[FIC DETECTIVE CONAN]ปริศนาด้ายที่มองไม่เห็น

ตอนที่ 4 : Puzzle 4:ตั้งต้นใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    20 ส.ค. 63


     ผ่านไปได้ไม่นานก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเพราะหมอบอกว่าแม่และฉันแข็งแรงแล้วไม่ต้องอยู่ต่อคุณพ่อก็เลยรีบขับรถมารับ

  "ไง ฟานี่ ไงตัวเล็กคิดถึงพ่อบ้างมั้ย"พ่อพูดแล้วเอามือมาบีบจมูกฉันเบาๆ ฉันไม่ชอบให้คนมาจับหน้าสักเท่าไหร่เลยปัดๆมือพ่อออก

  "นี่ จินยองอย่าแหย่ลูกสิ เห็นไหมลูกไม่ชอบเลย"คุณแม่พูด ฉันเห็นด้วยในใจนิดๆ ดีจังที่ได้มีโอกาสอยู่กับพ่อแม่อีกครั้งถึงจะไม่ใช่พ่อแม่ในโลกเก่าก็ตามที ฉันได้เพียงแค่ยิ้มเศร้าอยู่ภายในใจเท่านั้น

  "โถ่"คุณพ่อทำหน้าเสียดายอย่างกวนก่อนจะเปิดประตูรถให้คุณแม่เข้าไปนั่ง

       ตัดไปตอนถึงบ้าน

  "ยินดีต้อนรับกลับครับ"ฉันตื่นเพราะเสียงของพวกชายชุดดำที่ท่าทางว่าจะเป็นบอดี้การ์ดของบ้านนี้ ฉันเลยขยับตัวในอ้อมแขนของคุณแม่เพื่อที่จะได้ดูบ้านของตัวเองให้เต็มๆตาของตัวเอง ก็พบว่านี้บ้านหรือวังใหญ่เว่อร์วังอลังการเสียจริงๆ เอาจริงๆดูจากยี่ห้อรถก็พอจะรู้ว่ารวยอยู่แต่ไม่คิดว่าบ้านจะขนาดนี้

  "ตื่นแล้วหรอลูกงั้นเข้าบ้านกันเถอะ"แม่พูดแล้วเดินอุ้มฉันตรงไปทางเข้าหน้าบ้านและคนชุดดำที่ยืนอยู่นั้นก็เอื้อมมือไปเปิดประตูให้

  "คุณแม่ครับ!"จู่ๆก็มีเด็กผู้ชายอายุ2-3ขวบวิ่งมาทางนี้แล้วกระโดดกอดคุณแม่จนคุณแม่เซเล็กน้อย

  โป๊ก!! "โอ้ยจินจินเขกหัวเขาทำไมอ่ะ"เด็กผู้ชายคนนั้นถูกคุณพ่อเขกหัวและหันไปโวยวายใส่คุณพ่อ  จะว่าไปพอสังเกตุดีเด็กคนนี้มีหน้าตาหวานอย่างกับผู้หญิงและมีโครงหน้ากับคุณพ่อคุณแม่เลย

  "ก็ ทัตสึวิ่งมากระโดดหาคุณแม่จนคุณแม่เซน่ะสิเดี๋ยวแม่กับน้องก็ล้มกันพอดี"คุณพ่อพูดบ่น 

  "ไม่รู้ล่ะ ทัตสึงอนจินจินแล้ว แบร่:p" เด็กคนนั้นแลบลิ้นใส่คุณพ่อแล้วหันมาหาคุณแม่ด้วยสายตาแวววาวและเด็กคนนั้นก็เมินคุณพ่อ"แม่ครับๆ ทัตสึขอดูน้องหน่อยจิ"คุณแม่อมยิ้มก่อนจะก้มลงไปนั่งยองๆให้เท่ากับระดับสายตาของเด็กคนนั้น
  
  "นี่เจนนี่ หนูเป็นน้องของทัตสึกินะ เรียกว่าพี่นะลูก"คุณแม่พูดแล้วคนที่เป็นพี่ก็ค่อยๆเอื้อมมือมาจะจับฉันอย่างกล้าๆกลัวๆ ฉันจึงเอื้อมมือไปแตะมือของทัตสึกิและพูดว่า"..ทัต..ส ึ กิ" ......

  "จินนี่พูดได้ด้วยอ่ะแม่"พี่ทัตสึพูดออกมา ทุกคนทำตาโต "ไหนลองพูดพ่อกับแม่ซิ"คุณพ่อพูดอย่างตื่นเต้น"พ พ่อ แม่" จากนั้นทุกคนก็ดีใจใหญ่เลยล่ะ

  ผ่านประมาณ2ปีเศษๆ ฉันก็สามารณเดินด้วยขาของตนเองได้หลังจากที่ต้องคลานจนเข่าแถบถลอกมานานและสามารถพูดได้คล่องขึ้นด้วย
ในวันนี้เป็นวันเกิดครบอายุ6ขวบของฉันพอคุณพ่อไปรับทัตสึมาจากรร.ก็จัดงานวันเกิดซะใหญ่โตแถมมีคนหลากหลายหน้าตาหลั่งไหลเข้ามาที่บ้านของฉัน

  "ทัตสึๆ"ฉันเรียกทัตสึกิว่าทัตสึเหตุผลที่ไม่เรียกว่าพี่งั้นหรอลองรู้นิสัยของเจ้าตัวเอาเองเถอะ

________________


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น