ชีวิตสงบๆ(?)ของมังกรมันเป็นแบบนี้หรือ

ตอนที่ 2 : Ep2 (รี)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ธ.ค. 63

สิ่งมีชีวิต....

 

แต่ถึงจะบอกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตแต่นั้นก็แค่ในรูปแบบของกายหยาบเท่านั้น ง่ายๆก็คือมีแต่ร้างกายแต่ไรซึ่ง จิตวิญญาณก็เท่านั้นเองแต่ไอ้กายหยาบนี้ก็สามารถใช้ควบคู่ไปกับสกิลอีกอย่างของเขาได้

 

"สร้างสกิวปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ และปกปิดออร่า ระดับ MAX"สิ้นเสียงของเฮเว้นร้างกายของเขาก็เปรี่ยนแปลงไปจากร่างกายที่มีเขาบนหัวถึงสี่คู่ก็เหลือเพียงเขาคู่เดียวที่โคงไปด้านหน้าโดยมีเขาทางดานซ้ายที่หักออกไปแต่นั้นก็ไม่ได้ ลดความหน้าเกรงขามของเขาลงเลยแม้แต่น้อย ส่วนปีกจากที่มีถึงสามคู่ตอนนี้ก็ลดลงมาเหลือเพียงแค่คู่เดียวเท้านั้น

 

ปีกคู่สีดำขนาดใหญ่เริ่มกระพือขึ้นลงจนส่วนขาของเขา ลอยขึ้นจากพื้นร้างสีดำขนาดใหญ่ที่บินขึ้นไปบนฟ้าค่อยๆเรืองแสงออกมาก่อนที่เกล็ดตามตัวของเขาจากสีดำสนิด จะกายเป็นสีขาวมันวาวเหมือนเหล็กหนาทั้งตัว ส่วนเขาคู่ที่โคงไปด้านหน้าก็เปรี่ยนไปซี้ไปด้าหลังแทน

 

“อืมดูจากภายนอกก็เหมือนกับมังกรขาวอยู่แหะ...ถึงจะเป็นมังกรลมก็เถอะ ส่วนรูปรางหน้าตาก็เหมือนกับมังกรโบราณในเกมที่เราเคยเล่นเลยแหะ”เหล่าพี่น้องมอนห---หน้าจะรู้จักกันดี

 

ที่เฮเว่นต้องเปลี่ยนสีเกล็ดของตัวเองนั้นก็เนื่องมาจากตำนานโบราณหรือเรื่องของความเซื้อที่เขาได้ขอมูลมาก่อนที่จะลงมาเกิดใหม่ของพระเจ้า เกี่ยวกับการผบเห็นพวกมังกรดำนั้นอาจจะสร้างความเดือดร้อนมาให้เขาก็ได้ เพราะทางตำนานหรือความเซื้อเกียวกับมังกรดำในโลกนี้ออกไปทางด้านของความชั่วร้ายของมังกร ไม่เหมือนกับพวกมังกรขาวที่เป็นคั้วตรงข้าม

 

ในกรณีที่มีคนผบเห็นมังกรดำกันพวกเขาจะเข้าไปแจ้งทาง อาณาจักรทันทีเพื่อให้ทางอาณาจักรออกใบประกาศ ภารกิจกำจัดมังกรดำ โดยที่ไม่สนว่ามังกรตัวนั้นจะมีความผิดหรือไม้ แต่ก็ด้วยพละกำลังที่แตกต่างระหว่างมนุษย์กับมังกรจึงทำให้การกำจัดมังกรนั้นแถบเป็นไปไม่ได้แต่นั้นก็มีขอยกเว้นอยู่กับคนกลุ่มหนึ่ง

 

ซึ่งคนกลุ่มนั้นจะถูกจัดเป็นนักล่ามังกรโดยเฉพาะซึ่งพวกเขามักจะถูกกล่าวขานกันว่า ดราก้อนสเลเยอร์ นักล่ามังกรที่ได้ทั้งความรู้และพละกำลังมาจากมังกร รวมไปถึงเทคนิคต่างๆในการโค่นล้มมังกร แต่ถึงจะมีพลังมาขนาดนั้นยังไงพวกนั้นก็ยังคงเป็นมนุษย์อยู่ดี........

.

.

.

.

เฮเวนใช้เวลาในการสำรวจเขตพื้นที่ป่าที่เป็นที่อยู่อาศัยของเขา ซึ่งหลังจากที่สำรวจดูแล้วดูเหมื่อนป่านี้จะเป็นชายแดนระหว่างสองอาณาจักโดยมีความยาวของเขตป่าอยู่ที่ประมาณ 27 กิโลเมตรได้ส่วนความกว้างนั้นดูเหมือนจะมีอยู่แค่ 30 กิโลเมตรเองระมั้ง

 

สิ้นสุดทั้งสองด้านของป่าถูกร้อมรอบไปด้วยผูเขาสูงชันที่รายร้อมป่านี้เอาไว้ เป็นเขตแดนธรรมชาติที่กั้นระหว่างสองอาณาจักรได้เป็นอย่างดี ซึ่งจากการที่เฮเว่นรองไปสำรวจดูคนของอาณาจักรพวกนี้มาแล้วดูเหมือนป่่านี้จะเป็นเขตแดนระหว่างอาณาจักรของมนุษย์กับอมนุษย์(พวกหูสัตว์)

 

ส่วนที่อยู่อาศัยของเขานั้นอยู่เกือบๆติดขอบภูเขาโดยน้ำที่ไหลลงมาก็เป็นน้ำจากบนภูเขา ส่วนทางน้ำที่ไหลไปนั้นก็กินอาณาเขตไปเกือบๆจะครึ่งหนึ่งของป่า ตรงจุดนั้นจะเป็นจุดที่น้ำรวมตัวกันกายเป็นทะเลสาบขนาดเล็กก่อนจะแยกสายออกไปทั้งสองอาณาจักร

 

ตึก(คิดว่าเป็นเสียงลงจอด)

 

เฮว่านที่สำรวจดูป้าเสร็จแล้วก็บินกลับมาตรงจุดบริเวณที่เป็นทะเลสาบขนาดเล็กเพื่อพักกินน้ำ ระหว่างที่เขากำลังกินน้ำอยู่นั้น เขาก็สัมพัดได้ถึงพลังงานชีวิตขนาดเล็กที่กำลังแอบดูเขากำลังกินน้ำอยู่ตามพุ่มไม้ใบไม้อยู่เป็นจำนวนมากบางตัวมีพลังงานชีวิตที่ตำจนแถบที่จะหายไปอยู่แล้ว

 

เขาเองก็แกล้งทำเป็นกินน้ำต่อไปโดยที่ไม่ได้สนใจพวกนั้น แต่แล้วจู่ๆเขาก็รู้สึกแปลกๆบริเวณส่วนปลายหางทำให้เขาพะออกมาจากการกินน้ำก่่อนจะยกหางของตัวเองขึ้นมาดู

 

รูปร่างหน้าตาที่ค่ายกับมนุษย์แต่มีขนาดตัวที่เล็กกว่ามาก ใบหูเรียวแหลมและมีปีกขนาดเล็กโปล่งใสค่ายๆกับแมลงกำลังเกราะติดอยู่ที่หางของเขา ร่างกายที่ซีดผอมเหมือนคนอดยากกำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอยู่ที่ปายหางพร้อมๆกับความรู้สึกที่กำลังถูกดูดพลังเวทย์ออกไปเรื่อยๆ

 

แต่พอ'เธอ'เริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่เลยคอยๆหันขึ้นมาจ้องมองไปที่หน้าของเขา

 

,มุมมองของเฮเว่น

 

"เจ้าตัวน้อย....เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่"

 

"นะ..หนู..กะ..ก็แค่ต้องการพลังเวทย์ปะ..ไปช่วยเพื่อนของหนู"เธอพูดออกมาอย่างตะกุตะกักจนดูหน้าสงสาร ต่อหน้าผม..

 

อืมเธอบอกว่าเอาพลังเวทย์ไปช้วยเพื่อนของเธองันหรอหน้าแปลกใจจังแหะ เพราะสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้าผมนั้นเธอเป็นภูตเพราะส่วนใหญ่ภูตจะดูดซัพเวทย์มนจากธรรมชาติเพื่อนกะกับใว้ในการดำเนินชีวิตๆ ง่ายก็เหมือนกับของกินนั้นระและยิ่งภูตมีเยอะเท่าไหลนั้นก็แสดงให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์มากเท่านั้น....แต่ว้านี่มัน

 

ผมใช่สายตามองไปรอบบริเวณตรงจุดที่ผมยืนอยู่ พลังงานแห่งชีวิตของพวกเขามีน้อยกันมากๆ คงต้องหาสาเหตุที่ทำให้พวกเขากายเป็นแบบนี้แล้วระสิ....ยังไงซะป่านี้ก็เป็นที่อยู่อาศัยของผมแล้วด้วย

 

"งั้นหรอเจ้าอยากจะไปช้วยเพื่อนของเจ้าสินะ....เจ้ามีซื้อว่าอะไรระ"

 

ผมเองก็ไม่ได้เกียดพวกบ้าบิ่นชอบทำอะไรเพื่อคนอื่นๆหรอกนะ....หึหึเหมือนเห็นตัวเองสมัยก่อนเลยแหะ

 

"นะ...หนูมีซื้อว่า มีอา ค่ะ"มีอาพูดออกมาอย่างเก้ๆกังๆเหมือนคนที่กำลังทำอะไรไม่ถูก

 

"งั้นหรอมีอาสินะ...หึเป็นซื้อที่ดีเลยนิ"ผมล้มตัวนอนลงลงไปกับพื้นพร้อมกับแพร่มานาออกมาก็จากร่างกายเพื่อให้เธอสามารถดูดพลังเวทย์ได้ดีขึ้น

 

มีอามีท่าทีตกใจเป็นอย่างมากเพราะคำสอนจากภูตที่มีอายุและความรู้สูงกว่านั้นมักสั่งสอนเธอไม่ให้เธอเข้าไปยุ้ง เกียวกับสิงมีชีวิตที่เป็นอันตรายอยางมังกรถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีพลังมากและรักในศักดิ์ศรีเป็นอยางมากและหวงทรัพย์สมบัติของตัวเองเป็นที่สุดกำลัง แบ่งปันพลังเวทมาให้กับเธออยู่

 

"ท้าเจ้าไม่ต้องการข้าจะได้เก็บพลังเวทย์นะ"ผมที่เห็นว่าเธอยังคงเอาแต่จ้องมาที่หน้าของผมพูดจึ้นเพื่อเตือนสติของเธอ

 

ซึ่งดูเหมือนเธอจะรู้สึกตัว มีอาซ่ายหัวไปมาก่อนจะก้มตัวซูบพลังเวทย์ของผมแล้ว จากร้างกายที่ผอมแห้งเริ่มกลับมามีน้ำมีนวนขึ้นอีกครั้ง

 

ส่วนพวกเพื่อนๆของเธอที่เห็นว่าไม่เป็นอะไรจึงค่อยๆบินออกมาจากที่ซ่อน พวกเขาแต่ระตนมีสภาพที่ไม่แตกต่างกันมากนักนั้นก็คือสภาพที่ซูบผอม เหล่าภูตต่างเริ่มบินเข้ามาเกราะตามส่วนต่างๆบนตัวของผมแล้วเริ่มดูดพลังเวทย์และยังคงมีบางส่วนที่ยังคงก้าๆกลัวๆก็บินไปรอบๆตัวผมเพื่อดูดพลังที่ปล่อยออกมา

 

ถึงแม้พวกเขาจะดูดพลังออกไปทีระเล็กทีระน้อยแต่ด้วยจำนวนของพวกเขาที่มีมากจึงอาดจะทำให้ผมตัวแห้งได้เลยที่เดียวแต่นั้นก็ไม่ใช้ อุปสรรคของผมเพราะสกิลไม่สิพรที่ขอมาจากพระเจ้าอีกอย่างหนึ่งก็คือ สุดยอดการฟื้นฟู 

 

สกิลสุดยอดการฟื้นฟู นั้นมีหลักการง่านๆอย่างอย่างเช่นท้าผมถูกโจมตี หรือเสียพลังและมานาไปทุกๆ 15 วิตัวผมจะทำการฟื้นฟูเป็นสองเท่าของความเสียหายที่ได้รับหรือก็คือยิ่งถูกโจมตีก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น(ท้าเป็นสกิลที่สร้างเองมันจะแค่ฟื้นฟูได้เชิญๆจะไม่มีการเพิ่มค้าพลัง)

 

ใช้เวลาไปประมาณ 5 นาทีในการที่ผมกายเป็นบุฟเฟ่ให้พวกภูตมาเพิ่มพลังกัน ทีนี้ก็มาถึงช่วงที่ต้องถามที่มาหรือสาเหตุที่พวกเขามีร่างกายที่ผอมแห้งและขาดพลังเวทย์แบบนี้

 

"เอาระที่นี้พวกเจ้าก็บอกเหตุผลที่ทำให้พวกเจ้ามีสภาพแบบนี้มาสิ"

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น