H.E.L.P!

ตอนที่ 2 : Operation1​: วันแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 62

ราชอาณาจักร​ไทย​ จังหวัดกรุงเทพ​มหานคร​ เขตชุมชนวังหลัง​


28/07/2111


ที่ห้องครัวห้องหนึ่ง​ที่ถูกปูพื้นด้วยกระเบื้องยางสีขาวลวดลายคลื่นน้ำในทะเล​ วอลเปเปอร์สีเหลืองอ่อนเกือบขาวนั้นถูกแปะไปด้วยกระดาษโน้ตหลากสีสัน​ พร้อมทั้งข้อความอีกมากมาย


วันนี้อย่าลืมส่งซากุระไปโรงเรียน


อย่าลืมทำมื้อเย็นกับขนมหวาน


วันนี้มีประชุมตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง


ระหว่างนั้นก็มีใครบางคนกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารอย่างจริงจังอยู่

เขาจับมีดและลงมีดได้อย่างชำนาญ

เขาเป็นชายผิวเข้ม​ แขนของเขาเอื้อมไปหยิบเครื่องเทศที่เขาเตรียมไว้ในชามเทลงหม้อด้วยความใจเย็น​


นัยตาสีสนิมของเขามองไปที่หม้อต้มที่น้ำกำลังเดือดอยู่โดยมีเครื่องปรุงที่ลอยขึ้นมาด้วยแรงเดือดของน้ำ


"ที่เหลือก็แค่รอ...."ชายคนดังกล่าวพูดพร้อมกับเอามือปัดไปที่ผ้ากันเปื้อนลายคิตตี้​สีชมพูของตัวเอง


"พี่เทียน....หนูหิวข้าว...."เสียงใครบางคนดังขึ้นมาเอื่ิยๆเพราะเพิ่งตื่นนอน​เธออยู่ในชุดของนักเรียน​ ม.ต้น

ในมือของเธอคนนั้นได้ถือกระกระเป๋ารูปทรงสี่เหลี่ยม​คางหมูหนาไว้ที่มือ​ ในระหว่างที่เธอถืออยู่นั้นสีของกระเป๋าก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวอมฟ้า


"รอแป๊ปนึงนะซากุระ.....ว่าแต่.....พี่มายาตื่นรึยัง?"เทียนถามเด็กสาวหูหมาป่า​ อีกฝ่ายเมื่อถูกถามก็ทำหน้าเหมือนนึกอยู่สักพัก


"มาแล้วค่ะๆ!​ เหวอ!"คนที่ถูกกล่าวถึงรีบวิ่งลงมาก่อนที่จะลื่นบันได​ โชคดีที่เด็กสาวหูหมาป่าคว้าแขนของเธอทัน


เธอเป็นหญิงสาวผมสีทองกับนัยตาสีฟ้าน้ำทะเล​ ใบหูของเธอที่ยาวแหลมออกมาพ้นผมของเธอสามารถบ่งบอกเผ่าของเธอได้อย่างดี​ เธออยู่ในชุดนักเรียน​มัธยมปลาย​ที่มีเนคไทสีฟ้า

หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันเรียบร้อยแล้วทุกคนก็รีบจัดแจงเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์​ของตัวเอง


ทั้งหมดรีบเดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วก่อนที่เทียนจะไขประตูเพื่อขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า​ เมื่อประตูเปิดออก​ทั้งสามคนก็รีบไปที่ยานบินขนาดเล็ก​ ที่รูปร่างคล้ายกับรถเอทีวีสีดำที่มีขนาดยาวกว่าเล็กน้อย​ แถมตัวล้อนั้นถูกแทนที่ด้วยเครื่องยนต์ไอพ่นทั้งสี่ตัวแทนล้อ


"ฉันจองด้านหลังนะซากุระ"มายาบอกกับซากุระ อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะรีบไปนั่งกับเทียนพร้อมกับกอดเอวของอีกฝ่ายแน่น แต่เธอต้องสะดุ้งให้กับการกอดของมายาแทน


เทียนไม่รอช้าจึงรีบนำยานบินออกทันที​ ไฟไอพ่นสีฟ้าดันตัวยานขึ้นก่อนจะเปลี่ยนองศาและดันตัวยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง

เมื่อพ้นเขตตตัวชุมชนไปแล้วก็เผยให้เห็นตึกสูงที่ดูสง่าที่รูปร่างดูหลากหลายและล้ำสมัยไปพร้อมกัน​ บางตึกมีการฉายภาพโฮโลแกรมเพื่อการโฆษณา​ไว้ด้วย


เทียนบินผ่านตรงที่มีความหนาแน่นของกลุ่มยานบินจำนวนมากก่อนจะหักคันบังคับให้ตัวยานไปอีกทาง​


"ตั้งแต่รัฐบาลโลกมีมาตรการ​ลดราคายานพาหนะ​ทุกรูปแบบให้ถูกลงก็มีปัญหาการจราจร​ติดขัดไปหมดเลย"เทียนพูดก่อนจะถอนหายใจเฮือก​ใหญ่​


"คงเป็นเพราะช่วงเปิดเทอมวัน

แรกด้วยมั้งคะ​ ยิ่งประเทศนี้ยิ่งไปกันใหญ่เลยค่ะ"ซากุระเสริม​เทียนจึงพยักหน้าเบาๆ

ยานบินบินมาเรื่อยๆจนถึงที่หมายที่เป็นป้ายโรงเรียนขนาดใหญ่มี่สลักบนหินอ่อนว่า

รงเรียนเซนต์​มาเรีย​ สาขากรุงเทพ​ฯ​

ประเทศไทย​


"ก่อนเวลาเข้าแถวไปตั้งครึ่งชั่วโมงเลยนะเนี่ย​ ฮู่ว~~"เทียนถอนหายใจ


"ขอบคุณ​ที่พาพวกหนูมาส่งนะคะ"มายาพูดขึ้นก่อนจะจูงมือซากุระเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียน​จนหายไปกับกลุ่มนักเรียนคนอื่นๆ


"นี่โตกันขนาดนี้แล้วรึเนี่ย...."เทียนพูดกับตัวเองเบาๆ


โครม!!!


เสียงของยานบินสองลำมาบินชนกันจนทำให้ยานบินอีกลำนึงที่เทียนดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของคนรวยเป็นรอยถากขนาดใหญ่​ ส่วนอีกลำเป็นยานบินของชนชั้นกลางทั่วไปที่คนขับนั้นล้มลงไปที่พื้นพร้อมกับนักเรียนของตนเอง


"เฮ้ย!​ ลุง! ลุงทำไมขับแล้วไม่แหกตาดูวะ! รู้มั้ยว่ายานบินผมมันแพงแค่ไหน คนจนๆอย่าง*ึงมันจะไปรู้อะไร! มานี่!"


เมื่อเด็กหนุ่มมัธยมปลาย​ที่ดูจากเครื่องประดับของทั่วตัวต่างๆน่าจะมาจากคนที่มีฐานะพอสมควร

พูดจบก็ลากหมาป่าสูงวัยในชุดของคนปกติมาให้ดูรถของตัวเองที่เป็นรอยถากขนาดใหญ่​

ส่วนหมาป่าสูงวัยก็ทั้งกล่าวขอโทษและยกมือไหว้ทั้งน้ำตาด้วยความกลัวก่อนจะถูกทุบตีและด่าสาดเสียเทเสียอีกสารพัด จนหมาป่าสาวต้องเข้ามาห้ามแต่ก็ถูกตบหน้ากลับไป


"พวกแกมันก็แค่คนที่อพยพมาก็แค่นั้นล่ะ พวกแกไม่มีอะไรติดตัวมา พวกแกมันก็แค่กาฝากที่มาสูบโลกเพิ่มแค่นั้นล่ะ!"เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทีหยิ่งยโส​ก่อนจะเอามือปัดเสื้อตัวเอง


"สกปรก​ สกปรก​ ชะมัด ทุเรศ"ชายหนุ่มพูดต่อก่อนจะปล่อยหมาป่าสูงวัยลงและกำลังง้างเท้าขึ้นหวังจะกระทืบซ้ำ


แต่หมาป่าสาวที่น่าจะเป็นลูกก็ได้เข้ามาขวางแต่ก็ถูกถีบออกไปจนข้าวของกระจัดกระจาย

แต่คนรอบๆกลับไม่ทำอะไร ทำได้ก็แค่ซุบซิบ​นินทาและถ่ายวิดีโอผ่านจอโฮโลแกรมของตนเอง


"พอได้แล้ว!!" เทียนตะโกนจนเด็กหนุ่มชะงักพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้


"แล้วไง อยากหาเรื่องอีกคนงั้น

เหรอ?"เด็กหนุ่มพูดพน้อมกับมองมาที่เทียน


"โฮะโฮ่.....แทนที่แกจะเดินหนี แกกลับเดินเข้ามาหาฉันงั้นเหรอ?"เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทีเย้ย​หยัน


"ถ้าไม่เข้าไปใกล้ก็จัดการคนสันดารเสียไม่ได้น่ะสิ"เทียนพูดพร้อมกับยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม

ด้วยส่วนสูงของเทียนและร่างกายที่กินขาดทำให้เด็กหนุ่มใจเสียไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่จะทำอะไรเขาก็ถูกเหวี่ยงดเวยความเร็วก่อนจะถูกจับทุ่มกับพื้น ในสภาพที่ถูกเทียนกดเข่าที่หน้าอก


"ขอโทษพวกเขาซะ...."เทียนพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่สายตาที่เขาส่งออกไปนั้นราวกับว่าเขาจะเชือดเด็กหนุ่มคนนี้ทันทีถ้าเขายังชักช้าและยังทำตัวแบบนี้


"ขอโทษ ฉันขอโทษ!"เด็กหนุ่มคนนั้นตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปทันทีที่เทียนเลิกกดแล้ว และเขาก็หันมาตรงกลุ่มไทยมุงด้วยสายตาพร้อมจะเชือดทุกคนในบริเวณ จนทุกคนต้องรีบสลายตัวออกไป

เขาถอนหายใจเบาๆก่อนจะปัดเสื้อและเดินมาทางหมาป่าพ่อลูก


"ลุกขึ้นยืนไหวมั้ยครับ?"ชายหนุ่มพูดพร้อมยื่นมือมาให้ หมาป่าผู้เป็นพ่อและลูกได้จับมือคนละข้างของเทียนก่อนจะถูกดึงให้ลุกขึ้น

โดยในมือของเทียนมีของที่หมาป่าสาวทำหล่นไว้


"ขอบคุณ​มาก​ครับ....ถ้าไม่ได้คุณ...ป่านนี้ลูกสาวผมจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้....ผมยังไม่รู้จะตอบแทนคุณอย่างไรดี"หมาป่าชายสูงวัยพูด

เทียนเกาหัวด้วยความเขินก่อนจะนึกบางอย่างออก


"ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอให้ลูกสาสของคุณมาเป็นเพื่อนกับน้องสาวผมพอจะได้ไหมครับ?"เทียนพูด

นั่นทำให้ทั้งสองพ่อลูกต่างงงวยกับคำขอของเทียน


"น้องสาวของผมเรียนห้องเดียวกันกับคุณน่ะครับ"เมื่อเทียนพูดจบทำให้หมาป่าสาวถามต่อทันที


"คุณรู้ได้ยังไงว่าหนูอยู่ ห้อง 3/13?!"หมาป่าสาวถามก่อนจะรับของจากเทียน ทันทีที่เธอรับก็นึกออก


"คุณดูจากสมุดของฉันสินะคะ"หมาป่าสาวพูด ก่อนจะรับของอีกชิ้นที่เทียนยื่นมาให้ มันเป็นกระเป๋ารูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าหนาสีขาว

ก่อนที่เทียนจะสตาร์ทยานบิน


"เดี๋ยวก่อนคะ ฉันยังไม่รู้​จัก​ชื่อคุณเลย"หมาป่าสาวถาม


"ผมชื่อเทียน ไม่มีนามสกุล ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้านะครับ"เทียนพูดก่อนจะขับยานบินออกไป

เมื่อเทียนขับออกมาได้สักระยะ สัญญาณ​เตือน​พร้อมกับสีแดงได้กระพริบบนหน้าจอของยานบินตนเอง


ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสัญญาณ​เตือนที่ดังไปทั่วตัวเมืองพร้อมกับป้ายเตือนสีแดงฉานที่เป็นทั้งภาษาไทย จีน อังกฤษ​ สเปน ญี่ปุ่นสลับกันไปมา


"ประกาศ​ๆ ตรวจพบการอาละวาดของเดสทรอย​เยอร์​ ขอให้ประชาชนทุกคนออกจากพื้นที่ที่ทางการแจ้งตำแหน่งไปให้"

ทันทีที่เสียงประกาศจบแผนที่ดิจิตอลก็ถูกส่งเข้ามาที่จอของเทียน

เขารีบบึ่งยานบินของเขาไปที่เกิดเหตุทันที


ย่านสยาม​สแควร์​ กรุงเทพฯ​


เสียงจักรกลในรูปของตะขาบที่ติดอาวุธ​ทั่วทั้งตัวกำลังอาละวาดด้วยความบ้าคลั่ง โดยมีทหารและยานรบล้อมอยู่รอบๆ


"ทางการจะส่งเจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษ​เข้ามามั้ย?!"นายทหารออร์ค

ร่างสูงใหญ่ตามยศตนเองถามพลทหาร


"ทางการบอกว่าจะมาครับ!" นายทหารรายงานโดยมีเสียงปืนดังระงม ตามมาด้วยเสียงระเบิดจากขีปนาวุธ

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปืนอีกชุด


"แล้วส่งมาทั้งหมดกี่คน!!"นายทหารออร์คถาม


"คนเดียวครับ!"นายทหารคนเดิมรายงาน


"บ้าไปแล้วรึไง?! ส่งมาแค่คนเดียว นี่มันเดสทรอย​เยอร์​ระดับบีเลยนะเฮ้ย!!"ระหว่างที่ทุกคนกำลังตกใจอยู่นั้น เดสทรอย​เยอร์​ร่างตะขาบก็ได้ปล่อยขีปนาวุธ​ออกมาจากช่วงข้อต่อมันหนึ่งลูก


"ซวยแล้ว! ทุกคนถอย!!"นายทหารออร์คสั่งแต่ไม่ทันแล้ว เพราะขีปนาวุธที่รูปร่างเหมือนปลาได้พุ่งมาอยู่ตรงหน้าแล้ว


ตูม!!


เมื่อเสียงระเบิดเงียบลง ก็เผยให้เห็นชายในชุดเสื้อฮาวายกับกางเกงวอร์มพละ โดยที่ใบหน้าของเขาถูกปิดบังไปด้วยหน้ากากตำรวจปราบจราจลที่ตัวกระจกเป็นสีดำ

โดยในมือโลหะสีดำที่มีขีดสีส้มของเขาถือขีปนาวุธที่พุ่งเข้ามาหาในตอนแรกในสภาพที่ระเบิดไปแล้ว


"ไม่เป็นอะไรกันใช่มั้ยจ่าบิล?"เทียนถาม อีกฝ่ายพยักหน้า


"เจ้าหน้าที่หน่วยเฮล์ป สาขาการกู้ภัยและรบพิเศษ เบอร์เซิร์ก​เกอร์ ออกปฏิบัติการ"เทียนพูดพร้อมกับพุ่งตัวไปข้างหน้าก่อนจะกระโดดขึ้นด้วยความเร็วทันทีที่ตะขาบโลหะยักษ์พุ่งเข้ามา

มันทำการยิงกระสุนหัวระเบิดไปตรงที่เทียนลอยตัวอยู่


ทันทีที่ดาบซามูไรสองเล่มบินมาอยู่ในมือเทียนพอดี ด้ามดาบสีดำกับขาวและใบดาบที่สั้นกับยาวอย่างเห็นได้ชัดเทียนใช้ดาบด้ามขาวผ่ากระสุนนั้นออกเป็นสองส่วนและระเบิดด้านหลังของเขา


เทียนไม่รอช้าจึงใช้ดาบทั้งสองเล่มของเขาพุ่งลงมาด้วยความเร็ว ประกายไอพ่นสีฟ้าที่ติดอยู่ตรงส่วนต่างของด้ามดาบก่อนจะรีบสไลด์ออกด้านข้างเพื่อหลบขาอันแหลมคมของมัน


"สมแล้วที่เป็นระดับบี พอทำให้ฉันได้วอร์มอัพได้เหมือนกันนะเนี่ย"เทียนพูดก่อนจะพุ่งไปด้านหน้า พร้อมกับปัดกระสุนที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

เมื่อเขาเข้าไปในระยะที่เหมาะสมแล้วจึงเปลี่ยนท่าจับดาบเป็นท่าแทงทันทีพร้อมกับเครื่องยนต์ที่ตัวดาบถูกเร่งขึ้นคมดาบถูกส่งด้วยความเร็วและแรงของเทียนจนตะขาบพิฆาตถูกผ่าเป็นสองท่อน


หอกทะลวง


นั่นคือชื่อของท่าที่มีฝึกในสำนักที่เทียนเรียนมา มันเป็นท่าของนักดาบยุคใหม่


"จัดการเดสทรอย​เยอร์​ระดับบีได้ไม่ถึงสามนาที สมแล้วที่เป็นายจริงๆเลยเทียน"บิลเอ่ยชมพร้อมกับเดินออกมาจากหลังยานรบ


"นายก็ชมฉันเกินไป...ถ้าไม่ได้พวกนายป่านนี้พลเรือนจะเป็นยังไงกันบ้างก็ยังไม่รู้เลย"เทียนพูดพร้อมกีบมองไปที่ตะขาบยักษ์ที่ถูกผ่าครึ่งไปแล้ว


"จะว่าไป....วันนี้นายมีนัดไม่ใช่รึ?"บิลถาม


"อะ......."เทียนทำหน้าเหมือนพึ่งนึกออกก่อนจะค่อยๆก้มดูนาฬิกาโฮโลแกรมของเขาช้าๆ


11:45 AM.


นั่นทำให้เทียนกรีดร้องไม่เป็นภาษาคนก่อนจะกระโดดขึ้นยานบินของตัวเองและขับออกไป

กองบัญชาการ​หลักยูเอ็น สาขากรุงเทพฯ​ ประเทศไทย​

เทียนรีบวิ่งมาตามทางเดินที่มีป้ายโฮโลแกรมขึ้นว่า


ห้องประชุมย่อย


เขารีบวิ่งไปตามทางพร้อมกับหิ้วกระเป๋าส่วนตัวสีดำของเขาไปด้วย เมื่อเขาเห็นประตูห้องที่ทำมาจากไม้สักทองกับลูกบิดสีเงินก็รู้ได้โดยทันทีก่อนจะบิดลูกบิดเพื่อเข้าไปในห้อง


"ช้าจริงๆเลยนะคะคุณเทียน"เสียงใครบางคนพูด เทียนเกาหัวแกรกๆ


คนที่อยู่ตรงหน้าเทียนนั้นเป็นหญิงสาวบนวีลแชร์สีขาวทีรมีหน้าจอโฮโลแกรมสีเหลืองขึ้นตรงฝ่ามือเธอ


เธอมีรูปร่างสูงโปร่งและผอมเพรียวราวกับหุ่นนางแบบ ผมสีน้ำตาลไหม้ของเธอที่ถูกมัดจุกไว้เพื่อความเรียบร้อย


นัยตาสีเหลืองอำพันของเธอจ้องมาที่เทียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม จากใบหน้าของเธอแล้วอายุนั้นน่าจะน้อยกว่าเทียนไปสี่ห้าปีด้วยซ้ำ


"ขอโทษที่มาสายนะ มาร์ธา พอดีไปจัดการพวกเดสทรอย​เยอร์​ที่สยามสแควร์​มาน่ะ"ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยักไหล่


"เรื่องนั้นบิลบอกกับฉันแล้วน่ะ...แล้วเรื่องที่ฉันขอล่ะได้มาว่ายังไงบ้าง"หญิงสาวบนวีลแชร์​ถามชายหนุ่ม

เทียนหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าของตัวเองก่อนจะวางบนโต๊ะไม้ มาร์ธาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านพร้อมกับดูรูปภาพที่แนบมาด้วย


มันเป็นรูปที่เอาไว้ใช้สมัครงานมาตรฐาน​ในอดีตเมื่อหลายปีที่แล้ว เป็นคนจากเผ่าต่างๆ ทั้งชายและหญิง วัยรุ่น วัยกลางคนและคนแก่ ทหารผ่านศึก พยาบาล หน่วยรบพิเศษ ตำรวจ คนทำความสะอาด นักบินอวกาศ​ กะลาสีเรือ พนักงานต้อนรับ และอื่นๆอีกมากมาย

ตามใบสมัครที่เขียนมา รวมทั้งความสามารถ​พิเศษด้านต่างๆก็ถูกเขียนมาด้วย


"น่าแปลกนะที่คนส่วนใหญ่ใช้ระบบคอมพ์​ในการส่งใบสมัคร แต่ที่ยูเอ็นและโดยเฉพาะเธอที่ยังใช้การสมัครงานแบบเก่าอยู่น่ะ" เทียนพูดด้วยความแปลกใจ


มาร์ธาหัวเราะให้ชายหนุ่มเบาๆก่อนจะอ่านเอกสารต่อ


แต่ยังไม่ทันไรก็มีคนพุ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงหอบเนื่องจากความเหนื่อย เสียงคล้ายๆกับล้อรถที่เสียดสีกับพื้นดังเมื่อประตูถูกเปิดออกมา

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของหนักหล่นและเสียงคนที่ร้องดังโอ้ย


เมื่อกลุ่มควันจางลงก็ปรากฏให้เห็นเสือโคร่งในชุดพนักงานออฟฟิศ​กับรองเท้าโรลเลอร์​เบลดสีดำที่มีตัวล้อเป็นสีเขียวเรืองแสง

ด้านหน้าของเธอเป็นกระเป๋าแบบเดียวกับเทียนหล่นอยู่ก่อนที่เธอจะรีบคว้ามาและลุกขึ้น


"ขอโทษที่มาสายค่ะ!"สาวแก่นพูดขึ้นก่อนจะยื่นเอกสารให้มาร์ธาแงะรีบกลับไปอยู่ตำแหน่งเดียวกับเทียน


"เป็นถึงหัวหน้ารักษาความปลอดภัยของประธาน​แต่ดันมาสายซะงั้นน่ะ ซาร์ยา " เทียนเซะอีกฝ่าย อีกฝ่ายหันหน้าหนีไปทางอื่น

หญิงสาวบนวีลแชร์​นั่งดูเอกสารไปซักพักก่อนจะปรบมือเรียกความสนใจจากทั้งสองคน


'ไวโคตรๆ!!'​ทั้งสองคนคิดในใจ


"ฉันตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอาใครมาเข้าร่วมหน่วยนี้บ้าง"มาร์ธาพูดก่อนจะยื่นเอกสารให้เทียนโดยมีซาร์ยาดูจากข้างหลังอีกที


"ก็....โอเคนะ......เอ๊ะ.......??"เทียนชะงักก่อนจะหยิบเอกสารสี่แผ่นออกมาก่อนจะทำหน้าตกตะลึง


"มีอะไรเหรอ? เทียน?"


"ใช่ๆมีอะไรรึไงหัวหน้าฝ่ายเอกสาร"


"เอ่อ......ไม่มีอะไรครับ ไม่มี๊ ไม่มีจริงๆครับ" เทียนรีบโบกมือในเชิงปฏิเสธทันที


แต่นั่นทำให้หญิงสาวอีกสองคนหรี่ตามองเขาด้วยความสงสัยราวกับเหยี่ยวที่กำลังเล็งเหยื่อไว้และพร้อมที่จะโฉบไปได้ทุกเมื่อ แต่ทุกคนก็เลิกสงสัยไปเอง


"งั้นตกลงตามนี้นะทั้งสองคน เทียน กำหนดวันรายงานตัวส่วนซาร์ยาทำการคัดเลือกนะ"มาร์ธาอธิบาย


"รับทราบ"ทั้งสองคนพูด แต่ระหว่างนั้นเสือโคร่งสาวก็แอบดูแววตาของเทียนที่กำลังเก็บซ่อนบางอย่างไว้

0 ความคิดเห็น