[FIC DETECTIVE CONAN]ปริศนาด้ายที่มองไม่เห็น

ตอนที่ 7 : Puzzle 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    17 ส.ค. 63



  วันนี้เป็นวันดีของชินอิจิ เพราะรายนั้นจะได้ไปเที่ยวกับรัน ตานั่นเดินทำหน้าตาระรื่นแฮปปี้มีความสุขออกนอกหน้าจนฉันหมั่นไส้ ก็รู้หรอกว่าดีใจแต่ก็ไม่ต้องดีใจออกหน้าออกตาขนาดนั้นปะ เห็นแล้วอยากเดินไปตีหัวหมอนั่นซักทีสองที

  "ต้องดีใจขนาดนั้นปะ"สุดท้ายฉันก็พูดออกไป ไม่สนว่าใครจะกระทบอะไรเหอะๆ มันเลยจุดที่ต้องไว้หน้ากันมานานแล้ว

  "ได้ไปเที่ยวกับคนที่ชอบไม่ดีใจก็ตายด้านแล้ว อุ้ย!ลืมไปเธอก็ตายด้านนี่ 5555"เอ้าแขวะกันเข้าไป แขวะไปมันก็ไม่กระทบฉันอยู่แล้ว 
  "นัดกับรันแล้วหรอว่าจะไปกี่โมง ไม่ใช่ว่ารันต้องมาตามนายนะ"ฉันหันไปหยิบหนังสือมาอ่าน ส่วนใหญ่อ่านพวกจิตวิทยา สืบสวนสอบสวน แต่ส่วนหลังไม่ได้คิดจะอ่านเองหรอก มีคนมายัดเยียดให้อ่านจนติดเป็นนิสัย นั้นแหละน้าโตมาด้วยกันเลยติดนิสัยไปโดยปริยาย 

  "เออจริงด้วย ลืมสนิทเลยขอบคุณที่เตือนไปล่ะบาย"พูดจบชินอิจิก็เดินออกไป
  "ให้ตายเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ!"ฉันพูดตามหลังชินอิจิที่กำลังพ้นออกจากประตูหน้าบ้านของฉัน
  "รู้แล้วน่า เดี๋ยวจะซื้อของมาฝากละกัน บาย~"ตัวไปแล้วเสียงก็ยังลอยมาให้ได้ยินอีกเฮิอ~

      ที่บอกให้ระวังน่ะไม่ใช่เพราะเจ้าตัวไปทำรันโกรธหรอก มันมีลางสังหรบางอย่างบอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับตานั่นแต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าลางสังหรของตัวเองจะถูกมั้ย

    "ช่างเถอะไปเดินเล่นดีกว่า"เจนนี่เดินไปหยิบเสื้อคลุมและกล้องถ่ายรูปมาแล้วออกจากบ้าน 



    "นี่เธอไปสวนสนุกทอปิคอลแลนด์กันมั้ยมีที่ถ่ายรูปเยอะเลยนะ"ทอปิคอลแลนด์? ลองไปดูดีกว่าเผื่อจะเจอมุมสวยๆ ฉันฮัมเพลงเดินเปิดโทรศัพท์มือถือดูพิกัดของปลายทาง



     "วิวดีจริงๆ"แช๊ะ! เสียงกดชัตเตอร์และแสงแฟลชดังขึ้นมาจากกล้องถ่ายรูปที่เจนนี่กำลังถืออยู่ เธอชอบถ่ายรูปเพราะเวลาเธอได้มองรูปที่เธอถ่ายก็สามารถคลายความกังวลต่างๆนานาได้ดี และเมื่อเธอได้รูปที่ชอบแล้วก็กำลังจะเดินไปอีกที่หนึ่ง
     

     ปึก! ด้วยความไม่ระวังของเธอที่กำลังเช็ครูปถ่ายอยู่ทำให้ไปชนไหล่ของชายชุดดำร่างสูงโปร่ง เจนนี่เงยหน้ามองชายชุดดำก่อนจะก้มตัวขอโทษเล็กน้อย ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เธอโดนดึงดูดจากอะไรซักอย่างให้มองหน้าเขาคนนั้น แต่ก็นานพอที่จะจำรายละเอียดบนใบหน้าของชายคนนั้นได้

     "โทษที"เขาก็ยืนจ้องหน้าเธอกลับเช่นเดียวกันก่อนจะละสายตาออกแล้วเดินออกไป แม้รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องแต่เธอก็เลือกที่จะลืมมันไป ด้วยเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เธอตัดสินใจกลับบ้านของตนเอง







      |Gin|

      "ลูกพี่สนใจเธอหรอ"ชายชุดดำอีกคนหนึ่งร่างท้วมเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่เธอคนนั้นเดินออกไปลูกพี่เขาก็มองเธอจนเธอลับสายตาไป

      "ไม่รู้สิ... ไปได้แล้ว'วอสก้า'จะได้รีบกลับไปรายงานบอส"แล้วชายชุดดำที่ชนเจนนี่หรือคือ'ยีน' ก็เดินไปยังรถที่นั่งมา 


      ไม่รู้สิ:) เขาก็ไม่แน่ใจว่าสนใจอะไรในตัวของเธอคนนั้น เขาไม่สนใจและเดินกลับไปยังรถของเขาทิ้งให้ลูกน้องของตนที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่เดิม ปล่อยให้มันสงสัยต่อไปเถอะ








__________________________________

       หายไปเกือบเดือน555 ขอโทษทุกๆคนด้วยค่ะอันนี้ไม่ได้แก้ตัวอะไรทั้งสิ้น ด้วยความมีภาระเยอะแต่สุดท้ายก็ทำทีหลังบวกกับไม่สบายทำให้ไม่ได้มีความคิดที่จะแตะแป้นพิมพ์ ขอโทษที่ให้รอค่ะ รู้ตัวว่าแต่งสั้นแต่ก็ อย่าทิ้งเรื่องนี้นะคะ 
   ปล.แม้ไม่ได้แตะแป้นพิมพ์แต่เราก็ยังแต่งเนื้อเรื่องไว้นะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #12 kamisakiray (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 21:07
    นุกมากกสู้ๆนร้าา>~<
    #12
    0
  2. #10 rika21545 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:51
    รออ่านนะค่ะ^0^
    #10
    0