ตอนที่ 5 : บทสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3634 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62



ข้าเกลียดความวุ่นวายและข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพูดประโยคนี้มากี่ครา รุ่งเช้าวันต่อมาข้าพบว่าเสี่ยวอวี้หวังกระเสือกกระสนตนเองมาหาข้า แม้นสภาพร่างกายของนางจะไม่สู้ดีนัก ดวงหน้าขาวซีดไร้สีเลือดซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลไม่ต่างจากข้าเชิดขึ้นอย่างทะนง ขณะที่นัยน์ตาเปล่งประกายวาววาบ

“เจ้าทำอะไรกับสาวใช้ของข้า !”

ข้าเลิกคิ้วสูงจากนั้นหรี่ตามองนาง “กลับไปซะ”สิ้นประโยคนั้นข้าปิดประตูใส่หน้าเสี่ยวอวี้หวัง แล้วสั่งให้อาหลินออกไปขับไล่นางไม่ให้ส่งเสียงรบกวน ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอีกรอบ 

จากที่เคยเฉยชาข้าเริ่มรู้สึกรำคาญนางอย่างยิ่ง อนาคตข้าควรวางแผนกำจัดนางระยะยาว นี่ยังไม่นับรวมประเด็นคู่หมั้นคู่หมายของข้า องค์ชายสามผู้นั้น ดีที่เหล่าองค์ชายต่างถูกฮ่องเต้กักบริเวณหาไม่ข้าคงปวดหัวกว่าเดิมแน่ 

สายหน่อยข้านึกอยากออกไปท่องดูโลกภายนอกกำแพงจวน ทว่ากลับถูกอาหลินทักท้วงเอาไว้ “คุณหนูอย่าออกไปเลยนะเจ้าคะ”

ข้าขมวดคิ้ว ก่อนกระจ่างแจ้งยามได้ยินประโยคต่อมา

“คุณหนูสร้างศัตรูมากมาย คนพวกนั้นรอซ้ำเติมคุณหนูอยู่แน่เจ้าค่ะ”

“ใช่...”

เสี่ยวอวี้เจินใช่ว่าจะเรียบร้อย น่ารักหรืออ่อนน้อม อายุเพียงสิบหกก็สร้างศัตรูไปทั่วทั้งเมือง ทางที่ดีข้าควรอยู่ในจวนอย่างที่อาหลินว่าจะดีที่สุด 

เหตุนี้ข้าจึงนั่งแกว่งขาไปมากับสระน้ำเย็นเฉียบภายในจวน มองดูฝูงปลาที่ว่ายวนใกล้ตัวข้า ขณะนั้นเองข้าได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของสตรีจำนวนหนึ่ง ก่อนพบว่าเป็นบรรดาอนุภรรยาของเสี่ยวเฟยหวัง 

ฮูหยินรองกับเหล่าอนุอีกสองสามคน พวกนางสวมอาภรณ์สีสันสดใส ทั้งยังแต่งหน้าแต่งตาคล้ายกับว่าอยู่ในงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่ในวังหลวง ข้าหลุบตาต่ำลงอย่างครุ่นคิด หวังอย่างยิ่งว่าพวกนางจะไม่ยุ่งยากกับข้านัก 

แต่แน่นอนว่าความหวังของข้าล้วนไม่เป็นจริง ฮูหยินรองสกุลจิ่นเดินตรงมาหาข้า อาหลินรีบกระตุกอาภรณ์ของข้า เพื่อให้ข้าลุกขึ้นทำความเคารพอีกฝ่าย 

“คุณหนูเจ้าคะ”

อาหลินคงเชื่อว่าข้าจะดื้อรั้น หากมันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เรื่องบางเรื่องหากทำให้ง่ายดายได้ข้าจะทำ 

“ฮูหยินรอง อนุทั้งหลาย”ข้าเอ่ยก่อนก้มหัวลงเล็กน้อยแสดงถึงความอ่อนน้อม สตรีตรงหน้าเบิกตากว้างขึ้นราวไม่เชื่อสายตา ก่อนหรี่ตามองข้าอย่างหวาดระแวง 

“คุณหนูใหญ่”

ข้ายกยิ้ม ในใจไม่อยากสาวความยาวกับพวกนางอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงค่อย ๆ ถอยเท้าออกไปอย่างเชื่องช้า “ข้าต้องไปก่อนแล้ว”

“หวังว่าจะไม่เหลือแผลเป็นบนดวงหน้าของเจ้า”ฮูหยินรองกล่าวเอื้อมมือจับอาภรณ์ของข้าแน่น “ข้ารู้สึกเป็นห่วงคุณหนูใหญ่อย่างยิ่ง”

ข้าเองก็เป็นห่วง หากเจ้าเสียโฉมขึ้นมาคงขายขี้หน้าไปทั้งจวน”อนุสามเสริมขึ้นบ้าง “แค่วีรกรรมของเจ้า นายท่านก็รู้สึกอับอายมากแล้ว”

ข้ายังคงยิ้ม ใช้สายตาเรียบเฉยมองพวกนาง “หน้าที่พวกท่านคือปรนนิบัติท่านพ่อ ส่วนเรื่องหน้าตาของจวนล้วนเป็นหน้าที่ของมารดาข้า หาใช่พวกท่านไม่”

อนุสามชะงักรีบฉีกยิ้มกลบเกลื่อน “เจ้ากล่าวมาย่อมมีส่วนถูก”

เห็นได้ชัดว่าพวกนางไม่มีทางปล่อยข้า ดังนั้นข้าจึงได้แต่ขยับยิ้มกว้างขึ้นอีกหน่อย ตัดสินใจฟังคำเสียดสีของพวกนางถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม ก่อนพวกนางจะเหนื่อยหน่ายและถอยทัพไปในที่สุด

อาหลินยกมือขึ้นปาดเหงื่อ แล้วรีบไล่สายตาสำรวจดวงหน้าของข้า “ไฉนคุณหนูไม่เถียงพวกนางกลับเหมือนที่ถกเถียงฮูหยินใหญ่ล่ะเจ้าคะ”

“เถียงคนโง่ไปก็เท่านั้น อันคนเขลานั้นยากเสวนา เหตุนี้ข้าจะเสียเวลาไปทำไม”ข้าก้มลงปัดเศษฝุ่นบนอาภรณ์ “เหตุผลเดียวที่ข้าเถียงมารดาเมื่อวาน เพราะนางต้องการทำร้ายข้า

“...”

“เรื่องบางเรื่องใช่ว่าชนะแล้วจะดี ขณะเดียวกันก็ใช่ว่าเจ้าจะยอมทนให้ผู้อื่นทำร้าย หากข้ายอมคงกลายเป็นหมูไปแล้วแน่”

.

.

.

ข้าตระหนักถึงความจริงที่ว่าข้าไม่อาจถามหาความสงบสุขภายในจวนแห่งนี้ได้ เหนืออื่นใดอีกเพียงสองวันข้าจะต้องไปยังเมืองจี๋อิงตามราชโองการ คิดถึงตรงนี้ความอดทนของข้าก็เพิ่มขึ้นอย่างยิ่งยวด

เย็นวันนั้นเสี่ยวอวี้หวังกระเสือกกระสนตนมาหาข้าอีกครั้ง แล้วใช้สายตามองข้าด้วยความโกรธ มือของนางสั่นไม่ต่างจากเนื้อตัว หากไม่ใช่เพราะอาหลินรวบตัวนางไว้ บางทีเสี่ยวอวี้หวังอาจพุ่งตัวมาทำร้ายข้า

“เจ้าทำอะไรสาวใช้ข้ายังพอยอมได้ แต่กับพวกชาวบ้านธรรมดา เจ้าทำได้อย่างไรกัน !”นางตวาดข้า ขณะที่ข้าได้แต่สงสัยก่อนกระจ่างแจ้งในที่สุด “เจ้าบอกให้ท่านพ่อทำอะไรพวกเขา เจ้ามันชั่วช้าสามานย์ จิตใจดำมืด !”

ไร้มารยาท”ข้าเอ่ยเสียงเรียบ เลื่อนมือจับถ้วยน้ำชาอุ่นร้อน “เจ้าเสียงดังใส่ข้าสองครั้งแล้ววันนี้”

เสี่ยวอวี้หวังกัดฟันแน่น “อย่ามาเฉไฉ”

“เป็นเจ้าที่ก่อเรื่องไยพาลมาโทษข้า”

ถ้อยคำนั้นของข้าทำเอานางสติหลุดยิ่งกว่าเดิม “เจ้าจะบอกว่าข้าเป็นคนบอกให้ท่านพ่อส่งคนไปจัดการพวกเขางั้นหรือ กลับกลอกยิ่ง !”

ข้ากลอกตา “สติ ถามหาสติปัญญาเจ้าให้เจอเสียที”

“เจ้า !”

“คุณหนูห้า !”อาหลินรีบตวาดเสี่ยวอวี้หวัง ยามเห็นว่านางหลุดออกจากการเกาะกุมแล้วคิดจะทำร้ายข้า “ถ้าท่านทำร้ายคุณหนูใหญ่ นายท่านย่อมไม่ปล่อยท่านเอาไว้ !”

“เจ้ามันแค่บ่าวไพร่ ไฉนเลยมาขึ้นเสียงกับข้า”เสี่ยวอวี้หวังตวาดกลับ “หุบปากไปซะ !

ข้าคร้านจะอดทนกับนางอีกต่อไป จึงได้ปล่อยแรงกดดันอันน่าสะพรึงออกมาส่งผลให้พวกนางหยุดชะงัก แล้วหันมามองข้าพร้อมกัน 

“นี่เป็นผลลัพธ์ที่เจ้าต้องยอมรับ ในเมื่อเจ้าเป็นคนเลือกมันด้วยตนเอง”

ดวงตาของเสี่ยวอวี้หวังค่อย ๆ กระจ่างขึ้น เสมือนว่านางเริ่มเข้าใจข้าขึ้นมาทีละนิด 

“เจ้าเป็นคนบอกให้คนพวกนั้นมารวมตัวกันหน้าจวนเพื่อปกป้องเจ้า ทั้ง ๆ ที่เจ้าน่าจะรู้อยู่แก่ใจดีว่าท่านพ่อเป็นคนเช่นไร เขาต้องจัดการคนพวกนั้นอยู่แล้ว”นัยน์ตาของข้าวาววาบขึ้น “เจ้ารู้แต่ก็ยังทำ พอเกิดเรื่องก็มาป้ายสีข้า”

“เจ้า...”

“ช่างน่ารังเกียจยิ่ง เสี่ยวอวี้หวัง”

.

.

.

ข้าไม่เคยแยแสในผลลัพธ์ที่คนอื่นเป็นผู้เลือกด้วยตนเอง ยามที่เสี่ยวเฟยหวังออกคำสั่งกักบริเวณเสี่ยวอวี้หวังรวมถึงอาจลงโทษนางลับหลังด้วย ข้าก็ไม่ได้แสดงความเห็นอะไร นางรู้ทั้งรู้แต่ก็ยังทำ เช่นนี้ข้าจะสนใจไปทำไม

คืนนั้นข้ารีบเข้านอน เพราะวันรุ่งขึ้นต้องออกเดินทางแต่เช้า ขณะเดียวกันในคืนนั้นข้าฝันเห็นภาพอันเลือนรางของเขา มนุษย์ผู้นั้นที่เคยบอกว่าเขียนนิยายให้ข้า ผู้ที่ทำให้ข้าต้องดื่มน้ำยาลืมเลือน

“อวี้หวัง ความปรารถนา นั่นคือชื่อของเจ้าในนิยาย”

ข้าอยากจดจำเขาให้ได้ ทว่าแม้นแต่ชื่อของเขาหรือดวงหน้าข้าก็นึกไม่ออก ข้าจำได้เพียงน้ำเสียงของเขา ทั้งหมดนั่นคือความยึดติดของข้าในชั่วข้ามคืน

“แล้วท่านล่ะเป็นใครกัน”

เขายิ้ม “ข้าจะเป็นบุรุษโง่เขลาซึ่งได้แต่หมายปองเจ้า”

.

.

.

ฮูหยินใหญ่และเหล่าอนุภรรยาของท่านพ่อรวมตัวกันเพื่อส่งข้าออกนอกเมือง เช่นเดียวกับบรรดาองค์ชายทั้งหลายที่ร้องขอจากฮ่องเต้ ไม่นับรวมคุณหนูตระกูลใหญ่ตระกูลเล็กแกหลายนาง พวกเขาไม่ได้มาเพื่อร่ำไห้ ทว่ามาเพื่อสมน้ำหน้าข้า 

เสี่ยวอวี้เจินช่างสร้างศัตรูเอาไว้รอบกาย 

เสี่ยวเฟยหวังเดินเข้ามาโอบกอดข้า อ้อมแขนของเขาอบอุ่น ทั้งยังเลื่อนมือลูบหัวข้าอย่างอ่อนโยน “ข้าจะทูลขอฝ่าบาทให้เจ้ากลับมาโดยเร็ว”

ข้ามองเขานิ่ง “ท่านเป็นขุนนาง สร้างศัตรูเอาไว้มากมายไม่ใช่เรื่องดี ด้วยฐานะของท่านเป็นที่รักดีกว่าที่ชัง”

“เจ้าหมายถึงอะไร”เสี่ยวเฟยหวังขมวดคิ้ว

“เรื่องชาวบ้านที่ท่านทำลงไป”ข้าตอบเขาก่อนผละตัวออกมา เตรียมสาวเท้าขึ้นไปบนรถม้า แต่กลับสบเข้ากับดวงตาขององค์ชายสามโดยบังเอิญ 

เขาปรายตามองข้าอย่างเย็นชา ไร้คำพูดใดที่มอบให้ข้า ชั่วขณะข้าตระหนักว่าร่างกายของเสี่ยวอวี้เจินกำลังรู้สึกเจ็บปวด 

ตอนนั้นเองข้านึกถึงวรรคหนึ่งของบทกลอนหนึ่งที่อ่านผ่านตาเมื่อวันก่อน

รักมากเปรียบดั่งไร้รัก

ข้าเกลียดความรู้สึกของเสี่ยวอวี้เจินในยามนี้ ดังนั้นข้าจึงมองเขากลับด้วยสายตาเย็นชากว่าเขาเท่าตัว องค์ชายสามพลันชะงักสายตาแปรเปลี่ยนเป็นสับสน 

“ไม่รักก็คือไม่รัก เลิกอาวรณ์เขาได้แล้ว”ข้าบอกกับเสี่ยวอวี้เจิน พร้อมวางแผนจะถอนหมั้นเขาในเร็ววัน อันที่จริงจะให้ข้าเป็นชายาของเขา ข้าก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพียงแต่นั้นต้องหลังจากข้าตามหาคนผู้นั้นไม่เจอแล้ว

พริบตาต่อมาองค์ชายห้าเคลื่อนตัวตรงมาหาข้า โดยมีองค์ชายเจ็ดคอยส่งสายตาห้ามปรามอยู่ห่าง ๆ ข้ารู้ดีว่าต่อหน้าสาธารณะชนมากมายเขาคงไม่โง่พอทำอะไรข้า แต่ข้าสามารถโง่พอจะด่าเขาได้ นั่นเป็นเพราะข้าไม่แยแสอะไรทั้งนั้น 

“ข้าไม่อยากฟังเสียงสุนัขเห่าหอน”ข้ากล่าวขึ้นทันใด ส่งผลให้อาหลินรีบกระตุกอาภรณ์ของข้า “ไสหัวกลับไป”

“เจ้ากล้าไล่องค์ชายอย่างเปิ่นหวาง !”

“ท่านพึ่งก่อเรื่องขึ้นเมื่อสามวันก่อน ต่อให้เอาไปทูลฟ้องฝ่าบาทไหนเลยจะแยแส”ข้าเหยียดยิ้ม “ข้ารำคาญท่าน โดยเฉพาะเสียงร้องลั่นคล้ายอิสตรี”

องค์ชายเจ็ดหลุดขำออกมาทันใด 

“น้องเจ็ด !”

ยิ่งเห็นปฏิกิริยาของเขา ข้ายิ่งรู้สึกว่าเขาโง่เขลาเป็นอย่างยิ่ง 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.634K ครั้ง

2,598 ความคิดเห็น

  1. #2279 KuppaKP (@KuppaKP) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 18:16
    ผู้ชายคนนั้นคือใครรรร พระเอกหรอ
    #2279
    0
  2. #2163 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 12:04
    ฟาดฟาดดด ว่าแต่ชายผู้นั้นคือใครกันนน
    #2163
    0
  3. #2087 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 02:15
    ชายผู้น้านนนน จะมาอยู่ในเนื้ิอเรื่องด้วยม้ายยย
    #2087
    0
  4. #2066 Fhayaya (@Fhayaya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 00:21
    55555ขำ
    #2066
    0
  5. #1880 pacific60cm (@pacific60cm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 19:31
    ชายผู้นั้นคือเทพแห่งโชคชะตา?? นิยายที่เขียนคือเรื่องราวในภพชาตินี้????
    #1880
    0
  6. #1785 เสี่ยวซานจู (@napatsarapan2547) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 13:10
    องค์ชายเจ็ดเป็นพระเอกรึเปล่า
    #1785
    0
  7. วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 01:55
    บุรุษโง่งมที่หมายปองเพียงนางอห.โนแม้นสสส ทีมท่านพ่อว่าไงจ๊าาาา
    #1708
    0
  8. #1155 kyungsoosan (@kyungsoosan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 18:30

    สุดพีค น้องห้าเต้นเร้าๆเหมือนสตรีจริงด้วย โถ่ลูก เอาจริงๆสงสารนางร้ายตัวจริงเหมือนกันนะ แม่ไม่รักเลย พ่อยังเป็นแบบนี้อีก มีชีวิตอยู่แบบหลอนๆโดยแท้

    #1155
    0
  9. #1080 pupe. (@pupe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 13:56
    แปลว่าคนนั้นแต่งให้นางมารจองเราเป็นนางเอก แต่นางมารของเรากลัยได้มาอยู่ตัวร้ายซะงั้น 5555555
    #1080
    0
  10. #816 I-MineJung (@I-MineJung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 11:55
    ทำไมเราถึงคิดว่าบุรุษโง่งมคนนั้นคือท่านพ่อของนางกัน

    ขอโทดที่คิดแบบนี้ งื้อออ
    #816
    0
  11. #435 check_up (@check_up) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 09:03
    สนุกอ่าาาาาาาาาาาาาาาาา
    #435
    0
  12. #415 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 20:53
    ด่าได้สะใจ
    #415
    0
  13. #228 pchacha (@praewachanojuti) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 06:45
    ถ้าคนนั้นอยู่ในนิยายเค้าคงคิดว่า อี้หวังคือนางเอก ก็เลยตามรักอย่างโง่งมคนนั้นก็คือชายสาม เดาล้วนๆ 555555
    #228
    0
  14. #221 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 20:14
    ลุ้นไปด้วยกัน
    #221
    0
  15. #216 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 19:02
    เพื่อนที่ชอบนางเอก จะอยู่ในนิยายเรื่องนี้มั้ย?
    #216
    0
  16. #212 up2meup2u (@up2meup2u) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 14:25

    ด่าได้เริ่ดมากคุนลูก
    #212
    0
  17. #207 bangtanna (@bangtanna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 09:09
    นี่เดาว่าคนรักเก่าที่บอกว่าตนเองตะเป็นคนรักที่โง่เขลาของอี้หวัง น่าจะเป็นองค์ชายห้านะ เพราะโง่เขลา
    #207
    0
  18. #205 sirinda50880 (@sirinda50880) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:56
    องค์ชาย5คือรักเก่าแน่เลย
    #205
    0
  19. #203 ตัวเป็นขน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:30

    ถ้าคนรักเก่านางเอกแต่งนิยายโดยให้นางเอกเป็นอี้หวัง แล้วบอกว่าตัวเองเป็นคนเขลาที่ได้แต่หมายปองเจ้า แสดงว่าคนรักเก่าที่นางเอกนึกถึงบ่อยๆ ก็อาจจะเป็นหนึ่งในองค์ชายสามคนนั้นใช่หรือเปล่า 

    และน่าจะไม่ใช่องค์ชายสาม เพราะ คนเขลาที่ได้แต่หมายปองน่าจะไม่สมหวัง แต่องค์ชายสามสมหวังกับอี้หวัง นี่คิดว่าเป็นองค์ชายเจ็ด เพราะองค์ชายห้าโหวกเหวกเกินไป แต่ถ้าพลิกมาว่าเป็นองค์ห้า นี่พีคเลยนะ 555 แต่นิยายยังอยู่ที่บทสี่อยู่เลย อาจมีตัวละครโผล่มาอีกก็ได้

    #203
    0
  20. #197 opChanel (@opChanel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:42
    5555555ได้ใจไปเลยนางเราต้องอย่างนี้
    #197
    0
  21. #186 รัณฌา (@mymacam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 19:44

    เย้ๆ ออกจากบ้านๆ

    #186
    0
  22. #170 Aphonse (@Aphonse) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 14:46
    ฮือออออ ชอบบบ//มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #170
    0
  23. #167 mynameishiran (@mynameishiran) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:16
    55555555
    #167
    0
  24. #166 paeng foon (@paeng_love) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 11:31
    55555สะใจมากค่ะ
    #166
    0
  25. #164 comet2522 (@comet2522) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 11:04
    พวกองค์ชายน่ารำคาญจริงๆ อยากรู้ว่า ผช คนนั้นเขียนให้ตัวเองเป็นใคร
    #164
    0