西施 ข้าเป็นบุตรีของตัวร้าย (ล็อคตอนแล้ว) EBOOK

ตอนที่ 11 : บทที่ ๑๐

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,805 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

 

 

เสี่ยวซือจำได้ว่าตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยถูกกอดเลย

 

ในวัยเด็กช่วงประถม วันนั้นป้าพาเธอไปหาพ่อ เพราะดีใจมากที่จะได้เจอพ่อ สิ่งแรกที่เธอทำคือการวิ่งไปกอดขาอีกฝ่าย

 

แต่พ่อโกรธมาก ๆ           

 

เธอกอดเขาต่อหน้าภรรยาใหม่เขาที่กำลังอุ้มเด็กแรกเกิดอยู่

 

วันนั้นเสี่ยวซือเพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่มีครอบครัวเป็นของตัวเอง

 

แม่ที่ทิ้งไปเคยตะคอกใส่เธอในวัยอนุบาลว่าเธอเป็นเศษขยะ

 

ฉันไม่น่าคลอดแกออกมาเลย

 

แกเกิดมาทำไม                

 

ความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของฉันคือคลอดแกออกมา

 

ในวัยเด็กนั้นเสี่ยวซือไม่ได้รู้ความหมายจริง ๆ ของมัน

 

แต่เมื่อโตขึ้น ยิ่งได้รู้จักโลกภายนอก ยิ่งรู้ว่าคำที่แม่กล่าวนั้นหมายถึงอะไร และรู้ด้วยว่าพ่อเองก็คงคิดไม่ต่างกันกับแม่

 

เสี่ยวซือรู้ว่าทั้งสองเป็นแค่พวกผู้ใหญ่ไร้ความรับผิดชอบ แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังเป็นพ่อแม่ของเธอ…เป็นคนที่ทำให้เธอเกิดมา

 

เพราะอย่างนั้นเมื่อได้รับอ้อมกอดจากเสิ่นอู๋เยี่ย ไม่รู้เพราะว่าอะไร ความใจเย็น ความโกรธ ความไม่เข้าใจถึงได้พังทลายหายไปหมด

 

ปากที่บอกว่าไม่แยแสว่าบิดาผู้โหดเหี้ยมจะไยดีหรือไม่ แต่ยามที่อีกฝ่ายหยิบยื่นอ้อมกอดให้ หัวใจดวงเล็กในร่างกายนี้กลับยินดีจนน่าตกใจ

 

เสิ่นซีซือ..เจ้ารักบิดามากเลยใช่หรือไม่?

 

ร่างกายของเสิ่นซีซือแสดงออกชัดเจนว่าต้องการบิดาผู้นี้

 

บิดาที่เป็นตัวร้าย…ของใครหลายคน

 

ตัวร้ายในนิยายที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเลือดเย็น เป็นเดรัจฉานที่สังหารแม้กระทั่งเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง…ตอนนี้กลับโอบกอดบุตรีไว้ในอ้อมแขน ยอมร่วงหล่นสู่พื้นดิน

 

เสียงกรีดร้อง เสียงเรียกของเหล่าทหารหรือสาวใช้ก็ไม่ได้เข้าหูเสิ่นซีซือ

 

โลหิตสีแดงสดไหลออกมาจากศีรษะของเสิ่นอู๋เยี่ย ท่าทางอีกฝ่ายจะศีรษะแตก เสิ่นซีซือผละออกจากอ้อมกอดของบิดา หันไปจ้องมองเขา นัยน์ตาอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ภาพตรงหน้าพร่าเลือน น้ำตาเอ่อคลอ รู้สึกเหมือนลำคอของตนเองกำลังตีบตัน

 

นาง…ถูกช่วยไว้ได้จริง ๆ หรือ

 

เป็นบิดาผู้โหดเหี้ยมผู้นี้ที่ช่วยไว้จริงหรือ?

 

“ท่านแม่ทัพ…เป็นอะไรมากหรือไม่ขอรับ!”

 

“ไม่เป็นไร” 

 

เสิ่นอู๋เยี่ยตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ร่างกายของเขาแข็งแรงมาก ตกลงมาแค่นี้ก็แค่ศีรษะแตก นับว่าเป็นแผลเล็กน้อย

 

แต่เสิ่นซีซือไม่คิดแบบนั้น

 

เสิ่นซีซือที่ทรุดตัวอยู่ข้างเสิ่นอู๋เยี่ย จู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา ยิ่งนางร้องไห้หนักมากขึ้นเท่าไหร่ ทั่วทั้งบริเวณก็ยิ่งถูกความเงียบเข้าปกคลุมมากขึ้นเท่านั้น

 

เพราะความรู้สึกสับสนอบอุ่นและโศกเศร้ากำลังเล่นงานอย่างรุนแรง ไม่ว่าร่างกายจะมีคุณสมบัติใจเย็นมากแค่ไหนก็ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์

 

เสิ่นอู๋เยี่ยคิดว่านางยังสะเทือนขวัญจากอุบัติเหตุจึงลุกขึ้นมาโอบอุ้มนางเข้าสู่อ้อมกอดของตนเองและกล่าวปลอบใจเล็กน้อย แม้ว่าจะพูดจาตะกุกตะกักแต่เสิ่นซีซือก็ได้ยินชัดเต็มสองรูหู

 

“…เจ้า...ปลอดภัยแล้ว”

 

เสิ่นอู๋เยี่ยรักเสิ่นซีซือ

 

แค่ช่วยชีวิตก็ถือว่ารักแล้วหรือ?

 

กับคนที่เลือดเย็นอย่างตัวร้ายผู้นี้ คิดว่าการยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้อื่นเป็นเรื่องทั่วไปหรือไม่ 

 

ไม่มีทาง

 

เสี่ยวซือไม่เคยได้รับความอบอุ่น

 

ไม่เคยได้รับอ้อมกอดจากผู้เป็นบิดาเลยสักครั้ง

 

ร่างกายและจิตวิญญาณนี้ก็โหยหาอ้อมกอดเช่นกัน

 

“ท่านพ่อ…”

 

ใช่ นางที่คิดว่าตัวเองฉลาดมากกว่านางเอกในนิยายหลายเรื่องกำลังพ่ายแพ้ให้แก่อ้อมกอดของตัวร้าย

 

เสี่ยวซือเพิ่งจะรู้ตัว

 

ตัวนางไม่ได้ฉลาดหรือเก่งกาจกว่าใครเลยสักนิด

 

สถานการณ์เริ่มสงบลงเมื่อเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ได้บาดเจ็บมากนัก เจ้าของโรงเตี๊ยมโขกศีรษะขอโทษด้วยตนเอง อีกทั้งยังบอกว่าจะให้ขบวนเดินทางของเสิ่นอู๋เยี่ยพักที่นี่โดยไม่ต้องเสียทรัพย์แม้แต่อีแปะเดียว

 

ร่างเล็กของเสิ่นซีซือยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ห่าง

 

“คุณหนู… ข้าขอตรวจอาการของบิดาท่านดูก่อนได้หรือไม่”

 

“…” เสิ่นซีซือส่ายหน้า นางเกาะติดเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ยอมห่างไปไหน ขนาดเสิ่นซินกล่าวว่าจะอุ้มนางแทนก็ไม่ยอม

 

“ซีซือ” น้ำเสียงของเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ได้หนักแน่นเหมือนเช่นเคย เมื่อตอนอยู่ที่จวนสกุลติงเขายังรู้สึกว่าดรุณีน้อยนางนี้เติบโตไวเหลือเกิน 

 

แต่แท้จริงเด็กก็คือเด็ก

 

“ท่านพ่อ…ข้าไม่ไปนะ ข้าจะอยู่กับท่าน!” น้ำเสียงหนักแน่นของเสิ่นซีซือไม่ใช่การแสดง นางเกาะติดเสิ่นอู๋เยี่ยไม่ยอมปล่อยจริง ๆ จนสุดท้ายท่านหมอก็ต้องยอมดูอาการให้โดยที่มีดรุณีน้อยนางหนึ่งนั่งอยู่บนตักคนไข้ไม่ยอมไปไหน

 

“ท่านแม่ทัพแข็งแรงมาก แผลแค่นี้ทำอันตรายไม่ได้…”

 

ใช่ ตกตึกหกชั้นยังไม่ตายเลย หากเป็นโลกปัจจุบันที่พื้นเป็นซีเมนต์คงหัวแตกตายไปแล้ว อีกทั้งพลังทางกายภาพของคนยุคนี้แข็งแรงมากด้วย ที่เสิ่นอู๋เยี่ยหัวแตกนี่ก็เป็นเพราะว่าลงมาผิดท่า…

 

เพราะว่าช่วยเสิ่นซีซือ

 

คิดถึงตรงนี้นางก็อยากร้องไห้ออกมาอีกรอบ ไม่รู้ทำไมถึงได้ซาบซึ้งจนน่ารำคาญ

 

เป็นเพราะว่าร่างกายนี้แน่ ๆ 

 

นางได้รับอิทธิพลจากร่างกายนี้มาตั้งแต่ความใจเย็น เรี่ยวแรง พละกำลัง ความรู้สึกต่าง ๆ ย่อมผันแปรไปตามร่างกายนี้ ที่นางรู้สึกว่าไม่เป็นตัวเองเหมือนเมื่อก่อน…ก็เพราะเรื่องนี้

 

“แยกย้ายกันไปพักผ่อนซะ” เสิ่นอู๋เยี่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

แต่เพราะเสิ่นซีซือยังกอดอยู่ ทำให้ภาพออกมาดูแปลกพิกล เมื่อเขาก้มลงไปมองบุตรสาว นัยน์ตาสีเขียวมรกตทั้งสองก็ประสานกัน ผู้เป็นบิดาแสดงสีหน้าไม่ถูก ในขณะที่ผู้เป็นบุตรีกระพริบตาปริบ ๆ 

 

“แยกย้ายได้อย่างไร สหายบาดเจ็บ มิตรแท้แบบข้าทำใจนอนหลับไม่ลงจริง ๆ”  เป็นเฟิงหย่ง รองแม่ทัพพูด ตอนนี้พวกเขารวมตัวกันอยู่ที่ห้องชั้นหนึ่งแทน เพราะกลัวว่าดรุณีน้อยจะกลัวที่สูงจึงเลือกที่จะพักกันข้างล่าง

 

“ไสหัวไป”

 

“ซีซือ อยากมาหาท่านลุงหรือไม่?” เฟิงหย่งเหมือนจะไม่สนใจเสิ่นอู๋เยี่ย หันไปคุยกับเด็กน้อยในอ้อมแขนสหาย เห็นอีกฝ่ายหันหลังกลับมาส่ายหัวไปมาสองสามครั้งจากนั้นซุกหน้าเข้าไปในอกเสิ่นอู๋เยี่ยต่อก็หัวเราะ

 

“เจ้าเหมือนพวกที่เพิ่งจะเคยมีลูก”

 

“…” อันที่จริงเสิ่นอู๋เยี่ยก็เพิ่งจะเคยใกล้ชิดกับลูกขนาดนี้ แม้แต่เสิ่นซินกับเสิ่นเซ่าก็ยังไม่เคยถูกกอดอย่างอบอุ่น มีเพียงลูบหัวบ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้น

 

แต่เพราะเสิ่นซินกับเสิ่นเซ่าไม่ใช่เด็กที่ขาดความรัก พวกเขายึดถือเสิ่นอู๋เยี่ยเป็นแบบอย่าง ตั้งใจไว้ว่าจะต้องกลายเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เหมือนบิดาให้ได้

 

เข่อเจียกับจื่ออี๋คุกเข่ารออยู่ข้าง ๆ เห็นคุณหนูไม่ยอมผละออกจากอ้อมกอดของนายท่านใหญ่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร พวกนางจะนอนที่นี่ด้วยก็ไม่ได้ จึงต้องรอให้เสิ่นอู๋เยี่ยตัดสินใจ

 

เสิ่นอู๋เยี่ยไม่ไล่ เสิ่นซีซือก็ไม่ไปไหน สถานการณ์จึงกลายเป็นว่าบิดานั่งทำหน้านิ่งคุยกับสหาย มีลูกสาวอยู่ในอ้อมกอด เป็นภาพที่เข่อเจียและจื่ออี๋คิดว่าจะไม่ได้เห็นเสียแล้ว

 

ตอนคุณหนูอยู่บนรถม้าไม่ได้มีท่าทางอยากจะเข้าไปหาหรือสนทนากับนายท่านใหญ่เลยสักนิด

 

“จะเดินทางกลับพรุ่งนี้ตามเดิมหรือไม่”

 

“อืม”

 

“เฮ้อ..เหตุใดมิส่งม้าเร็วไปบอกเล่าว่าบุตรสาวเจ้าตกจากระเบียง จำเป็นต้องพักรักษา จากนั้นก็เข้าเมืองหลวงช้าสักสองสามวัน หากไปถึงภายในพรุ่งนี้คงต้องพบหน้าพวกมันเป็นแน่”

 

พวกมัน…

 

ใครกัน?

 

เสิ่นซีซือแม้จะอยู่ในอ้อมกอดแต่ก็แอบฟังบทสนทนาของเสิ่นอู๋เยี่ยกับเฟิงหย่งอยู่ตลอด

 

“พรุ่งนี้คือพรุ่งนี้” เสิ่นอู๋เยี่ยตอบเสียงเรียบ “ไสหัวไป”

 

“ได้ ไว้พบกันพรุ่งนี้” เฟิงหย่งกลอกตามองขึ้นไปบนฟ้า จากนั้นมองเสิ่นซีซือในอ้อมกอด เห็นดรุณีน้อยเหลือบตามองก็โบกไม้โบกมือทักทาย เสิ่นซีซือเพียงแค่ยิ้มเกร็ง ๆ ตอบ จากนั้นหันไปซบบิดาตามเดิม

 

คงกำลังเห่อบิดา… เฟิงหย่งคิดในใจ เห็นหน้าเสิ่นอู๋เยี่ยก็กลั้นขำแทบไม่อยู่

 

พอเฟิงหย่งออกไปแล้ว ภายในห้องก็เหลือเพียงเข่อเจียและจื่ออี๋ เสิ่นอู๋เยี่ยก้มลงมองเสิ่นซีซืออีกครั้ง เห็นแววตาออดอ้อนก็อ่อนใจ 

 

“พวกเจ้าออกไปก่อน ให้นางนอนกับข้า”

 

“เจ้าค่ะ”

 

พอเข่อเจียและจื่ออี๋ออกไปแล้วก็เหลือเพียงแค่เสิ่นอู๋เยี่ยกับเสิ่นซีซือในห้องนอน เสิ่นอู๋เยี่ยไม่ได้ขยับตัว เสิ่นซีซือก็เช่นกัน

 

จนกระทั่งเขาพูดขึ้นมาหนึ่งคำ ใบหน้าของเด็กน้อยก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

 

“อาบน้ำ”               

 

 เสิ่นซีซือผละออกจากอ้อมกอดของเสิ่นอู๋เยี่ยช้า ๆ จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงน่ารัก “ข้าจะรอท่านพ่อ”

 

“อืม”

 

โชคดีที่เสิ่นอู๋เยี่ยไม่ได้มีความคิดที่จะเอาเสิ่นซีซือเข้าไปอาบด้วย ห้องชั้นล่างมีห้องอาบน้ำแยกออกมาให้ทำให้ไม่ต้องใกล้ชิดจนน่าอึดอัด เสิ่นซีซือนั่งอยู่บนเตียงนอน นางเองก็ยังไม่ได้อาบน้ำเลยเหมือนกัน

 

ก็คงต้องรอให้เสิ่นอู๋เยี่ยอาบเสร็จก่อน

 

นางอาจจะเพลิดเพลินกับอ้อมกอดของเขามากไปหน่อย แต่เพราะมันอบอุ่นมาก จึงยากที่จะตัดใจออกมาได้

 

เสิ่นซีซือคิดทบทวนกับตัวเองอยู่สักพัก ว่าชีวิตนี้จะเอาอย่างไรต่อดี นางไม่อาจจะปล่อยให้บิดาของร่างนี้มีจุดจบที่เลวร้ายได้แล้ว

 

อีกทั้ง…ตอนที่แตะตัวของเสิ่นอู๋เยี่ยภาพความทรงจำอย่างเดียวที่ไหลเข้ามาคือตอนที่อีกฝ่ายอุ้มนางออกมาจากกองไฟ ตอนนั้นเสิ่นซีซือเด็กมากภาพความทรงจำเลยไม่ชัดเจน แต่จำได้ว่าหยดน้ำตาของเสิ่นอู๋เยี่ยที่รินไหลเป็นของจริง

 

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

 

ดูเหมือนว่าภูมิหลังของตัวละครนี้จะไม่ธรรมดา

 

นางยังต้องจัดการปัญหาในจวนตระกูลเสิ่นด้วย เรื่องแยกบ้านไม่ต้องพูดถึง แยกไปก็ไม่มีผลดี ตระกูลเสิ่นนอกจากคนในครอบครัวกันเองก็ไม่มีใครต้อนรับแล้ว

 

อำนาจมากเกินไป หากผูกมิตรด้วยก็จะยิ่งตกเป็นเป้าหมาย

 

เสิ่นซีซือนั่งคิดเรื่องราว วางแผนการแสดงของตนเองไปเรื่อยเปื่อย นางตั้งใจไว้ว่าจะแสดงออกอย่างน่ารักต่อหน้าบิดาและต้องเป็นคุณหนูสี่ผู้เก่งกาจแห่งตระกูลเสิ่นด้วย

 

เพราะเสิ่นอู๋เยี่ยกลับมาประจำที่เมืองหลวงหกปีเท่านั้น

 

ความคิดของเสิ่นซีซือหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงก้าวเท้าเดินเข้ามา บุรุษที่สวมใส่อาภรณ์หลวมเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง บาดแผลจากสมรภูมิรบนั้นทำให้ร่างกายดูแข็งแกร่งขึ้นหลายสิบเท่า เพราะท่าทางดุดันองอาจนั้นไม่เข้ากับอาภรณ์สีชมพูอ่อนในมืออีกฝ่ายเสียเลย หากจ้องมองนานๆ ๆ ก็อาจจะหลุดขำได้

 

เสิ่นซีซือลุกขึ้น นางสูงเพียงช่วงเอวของบิดา รับอาภรณ์จากนั้นยิ้มกว้าง รีบวิ่งเข้าไปอาบน้ำทันที

 

เสิ่นอู๋เยี่ยได้แต่มองตามแผ่นหลังของบุตรสาวไป หลังจากที่ประตูห้องอาบน้ำถูกปิดลง เขาหลับตาลงจากนั้นคิดถึงบางสิ่ง…

 

สุดท้ายก็ไม่อาจตัดใจ

 

 

 

***พูดคุยกับไรท์อีกแล้วค่ะ พูดไม่หยุดเลยนังไรท์

 

ไหนจ๊ะ ใครรออยู่กันบ้าง เที่ยงแล้วกินข้าวกันด้วยนะตัวเอง 

 

เมื่อพ่อหล่อ พระเอกก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป อร๊ายยย อยากจะเข้าไปดูแผงอกกล้ามเป็นมัด ๆ นั้นด้วยจังเลยค่ะ /โดนตบ

 

ตอนแรกจะเขียนฉากกรุ๊งกริ๊ง ปะป๊าพาน้องไปอาบน้ำ แต่คนอ่านกับน้องซืออ่านจะมือหงิกได้ แด๊ดดี๊แปลว่าพ่อนะคะคนนี้ ไม่มีเรือบาปอะไรทั้งน้านนน ขอล้องงง เราจะอยู่ในขอบเขตศีลธรรม

 

และไรท์ขอขอบคุณทุกคนที่สนใจเรื่องนี้มากเลยนะคะ เฟบเดินทางมาถึง 2,000 แล้ว ตอนนั้นแค่ 400 ไรท์ก็ดีใจ สิไห้แล้วค่ะ 5555+ ถ้าไม่มีทุกคน ไรท์คงไม่มีแรงแต่งต่อไปแน่ๆ เพราะนอกจากคนอ่านไรท์ก็ไม่มีใครแล้ว ฮึกก ผู้ชายก็ไม่มี ต้องมานั่งหวงผู้ชายในนิยาย ฮ่วย!!!  


(แคป2019เพราะมันยังไม่ถึง2020ค่ะ ไรท์ไม่ได้หลงปีนะ 5555)

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.805K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14,537 ความคิดเห็น

  1. #13379 nok_te_ra (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 22:13
    กดเฟปที่4714
    #13,379
    0
  2. #13023 เรียกข้าว่านก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 10:33
    น้ำตาซึมเลยอ่ะ พระเอกอะไรไม่ต้องแล้ว ขอโมเมนต์พ่อลูกค่ะ!! 555555
    #13,023
    1
    • #13023-1 SanNi_02(จากตอนที่ 11)
      20 มีนาคม 2564 / 22:30
      ++++++++++1 เอาอันนี้แหละ กุจะเอาพ่อลูก กูซึ้ง!! You know?!!
      #13023-1
  3. #11096 sengalounuan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 17:55
    ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด55
    #11,096
    0
  4. #11052 Starry Moon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 02:59
    เดี๊ยนปาดน้ำตาป้อยๆ
    #11,052
    0
  5. #11013 JADEMERIT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 20:46

    สงสัยแม่นางเอกต้องเป็นราชาหญ้าสีฟ้าที่มาหลงรักกับคุณพ่อ ทำให้มีสองสปิริตในตัว แล้วแฟนของนางเอกก็จะเป็นซอฟโบนแรปบิ--

    #11,013
    2
    • #11013-1 JPsn(จากตอนที่ 11)
      20 ตุลาคม 2563 / 13:00
      เดี๋ยวนะคะ55555555
      #11013-1
    • #11013-2 baby-m2(จากตอนที่ 11)
      27 มีนาคม 2564 / 21:44
      ผิดเรื่อง! //ว่าแล้วก็ไปดูต่อดีกว่า5555
      #11013-2
  6. #10914 peangploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 02:56
    ตอนนี้ทำเราน้ำตาซึมเลย ความโหยหาความรักจากคนเป็นพ่อมันแบบ เสี่ยวซือเอ้ยย กอดๆ นะลูก
    #10,914
    0
  7. #10761 Bao_Bao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 13:05
    น้องเหมือนลูกลิงที่เกาะพ่อลิงแม่ลิง แค่กๆ---

    เรือบาปมันโผล่มาจากไหนไม่รู้คร่ะ--- ค้ำคอ---😂
    #10,761
    0
  8. #10568 แมวดื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 15:17
    นางช่างเหมือน“หมีโคอาล่า”
    #10,568
    1
    • #10568-1 ศรีเธา(จากตอนที่ 11)
      29 กรกฎาคม 2563 / 03:19
      หมีที่อยู่กับต้นยูคาลิปตัสทั้งวัน
      #10568-1
  9. #10490 Earn___ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 00:20
    ปะป๊ากร้าวใจจจ
    #10,490
    0
  10. #10089 FuFar Maxx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 22:05
    พระเอกค่อยมาตอนน้องโต ตอนนี้ขออยู่กับป๊ะป๋าก่อน
    #10,089
    0
  11. #9925 Little_devil00 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:11
    ปะป๊าพอแล้ว 5555
    #9,925
    0
  12. #9027 chanchan123 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:20
    แด๊ดคนเดียวเอาอยู่ พระเอกยังจำเป็นอยู่ม๊าย 555+
    #9,027
    0
  13. #8952 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 11:49
    มันมีซัมคิงว่ะ
    #8,952
    1
    • #8952-1 [F.S]Fang_041(จากตอนที่ 11)
      3 มิถุนายน 2563 / 11:49
      ติง*ก็พอจ้า
      #8952-1
  14. #7774 annkannika (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 00:58
    แม่นางเอกต้องไม่ธรรมดาแน่นอน และปะป๊าต้องรู้แน่ว่าแม่นาวเอกเป็นใคร ผมนางถึงเป็นสีขาวทองและมองเห็นตอนกลางคืน หรือว่า นางเอกจะเป็นนางพญาผมขาว
    #7,774
    1
    • #7774-1 kaweeying(จากตอนที่ 11)
      22 พฤษภาคม 2563 / 01:06
      กลายร่างเป็นงู.... แฮร่ ไม่ช่ายยยน้าา 55555
      #7774-1
  15. #7768 NEA-W- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 18:29
    เราขอเดาว่าป่ะป๊ารักม่าม้ามาก

    แล้วน้องหน้าเหมือนกับม่าม้าก็เลยจากที่จะตัดใจไม่ยุ่งเกี่ยวกับลูกสาวคนนี้ก็ใจอ่อน เหตุผลที่ตัดใจเราคิดว่าน่าจะเพราะเหตุการณ์ไฟไหม้ในความทรงจำน้อง ม่าม้าอาจจะตายในกองไฟตอนนั้น กลายเป็นปมสักอย่างในใจ //เดาล้วนๆจ้าาา
    #7,768
    0
  16. #7584 BBRB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:15
    ปักท่านพ่อนี่แหละเป็นพระเอก 5555 เอ็นดูน้องอ่ะ เกาะเป็นลูกลิงเลย
    #7,584
    0
  17. #7455 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:15
    ชอบตอนไรท์ทอร์คที่สุดคร้าาาา.
    #7,455
    0
  18. #7274 youlove_I (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 00:44

    คุณต้องรักน้องแน่ๆ รักและเอ็นดูยัยคุณหนูซีซือเยอะน้าาา
    #7,274
    0
  19. #7096 Sistel2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:38

    อ้อนเยอะ ๆ ค่ะคุณน้อง คุณป๋าจะได้รัก จะได้หลง

    #7,096
    0
  20. #6961 kwang-p2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 03:32
    ท่านพ่อคนซึน
    #6,961
    0
  21. #6827 sanpahaha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 13:58
    โอ๊ยยย! สงสารน้อง แต่ก็แอบดีใจที่อย่างน้อยเรื่องก็ไม่ได้แน่ไปซะทีเดียว
    #6,827
    0
  22. #6801 ก้อนสี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:40
    ชอบทอร์คไรท์มากค่ะ5555
    #6,801
    0
  23. #6578 PPruedee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 15:40
    ไรท์ เปิดตอนทอร์คโดยเฉพาะเถอะ ชอบ อยากอ่านยาวๆ555555
    #6,578
    0
  24. #5307 ppvs_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 15:54
    โอ้ยน้ำตาไหลTTTTT
    #5,307
    0
  25. #5241 Py_deam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 22:10
    เดี๋ยวค่ะไรท์อะไรคือมะม๊าของน้อง?!?
    #5,241
    0