西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 16 : บทที่ ๑๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,601 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

 

 

“คารวะ…” ท่านแม่? ฮูหยินใหญ่? ฟางซื่อ? อะไรดีล่ะ

 

“ท่านแม่…เจ้าต้องเรียกว่าท่านแม่” เสิ่นเซ่ากระซิบข้างหูนางคล้ายกับว่ากลัวผู้อื่นจะได้ยิน แต่เพราะเขาไม่ได้พูดเสียงเบาเลยสักนิด ฟางลี่ผิงจึงหลุดขำออกมา

 

“คารวะท่านแม่”

 

“นั่งเถอะ เสิ่นเซ่า เจ้าให้ซีซือมานั่งใกล้มารดา” ฟางลี่ผิงพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เสิ่นเซ่าจึงขยับเว้นที่ให้เสิ่นซีซือ

 

“ได้ขอรับ”

 

เสิ่นซีซือตัวเกร็งเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งข้างกายฟางลี่ผิง เสิ่นอู๋เยี่ยไม่ได้พูดอะไรสักคำ สุดท้ายก็เริ่มลงมือกินอาหารในชามของตนเองกันอย่างเงียบ ๆ

 

แต่มันจะไม่เงียบก็เพราะเสิ่นเซ่าที่เอาแต่ถามนางตลอดเวลา

 

“อาหารที่นี่อร่อยสู้ที่นั่นได้หรือไม่”

 

“น้องสี่กินเยอะ ๆ!”

 

“อันนี้อร่อยมาก ข้ากินทุกวัน เมื่อตอนอยู่สำนักศึกษาก็ต้องจ้างวานให้พ่อครัวทำให้”

 

“น้องสี่ ปากเจ้าเลอะแล้ว”

 

….โธ่เอ้ย

 

สรุปได้ว่าเสิ่นเซ่ามีอาการหลงน้องสาวอย่างรุนแรงและไม่มีทางรักษาหายแน่นอน ส่วนเสิ่นซินที่ถึงวัยเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ได้ออกอาการอะไรมากนักแต่ยังคีบอาหารให้นางไม่หยุด

 

เด็กเก้าขวบถ้ากินแบบนี้ทุกวันคงอ้วนเป็นหมูแล้ว

 

“ซีซือจะกินหมดรึ อาเซ่า! มารดาบอกแล้วมิใช่หรือ หากทำอะไรให้นึกถึงความพอดี” ฟางลี่ผิงเหมือนกับรู้ความคิดของเสิ่นซีซือจึงเอ็ดบุตรชายของตนไปหนึ่งครั้ง

 

เสิ่นเซ่ายิ้มเขิน“ท่านแม่ ก็ซีซือไม่เคยยอมมากินอาหารพร้อมเราเลย ครั้งนี้ข้าลากตัวนางมาได้โดยที่นางไม่หนี ก็ต้องทำให้นางประทับใจสิขอรับ”

 

“พูดออกมาแบบนี้ ผู้ใดจะประทับใจเจ้ากัน” เสิ่นซินพูด รู้สึกเหมือนว่าน้องชายของตนเองช่างใสซื่อ

 

สงครามการคีบอาหารระหว่างเสิ่นเซ่าและเสิ่นซินยังไม่จบ สุดท้ายก็พลั้งทำอาหารเลอะมือเสิ่นซีซือ

 

“พี่ใหญ่ ท่านรังแกน้องสี่ได้อย่างไร!”

 

“เจ้าทำเองชัด ๆ ยังกล้ากล่าวหาผู้อื่นอีก…”

 

“หากท่านไม่ยื้อแย่งกับข้าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้รึ”

 

“เสิ่นเซ่า!”

 

“เฮอะ! น้องสี่เป็นของข้านะ!”

 

ฟางลี่ผิงไม่ได้บ่นต่อ นางเอื้อมมือมาพร้อมกับผ้าและถ้วยน้ำล้างมือ จากนั้นล้างมือให้เสิ่นซีซืออย่างใจเย็น

 

ความทรงจำไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างของเสิ่นซีซือนั่งนิ่งตรงคล้ายกำลังเข้าสู่ห้วงภวังค์

 

ฟางลี่ผิงดูแลเสิ่นซีซือดีมาก…แต่อย่างไรนางก็เป็นภรรยาของเสิ่นอู๋เยี่ย เสิ่นอู๋เยี่ยมีสตรีอื่นในใจ นางจะไม่เสียใจได้หรือ?

 

ภาพความทรงจำที่ฟางลี่ผิงแอบร้องไห้ทำให้เสิ่นซีซือรู้สึกผิด

 

เสิ่นซีซือเหลือบตาไปมองเสิ่นอู๋เยี่ย เห็นบิดาจ้องมองตนเองอยู่ก็ยิ้มหวาน จากนั้นกล่าวขอบคุณฟางลี่ผิงด้วยน้ำเสียงจริงใจ

 

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่!”

 

ทำตัวน่ารัก ๆ!

 

น่ารัก

 

น่ารักกว่านี้

 

“เจ้ายิ้มจนดูเหมือนผิดปกติ ตอนเดินทางกลับมาสมองกระทบกระเทือนใช่หรือไม่” เสิ่นเซ่าหันมาเห็นก็ถาม

 

เสิ่นซีซือยิ้มแห้ง หากเขารู้ว่านางตกระเบียงชั้นหกมาคงวุ่นวายมากกว่านี้แน่

 

ฟางลี่ผิงได้ยินคำว่าท่านแม่ก็มือสั่น เงยหน้าจ้องมองดรุณีน้อย เห็นแววตานางไม่คล้ายกับเสแสร้งก็โล่งใจ…

 

ฟางลี่ผิงคิดว่าดรุณีน้อยโกรธและเกลียดนางด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง หลังจากวันนั้นก็แทบจะไม่เห็นเสิ่นซีซือเข้ามาใกล้เรือนนี้อีก เมื่อตอนที่เสิ่นซีซือทะเลาะกับเสิ่นปิงปิง ก็เป็นฟางลี่ผิงที่ไปขอร้องฮูหยินผู้เฒ่า น่าเสียดายที่นางไม่มีสิทธิ์มีเสียง…จะเรียกว่านายหญิงของบ้านก็เรียกได้ไม่เต็มปาก ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นแม้จะไม่ถูกกับเผิงมู่เจีย แต่ได้โอกาสไล่เสิ่นซีซือออกจากจวนก็เห็นด้วยทันที

 

แท้จริงความสัมพันธ์ของเสิ่นอู๋เยี่ยและฟางลี่ผิงไม่ใช่แบบที่เสิ่นซีซือคิด นางไม่ได้โกรธเกลียดที่เสิ่นอู๋เยี่ยมีสตรีอื่นในดวงใจ สำหรับนางเขาก็เหมือนสหายที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายสิบปี

 

วันนั้นที่นางร้องไห้เพราะอึดอัดสุดหัวใจ ตนเองเป็นถึงบุตรีของแม่ทัพกลับไม่สามารถใช้ชีวิตโดยเงยหน้ามองผู้อื่นได้

 

นางคิดถึงครอบครัวของตนเอง คิดถึงเสิ่นซินบุตรชายคนโต ไม่ได้รู้เลยว่าดรุณีน้อยกำลังตื่นอยู่และคิดว่านางโศกเศร้าเสียใจเกี่ยวกับการมาของตนเอง

 

“ไปเถอะ” เสียงของเสิ่นอู๋เยี่ยขัดความคิดของทุกคน เขาลุกขึ้นจากไปพร้อมกับเสิ่นซิน ท่าทางเหมือนกำลังจะไปที่ทำการของหน่วยพยัคฆ์ เสิ่นซีซือตาลุกวาว หันไปมองเสิ่นเซ่าที่มีอาการเดียวกัน

 

“ไปกันเถอะน้องสี่” เสิ่นเซ่าหันมากระซิบ จากนั้นก็รีบกินอาหารให้หมด หันไปโบกมือลามารดาแล้วลากเสิ่นซีซือออกมาด้วยตนเอง

 

 

เสิ่นเซ่าหาทางพาตัวเสิ่นซีซือออกจากจวนตระกูลเสิ่นได้อย่างง่ายดาย สำหรับเขาแล้วการหลบหนีจากจวนที่อยู่มาเป็นสิบปีไม่ใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นบุรุษชอบเล่นซน หาเรื่องแผลง ๆ มาทำได้ตลอด

 

เสิ่นเซ่าตัวสูงกว่าเสิ่นซีซือ จึงอุ้มนางให้เกาะกำแพงไว้ก่อน จากนั้นกระโดดมาตาม ไม่คาดคิดว่าจะมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินผ่านอยู่

 

“เพ้ย!” เสียงของเสิ่นเซ่าทำให้คนกลุ่มนั้นหันมามอง เสิ่นซีซือที่นั่งอยู่บนกำแพงถูกเสิ่นเซ่าชน ร่างกายกำลังจะร่วงหล่นจากกำแพงอีกครั้ง

 

ทำไมไอ้เหตุการณ์ตกระเบียงตกกำแพงมันถึงได้เกิดกับนางบ่อยจังเลยเนี่ย?

 

โชคดีที่คนกลุ่มนั้นอยู่ใกล้กำแพงมากจึงรับตัวเสิ่นซีซือได้อย่างพอดิบพอดี นางเงยหน้าขึ้นมามองก็พบว่าเป็นบุรุษรูปหล่อ เขาอาจจะอายุใกล้เคียงกับบิดาของร่างนี้เพราะดูเป็นผู้ใหญ่มากเลยทีเดียว

 

“เฉิงอ๋อง…ท่านแม่ทัพรอพระองค์อยู่พ่ะย่ะค่ะ”

 

อะไรนะ

 

เฉิงอ๋อง!

 

เชื้อพระวงศ์ตัวจริงเสียงจริง! เสิ่นซีซือกระพริบตาปริบ ๆ เห็นนัยน์สีน้ำเงินแตกต่างจากชาวบ้านก็ขนลุก

 

นี่สินะ พวกเชื้อพระวงศ์ รูปร่างหน้าตาลักษณะแตกต่างกับคนอื่นมากนัก

 

“เจ้ากำลังจะไปหาใครรึ?”

 

เสิ่นซีซือรู้สึกไม่ปลอดภัย

 

น้ำเสียงของอีกฝ่ายคล้ายกับกำลังล่อลวง แต่ไม่เหมือนบุรุษที่อยู่ในป่าที่ชนบท น้ำเสียงนี้มันทั้ง…หลงใหล และคล้ายกำลังพยายามหลอกล่อให้นางตายใจ

 

ทำไม?

 

“ท่านอ๋อง พวกข้า...เอ้ย กระหม่อมกำลังจะไปหาบิดาพ่ะย่ะค่ะ” เป็นเสิ่นเซ่าที่หลุดออกจากพันธนาการขององค์รักษ์ของเฉิงอ๋อง คุกเข่าอยู่ตรงพื้น เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

 

“เช่นนั้นก็ไปกับอ๋องอย่างข้า” พูดจบเขาก็ไม่ปล่อยให้เสิ่นซีซือลงเดินด้วยตนเอง อุ้มนางมาทั้งอย่างนั้น เสิ่นเซ่าที่เดินตามเสิ่นซีซือมีสีหน้าย่ำแย่คล้ายกำลังจะถูกเชือด

 

เมื่อมาถึงลานฝึกซ้อมแล้ว เหล่าพลทหารที่กำลังร่ายรำกระบี่ต่างหยุดมือ หันมาคุกเข่าทำความเคารพเชื้อพระวงศ์เพียงหนึ่งเดียว

 

เว้นแต่…

 

“ปล่อยบุตรสาวของกระหม่อม”

 

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารแบบนี้…

 

เสิ่นอู๋เยี่ยกำลังโกรธ!

 

เพราะน้ำเสียงของเสิ่นอู๋เยี่ยทำให้เสิ่นซีซือไม่กล้านิ่งอยู่อีก นางสะบัดตัวให้หลุดจากอ้อมกอดของเฉิงอ๋อง จากนั้นวิ่งเข้าไปหาเสิ่นอู๋เยี่ย บิดาตัวร้ายก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวัง อุ้มนางขึ้นมาเอง

 

แต่เขาบีบจนแขนนางจะหักอยู่แล้ว

 

ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย

 

“ที่แท้ท่านแม่ทัพก็หวงบุตรสาวถึงเพียงนี้” เฉิงอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่กลับจ้องมองเสิ่นซีซือไม่วางตา

 

พี่ชาย จะมาพิศวาสเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบไม่ได้นะ เป็นโรคจิตหรืออย่างไร?

 

“ท่านพ่อ...ข้าเจ็บเจ้าค่ะ” เสิ่นซีซือพูดทั้งน้ำตาคลอเบ้า นางซบลงกับไหล่เสิ่นอู๋เยี่ย ไม่มองสบตากับเฉิงอ๋องอีก

 

เสิ่นอู๋เยี่ยที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าบีบแขนนางแรงเกินไปจึงผ่อนแรง จากนั้นหันไปมองคาดโทษเสิ่นเซ่า

 

“ท่านอ๋องมาถึงที่ทำการหน่วยพยัคฆ์ ต้องการความช่วยเหลืออันใด”

 

มาถึงนี่เพียงเพราะต้องการความช่วยเหลือ ไม่ต่างอะไรกับพวกไร้เรื่องร้อนใจไม่ถ่อไปวัดเสียอย่างนั้น

 

เฉิงอ๋องยิ้มมุมปาก

 

“เพียงทนรอเสด็จพี่เรียกท่านแม่ทัพเข้าวังไม่ไหว อ๋องอย่างข้าจึงอยากมาพบด้วยตนเอง มิทราบว่าท่านแม่ทัพเลือกหรือยัง?”

 

“กระหม่อมไม่เลือกอะไรทั้งนั้น”

 

“เช่นนั้นขอให้สุขสมหวังดังใจ!” เฉิงอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกดดัน“กลับ”

 

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

 

ที่ว่าเลือกนั่นหมายถึงเลือกฝั่งใช่ไหม?

 

เมื่อเฉิงอ๋องจากไปแล้ว เหล่าพลทหารหันมามองเสิ่นซีซือในอ้อมกอดของเสิ่นอู๋เยี่ย ครั้งนี้ได้มองนานกว่าทุกครั้ง แววตาของแต่ละคนคล้ายกำลังสำรวจพิจารณา

 

“พวกเจ้าอยากตายรึ?”

 

น้ำเสียงอำมหิตของเสิ่นอู๋เยี่ยนั้นดังชัดเจน เหล่าพลทหารต่างรีบหันไปฝึกต่อ เสิ่นซีซือเองก็จ้องหน้าบิดา เห็นเขามองด้วยแววตาโกรธขึงก็รู้สึกเหมือนตัวหดเล็กลงยิ่งกว่าเดิม

 

“เสิ่นซิน!” เสียงเรียกของเสิ่นอู๋เยี่ยดังหนักแน่น นัยน์ตาจ้องมองไปที่บุตรชายคนรองด้วยแรงโทสะ“ไปเอาไม้มาให้ข้า”

 

เสิ่นเซ่าคุกเข่าลงต่อหน้าบิดา ก้มหน้ามองพื้นด้วย ไม่โต้แย้ง

 

“ท่านพ่อ ท่านพ่อจะตีพี่ชายรองหรือเจ้าคะ!” เสิ่นซีซือถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

 

ทำไมเรื่องแค่นี้ต้องลงไม้ลงมือกันเลยล่ะ

 

“น้องสี่ พี่ไม่เป็นไร”

 

“ไม่ได้นะเจ้าคะ! พี่รองไม่ผิดอันใดเลย” เสิ่นซีซือพูดออกมา น้ำเสียงของนางสดใสกังวาน อีกทั้งแววตายังสั่นระริก เฟิงหย่งที่เป็นสหายของเสิ่นอู๋เยี่ยแอบมองอยู่ข้าง ๆ ก็ยังผงะ

 

ไม่เคยเห็นใครกล้าต่อปากต่อคำกับเสิ่นอู๋เยี่ยมาก่อน

 

“ท่านพ่อ!”

 

“…”

 

“หากท่านพ่อจะตีพี่รอง ท่านพ่อต้องตีข้าด้วย!”

 

“น้องสี่!”

 

เสิ่นซีซือที่ถูกเสิ่นอู๋เยี่ยอุ้มด้วยมือเดียวทำท่าจะไม่ยอม และนางก็ไม่ยอมจริง ๆ จะมาตีเสิ่นเซ่าทำไมกัน เขาทำอะไรผิดที่ไหนล่ะ!

 

“ไม่ผิด?” น้ำเสียงของเสิ่นอู๋เยี่ยยังคงดูน่ากลัวเช่นเดิม“ลักลอบออกจากจวนยังถือว่าไม่ผิดอีกรึ!”

 

“ท่านพ่อ…แต่…แต่จวนของเราก็อยู่แค่นี้เองนะเจ้าคะ…”

 

จะแถยังไงต่อดี…

 

เสิ่นซีซืออยากกัดลิ้นตัวเองตาย แอบออกนอกจวนผิดก็จริง แต่จะถึงขั้นเฆี่ยนตีมันก็เกินไปหน่อย เสิ่นเซ่าเป็นบุตรชายของท่านนะ!

 

“ท่านพ่อ เป็นเพราะว่าข้าคิดถึงท่านพ่อมาก เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนกอดท่านพ่อ ข้าจึงขอร้องให้พี่รองพามาหาท่านพ่อ รบเร้าจนเขารำคาญเขาจึงต้องแอบพาข้ามา เป็นข้าที่ผิดเองเจ้าค่ะ ท่านพ่ออย่าตีพี่ชายรองเลยนะเจ้าคะ หากท่านพ่อตีพี่รอง…หมายความว่า…หมายความว่าท่านพ่อไม่รักพวกข้าแล้วนะเจ้าคะ!”

 

เฟิงหย่งอ้าปากค้าง

 

คิดถึงท่านพ่อมาก เมื่อคืนไม่ได้นอนด้วย นี่บุตรสาวของเสิ่นอู๋เยี่ยรักบิดาถึงเพียงนี้?

 

ใบหน้าของเสิ่นอู๋เยี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง

 

บรรยากาศทั่วทั้งลานฝึกเงียบงัน

 

ภาพสุดท้ายที่ทุกคนเห็นคือเสิ่นอู๋เยี่ยหันหลังกลับพร้อมกับอุ้มเสิ่นซีซือไปด้วย เสิ่นเซ่าเมื่อรู้ว่าบิดาไม่ตีตนเองแล้วจึงรีบวิ่งตามหลังไป เสิ่นซีซือที่ถูกอุ้มเอาคางเกยไหล่บิดา เสิ่นเซ่าและเสิ่นซีซือขยิบตาให้กันหนึ่งครั้ง

 

รอดแล้ว!

 

“คุณหนูเสิ่น…สุดยอด”

 

“ใช่ ๆ ที่บอกว่าถ้าตีแปลว่าไม่รัก แล้วท่านแม่ทัพไม่ตี…หมายความว่าท่านแม่ทัพรักคุณหนูมาก!”

 

“คุณหนูน่ารักจริง ๆ ข้าเห็นนางครั้งแรกยังรู้สึกตาพร่า”

 

“เพ้ย! อย่าได้คิดไปยุ่งเด็ดขาด เจ้าอยากตายรึ!”

 

ข่าวลือที่ว่าเสิ่นอู๋เยี่ยโปรดปรานบุตรสาวมากเพียงใดก็ลือลั่นไปทั่วเมืองหลวงทันที…

 

 

 

 

***พูดคุย

 

น้องพูดขนาดนี้แล้ว

ปะป๊าก็ต้องนอนด้วยแล้วมั้ยคืนนี้!!!!

ทำมาเป็นเย็นชา หลงลูกรักลูกแค่ไหนพูดออกมาเดี๋ยวนี้นะ

อยากฟังปะป๊าบอกรักน้องสักครั้ง แต่ก็น้า ผู้ชายปากหนัก ปากแข็ง เอาหินทุบ หินแตก 55555555

ระหว่างโควิดหายกับปะป๊าบอกรักน้องอะไรจะเกิดขึ้นก่อนกัน

 

ช่วงนี้ไรท์ไปนอนเฝ้ายาย ปั่นช้าเป็นเต่าอืดมาก แต่จะมาเรื่อยๆนะจ๊ะ หากชอบก็กระทืบหัวใจให้ไรท์ด้วยน้า จุ้บๆ

(แต่อย่ากระทืบชั้น ชั้นกับนังไรท์เตอร์ในนิยายไม่ใช่คนเดียวกัน จริงๆนะ!!!!)

ฝันดีชาวอยู่ดึก อรุณสวัสดิ์คนมาเช้า กินข้าวด้วยนะคนมาเที่ยง เป็นไงบ้างคนมาเย็น

(พอแล้ว!!!! 5555555555)

 

กระทู้ประกวด] มีมของด้อมคุณที่คิดว่ามันคือ มีมในตำนาน ค่ะ - Pantip

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.601K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #14214 baby-m2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 01:42
    แงงงงง ท่านพ่อน่าร๊ากกกกก //รอบ3
    #14,214
    0
  2. #13226 ⓒЯAẕY DO_G (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 08:54
    สกิลนางเอกอะเนอะ
    #13,226
    0
  3. #12721 Aeypanrada9464 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 00:34
    น้องซือ น่ารักกกกกก ป๊ะป๋ารักน้องแหละ ดู ออก อิอิ
    #12,721
    0
  4. #12346 nanggatc (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 12:20
    น่าร้ากกกก
    #12,346
    0
  5. #12250 เด็กหญิงฮินาตะ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 11:35
    ชอบทอล์กของไรท์มากเลยค่ะ อ่านทุกคำ ฮาดี🤣
    #12,250
    0
  6. #11315 Sriploy Ktn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 22:34
    ไม่ต้องมีพระเอกก็ได้นะคะเรื่องนี้ มีแค่ปาป๊าก็ใจฟูแน้ว🥰
    #11,315
    0
  7. #11298 beedaboo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 16:42
    เรื่องสนุก ไรท์ก็พูดจาน่ารัก ชอบค่ะ
    #11,298
    0
  8. #11056 Starry Moon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 03:27
    ฉันนั่งกุมขมับแล้ว จำชื่อผู้ชายไม่ได้สักคน! นิ้วเท้านิ้วมือเทียบกับจำนวนผู้ชายของไรท์อันไหนจะเยอะกว่ากันเอ่ย555555555555555 /ชอบความแสบสันของคู่พี่น้องนี้ เข้าขาเป็นวงไพ่เรยจ่ะ ปวดเฮด5555555
    #11,056
    0
  9. #11018 JADEMERIT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 22:34

    กลัวดราม่าท้ายๆง่า (;^;) ฉะนั้นเราควรบำรุงตับก่อนถึงวันนั้น บะซื้ด

    #11,018
    0
  10. #10762 Bao_Bao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 13:26
    จงรัก จงหลง จงรัก จงหลง จงรัก---

    กำลังท่องมนต์จงรักจงหลงใส่ปะป๊าอยู่ค่ะ!!😂😂
    #10,762
    0
  11. #10498 Earn___ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 00:58
    ปะป๊าคือแบบบงื้อออปะป๊าาาาาาาาาา
    #10,498
    0
  12. #10071 Ingey (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 10:50

    นี่ขนาดไม่หลง...

    #10,071
    0
  13. #9650 ติณณ์ๆ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 16:24
    เขินแทนน้อง โว๊ะ55555
    #9,650
    0
  14. #9036 chanchan123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 10:00
    ป๊ะป๋า รักน้อง หลงน้องขนาดนี้ จะปากหนักอีกนานมั้ย อิอิ
    #9,036
    0
  15. #8972 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 14:06
    เอ็นดู๊วววว
    #8,972
    0
  16. #8808 wawa24 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 16:13
    หยุดยิ้มไม่ได้เลยงื้ออ
    #8,808
    0
  17. #8553 yai nu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 10:58
    เกลียดการขยิบตา55555
    #8,553
    0
  18. #8529 0895003543 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 14:38
    สนุกมากค่ะไรท์
    #8,529
    0
  19. #8286 ช้บขนมถ้วย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 22:19
    ก็คือป่ะป๋า....
    #8,286
    0
  20. #8051 poppy1718 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:17
    รอให้โควิดหายไปจากโลกก่อนพ่อค่อยบอกรักน้อง
    #8,051
    1
    • #8051-1 หญิงปิ้ง(จากตอนที่ 16)
      24 พฤษภาคม 2563 / 18:34
      😂😂 มันจะหายใช่ไหมคะ
      #8051-1
  21. #8000 reyya555 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 20:15
    ฮื่อ ป่ะป๊ากร๊าวใจมาก อร๊ากกกก
    #8,000
    0
  22. #7551 Pupraw-T-P-E (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:02
    ไม่เอาพระเอกแล้วจะเอาปะป๊าแทนได้มั้ยคะ
    #7,551
    0
  23. #7525 EaNN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 13:55
    เฉิงอ๋อง!!!!
    จะลงเรือลำนี้ ลำนี้เท่านั้น ต้องใช่แน่ๆ
    #7,525
    0
  24. #7352 Little-$T@R (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 04:11
    ตัดบทพระเอกทิ้งไปเลยค่ะ ไม่จำเป็น!
    #7,352
    0
  25. #7212 รักนะเซี่ยเหลียน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 21:50
    หวงลูก รักลูก และเห่อลูกสาวมาก.......แถมยังมีซิสค่อนอีกสองคน!!!!!! ครอบครัวน่ารักกกกก #พระเอกไม่จำเป็น
    #7,212
    0