พริ้งพราว

ตอนที่ 9 : บทที่ 3 เวอร์จิ้นไม่ปลอดภัย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    9 ก.ย. 62










                                                              บทที่ 3
                                                     เวอร์จิ้นไม่ปลอดภัย

ต้องให้พริ้งพราวบอกเสียงเขียวว่าถึงเวลารับประทานอาหารของยายหนูแล้วนั่นแหละ หฤทธิ์ถึงจะยอมวางสายจากลูกสาวตัวน้อย

ดีไปที่แววตาของแกยังร่าเริงสดใสเหมือนเคย เขาเลยพอวางใจที่จะอยู่โตเกียวต่อไป เพราะถ้าหากมีสักเสี้ยววินาทีที่เห็นว่าลูกสาวร้องไห้คิดถึงตนกับภรรยา หฤทธิ์ก็พร้อมที่จะยกเลิกทริป แล้วบินกลับประเทศไทยทันที

“หายกลุ้มหรือยังคะพี่ฮอต”

หฤทธิ์หันไปคลี่ยิ้มให้พริ้มเพรา ก่อนจะยื่นปากไปหอมแก้มเนียนของคนหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเหมือนลูกแมว จนเป็นที่มาให้ตนเรียกยายหนูว่าลูกแมวน้อยตั้งแต่แกยังอยู่ในท้อง

“ก็หายกลุ้มแล้วล่ะ พี่เชื่อว่าป้าพริ้งจะดูแลยายหนูอย่างที่รับปากเราแน่นอน แต่ไม่รู้ทำไม พี่ดันรู้สึกแหม่งๆ ยังไงก็ไม่รู้ กลัวแปลกๆ ว่าป้าพริ้งจะพาลูกเราไปทำอะไรที่มันป่วนซ่าส์เกินไปหรือเปล่า”

ชายหนุ่มบ่นถึงป้าคนสวยอย่างไม่ไว้วางใจ...เดิมที ทั้งคู่ก็เตรียมการจะพาลูกมาด้วยอยู่แล้ว แม้จะต้องมีข้อควรระวังและการเตรียมความพร้อมซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องรัดกุมทุกขั้นตอน แต่เพื่อลูกสาวสุดที่รัก จะให้เหนื่อยหรือวุ่นวายเพียงใด หฤทธิ์ก็ทนได้

ทว่าในขณะที่กำลังวางแผนกันอยู่นั้น จู่ๆ พริ้งพราวก็โผล่มาที่บ้าน ทำหน้าระรื่นอาสาเป็นคนดูแลยายหนูน้อยให้เอง

ใคร่ครวญกันหลายตลบ สุดท้ายเขาและภรรยาก็ตกลงปลงใจที่จะฝากยายหนูไว้กับพริ้งพราว

มันไม่ใช่ว่าเขาไม่รักหรือคิดว่าลูกคืออุปสรรคในการเดินทาง แต่ด้วยจังหวะอะไรหลายอย่าง การให้ลูกอยู่กับพริ้งพราวอาจจะดีกว่าการพามาด้วย

ก็ได้แต่หวังว่า นี่จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง...

 

ที่พักของพริ้งพราวก็ไม่ได้เลวร้ายเกินจะรับไหว...ทว่าหากเทียบกับบ้านจิตรภากร หรือห้องชุดส่วนตัวของจอมทัพแล้ว อะพาร์ตเมนต์ห้องนี้ ก็คือรังหนูดีๆ นี่เอง

“ดูทำหน้าเข้า ห้องฉันแย่มากเลยเหรอคุณ”

พริ้งพราวส่งค้อนวงโตใส่คนที่เธอเพิ่งลงไปรับที่หน้าล็อบบี้ เขาขมวดคิ้วมุ่น ขณะกวาดตามองไปทั่วห้อง เห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะเก็บความไม่ชอบใจเอาไว้เลย

“มันก็ไม่ได้แย่ แต่...ผมก็ไม่นึกว่าจะเล็กขนาดนี้ ยายหนูอยู่ห้องแค่นี้มาตลอดเลยเหรอ”

“ค่ะ อยู่มาตลอด โอเคว่ามันอาจจะเล็กสำหรับคนรวยเว่อร์อย่างคุณ” พริ้งพราวเบ้ปากใส่คนหล่อหน้าหยก จีบปากจีบคอชี้แจง “แต่มันก็ใหญ่พอ สำหรับคนไม่รวยอย่างฉัน!

“เนอะ ยายหนูของแม่ เราอยู่กันได้เนอะ”

เธอถามเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขน แกเองก็ร่วมมือ ดีดดิ้นส่งเสียง “แอ้แอ๊ะ!

จอมทัพถอนใจ ความเรียบง่ายพอเพียงของพริ้งพราวนับว่าเป็นสิ่งที่ดี ทว่ามันดันไม่สามารถทำให้ชายหนุ่มนึกอยากชื่นชมอะไรเธอได้เลย ด้วยตอนนี้เขากำลังถูกความรู้สึกผิดจู่โจมเข้ามาในใจ จนทำให้ตัวชาดิกไปทั้งร่าง

ยิ่งเมื่อเห็นตู้ เตียง โต๊ะเครื่องแป้ง โต๊ะรับประทานอาหารขนาดเล็ก ที่ค่อนข้างผ่านการใช้งานมานาน ก็ยิ่งเครียดระคนสะท้านใจที่ปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองต้องมามีคุณภาพชีวิตไม่สมกับการเป็นทายาทของตระกูลจิตรภากร

“ย้ายไปอยู่ห้องชุดของผมไหม ผมมีห้องชุดส่วนตัวอยู่”

จอมทัพลองเสนอทางเลือกให้เธอดู ซึ่งนี่ก็เป็นทางที่เหมาะสมกับสถานการณ์นี้ที่สุดแล้ว ครั้นจะโชว์แมนออกปากว่าจะพาไปอยู่ที่บ้าน ก็ยังกระดาก ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างกันมันยังไม่ได้คืนรังจนถึงขั้นว่าจะบอกให้ครอบครัวทราบถึงการมีอยู่ของทั้งคู่ได้ในตอนนี้

“ไม่อะค่ะ ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณ”

เธอยืนยันเจตนารมณ์ที่เคยเอ่ย ทำเอาจอมทัพกรุ่นโกรธจนขบกรามดังกรอด “คุณจะยอมรับความช่วยเหลือจากผมบ้างไม่ได้เลยเหรอไง จะหยิ่งไปถึงไหนฮะ!

“ไม่ได้หยิ่ง แต่ไม่เอา!” พริ้งพราวโต้กลับ พลางหรี่ตาวิเคราะห์การกระทำของเขา “เสนออะไรๆ ให้ฉันอย่างนี้ คุณเชื่อหมดใจแล้วเหรอว่าฉันเคยเป็นเมียคุณ ยายหนูเป็นลูกคุณ”

“ก็...ถ้าคุณคิดจะหลอก ก็ต้องหลอกเพื่อผลประโยชน์อะไรสักอย่าง แต่คุณดันไม่ต้องการอะไร ผมเลยนึกไม่ออกว่าคุณจะมาหลอกผมทำไม”

วาจาที่ออกมาจากปากเขาทำพริ้งพราวรื่นเริงบันเทิงเบอร์แรง ทว่าก็ต้องเก็บอาการ เอ่ยเสียงเรียบรักษามาด “อย่างที่ฉันบอกแหละค่ะ ฉันแค่อยากให้คุณรู้ ว่ามียายหนูอยู่ ส่วนหลังจากนั้น ฉันยังไงก็ได้ คุณจะไม่ยอมรับลูก ฉันก็เข้าใจ คุณจะไม่มาข้องเกี่ยวอะไรกับเราสองคนเลย ฉันก็โอเค...เนอะ ยายหนู”

“แอ๊ะ...ป้อ!

หญิงสาวหัวเราะคิกคักที่คนตัวน้อยส่งเสียงอ้อแอ้น่ารักร่วมมือเป็นอย่างดี ก่อนจะชะงักงันเมื่อเห็นแววตาของจอมทัพที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

จากคนที่เคยสับสนและมองเธอกับยายหนูด้วยความสงสัย กลายมาเป็นแววตาของคนที่เชื่อว่าตัวเองคือพ่อของคนตัวน้อย และ...เอ่อ ผัวของเธอ

แม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าท่าทางของเขาคงจะออกมาอีหรอบนี้ ทว่าพอเขาเป็นดังที่ตนคาดการณ์ไว้จริงๆ พริ้งพราวก็นึกหวั่นใจอยู่บ้างเหมือนกัน ด้วยมันยังไม่ชินระคนกระดากอายเลเวลสิบสอง ที่อยู่ๆ ก็ต้องตกมาอยู่ในสถานะสตรีมีพันธะทั้งที่พรหมจรรย์ยังไม่เคยถูกชายใดกล้ำกลายมาก่อน

แต่กระนั้น เธอก็ต้องทำใจยอมรับอย่างหนึ่งว่า ไม่ว่าจะในมุมของเธอที่เขาเป็นเพียงแค่ผัวปลอม หรือในมุมของเขาที่เป็นเพียงแค่ผัวเก่า อย่างไรเสีย ทั้งสองกรณี จอมทัพก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวเธออยู่ดี

“พริ้ง...ผมถามอะไรหน่อยสิ”

“คะ ถามอะไรเหรอ”

จอมทัพยังไม่เอ่ย พลางจ้องหน้าพริ้งพราวสลับกับคนตัวน้อย ทบทวนสิ่งที่ตนตัดสินใจผ่านกระบวนการคิดมาหลายชั้น ครู่หนึ่ง...ก็เอ่ยถามเสียงนิ่งแฝงความจริงจัง

“ทุกวันนี้...คุณได้คบใครบ้างหรือเปล่า”

“ก็...ไม่อะค่ะ เลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้วคุณ ไม่มีเวลาไปสนใจผู้ชายหรอก”

“อืม...ก็ดี”

ชายหนุ่มตอบรับ มองสาวเจ้าด้วยแววตาแพรวพราววิบวับอย่างเสือเวลาเจอเหยื่อที่ถูกใจ ตัวพริ้งพราวเองก็ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดจะไม่รู้ว่าเขาถามทำไม

ตายห่า...เวอร์จิ้นที่เฝ้ารักษามาตลอดยี่สิบเจ็ดปี เห็นทีจะไม่ปลอดภัยเสียแล้ว!












#ป้าโดนแน่จ้าาาาาาาาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

4,519 ความคิดเห็น

  1. #4470 Gift11y (@Gift11y) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 06:06

    โดนแน่ๆ
    #4470
    1
    • #4470-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 9)
      9 กันยายน 2562 / 10:39
      น่าจะไม่รอด 5555
      #4470-1
  2. #90 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 21:20
    555เสร็จแน่ยัยพริ้ง
    #90
    1
    • #90-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 9)
      23 มีนาคม 2562 / 21:25
      ป้าพริ้งตาเหลือกแพรบ 555
      #90-1