พริ้งพราว

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 ดราม่าแม่ผัวลูกสะใภ้ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    7 ก.ย. 62













กลิกานิ่งงัน ถ้อยคำที่พริ้งพราวเอ่ยมาช่างแทงใจดำ จนเธอเถียงไม่ออกสักคำ

“แล้วแกล่ะพริ้ง อยากเป็นผู้หญิงที่ได้ครองคู่กับเจ้าชายไหม”

No!” พริ้งพราวส่ายหน้าหวือรับคำถาม “ฉันชอบผู้ชายธรรมดา ไม่เคยพิศวาสผู้ชายหล่อรวย เพราะฉันรู้ว่าการอยู่เคียงข้างผู้ชายแรร์ไอเทมแบบนั้นน่ะ มันไม่ง่าย ไหนจะแม่ผัวที่โคตรหวงลูกชาย ไหนจะชะนีที่ดาหน้าเข้ามาแย่งชิงเขามากมาย ฉันคงไม่เหมาะกับคนแบบนั้นหรอก เกรงว่าจะประสาทแดร๊กตาย!

“เหรอ...” กลิกานิ่งคิด มองคนสวยที่กำลังเบ้หน้าไม่ชอบใจ ก่อนจะเอ่ยแย้ง “แต่ฉันว่าแกเหมาะนะ คนที่จะต่อกรกับแม่ผัวใจร้าย จัดการชะนีที่เข้ามาแย่งชิงเจ้าชายได้อยู่หมัด ก็คงต้องเป็นคนแซ่บๆ ร้ายๆ อย่างแกนี่แหละ!

“ใครร้ายฮะ ฉันออกจะนางเอ๊กนางเอก!

“ค่ะ คุณนางเอก” กลิกาเอ่ยประชด แกล้งตวัดค้อนใส่คนสวย “งั้นคุณนางเอกช่วยแนะนำดิฉันอย่างจริงจังได้ไหมคะ ว่าดิฉันควรจะทำยังไงกับดราม่าแม่ผัวลูกสะใภ้นี้ดี”

มีสองทาง หนึ่ง ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม” พริ้งพราวเอ่ยเสียงเครือ แอกติงห่อไหล่จ๋องหงอประกอบการแนะ ก่อนจะเชิดหน้าคอตั้ง ยกมือสะบัดผมยาวสลวยสีดำเงางาม เอ่ยเสียงแหลม “กับสอง สวยเริ่ดเชิดใส่ หาว่าที่ผัวใหม่ ที่แม่เขารักเรา!”

ทางเลือกที่พริ้งพราวแนะนำ ทำกลิกาหน้าแห้ง หัวเราะแหะ “ทำไมแต่ละข้อมันยากสำหรับฉันจัง...”

คนเสนอแนะส่ายหน้าอ่อนใจ...สำหรับพริ้งพราวที่เป็นคนเด็ดขาด นี่ไม่ใช่การตัดสินใจที่ยากเลย แต่สำหรับกลิกาที่ไม่ค่อยกล้าตัดสินใจอะไร แน่นอนว่านี่คือปัญหาระดับชาติ

ก็ขนาดจะก้าวขาออกมาจากชีวิตเส็งเคร็งที่เกิดจากแม่เลี้ยงใจร้าย กลิกายังไม่คิดจะเดินออกมาด้วยตัวเอง ได้แต่รอให้เจ้าชายที่ฝันถึงมาพาออกไป การต้องมาเลือกทางที่ยังไม่รู้ว่าผลลัพธ์ข้างหน้าจะสวยงามไหม แน่นอนว่ากลิกาย่อมไม่กล้าอยู่แล้ว

“ถ้ากลับกัน เป็นแกที่อยู่ในตำแหน่งว่าที่ลูกสะใภ้ของบ้านนี้ แกคงจัดการทุกอย่างได้แน่เลยพริ้ง คุณแม่ก็คุณแม่เถอะ เจอฤทธิ์ของแกเข้าไป ก็ต้องมีร้อนๆ หนาวๆ บ้างแหละ”

พริ้งพราวมองค้อนที่เพื่อนยังคงมอบตำแหน่งสาวร้ายกาจให้เธอ ทว่าก็นึกสนุกคิดตามคำเพื่อนด้วย

หากคุณว่าที่แม่ผัวเจอกับสายแซ่บอย่างเธอ ศึกระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้คงจะมันส์น่าดู

“แกคงไม่ยอมโดนเหยียดอย่างที่ฉันยอมอยู่แล้วล่ะเนอะ”

พริ้งพราวสงสารคนตัดพ้อจับใจ ดึงตัวกลิกามาโอบกอดไว้ เลือดของความเป็นพี่สาวคนโตเดือดพล่านไปทั่วทั้งร่าง ลูบหลังปลอบเพื่อนด้วยความเอ็นดูระคนอ่อนใจ

กลิกาเป็นคนที่มีคุณสมบัติในเชิงควรค่าแก่การทะนุถนอม หน้าตาน่ารัก นิสัยเรียบร้อย และพริ้งพราวก็กล้าบอกอย่างมั่นใจเลยว่าเพื่อนเป็นคนดี

แต่...ดันเป็นคนดีที่ดูแลตัวเองไม่ได้ ปกป้องตัวเองไม่เป็น 

พริ้มเพราเองก็นิสัยประมาณนี้ เลยพานทำให้เธอรู้สึกกับกลิกา เสมือนเพื่อนรักคือน้องสาว ทั้งที่รุ่นเดียวกัน

“นี่ถ้าพี่ชายของคุณนบยังเจ้าชู้ตัวพ่อเหมือนเมื่อก่อน ฉันคงแนะนำให้แกกับเขารู้จักกันไปแล้ว แกสวยขนาดนี้ ถ้าคุณไนท์ได้เจอแก อาจจะชอบแกก็ได้”

วาจาที่เพื่อนเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง ทำพริ้งพราวชะงักกึก อดไม่ได้ที่อยากจะ...เผือก เอ๊ย อยากช่วยเหลือเพื่อนสาวผู้น่ารัก

ในหัวเริ่มครุ่นคิดไตร่ตรองกับสิ่งที่อยากจะทำ ตามประสาคนชอบวางแผนและคิดการณ์ไกล ผ่านไปครู่ใหญ่ ก็สรุปผลดีผลเสียออกมาในใจ ปากก็เอ่ยไป

“หรือไม่ก็...อาจจะช็อกไปเลยก็ได้นะก้อย”

กลิกาผละออกมามองหน้าพริ้งพราว เลิกคิ้วสงสัย “ช็อก?”

“ใช่ ช็อก...” คนสวยยักคิ้วทะเล้น จีบปากจีบคอเอ่ย “ถ้าได้เจอเมียสุดสวยที่เคยฟีเจอริ่งด้วย พร้อมกับลูกที่ไข่ทิ้งไว้ คุณพี่ไนท์อะไรนี่ จะทำยังไงน้อ”

“เมีย ลูก?”

“ใช่ เมีย ลูก...หึๆ” พริ้งพราวหัวเราะในลำคอ ทำท่าแบมือขอ “ขอข้อมูลคุณไนท์จากคุณนบให้หน่อยสิ พี่ชายเขาเป็นคนยังไง รายละเอียดในชีวิตแบบเจาะลึกสารพัดสิ่ง ฉันอยากรู้ทุกอย่างเลย!”

“แกคิดจะทำอะไรอะพริ้ง”

พริ้งพราวยังไม่ตอบคำถามเพื่อนสาวที่กำลังมองเธอด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ เอาแต่ยิ้มมุมปากกับแผนสุดเฟี้ยวที่คิดได้...

 

ซึ่ง...รอยยิ้มเมื่อหลายวันก่อนหน้านั้น ก็ดันเป็นรอยยิ้มเดียวกันกับที่พริ้งพราวกำลังแย้มปากรื่นเริงใจอยู่ตอนนี้...

เป๊ะ!

“แอ้...แอ๊ะ!

“ขา” พริ้งพราวขานรับเสียงหวาน สังเกตได้ว่าเจ้าตัวน้อยจ้องไปยังถุงผ้าลายดอกไม้ที่เธอถือมาด้วย นึกรู้โดยพลันว่าแกต้องการอะไร

“หิวนมแล้วเหรอคะ มาค่ะ หม่ำๆ นมนะคะ”

“หม่ำๆ!

“ค่ะ หม่ำๆ นะ อยากให้ใครป้อนคะ”

ได้ยินคำถามของพริ้งพราว จอมทัพก็ลอบกลืนน้ำลายทันควัน เสียวสันหลังวาบๆ ว่าตัวเองจะได้ทำหน้าที่มุ้งมิ้งน่ารักแบบนั้น พลันภาวนาสะกดจิตคนในอ้อมแขน

อย่านะ...อย่าเด็ดขาด....อย่า....

“อยากให้ใครป้อนเอ่ย”

เจ้าตัวจ้อยมองหน้าคนถาม ยิ้มร่าให้หญิงสาว เสมือนจะให้เธอป้อน แต่แล้ว...จู่ๆ แกก็หักเลี้ยวกลับมามองหน้าจอมทัพเสียดื้อๆ

“ป้อ!

“ไม่!” จอมทัพปฏิเสธเสียงแข็ง ทำตาขุ่นใส่เจ้าตัวจ้อย “ให้แม่ตัวเองป้อนเลยนะ ฉันไม่ป้อน!

“ป้อ!

คนตัวน้อยเรียกอีก แถมยังทำตาพองปากจู๋ใส่เขาเสียด้วย ตัวแค่นี้ เถียงเป็นเสียแล้ว

“อย่ามาเหิมเกริมนะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร มาสั่งฉัน!

“ป้อๆ!












#จิ๋วลู้กกกกกกกกกกกกกก





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

4,501 ความคิดเห็น

  1. #4460 AijaSolothurn (@AijaSolothurn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 10:43
    อีบุ๊คมายังงงงงงงงงงงง
    #4460
    1
    • #4460-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 4)
      7 กันยายน 2562 / 11:38
      ยังค่าาาาาาาาาา พุก็ลุ้นอยู่ว่าจะมาเมื่อไร 5555
      #4460-1
  2. #45 june_กบน้อย (@june_ko) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 18:00
    หนูได้ค่าจ้างมาเท่าไรลูก ^♡^
    #45
    1
    • #45-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 4)
      18 มีนาคม 2562 / 18:08
      แอ้ แอ๊ะ!
      แปลว่า ได้ค่าจ้างเป็นหนมอาหย่อยๆ แอ๊ะๆ 55555
      #45-1