西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 17 : บทที่ ๑๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,973 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

 

เรื่องนี้ธูปยาวค่ะ

 

 

 

 

“รู้ใช่หรือไม่ว่าตนเองมีความผิด”

 

เสียงของฟางลี่ผิงดังขึ้น นางหรี่ตามองบุตรชายคนเล็กของตนเองที่นั่งทำหน้าสำนึกผิดโดยมีเสิ่นซีซือเกาะเอวอีกฝ่ายอยู่

 

เมื่อสักครู่เป็นเสิ่นซินที่พาเสิ่นเซ่าและเสิ่นซีซือมาส่งกลับจวน เสิ่นอู๋เยี่ยนั้นมีธุระต้องเข้าวังเร่งด่วนจึงจำเป็นต้องจากไป

 

เรื่องการเข้าวัง ดูเหมือนว่าสตรีที่อายุต่ำกว่าสิบห้าปีจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าวัง เพราะฉะนั้นเรื่องงานเลี้ยงในวังก็อย่าได้คาดหวังเลย เสิ่นซีซือไม่มีทางได้เข้าไปในเร็ว ๆ นี้แน่

 

แต่งานเทศกาลก็ใกล้มาถึงแล้ว นางจะมีโอกาสได้ออกไปข้างนอกบ้างไหมนะ

 

“ท่านแม่…ข้าผิดเองขอรับ”

 

“ฮึ! คุกเข่าสำนึกผิดอยู่ตรงนี้จนกว่าจะครบหนึ่งก้านธูป” ฟางลี่ผิงไม่ใช่พวกใจอ่อน นางเป็นบุตรีของแม่ทัพ ความแข็งแกร่งทนทานจิตใจย่อมมีมากพอสมควร แม้จะรักและห่วงเสิ่นเซ่า แต่หากปล่อยให้บุตรชายซุกซนเช่นนี้ไปตลอดคงจะไม่ดีแน่

 

หนึ่งก้านธูป หนึ่งชั่วโมง!

 

เสิ่นซีซืออ้าปากค้าง กระพริบตาปริบ ๆ เข่าของเสิ่นเซ่าต้องปวดแน่ ๆ หารู้ไม่ว่า…เสิ่นเซ่านั้นคุกเข่าบ่อยจนชินชาเสียแล้ว

 

“ข้าจะอยู่กับพี่ชายรองเอง”

 

“น้องสี่ เจ้าเข้าไปพักผ่อนเถอะ หนึ่งก้านธูปสบายมาก!”

 

“ไม่ได้ เป็นข้าที่เห็นด้วยกับพี่ชายรอง ทำผิดก็ต้องรับผิด มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน!”

 

ฟางลี่ผิงมองเด็กน้อยทั้งสองพูดคุยกันก็ยิ้มเล็กน้อย รู้สึกอบอุ่นใจอย่างแปลกประหลาด เสิ่นซีซือไม่ได้เติบโตมาอย่างน่าเศร้า… นางยังเป็นดรุณีน้อยที่สดใสอยู่

 

โชคดีจริง ๆ

 

นางควรจะโกรธเกลียดเสิ่นซีซือที่เข้ามาแทรกในชีวิตคู่ของนางกับเสิ่นอู๋เยี่ย แต่ไม่เลย นางไม่โกรธเลยสักนิด นางรู้ดีว่าภายในใจของเสิ่นอู๋เยี่ยเป็นเช่นไร คนที่ต้องถูกเกลียดคือนางมากกว่า…

 

เมื่อครบหนึ่งก้านธูป เสิ่นซีซือรู้สึกเหมือนขาตนเองไม่มีแรงอีกแล้ว สุดท้ายก็เป็นเข่อเจียกับจื่ออี๋ที่ต้องมาแบกนางให้ลุกขึ้น จากนั้นเข้าไปนอนในเรือนของฟางลี่ผิง

 

เสิ่นซีซือกินอาหารมื้อเที่ยงจนอิ่ม จากนั้นรู้สึกง่วงจึงได้หลับไป

 

ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง…ก็ไม่ได้อยู่ที่เรือนของฟางลี่ผิงแล้ว

 

ข้างนอกมืดแล้ว เสิ่นซีซือขยี้ตาตัวเองไปมา จากนั้นบิดกายหวังไล่ความเกียจคร้านออกไปให้หมด จนกระทั่งเสียงเลื่อนประตูห้องอาบน้ำทำให้นางชะงักหันไปมองทั้งที่ตัวเองยังทำท่าแปลกประหลาดอยู่

 

“…ท่านพ่อ”

 

เสิ่นอู๋เยี่ย!

 

อ้อ ที่นี่ไม่ใช่เรือนของนาง!

 

“เหตุใดเจ้าหลับนานเช่นนี้?” เสิ่นอู๋เยี่ยถามเสียงเรียบ สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้จากนั้นอุ้มเสิ่นซีซือมาไว้ในอ้อมกอด

 

น่ารัก

 

ทำตัวน่ารัก

 

ทำเดี๋ยวนี้!

 

เสิ่นซีซือยิ้มจนตาหยี จากนั้นหอมแก้มบิดาของตนเอง

 

“ท่านพ่อไม่อยู่ ข้าจึงรอจนเผลอหลับไปเจ้าค่ะ เพราะอยากตื่นมาพบท่านพ่อเลยต้องหลับนาน ๆ!”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยหัวเราะ‘หึ’

 

“เจ้ากินจนหลับไปเองไม่ใช่รึ”

 

“…”

 

เสิ่นซีซือรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงบางอย่างแตก นั่นก็คือหน้าของนางเอง

 

รู้ได้อย่างไรว่านางกินจนหลับ!

 

 

 

เป็นอีกครั้งที่เสิ่นซีซือต้องรอให้เวลาผ่านไปสักพักก่อนจะออกไปจากห้องอาบน้ำ เสิ่นอู๋เยี่ยไม่เหมือนกับเข่อเจียและจื่ออี๋ที่เคยเห็นร่างกายนางตอนกลางคืน ไม่รู้ว่าเขาจะรับได้หรือไม่ที่นางเป็นแบบนี้

 

เสิ่นซีซือสวมใส่อาภรณ์จากนั้นนั่งรออยู่นาน แต่เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบิดาก็ไม่ได้ยินสักที หรือว่าวันนี้จะมีเรื่องให้คิดมากมายเขาจึงนอนไม่หลับ

 

อันที่จริงร่างกายนางไม่ได้เปล่งประกายจนเหมือนหลอดไฟเรืองแสง แต่เพียงแค่ดูสว่างคล้ายกับมี‘ออร่า’ เหมือนในโฆษณายุคปัจจุบัน

 

เสิ่นซีซือที่กำลังเหม่อลอยได้ยินเสียงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ก็กลั้นหายใจ

 

อย่าบอกนะว่าเสิ่นอู๋เยี่ยจะเข้ามา… เพ้ย ตอนนั้นก็ไม่เห็นเข้ามาใกล้เลยนี่!

 

ครืด…

 

เป็นอย่างที่คิด ประตูถูกเลื่อนออกอย่างรวดเร็ว บิดาและบุตรสาวต่างจ้องตากัน ใบหน้าของเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ได้แสดงอาการอะไรนอกจากสีหน้าไร้อารมณ์ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้จากนั้นอุ้มเสิ่นซีซือออกจากห้องอาบน้ำ

 

“อย่าอยู่ในนั้นนานนัก”

 

“…เจ้าค่ะ”

 

ก็กลัวท่านจะตกใจ ข้าถึงไม่ออกไปอย่างไรเล่า!

 

เสิ่นอู๋เยี่ยสูงและตัวใหญ่มาก เทียบกับเด็กหญิงแบบเสิ่นซีซือที่ห่างกับเขาถึงหกสิบเซนติเมตรก็รู้สึกอ่อนใจ

 

ร่างกายมันจะสูงขึ้นกว่านี้มั้ยเนี่ย?

 

แต่เพราะว่าเสิ่นอู๋เยี่ยตัวสูง นางที่เป็นลูกสาวก็ต้องสูงเหมือนกันสิ น่าจะแตะร้อยเจ็ดสิบได้ไม่ยาก…

 

เสิ่นซีซือที่นั่งนิ่งคิดอะไรอยู่คนเดียวก็สะดุ้งเมื่อเสิ่นอู๋เยี่ยกำลังทำอะไรบางอย่าง

 

หวีผม!

 

เสิ่นอู๋เยี่ยหวีผมให้นาง!

 

ความอบอุ่นจู่โจมเข้ามาในอกอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เหม่อมองไปข้างหน้า แม้ว่าจะมีแสงเทียนเล็กน้อยแต่มันก็ทำให้เห็นเงาของเสิ่นอู๋เยี่ย

 

เขาเป็นบุรุษคนหนึ่งที่กำลังหวีผมให้บุตรสาวของตนเอง ไม่น่าเชื่อว่าท่านแม่ทัพผู้โหดเหี้ยมจะมีมุมนี้เหมือนกัน

 

นางนึกถึงตัวเองในโลกปัจจุบัน

 

‘คุณพ่อ’ กำลังทำอะไรอยู่นะ

 

จะเสียใจหรือไม่ที่จู่ ๆ ลูกสาวของตัวเองก็หลับและหายไป

 

ก็คงไม่รู้สึกอะไร เขาไม่เคยรู้สึกอะไรสักอย่างอยู่แล้ว.

 

แต่นางในโลกใบนี้…มีบิดาแล้ว

 

มีเสิ่นอู๋เยี่ยที่มีเลือดเนื้ออยู่ตรงนี้

 

โลกที่เคยเหมือนกับหลุมลึกที่มืดมน รอเพียงใครสักคนเข้ามาเติมเต็มนั้นคล้ายว่ามันใกล้จะสมบูรณ์ขึ้นทุกที

 

เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังน้ำตารื้นจะร้องไห้ เสิ่นซีซือจึงยกมือมาปาดน้ำตาลวก ๆ เสิ่นอู๋เยี่ยเห็นว่าบุตรสาวร้องไห้ก็ชะงักไป ถามด้วยน้ำเสียงงุนงง

 

“เจ้าร้องไห้?”

 

“ดีใจน่ะเจ้าค่ะ” เสิ่นซีซือตอบความจริงไปครึ่งหนึ่งด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น “ในที่สุดก็ได้อยู่กับท่านพ่อแล้ว…ก็เลยดีใจมากจนร้องไห้”

 

นางก็พูดเกินจริงไปหน่อย แต่ความซาบซึ้งอุ่น ๆ ในใจเป็นของจริงแน่นอน

 

เอาซิ ไม่รักไม่หลงให้มันรู้ไป!

 

เสิ่นอู๋เยี่ยไม่ตอบ หลังจากที่หวีผมให้ดรุณีน้อยเสร็จก็พูดเสียงเบา

 

“มารดาเจ้าชอบให้ข้าทำเช่นนี้”

 

“…”

 

“นอนเถอะ” เสิ่นอู๋เยี่ยเอนตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับเสิ่นซีซือที่อยู่ข้างกาย นางนอนตะแคงมองใบหน้าของบิดาจากนั้นนึกถึงเรื่องมารดา

 

เสิ่นซีซือไม่กล้าซักถามเพิ่ม เพราะเสิ่นอู๋เยี่ยเริ่มมีสีหน้าประหลาดแล้ว จู่ ๆ ก็หน่วง จู่ ๆ ก็คล้ายกำลังโกรธกริ้ว

 

ทำให้นางนึกถึงวันนี้…

 

“ท่านพ่อ”

 

“…”

 

“เหตุใดเข้าใกล้เฉิงอ๋องไม่ได้ล่ะเจ้าคะ”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยที่นอนอยู่หันมามองนาง แววตาเต็มไปด้วยโทสะ ขบเขี้ยวด้วยความโกรธ น้ำเสียงเย็นชา

 

“อย่าได้คิดเข้าใกล้พวกเชื้อพระวงศ์เด็ดขาด”

 

“…”

 

“ข้าไม่มีวันอภัยให้พวกมัน”

 

เฮ้ย ๆ… นี่มันสัญญาณของการก่อกบฏชัด ๆ เลยนี่!

 

ทำไมเสิ่นอู๋เยี่ยถึงได้เกลียดพวกเชื้อพระวงศ์ขนาดนี้ล่ะ!

 

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

นางไม่กล้าพูดอะไรต่อ ขยับกายเข้าไปสวมกอดบิดาเงียบ ๆ อีกฝ่ายเมื่ออารมณ์เย็นลงจึงถอนหายใจ หลับตาและกอดเสิ่นซีซือเข้าสู่นิทราอย่างเงียบงัน

 

 

 

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสิ่นซีซือใช้ชีวิตตอนกลางวันโดยการวิ่งเล่น ปักผ้า และอ่านตำรา…

 

ใช่ นางอ่านหนังสือออกแล้ว และได้แอบอ่านด้วย เพราะเสิ่นเซ่ามักจะลากนางไปที่เรือนของฟางลี่ผิง จากนั้นให้นางปักผ้าข้าง ๆ ตัวเขาก็อ่านตำราเรียน

 

เพราะเสิ่นซีซือได้ถูกเจียวเหยียนเหวินสอนเรื่องอักษรมาแล้ว นางจึงอ่านออกเขียนได้ เรื่องนี้ทำให้เสิ่นเซ่าตกใจเป็นอย่างมาก

 

“ข้าเองก็อยากสอนเจ้าบ้าง” เขาเบ้ปาก“ใครมันกล้าแย่งหน้าที่ของพี่ชายอย่างข้า!”

 

“สอนอีกครั้งก็ได้นี่เจ้าคะ”

 

“สารภาพมาเสียดี ๆ ผู้ใดสอนหนังสือให้เจ้า!”

 

เสิ่นซีซือเห็นท่าทางของเสิ่นเซ่าไม่ยอมรามือ จะเค้นเอาให้ได้ว่าใครเป็นคนที่สอนหนังสือนาง จึงได้แต่ตอบความจริงไป

 

“เรื่องตัวอักษรเป็นคุณชายเจียวเหยียนเหวิน ส่วนเรื่องคำนวณเป็นคุณชายเจียวเหยียนเหยาเจ้าค่ะ ตอนอยู่ชนบทพวกเขามาพักที่จวนสกุลสีข้าง ๆ จวนสกุลติง”

 

“ให้อภัยไม่ได้…กล้าดีอย่างไรมายุ่งกับน้องสาวข้า!”

 

เสิ่นซีซือยิ้มแห้ง ในขณะที่เข่อเจียกับจื่ออี๋เองก็ไม่ต่างกัน…ถ้าคุณชายรองรู้ว่าคุณหนูลงทุนเดินผ่านจวนสกุลสีถึงเจ็ดวันอาจจะน้ำลายฟูมปากด้วยความอิจฉาริษยาเป็นแน่

 

“เจ้าหมายถึงพี่เจียวเหยียนเหวิน บุตรชายของคหบดีเจียวใช่หรือไม่?” เสิ่นเซ่าเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“ข้าเคยพบเขาในสำนักศึกษา เขาขยันหมั่นเพียรมากเลยทีเดียว”

 

“พี่ชายรองไม่ได้เรียนร่วมกับพี่เหยียนเหวินหรือเจ้าคะ?”

 

“เรียกอะไรสนิทสนมขนาดนั้น!” เสิ่นเซ่าพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ จากนั้นก็อธิบายให้เสิ่นซีซือฟัง

 

“ในสำนักศึกษา ต้องเลือกว่าจะเรียนด้านบุ๋นหรือบู๊ พวกเราเป็นตระกูลแม่ทัพย่อมต้องร่ำเรียนทางด้านบู๊ แต่ตระกูลเจียวคงอยากมีขุนนางอยู่ในจวนบ้างกระมัง…ผลการเรียนของเจียวเหยียนเหวินก็ไม่ได้น่าเกลียดอันใด ข้าเห็นเขาจับกลุ่มกับพวกลูกขุนนางที่มีผลการเรียนดีบ่อย ๆ…ช่างเถอะ ๆ เขาไม่เหมาะกับเจ้า ไม่ต้องไปสนใจ”

 

เสิ่นซีซืออยากจะเคาะหัวของเสิ่นเซ่าใจจะขาด นางไม่ได้สนใจว่าเหมาะหรือไม่เหมาะเลย!

 

เสิ่นเซ่าเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอีกครั้ง

 

“ข้าเห็นเจ้าปักผ้ามากมาย เหตุใดไม่ปักถุงเงินให้ข้าสักหน่อย?”

 

“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ข้าจะปักให้พี่รองก่อนท่านพ่อได้อย่างไร” เสิ่นซีซือปฏิเสธหน้าตาย ตอนนี้นางกำลังยุ่งอยู่กับการคิดค้นลายปักผ้า บางครั้งยังนำกระดาษมาวาดเครื่องประดับได้ ถึงจะได้รับเบี้ยหวัดเพิ่มขึ้นเพราะเผิงมู่เจียไม่โกงกันแล้วก็เถอะ แต่เงินแค่นี้จะไปพอใช้ได้อย่างไร นางอยากเป็นเศรษฐี!

 

เสิ่นเซ่าเหมือนจะไม่ยอม เอ่ยประท้วงออกมา

 

“เจ้ายังปักให้เจียวเหยียนเหวินได้เลย!”

 

เสิ่นซีซือตวัดสายตามามองเสิ่นเซ่าที่กำลังร้องขอสิ่งของจากนาง จากนั้นหรี่ตาเหมือนจับผิด

 

“ท่านรู้ได้อย่างไร?”

 

“ข้าไม่ได้ถามเข่อเจียกับจื่ออี๋เลยสักนิด!”

 

“…ท่านสารภาพออกมาเองเลยสินะ!”

 

เสิ่นเซ่าแกล้งเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยเปื่อย รบเร้าเสิ่นซีซือซ้ำอยู่นานสองนานจนสุดท้ายนางก็ใจอ่อน พับเก็บเรื่องการออกแบบอาภรณ์และเครื่องประดับ ลุกขึ้นมาปักถุงเงินให้เสิ่นอู๋เยี่ยแทน

 

เป็นถุงเงินใช้ผ้าสีน้ำเงินปักดอกเหมยเล็ก ๆ ไว้ ตอนแรกนางจะปักอย่างอื่นแต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะปักอะไร ดอกเหมยคือทางเลือกที่ดีที่สุด

 

อีกอย่างนางไม่ได้ปักให้เพื่อสื่อแทนตัวเสิ่นอู๋เยี่ย แต่เป็นตัวของเสิ่นซีซือต่างหาก เวลาบิดามองถุงเงินจะได้นึกถึงใบหน้าที่น่ารัก ๆ ของนาง!

 

ดอกเหมยคือหนึ่งในสามสหายแห่งเหมันต์ นางอยากให้ผู้อื่นมองเสิ่นซีซือแบบนั้น

 

เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ

 

ดอกไม้ที่สามารถบานสะพรั่งได้แม้จะอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ!

 

เสิ่นซีซือใช้เวลาปักถุงเงินอยู่สองถึงสามวัน จากนั้นก็นำไปมอบให้เสิ่นอู๋เยี่ยด้วยตนเอง พร้อมกับรูปภาพในผ้าขาวที่นางเคยวาดไว้เมื่อตอนอยู่ชนบท

 

เสิ่นอู๋เยี่ยเห็นรูปครั้งแรกก็นิ่งไป ใบหน้ามืดครึ้มลงหลายส่วน หันไปเห็นรอยยิ้มของบุตรสาวจึงถอนหายใจ จากนั้นเก็บของไว้กับตนเอง อุ้มนางเข้าห้องนอนและหลับไปพร้อมกันเฉกเช่นทุก ๆ วัน

 

“ท่านพ่อ”

 

“…”

 

“ข้ารักท่านพ่อที่สุดในโลกเลยนะเจ้าคะ…”

 

เสิ่นซีซือหลับตาลง ไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มบาง ๆ จากบิดา นางกำลังมีความสุขและคิดแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมา

 

การมีบิดาที่อ้อมกอดอบอุ่นช่างดีเหลือเกิน

 

 

 

 

***พูดคุยเม้ามอย อ่านก็ได้ไม่อ่านก็ได้น้า แต่อย่าบอกให้ไรท์พูดน้อยลงเลยค่ะ โควิดนี่ไม่มีใครคุยด้วยเลย เศร้า 5555555555555555

 

 

ปะป๊าคือทั้งอุ้มทั้งนอนกอด หวีผมให้อีก ชาตินี้น้องไม่มีหลัวก็ไม่ต้องแปลกใจ หาดีกว่าพ่อไม่ได้ไม่ต้องไปเอาค่ะ

 

ดูเหมือนว่าทุกคนจะรักปะป๊ามากกว่าน้องซือแล้วนะคะตอนนี้ ใครที่กำลังก้าวลงเรือคุณพ่อ ขอบอกเลยว่า หยุด!!! ไรท์ถือก้านมะยมรออยู่ 55555

 

หลับฝันดีน้าทุกคน ไม่มีคนหวีผมให้ก็รีบนอนได้แล้วค่ะ

 

เพราะไรท์ก็ไม่มี

 

ไม่มีผู้ชาย?

 

ไม่มีผม หัวล้าน !

 

ผ่าม (ล้อเล่น 5555555555)

 

ช่องทางการติดต่อไรท์

เพจเฟสบุ๊ค : กวีหญิงกินปิ้งย่าง

ทวิตเตอร์ : @_kaweeying

 

ป.ล. ใครรออีบุ๊คอยู่ กราบขอภัยด้วยนะคะ อาจจะล่าช้าไม่ทันต้นเดือน พ.ค.

ไรท์พยายามปั่นอยู่ค่ะ แต่สถานการณ์ที่บ้านไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่

ส่วนเรื่องเล่ม ไรท์ยังไม่ได้ตัดสินใจนะคะ ขอดูสถานการณ์และจำนวนคนที่อยากได้ก่อนน้า

ตอบคำถาม*

1 ก้านธูป 1 ชม.

อ้างอิงจากกระทู้ในเด็กดีและโพสของสนพ.มากกว่ารัก รวมถึงเมนต์ในเรื่องก่อนที่บอกไรท์ค่ะ ขออนุญาตนะคะ

 

ไรท์จะไม่เปลี่ยนค่ะ

เพราะข้อมูลถูกแล้ว

ไม่ว่าเรื่องไหนจะ 15 นาที เรื่องนี้ 1 ชั่วโมง

แหล่งข้อมูลจากสำนักข่าวน่าเชื่อถือกว่าพวกรวบรวมในเด็กดีกับธัญวลัยค่ะ

ใครยังข้องใจกดอ่านลิ้งได้เลยค่ะ

http://thai.cri.cn/247/2012/02/03/225s194496.htm

 

อธิบายไปทุกเม้น

หน้าตอน ปลายตอน

ธูปชั้นยาวค่ะ พอค่ะ เลิกพูดเรื่องนี้ 55555

พ๊อออออออ!!!!!!!

 

ด็กเก้าขวบสูงประมาณ 120-141 ไรท์วางให้น้องสูง 130 ปะป๊า 189 ค่ะ 59 ซม

ป๊ายืนยันที่จะอุ้ม

น้องจะสูงพรวดพราดหลัง 10 ขวบค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.973K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,536 ความคิดเห็น

  1. #14215 baby-m2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 01:51
    จีงงงงงมาก ท่านพ่อดีขนาดนี้หากลัวดีกว่าพ่อไม่ได้ไม่ต้องมี!
    #14,215
    0
  2. #12722 Aeypanrada9464 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 00:41
    อ่านไปยิ้มไปคะไรท์ อบอุ่นมาก
    #12,722
    0
  3. #12260 Mns37 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 14:24
    เพ้ยๆ มีสุขร่วมสุข มีทุกข์ร่วมทุกข์ อะไรคือร่วมต้าน ห๊า 555555
    #12,260
    0
  4. #11057 Starry Moon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 03:37
    ชั้นขอตะหมักเปนเอบซีไรท์ พิมพ์เก่งพิมพ์เยอะเหลือเกิน5555555555
    #11,057
    0
  5. #11019 JADEMERIT (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 22:39

    ขำความก้านธูปเรื่องนี้ยาวกว่าคนอื่น 555

    #11,019
    0
  6. #10982 bang20647 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 11:37
    ชายรองน่ารักกกก
    #10,982
    0
  7. #10757 ศรีเธา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 09:39
    ฉันรักอ้อมกอดอุ่น~
    #10,757
    0
  8. #10104 Alamadine (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 01:42

    อยากให้น้องทำถุงใส่เงินปักลายโดเรม่อนให้พี่ชาย5555
    #10,104
    0
  9. วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 00:24
    ป๊ะป๋าจะเป็นของใครไม่ได้เลยค่ะนอกจากของเรา หู้ยยย ชอบเหลือเกินผู้ชายที่โหดกับทุกคนแต่ใจดีกับเธอแค่คนเดียว อร๊ายยยยย แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ >O<
    #9,884
    0
  10. #9817 ziinaay (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 21:50
    เวลาที่อ่านเจอคำว่า หนึ่งก้านธูป ทีไร ก็มักจะนึกถึงธูปยักษ์ในศาลเจ้าทุกทีไป (ชาติไหนจะไหม้หมดดอก) 😂
    #9,817
    0
  11. #9245 Jam822546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 14:26
    กำลังจะลงเรือนี้แล้วแต่ไรท์ถือก้านมะยมรอหนูนี่ขอเผ่นก่อนเลยค่าาาา
    #9,245
    0
  12. #9037 chanchan123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 10:17
    ป๊าอบอุ่นมาก ป๊าตัวสูงมาก ๆๆๆๆๆ
    #9,037
    0
  13. #8975 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 15:03
    พอเดาได้ละ(มั้ง)ที่ท่านพ่อก่อกบฏเพราะราชสํานักฆ่าแม่น้องหรืออาจจะกดดันอะไรบางอย่างให้ต้องฆ่าน้องก็ได้ ท่านพ่อไม่ได้ตั้งใจจะทําเเละเเค้นมากเลยก่อกบฏแม่งเลย เดาเแ็นตุเป็นตะ555
    #8,975
    0
  14. #8809 wawa24 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 16:23
    บ้านนี้ขี้หวงนะคะ อิอิ
    #8,809
    0
  15. #8317 ท้องฟ้าสีทอง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 20:22
    ขอเดานะคะ เป็นไปได้ไหมคะว่าการตายของแม่นางเอก เกี่ยวข้องกับเชื่อพระวงศ์

    ปล.ถ้าชั้นเป็นนางเอก คติประจำใจคือ ถ้าไม่มีผู้ชายคนไหนเหมือนพ่อชั้นจะไม่มีหลัว
    #8,317
    0
  16. #8273 chanatxz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 18:37
    แผนการอ้อนพ่อ น่ารักเหมือนเสี่ยวหลงในองค์หญิงฟ้าประทานเลยย
    #8,273
    0
  17. #8246 อุโนะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 13:27

    ขอให้มีคนรักน้องเยอะๆน้า

    #8,246
    0
  18. #8088 Prickfa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:58
    น้องอยากเป็นเศรษฐี5555
    #8,088
    0
  19. #7588 Nutsu_Nutsu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:50
    เราไม่ลงเรือใครทั้งนั้น ไม่ลงเรือบาป แต่เราจะยืนอยู่ฝั่งป๊ะป๋า ตอนนี้ป๊ะป๋าดีงาม กร๊าวใจสุด ไม่ต้องมีพระเอกยังได้ 555
    แต่นี่ว่า พวกราชวงศ์แน่นอนที่ฆ่าแม่น้อง แล้วที่ว่าฆ่าน้องอาจจะมีเหตุผลลึกๆแน่ โอยปมมา
    #7,588
    0
  20. #7509 pupprely (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 02:49
    อย่าบอกนะว่าราชวงศ์เป็นคนสั่งให้ทำร้ายน้องกับแม่แล้วพวกแม่ทัพที่ขึ้นตรง& อยู่ฝั่งเดียวกับราชวงศ์ก้เป็นคนลงมือ แล้วหนึ่งในนั้นก้มีแม่ทัพที่เป็นพ่อของฮูหยินของปะป๋า?!!! เดาไปเรื่อยมาดตอนนี้!! ขอบคุณไรท์นะคะ สนุกมาด!
    #7,509
    0
  21. #7508 loganpyperI (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 02:47
    ฉากท่านพ่อหวีผมให้น้องคือจุกอกไปหมดแล้วค่ะ ดีใจที่น้องได้รับความรักที่น้องควรจะได้ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #7,508
    0
  22. #7189 iiiammm. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 06:24
    ปกติก้านธูปจะประมาณ15 นาที แต่อันนี้1ชั่วโมงน่าจะเป็นธูปบ้องที่จุดในงานศพ
    #7,189
    0
  23. #6852 KanoKanup (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:35
    ความรีแอคชั่นหลังเห็นภาพแรกที่น้องวาดคืออะไรคะ! โง้ยยยยย
    #6,852
    0
  24. #6491 Telllyou (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 10:59
    อ่านทอร์คสนุกพอๆกับอ่านนิยายเลยนะคะ555555555
    #6,491
    0
  25. #5505 BNS13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 04:58
    หรือคนที่ฆ่าแม่น้องคือเชื้อพระวงศ์คะ?

    ปล.แอบดีใตที่ไรท์คิดเรื่องการรวมเล่มแบบเป็นเล่มๆเลยค่ะ เราติดนิสัยชอบเก็บหนังสือ ไม่ชอบอ่านอีบุ๊ค ถ้าไรท์รวมเลามเราจะซื้อแน่นอนงับ!! ❤
    #5,505
    0