[FIC DETECTIVE CONAN]ปริศนาด้ายที่มองไม่เห็น

ตอนที่ 2 : Puzzle 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    18 มี.ค. 63

  
  "ฮัลโหล"
   'นี่ลิซ่านะคะพี่จียง... คือพี่รู้รึยังว่า.. ฮึก' ลิซ่าคนที่ปกติจะร่าเริงอยู่เสมอ แต่ในวันนี้กลับมีแต่เสียงที่แสดงถึงความเสียใจเต็มไปหมด ตลอดเวลาที่รู้จักเขาก็แทบไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เลย 
  "รู้ว่าอะไร ลิซ่า..." อยู่ดีๆเขาก็รู้สึกวูบโหว่งภายในใจขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย และก็ได้ยินเสียงเบาๆ ผ่านโทรศัพท์ว่า'เอามาเดี๋ยวฉันคุยเอง'
  'ฮัลโหล พี่จียงได้ยินใช่มั้ยคะ คือเจนนี่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลXXนะคะ ตอนนี้หมอยังไม่ออกมาเลย’ เขา..ไม่มีเวลามาช็อคหรอก ได้แต่ยันตัวลุกขึ้นตั้งสติเดินไปหยิบกุญแจขึ้นรถไปหาเจนนี่ทันที

  "เจนนี่รอพี่ก่อนนะ พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"เขารีบเหยียบคันเร่งและตรงไปที่โรงพยาบาลทันที


.

.

.


  "เมื่อไรพี่จียงจะมาถึงนะ"ฉันพูดขึ้นมา
  ที่ฉันไม่โทรหาพ่อแม่แต่เป็นพี่จียงของเจนนี่เพราะว่าพวกท่านได้ประสบอุบัติเหตุและเสียชีวิตลงในตอนที่พวกเขาทั้งสองยังเล็กๆ พี่จียงจึงเป็นครอบครัวคนสุดท้ายของเจนนี่ พวกเขาอยู่กันเพียงสองคนเท่านั้น เปรียบกับคนทั่วไป พี่จียงและเจนนี่นั้นเป็นห่วงกันและกัน แม้จะไม่แสดงออกมาคนรอบตัวก็รู้แล้ว แน่นอนว่าพวกเขาใช้ชีวิตที่พ่อแม่ให้มาอย่างดี เสมอ
  "ฉันมาแล้ว  เจนนี่เป็นไงบ้าง หมอออกมาหรือยัง"พี่เค้าร้อนรนอย่างที่ไม่เคยมาก่อน การหอบหายใจแรงๆ เป็นหลักฐานได้ดีว่าเขาคงวิ่งมาอย่างแน่นอน
  "ยังไม่ออกมาเลยค่ะ"ฉันตอบ
  "พี่นั่งก่อนเถอะค่ะ เธอก็ด้วยโรเซ่"จีซูพูดพลางปลอบใจลิซ่าไป โรเซ่ก็ด้วย


  
     ผ่านไป1ชั่วโมง
  มันนานเหลือเกินสำหรับผมผมคิดว่าเมื่อไหร่เจนนี่จะออกมากัน เธอคือครอบครัวคนสุดท้ายของผมเราเหลือกันแค่สองคนพี่น้องผมกังวลมาก ทุกคนต่างเงียบและเงียบ บรรยากาศของโรงพยาบาลก็เงีบยอยู่แล้วทุกคนจมดิ่งลงสู่ความเงียบมีเพียงเสียงร้องไห้ของลิซ่า


  "หมอออกมาแล้ว"จีซูพูดขึ้นมา มันไม่ช่วยให้ผมใจชื้นขึ้นมาจนกว่าจะได้ยินผลออกมาจากปากหมอ
  "คนไข้ได้สติแต่ก็หายใจโรยรินและเธอก็ได้ขอให้พวกคุณเข้ามาหา อีกไม่นานครับรีบพูดนะครับ"หมอก้มหัวและเดินจากไปพวกผมก็เดินเข้าไปหาเจนนี่ทันทีผมรู้สึกวูบโหว่งขึ้นมาอีกรอบหนึ่งและรู้สึกใจหายเมื่อเห็นเจนนี่ในสภาพที่ผมช่วยแบ่งเบาความเจ็บนั้นไม่ได้เลย
  "พี่..ทุกคน.."เธอหายใจโรยรินเหมือนจะหยุดหายใจได้ทุกเมื่อ ผมเดินไปกุมมือเธอทั้งสองข้างไว้ด้วยกัน แม้มือของน้องสาวของเขาจะเย็น แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากความรู้สึก...
  
  "ถ้าเธอจากพี่ไปแล้วพี่จะอยู่ยังไง พี่จะอยู่กับใคร ฉันเหลือเธอคนเดียวแล้วนะ"ผมพูดออกมานำ้ตาที่กลั้นไว้ไม่ได้ก็ไหลลงมาเป็นสาย
   "ก็หาพี่สะใภ้สิคะ 55 "เธอพูดและหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะพูดต่อ
  "พวกพี่อย่าเศร้าเลยนะคะถ้าฉันหลับตาลงอีกไม่นานฉันก็จะตายแล้วพี่ช่วยฟังคำขอของหนูได้มั้ยคะ"
  "เธอขอพี่มาได้เลยไม่ว่าอะไรพี่ก็จะทำให้"ผมพูดขึ้นพวกสาวก็ยังคงสะอื้นอยู่อย่างต่อเนื่อง
  "หนูขอให้พี่อย่าโทษตัวเองและก็ขอให้พี่มีความสุขดูแลตัวเองด้วย"ผมพยักหน้าตอบรับเธอว่าจะทำตามที่เธอขอ
  "พี่ตกลง"ผมพูดและนำ้ตาที่ไม่เคยได้ไหลตั้งแต่10ปีมาได้ไหลรินออกมา
  "พวกเธอก็เหมือนกันอย่าร้องไห้เลยมันไม่ใช่ความผิดพวกเธอหรอกนะ แล้วก็เข้มแข็งไว้นะทุกคน"เธอยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายและได้หลับตาลง
  
  จากนั้นเจนนี่ก็หยุดหายใจมีเสียงร้องระงมมาจาก3สาวเพราะเพื่อนของเธอจะไม่มีทางกลับมาอีกแล้ว

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

To Be Continued

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #6 nekark (@nekark) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:33
    รอ~ ~ ~ ครัย
    #6
    0