี้
    #12,724
    0
  4. #11833 alisa1005 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 09:51
    พี่หญิงของฮ่องเต้คือนักเขียนใช้มั๊ย นักเขียนแน่ๆ
    #11,833
    0
  5. #11344 Pimmy27pb (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 21:13
    ตามหาบ้านไรท์ให้เจอก็จบค่ะ ผู้สร้างก็คือไรท์นี่แหละ เอาไม้ไปตีมือ ฮ่ะฮ่าาาาาาาาาาาาาส!!!
    #11,344
    0
  6. #11190 mrkomkai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 21:55

    เอ่อ อ่านดูแล้ว เป็นห่วงน้อง..


    ไรท์ครับ ไรท์เก่งพอจะรับมือพวกผู้สร้างได้ไหมครับ ..


    ไรท์ต้องหาฟาร์มเวลก่อนไหม เผื่อจะได้รับมือผู้สร้างเวลาพวกนั้นจะรังแกน้อง


    ^___^

    #11,190
    0
  7. #11024 TukTIkinlove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 02:06
    ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมกับนิยายนานล่ะทั้งตื่นเต้นทั้งลุ้นว่ามันจะไปทิศทางไหน

    สองคนล่ะน่ะที่น่าสงสัยองค์หญิงกับสาวใช้ของปิงปิงเป็นใครแน่
    #11,024
    0
  8. #10972 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 23:16
    กะแล้วเชียวฟิลเทพผู้สร้าง
    #10,972
    0
  9. #10558 111555999888Jo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 10:02
    เมื่อรัยน้องจ่ะเทพมีสัตว์เทพๆมาไว้เป็นเพื่อนคู่หู
    #10,558
    0
  10. #10550 C.BenChin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 13:52
    สนุก ไรท์เก่งมากปูเรื่องคัวละคร ดำเนินเรื่องส่งอารมณ์ดีมาก...อันนี้ไม่รู้เพราะเราชอบอินกับนิยายที่อ่านด้วยหรือเปล่านะยิ่งรู้สึกอ่านแล้วยิ่งมันมาก
    สู้ๆนะคะติดตามเลยค่า
    #10,550
    0
  11. #10535 Akiiro (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 07:18

    ทำไมทำอย่างนี้
    #10,535
    0
  12. #10499 veraya2099 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 01:29
    โรคจิต
    #10,499
    0
  13. #10288 เมมฟิส (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 13:25
    ไรท์อย่าใจร้ายกับซือซือน๊า
    #10,288
    0
  14. #10124 แม่มดกระหายเลือด (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 15:00

    น่าหงุดหงิดการกำหนดชะตาจองผู้สร้างจัง แต่ถ้าอยากให้น้องตายขนาดนั้น...ในเมื่อนี่เป็นโลกแฟนซีก็ขอเปิดสกิลคืนชีพไม่ก็กลายเป็นมารเอาให้ไร้ชีวิตแต่ยังคงอยู่ได้จริงๆ

    #10,124
    0
  15. #9926 Naruko (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:31
    บางทีก็รู้สึกว่า ถ้าผู้สร้างในเรื่องจะเอาแต่ใจขนาดนี้ โดนทัณฑ์สวรรค์ไปเกิดชดใช้กรรมบ้างดีไหม
    #9,926
    0
  16. วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 01:09
    ขอโทษที่ยังไม่เข้าใจอะไรเลยค่ะ 5555555 อ่านแบบวิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ ได้แต่หวังว่าน้องกับป๊ะป๋าจะมีรอยยิ้มเยอะๆ
    #9,886
    0
  17. #9559 ClouddS (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 15:37
    ฉันรู้แล้วว่าต้องใครคือต้นเหตุ! //ชี้หน้า
    (นิยายที่ไรท์((ในนิยาย))เขียนมันกลวงจริงๆด้วย) #สรุปใครพระเอก แฮะๆ
    #9,559
    0
  18. #9324 Maichan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 20:29
    องค์หญิงนี้ เป็นโรคจิต ซึ่งคนเขียน (ในนิยาย) เป็นโรคจิตด้วย

    น่าจะเป็นแบบนี้อะ แบบประมาณว่า คนเขียนเอาความโรคจิตของตัวเอง และความอยากเก่งไปใส่ในตัวละครนี้หมด
    ให้ครอบครัว ซือซือ เป็นฝ่ายร้าย

    และเขียนนิยายแบบมั่วๆ เขียนยังไงก็ได้ให้นางเอกเทพทรู และนางร้ายตาย
    ...
    อะไรประมาณนี้ไหมเนี่ย
    #9,324
    0
  19. #9317 ไอริสึกะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 17:34
    ไรท์ทำร้ายมาก อ่านๆไปก็เริ่มรู้สึกว่าเข้าใจเนื้อเรื่องแล้ว แต่พออ่านตอนใหม่ก็ทำให้ต้องมาทำความเข้าใจใหม่อีกรอบ วนไปทุกตอนๆ กว่าจะจบนี่คงต้องพบหมอแล้วมั้ย55555
    #9,317
    0
  20. #9297 Pannmak (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 19:44

    เหนือผู้สร้าง คือไนท์ใช่มะ

    #9,297
    0
  21. #9065 wannarat rattana (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 20:51
    เหมือนโรคจิตอ่ะ อ่านไปปวดหมองตึบๆ
    #9,065
    0
  22. #9049 Night9445 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 23:25
    เรามีความรู้สึกว่าถ้าอ่านจนจบเราอาจจะได้ไปพบจิตแพทย์555
    #9,049
    0
  23. #8989 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 18:22
    น่ารังเกียจ ปยอ.มาก สนุกอะไรของหล่อนวะ โรคจิตหรอ หมั่นไส้นังนี่พอๆกับท่านผู้สร้างเเละนักเขียนบัดซบ(หมายถึงในนิยายนะ เรารักไรท์เรื่องนี้มาก เธอตลกเกิ๊น555)
    #8,989
    0
  24. #8831 wawa24 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:41
    มันเป็นไผ!!!!
    #8,831
    0
  25. #8322 ท้องฟ้าสีทอง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 23:36
    ทำยังไงดีอดคิดบาปกับท่านพ่อไม่ได้จริงๆ
    #8,322
    0