西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 22 : บทที่ ๒๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59,961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,773 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

เปิดตัวน้องแมว

ไรท์มันเป็นพวกงดอัพที่แปลว่าทำได้อยู่

(อยากอัพต้องได้อัพ!)

 

 

 

 

เมื่อเสิ่นอู๋เยี่ยกลับมาถึงจวน เขามาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งตัว เรื่องนี้ทำให้เสิ่นซีซือตกใจเป็นอย่างมาก เพราะมันคือสิ่งมีชีวิตอ้วนกลมน่ารักที่นางเชื่อว่าใครหลายคนได้เห็นมันก็อาจจะเผลอหลงรัก

 

บริติช ช็อตแฮร์!

 

มันเป็นแมว! อีกทั้งยังเป็นแมวขนสีขาวตาสีเขียวด้วย!

 

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อให้ข้าหรือเจ้าคะ!”

 

“อืม”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยตอบ มองบุตรสาวที่โอบอุ้มแมวไว้ในอ้อมกอดก็อุ่นใจ อย่างน้อยนางก็ชอบมัน เขาเพียงเดินผ่านแผงขายสัตว์ของพวกเฉิงฮั่น เห็นว่าแมวตัวนี้คล้ายกับนางจึงได้ซื้อมันมา

 

ดูไปดูมามันคล้ายกับเสิ่นซีซือมากจริง ๆ ทั้งรูปลักษณ์และนิสัย มันเงียบเป็นบางครั้ง ออดอ้อนเป็นบางคราว ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกหลงรัก

 

เสิ่นซีซือดีใจจริง ๆ เพราะแมวเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักมากสำหรับนาง แม้ในโลกก่อนนางแค่เลี้ยงตัวเองก็ลำบากมากพอแล้ว มาอยู่ที่นี่สามารถเลี้ยงสัตว์ได้ ช่างเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายจริง ๆ!

 

“ท่านพ่อ” เสิ่นซีซือหันไปอ้อนเสิ่นอู๋เยี่ย แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายกำลังมองข้อเท้าของตนเองอยู่

 

“เหตุใดจึงมีแผล?”

 

“ข้าซุ่มซ่ามเองเจ้าค่ะ”

 

นางรู้ว่าเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ใช่คนโง่ อย่างไรเขาก็ต้องสืบหาความจริงอยู่แล้ว

 

นางต้องแสร้งทำเป็นว่าอดทนอดกลั้น ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างบิดาและฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นย่ำแย่…เป็นดรุณีน้อยที่น่าสงสาร!

 

มารดาอย่างไรก็คือมารดามิใช่หรือ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเป็นคนที่คลอดเสิ่นอู๋เยี่ยออกมา หากเรื่องแค่นี้สามารถใช้จัดการฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นได้จริง ชีวิตนางคงไม่ลำบากขนาดนี้

 

ถ้าเสิ่นอู๋เยี่ยลงมือสังหารฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น บิดาของนางจะกลายเป็นพวกเนรคุณ เป็นเดรัจฉานในสายตาผู้อื่น

 

แม้ต้องการจะให้กำจัดฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมากแค่ไหน แต่ความตายไม่ใช่ทางออกของทุกอย่าง และเรื่องแค่นี้ยังไม่น้ำหนักพอ

 

จริง ๆ นางเองก็โกรธมากที่เสิ่นปิงปิงทำให้นางมีแผล แต่ถ้ายังตอบโต้กันไปมาเล็กน้อยแบบนี้ ชาตินี้มันจะไม่มีวันจบ

 

นางต้องรอให้เสิ่นปิงปิงลงมือหนักที่สุด ไม่ต้องหาเรื่องใส่ร้าย คนอย่างเสิ่นปิงปิงยังไงก็ต้องหาทางทำเรื่องโง่ ๆ อยู่แล้ว

 

เสิ่นซีซือทำท่าเหมือนไม่อยากตอบความจริง เสิ่นอู๋เยี่ยหรี่ตามองแต่ไม่ได้คาดคั้นจากนางต่อ ในเมื่อนางไม่บอกเขาก็จะไม่ถามซ้ำอีก เรื่องในจวนนี้หากอยากรู้ก็ใช่ว่าจะหาทางรู้ไม่ได้

 

บรรยากาศเงียบลงเมื่อทั้งสองคนไม่พูดอะไร เสิ่นซีซือเองก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะบิดามองนางด้วยสายตาจับผิด

 

นางทำอะไรผิด เรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นมันไม่น่าพูดจริง ๆ นี่นา!

 

นางไม่ได้มาอยู่ในร่างนี้เพื่อแก้แค้นอยู่แล้ว ผู้อื่นไม่ทำร้ายนางก่อน นางก็ไม่หาเรื่องให้อีกฝ่ายต้องรับโทษ

 

ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่หวังดีน่ะหรือ?

 

นางตอบในใจตัวเองว่าใช่

 

ความเฉลียวฉลาดที่ไม่เด็ดขาดแบบนี้มันช่างน่ารำคาญก็จริง แต่มนุษย์ที่ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับความแค้นและความเกลียดชังจะหาความสุขได้อย่างไร

 

ผู้ที่จมอยู่กับความแค้นครึ่งหนึ่ง ก็เหมือนกับคนที่มีความโกรธอยู่ตลอดเวลา

 

 

คนที่โกรธมักจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปครึ่งหนึ่ง

 

เสียงของเสิ่นอู๋เยี่ยทำลายห้วงความคิดของนางอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม

 

“วันนี้ใครมาพบเจ้า”

 

“เจ้าคะ?”

 

“ใคร”

 

น้ำเสียงเย็นชาของเสิ่นอู๋เยี่ยทำให้เสิ่นซีซือหนาวเหน็บ นางกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง จากนั้นนึกถึงข้อแก้ตัว

 

ถ้าโกหกไปต้องโดนจับได้แน่

 

บอกความจริงไป บิดาจะโกรธหรือ? การพบบุรุษ ถ้าไม่ได้อยู่กันสองต่อสองก็ไม่ผิดนี่นา อีกอย่างนางก็ไม่ได้พามาคุยที่เรือนเสียหน่อย!

 

“พี่…พี่ชาย…พี่ชายเจ้าค่ะ!”

 

ใช่ ๆ เจียวเหยียนเหวินเป็นพี่ชาย!

 

นางไม่ได้โกหก ไม่ว่าจะทางความคิดหรือที่แสดงออก เจียวเหยียนเหวินเป็นเหมือนพี่ชายจริง ๆ

 

“เจ้าไปรู้จักคุณชายตระกูลเจียวได้อย่างไร” เสิ่นอู๋เยี่ยยังซักถามไม่เลิก แม้จะถามด้วยน้ำเสียงธรรมดา แต่นางรู้สึกได้ถึงความกดดันและไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

 

“ก็ที่…ที่จวนสกุลติงเจ้าค่ะ” นางตอบความจริงไป

 

เสิ่นอู๋เยี่ยนึกถึงเรื่องที่ชนบทขึ้นได้ก็ใบหน้ามืดครึ้มลงหลายส่วน ที่แท้ตอนที่เขาไม่อยู่ ดรุณีน้อยก็มี‘สหาย’ และ‘พี่ชาย’ เพิ่มขึ้นเสียแล้ว

 

จะมีก็มีไปเถอะ แต่นอกเหนือกว่านั้นเขาไม่มีทางอนุญาต

 

หากจะรั้งตัวนางไว้อีกสิบปี มีผู้ใดกล้าขัดขวาง

 

เขาไม่อนุญาตให้นางแต่งกับผู้ใด บุรุษจะดีจะชั่ว รู้ได้อย่างไรว่าจะปกป้องนางจากโลกอันโหดเหี้ยมนี้ได้!

 

เสิ่นซีซือเห็นใบหน้าโกรธขึงของเสิ่นอู๋เยี่ยก็หัวเราะแห้งในใจ

 

นี่มัน…ลางบอกเหตุของการขึ้นคานชัด ๆ

 

นางไม่รีบอยู่แล้วเรื่องการมีสามี ถึงในโลกนี้จะแต่งกันออกไปตั้งแต่อายุสิบห้าก็เถอะ อีกอย่างนางเองไม่ได้ต้องการความรักเชิงชู้สาวในชีวิต…ไม่มีก็ไม่เห็นตาย

 

อยู่กับครอบครัวตลอดไปได้ก็คงดี

 

แต่เพราะว่าโลกความจริงไม่ใช่แบบนั้น เสิ่นซินกับเสิ่นเซ่าสักวันก็ต้องแต่งสตรีเข้ามาในบ้าน ส่วนนางก็จะกลายเป็นส่วนเกิน เป็นหญิงเทื้อคาเรือนตระกูลเสิ่น ฟังดูน่าภูมิใจสุด ๆ ไปเลย!

 

“เจ้าชอบคุณชายตระกูลเจียวหรือไม่?”

 

เสิ่นซีซือเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำถาม เสิ่นอู๋เยี่ยถึงกับถามคำถามแบบนี้แล้วรึ นางเพิ่งจะเก้าขวบ เขากังวลอะไรขนาดนี้เชียว!

 

อ่า…หากมองตามเหตุผลในโลกนี้ก็พอจะเข้าใจเสิ่นอู๋เยี่ย เก้าขวบ บางบ้านก็เริ่มหาคู่หมั้นให้แล้ว แต่นางเป็นดรุณีน้อยที่ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากบิดา นางมองว่าตัวเองเป็นเด็กเวลาอยู่กับเสิ่นอู๋เยี่ยแล้วมันผิดตรงไหน อย่ามายัดเยียดสามีให้นางเชียวนะ ตอนนี้ยังไม่สนใจเด็ดขาด!

 

“เจ้าคะ? ไม่เจ้าค่ะ ไม่เลย ไม่เลยสักนิด!” เพราะท่าทางลนลานของเสิ่นซีซือยิ่งทำให้เสิ่นอู๋เยี่ยสงสัย เขาจึงถามย้ำอีกครั้ง

 

“แน่ใจหรือไม่?”

 

แท้จริงเขายังคงกังวล

 

ไม่อยากให้บุตรสาวใกล้ชิดกับบุรุษ

 

ความรักนั้นอันตรายแค่ไหนเขารู้ดี มันพาโศกนาฏกรรมมากมายมาให้ หากไม่แข็งแกร่งพอ จะสามารถยืนหยัดในโลกใบนี้ได้หรือ?

 

ยิ่งนางเป็นบุตรสาวของตระกูลแม่ทัพ อำนาจมากมายแค่ไหน บุรุษตระกูลคหบดี หรือขุนนางก็ไม่กล้าที่จะสู่ขอ

 

นางคือเนื้อชิ้นใหญ่ของเหล่าราชวงศ์

 

หากอายุครบสิบห้าปีเมื่อใด ความวุ่นวายต้องมาเยือนถึงจวนแน่ เสิ่นอู๋เยี่ยไม่มีทางยอมให้บุตรสาวของเขาไปอยู่ในเงื้อมมือพวกเชื้อพระวงศ์

 

สกปรก เลวทราม และต่ำช้า...วังวนแห่งอำนาจที่มองสตรีเป็นแค่หมากในมือ สิ่งใดที่พวกมันอยากได้ พวกมันก็จะช่วงชิงไปอย่างไม่เลือกวิธีการ

 

วันใดที่ทุกอย่างพร้อม วันนั้นเขาจะทำลายพวกมันด้วยตัวเอง

 

“แน่เสียยิ่งกว่าแน่เจ้าค่ะ!” เสิ่นซีซือรีบตอบเสียงเด็ดขาด เห็นบิดาคิดไปเรื่อยเปื่อยแล้วมีสีหน้าย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ ก็กังวลกลัวว่าเขาจะคิดอะไรประหลาด ๆ ขึ้นมา

 

ตัวนางไม่มีทางชอบเจียวเหยียนเหวินแน่นอน อีกฝ่ายเป็นเด็กน้อยด้วยซ้ำในสายตานาง อีกอย่างก็ไม่แน่ว่าเจียวเหยียนเหวินจะชอบนาง จริงหรือไม่?

 

เด็กน้อยก็คือเด็กน้อย เขาอาจจะแค่หลงไปกับสิ่งใหม่ ๆ ชั่วครู่ เป็นไปไม่ได้ที่จะชอบนางตั้งแต่วันนี้ไปจนถึงอายุสิบห้า อีกตั้งหกปีเชียวนะ! เจียวเหยียนเหวินเป็นเด็กน้อย เดี๋ยวก็ลืมไปเองนั่นแหละ!

 

แต่จริง ๆ เขาก็โตกว่านางในโลกนี้น่ะนะ…

 

ดูเหมือนว่าเสิ่นอู๋เยี่ยจะยังไม่คลายกังวล เขาเอ่ยปากถามออกมาอีกครั้ง

 

“เจ้าคิดว่าบุรุษแบบใดจึงจะเป็นบุรุษที่ดี?”

 

ท่านพ่อ ท่านถามมากเกินไปแล้ว!

 

เสิ่นซีซือสบตากับเสิ่นอู๋เยี่ย อีกฝ่ายจะเอาคำตอบให้ได้ นางกำลังคิดว่าตอบแบบไหนจะทำให้เขาเลิกโมโหเสียที

 

ไม่ชอบผู้ชายเจ้าค่ะ ท่านพ่อเลิกถามอ้อมโลกได้แล้วว่าข้าชอบผู้ชายแบบไหน!

 

เสิ่นอู๋เยี่ยอาจจะตกใจจนสิ้นสติไปก็ได้…นางไม่ตอบแบบนี้ดีกว่า

 

“ท่านพ่อ”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยได้ยินเสียงเรียกของนางก็เลิกคิ้วขึ้น

 

“ข้าไม่ได้เรียกเจ้าค่ะ” เสิ่นซีซือยิ้มกว้าง“มันเป็นคำตอบ!”

 

“…”

 

“แน่นอนว่าต้องเป็นบุรุษแบบท่านพ่ออยู่แล้ว!”

 

หากข้าตอบว่าชอบแบบอื่น ท่านต้องโกรธไปหลายวันแน่ ๆ

 

แต่บุรุษแบบเสิ่นอู๋เยี่ยก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร บิดาของนางทั้งหล่อ ทั้งเข้มแข็ง สง่างาม มีอำนาจ เชื่อเถอะว่าสาว ๆ ที่ชอบอ่านนิยายส่วนใหญ่ก็ชอบพระเอกเป็นแม่ทัพ เป็นอ๋อง กันทั้งนั้น ส่วนพวกฮ่องเต้ถึงจะดูดีหน่อยแต่ก็ยังต้องไปตบตีแย่งความรัก ซึ่งชาตินี้นางไม่ทำแบบนั้นแน่ บิดาเลี้ยงดูนางมาอย่างดี ทั้งรักทั้งหวง รวมถึงพี่ชายทั้งสองด้วย

 

ให้ไปตบตีกับสตรีแย่งบุรุษ เสิ่นซีซือยอมตายดีกว่า!

 

เสิ่นซีซือพุ่งเข้าไปกอดบิดาของตนเอง นางเงยหน้าขึ้นมาจากอก พูดเสียงหวาน

 

“สตรีหลายนางล้วนอิจฉาข้าเป็นแน่ เพราะว่าข้าเป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพผู้หล่อเหลาและเก่งกาจที่สุดในแคว้นเป่ยเหลียงเลยนะเจ้าคะ!”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแสดงสีหน้าประหลาด บุรุษตัวโตที่ทำหน้าคลายกับว่าเขินนั้นเป็นภาพที่น่ากระอักระอวน เสิ่นอู๋เยี่ยกระแอมไอสองสามครั้ง จากนั้นหันไปมองทางอื่น

 

“ท่านพ่อ ตั้งชื่อมันว่าอะไรดีเจ้าคะ” เสิ่นซีซือเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย นางเองไม่อยากกลั่นแกล้งบิดาตัวโต

 

ที่กำลังอยู่ในช่วงเห่อบุตรสาว ทางที่ดีเลิกคุยเรื่องนี้ไปเลยดีกว่า หากจู่ ๆ เสิ่นอู๋เยี่ยเกิดผีเข้าบอกให้นางเลิกยุ่งกับเจียวเหยียนเหวิน หนทางรวยของนางก็หายวับไปกับตาน่ะสิ

 

นางผละออกจากอ้อมอกบิดา หันมาสนใจเจ้าแมวตัวน้อย เอาหน้าตนเองถูไถกับหัวของเจ้าแมว จ้องมองนัยน์ตาสีเขียวของมันก็รู้สึกตื่นเต้น

 

นางมีสัตว์เลี้ยงแล้วจริง ๆ!

 

“เจ้าไม่อยากตั้งเองหรอกหรือ” เสิ่นอู๋เยี่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

 

“ข้าอยากให้ท่านพ่อตั้งให้เจ้าค่ะ”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยมองเจ้าแมวสลับกับบุตรสาว จากนั้นพูดออกมาเสียงเรียบ ใบหน้าแม้จะดูเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่กลับทำให้เสิ่นซีซือรู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งหัวใจ

 

“อืม...เสี่ยวซือก็แล้วกัน”

 

ในค่ำคืนที่บิดาและบุตรสาวสนทนากันและเข้านอนโดยปกติเป็นค่ำคืนที่เงียบสงบเป็นอย่างมาก เมื่อถึงยามเช้าเสิ่นซีซือตื่นมากินอาหารตามปกติ เสิ่นอู๋เยี่ยไม่อยู่เพราะออกไปประชุมขุนนางเร่งด่วน นางได้ยินฟางลี่ผิงคุยกับเสิ่นซินและเสิ่นเซ่าก็ยกยิ้มมุมปากและจางหายไปอย่างรวดเร็ว

 

“ท่านย่าล้มป่วยหรือขอรับ?”

 

“อืม” ฟางลี่ผิงตอบ หันมามองหน้าเสิ่นซีซือที่ยังคงไร้อารมณ์

 

ฟางลี่ผิงไม่แน่ใจนักว่าเหตุการณ์เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง ที่รู้ ๆคือเสิ่นซีซือมีแผลถูกเศษแก้วบาดเล็กน้อย หากถึงขั้นเลือดตกยางออกเป็นเพียงโลหิตหยดเดียวเท่านั้น

 

นางไม่ได้มีหูตาอยู่ทั่วจวนเหมือนเผิงมู่เจีย จึงไม่รู้ว่าบทสนทนาในนั้นมีอะไรบ้าง แต่เห็นว่าเพราะเหตุการณ์นั้น ตอนเช้าเสิ่นอู๋เยี่ยเข้าไปพูดกับฮูหยินผู้เฒ่าสองสามคำ หญิงชราก็ล้มป่วยลง…คงจะถูกเสิ่นอู๋เยี่ยต่อว่ากระมัง

 

ฟางลี่ผิงรู้ดียิ่งกว่าใครว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเจ็บปวดที่สุดก็ต่อเมื่อถูกบุตรชายทอดทิ้งอย่างสมบูรณ์

 

หญิงชรานางนี้รักการอยู่ในจวนตระกูลเสิ่นมากแค่ไหน รักชื่อเสียงเงินทอง รักความสบายที่บุตรชายมอบให้ และฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเกลียดความลำบากเป็นที่สุด

 

เสิ่นอู๋เยี่ยแม้จะโกรธแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยทะเลาะกับฮูหยินผู้เฒ่ารุนแรงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือหรือลงโทษ มีเพียงแค่สามครั้งเท่านั้นที่เขาโต้เถียงกับฮูหยินผู้เฒ่า และนี่เป็นครั้งแรกที่ฮูหยินผู้เฒ่าถึงขั้นล้มป่วย

 

ฮูหยินผู้เฒ่าคงจะแก่มากแล้วจริง ๆ

 

และเสิ่นอู๋เยี่ยก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มเช่นวันวานอีกต่อไปแล้ว

 

ฟางลี่ผิงคิดถึงตรงนี้ก็หลุบตามองพื้น นึกถึงเสิ่นปิงปิงที่ถูกกักบริเวณและเผิงมู่เจียที่สงบปากสงบคำ บรรยากาศในบ้านตระกูลเสิ่นเงียบสงบ ไม่มีการลากไปลงโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก

 

นางเหลือบมองข้อเท้าของเสิ่นซีซือ

 

โลหิตเพียงหยดเดียวทำได้ถึงขนาดนี้ หากเสิ่นซีซือหลั่งน้ำตาต่อหน้าเสิ่นอู๋เยี่ย มิใช่ว่าเสิ่นอู๋เยี่ยจะก่อกบฏชิงราชบัลลังก์ให้นางเลยหรือ

 

เหนือสิ่งอื่นใด ฟางลี่ผิงไม่รู้ว่าสิ่งที่นางคาดคิด…อย่างน้อยก็เคยเป็นจริงมาแล้วหนึ่งครั้ง!

 

 

 

***พูดคุย ใครไม่อยากอ่านก็ข้ามไปได้เลยนะคะ 555555555555+ ไม่มีแจ้งอะไร

 

#พ่อก็อยากมี สามีก็อยากได้

 

น้องซืออะเหรอ ป่าว ไรท์เอง 555555555555

 

 

จริง ๆ อยากเม้ามอยมากกเรื่องเนื้อเรื่องเนี่ย แต่กลัวจะหลุดสปอย แต่ทุกคนก็อยากรู้ใช่ไหม 55555555 มีคนถามไรท์ว่า ไรท์ไม่งงหรอ แบบทำไมพ่อถึงฆ่าน้อง ทำไมนักเขียนต้องอยากฆ่าน้องขนาดนี้ ทำไมๆๆๆๆ

 

(สามารถทักแชทมาเม้ากับไรท์ได้นะ ไรท์เม้าด้วยได้ จะพยายามไม่สปอย 555555555555)

 

ตอนไรท์เขียนไรท์สนุกมาก แต่ทุกคนจะสนุกกะไรท์ไหมไม่รู้

 

ส่วนน้องซือนั้นเป็นเด็กที่ขาดความอบอุ่นเฉยๆ ถ้าจะให้ลงมือแบบเอามีดแทงตัวร้าย สั่งคนข่มขืน โดยส่วนตัวของไรท์ ไรท์ว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผล น้องไม่ใช่คนใจอำมหิตขนาดน้านนน โปรดรอดูน้องเติบโตไปด้วยกันนะ

 

นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่แนวรถไฟเหาะ ไรท์มาคิด ๆ ดู น่าจะเป็นแนว ลูกอมรสมะระ หวานอมขมกลืน 555555

 

แต่ไรท์คือลืมวันหยุดตัวเองว่าต้องหยุด ดันไปอัพนิยายวันเสาร์...... มึน! หรือไรท์บอกจะหยุดวันอาทิตย์ โอย งง 55555 แต่ตั้งเวลาไว้แล้วขี้เกียจแก้ เลยอัพมันซะเลย คืนลำไยสู่ผู้อ่าน


เอาเป็นว่าวันพุธหยุดนะ บอกแล้วนะ รู้นะว่าคิดถึงอะ


#คนขี้ลืมไม่ลืมรีด 

 

#ลงชื่อ ไรท์คนสวย ภรรยาคนที่หนึ่งจุดห้าของปะป๊าอู๋เยี่ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.773K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #11318 Sriploy Ktn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 23:16
    เป็นเรื่องแรกที่อ่านทอล์คนักเขียนทุกอันเลย น่ารักกกก
    #11,318
    0
  2. #10416 Mo Kanokporn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 03:38
    ชอบไรท์ แต่งสนุก
    #10,416
    0
  3. #9043 chanchan123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 16:31
    คุณป๊าสุดยอด
    #9,043
    0
  4. #8987 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 17:59
    คูมพ่อหวงลูกสาวเว่อ ไม่ต้องมีเเล้วพระเอก ให้น้องอยู่บนคานคอยดูแลคุณพ่อตอนเเก่ชราดีกว่า
    #8,987
    0
  5. #8973 MC_B (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:13
    ไม่เป็นไรค้า เราเป็นพวกแปลกที่ชอบอ่านสปอยมากกก จะหนัง การ์ตูน นิยาย เรื่อไหนสปอยมาเถอะ บอกตอนจบได้ยิ่งดี แล้วค่อยอ่านแบบจริงจัง
    #8,973
    0
  6. #8251 อุโนะ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:58

    #พ่อก็อยากมี สามีก็อยากได้ โดนมั้กๆดลยย

    #8,251
    0
  7. #7791 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 19:52
    น้องน่ารักกก คุมพ่อกะน่ารักกก น้องแงวก่น่ารักกกกกกก อิอิ
    #7,791
    0
  8. #7469 Little-$T@R (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:33
    ดิชั้นคิดว่าพ่อไม่ได้ตั้งใจฆ่าค่ะ โดนทางราชวงปั่นให้ไปฆ่าน้องโดนไม่รู้ตัว หรืออะไรก็ตามที่ทางราชวงต้องเป็นคนปั่นมาแน่ๆ ไม่แน่ราชวงอาจจะฆ่าเองแล้วโยนให้พ่อก็ได้ พ่อถึงได้มอหอเขาขนาดที่จะกบด
    #7,469
    2
    • #7469-1 Prawgg(จากตอนที่ 22)
      18 พฤษภาคม 2563 / 19:34
      เราเดาอีกทางว่าพ่ออาจฆ่าเพราะราชวงจะใช้น้องเป็นเครื่องมือทำอะไรสักอย่างด้วยนะ แล้วก่อนนั้นพ่อกับน้องไม่มีความสัมพันธ์กันแบบนี้ พ่ออาจรักแต่ไม่เท่าตอนนี้ก็เป็นได้
      #7469-1
    • #7469-2 ShazamSan(จากตอนที่ 22)
      26 มกราคม 2564 / 12:25
      ตอนพ่อน้องไปรับรับน้องที่ชนบทพ่อน้องบอกว่าตัดใจไม่ได้จริงๆ มันหมายถึงการมีอยู่ของน้องเป็นภัยต่อราชวงค์ได้เลยและสักวันก็ต้องจัดการน้อง ที่ให้แต่งไปต่างแดนแรกๆก็คือให้อยู่ไกลๆ แต่จนใจก็ต้องตามไปฆ่าเหมือนในหนังสือ สาเหตุที่พ่อน้องติดแหงงอยู่นี่ก็เพื่อครอบครัว โทษกบฏมันล้างตระกูลได้เลย เราว่างี้ แต่พอฆ่าน้องกลับมาที่เมืองจึงก่อกบฏกลายเป็นตัวร้ายไปสรุปก็คือถูกบีบทั้งนั้น
      #7469-2
  9. #7468 Little-$T@R (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 15:31
    ไม่ชอบผู้ชายเจ้าค่ะ5555555555
    #7,468
    0
  10. #7121 ปุ้น (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 03:03

    เอาจริงๆนะอยากกู้เรือบาปขึ้นมาใหม่เลยนี่

    #7,121
    0
  11. #7113 Sistel2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 01:33

    น้องแมวตาสวยมากค่ะ

    #7,113
    0
  12. #6789 Tweetie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 08:08
    ฮือ คูมพ่อรักน้องมาก น้องก็รักคูมพ่อ ซึ้งง
    #6,789
    0
  13. #6278 saena2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:35

    ชอบค่ะ ชอบความซับซ้อนซ่อนเงื่อน จะตามไขทุกอย่างที่ขวางหน้า (โคนันเองค้าบบ)

    ปล. ผัวอย่าพึ่งค่ะ ขอคีพแคร์คูมป๊าก๋อนนน

    #6,278
    0
  14. #5511 BNS13 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 05:47
    เราว่าพ่อรักน้องมากๆอะ ที่ฆ่าน้องน่าจะเพราะไม่อยากให้น้องเจ็บปวดกับการอยู่กับตวนอ๋องที่มีภรรยาเยอะหรือเปล่า ไม่ก็จริงๆตวนอ๋องไม่ได้ใจดีเหมือนที่น้องคิดอะ แต่ที่เราคิดว่าพ่อเกลียดราชวงศ์น่าจะเกี่ยวข้องกับแม่น้องด้วยแน่ๆเลย

    ปล.ถ้าผิดอย่าซ้ำเติมนะคะ จิตใจเราเปราะบางมาก ;-;
    #5,511
    1
    • #5511-1 ก้อนสี(จากตอนที่ 22)
      13 พฤษภาคม 2563 / 10:18
      คิดเหมือนกันเลยค่าา(;-;
      #5511-1
  15. #5349 Duan_1211 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:08
    สามีไว้ทีหลังอยู่กับพ่อยาวๆ😂🤭
    #5,349
    0
  16. #5335 ppvs_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:58
    ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมาก
    #5,335
    0
  17. #4601 Amarry (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 01:08
    อยู่กับป๊ะป๋ายาวๆๆ ส่วนสามีเอาไว้ทีหลังเถอะ
    #4,601
    0
  18. #4413 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 11:03
    พ่อก็อยากมี สามีก็อยากได้ ชอบๆ55555555
    #4,413
    0
  19. #4101 i-am-Rada (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:27
    ข้าจะอยู่ติดหนึบกับป๊ะป๋า...🤔😁
    #4,101
    0
  20. #4082 Veggie23 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 19:35
    ชอบมากกว่านิยายก็ไรท์นี่แหละ
    #4,082
    0
  21. #4047 ไจแอนท์คุง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:40

    อื้อหือ..ลูกอมรสมะระ ใครจะซื้อกินเนี่ย

    #4,047
    0
  22. #4043 AT HART (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:29
    หล่อ ใจดี สปอร์ต เสิ่นอู๋เยี่ย
    #4,043
    0
  23. #4041 Kang Chul (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:22
    งื้ออ น่ารัก
    #4,041
    0
  24. #4033 Zinnober (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 16:04

    OMG! แบบนี้น้องไม่ต้องแต่งแล้วแหละ พระเอกไม่จำเป็นแล้วมีเตี่ยคนเดียวก็จบครบทุกสิ่งแล้วแหละ

    #4,033
    0
  25. #4028 + SaiChil + (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 15:51
    ไม่เป็นไรค่ะ พ่อหล่อ พ่อรวย พ่อตามใจ พ่อเปย์หนักมาก เกาะขาไว้แน่นๆเลยค่ะไม่ต้องหาหรอกสามี ใครจะสู้แด๊ดดี้ที่แปลว่าพ่อได้ 555
    #4,028
    0