พริ้งพราว

ตอนที่ 38 : บทที่ 11 ศึกสองพ่อ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    18 ก.ย. 62











จอมทัพกระแทกเสียงถึงฝ่ายนั้น หันหาแนวร่วมตัวจิ๋วอีกครา “เนอะ พริกแกงน้อย ไอ้ลุงภูนี่ไม่ไหวเลย ต่อไปพ่อจะไม่ปล่อยให้มันมาหัวเราะเย้ยพ่อได้อีกแน่!

“แอ๊ะ!

คนตัวน้อยดี๊ด๊ารื่นเริงชูมือรับคำประกาศของชายหนุ่ม ตรงกันข้ามกับพริ้งพราวที่หนักอกจนลอบถอนใจยาวเหยียด

หากเป็นเวลาปกติ เธอคงจะโต้กลับด้วยวาจาสุดแซ่บ ทว่าตั้งแต่ความวายป่วงมาเยือนชีวี เธอก็คร้านจะปะทะกับเขา ด้วยแค่ต้องคิดวิธีการเตรียมรับมือกับคนหวงลูกสาวอย่างหฤทธิ์ ที่กำลังเดินทางกลับมา เธอก็เครียดจนหัวจะระเบิดแล้ว

“ย้ำอีกครั้งว่าผมชอบเป็นที่หนึ่ง แล้วความเป็นที่หนึ่งของผมก็ต้องเป็นอันดับแรกอันดับเดียว ไม่มีตัวสำรอง ไม่มีที่สองไว้เผื่อเลือก ไม่ว่าจะไอ้ลุงภูหรือไอ้ปะป๊าฮอต ก็ต้องเทียบผมไม่ติด!

คนตัวน้อยยิ้มร่าทันทีที่ได้ยินชื่อหฤทธิ์ แกดีดดิ้นร้องเรียก “ปะป๊า”

“พริกแกงน้อย...” พยัคฆ์ร้ายพยายามข่มกลั้นความหวงเจ้าตัวเล็กที่กำลังปะทุอยู่ในอก “พ่อรู้ดีว่าพ่อเข้ามาในชีวิตหนูช้าเกินไป ถ้าตอนนี้หนูจะรักปะป๊านั่นอยู่บ้าง พ่อก็จะทำใจยอมรับ แต่ยังไง หนูก็ต้องให้พ่อเป็นที่หนึ่งในหัวใจของหนูนะลูก โอเคไหมคะ”

“อ๊ะ!”

จอมทัพหัวเราะชอบใจ กดจมูกไปที่แก้มป่องหลายฟอด “ต้องอย่างนี้สิคะ พริกแกงน้อยของป้อนี่รู้งานจริงๆ เลย”

ความเสพติดการเป็นที่หนึ่งของจอมทัพสร้างความปวดประสาทให้พริ้งพราวจนต้องผินหน้าหนีไปกรีดร้องแบบไม่มีเสียง

นอกจากจะเปิดศึกหลักเพื่อแย่งพริกแกงกันแล้ว คงจะมีศึกรองชิงความเป็นที่หนึ่งในหัวใจพริกแกงด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

 

เรามาเติมเต็มตัวเองด้วยตัวเองกันดีกว่า...

ในชีวิตของคนหนึ่งคน...แน่นอนว่าเราอาจจะเคยมีบางช่วงที่นึกฝันว่าอยากจะเจอใครสักคนที่มาเป็น ‘คนคนนั้น’ ของเรา

ซึ่งคนคนนั้นของแต่ละคนก็มีคุณสมบัติที่ไม่เหมือนกัน เพราะเราต่างก็มีความต้องการและช่องโหว่ในใจที่ไม่เหมือนกัน

แต่หากมองด้วยใจที่เป็นกลาง เราจะค้นพบว่า ‘คนคนนั้น’ แท้จริงแล้วคือความว่างเปล่า ที่ไม่รู้ว่าจะมีตัวตนอยู่หรือไม่

สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้ ก็คือการอยู่กับความจริง ลองมาเป็นคนคนนั้นของตัวเอง

อยากมีคนที่เข้าใจเรา...ตัวเราก็ลองมาเข้าใจตัวเอง

อยากมีคนที่ปลอบประโลมเรา เราก็ลองมาเป็นคนปลอบตัวเอง...

อยากมีคนที่โอบกอดเราในวันเหงาๆ เราก็ลองมาโอบกอดตัวเอง...

มือบางของพริ้งพราวที่กำลังรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดของโน้ตบุ๊กอย่างเพลิดเพลินมีอันต้องสะดุดกึกฉับพลัน...ด้วยจู่ๆ หญิงสาวก็เผลอนึกถึงอ้อมกอดของจอมทัพขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ด้วยภาพลักษณ์และลักษณะนิสัยของเขา อาจจะชวนให้เข้าใจว่าอ้อมแขนเสือร้ายนั้นคงจะเร่าร้อน พร้อมที่จะเผาผลาญเธอให้มอดไหม้

ทว่าเมื่อได้ถูกเขารัดรึงเข้าจริงๆ มันดันให้ความอบอุ่น แข็งแรง มั่นคง หนักแน่น และละมุนละไมในคราวเดียวกัน

“ปะป๊า...”

เธอผินหน้าไปหาเจ้าของเสียงเล็กน่ารักที่ดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาท่ามกลางความมืดสลัว แกกำลังขยับตัว ยกแขนป้อมอวบมาเกาหน้าตัวเอง ช่างเป็นภาพที่น่าเอ็นดูจนพริ้งพราวต้องขอหยุดพิมพ์บทความที่จะนำไปตีพิมพ์ในนิตยสาร รีบปิดโน้ตบุ๊กและโคมไฟตั้งโต๊ะ พาตัวเองไปนอนกอดแกบนเตียง ลูบหลังกล่อมอย่างอ่อนโยน

“แม่พริ้มกับปะป๊ากำลังเดินทางมาหาหนูแล้วน้า พรุ่งนี้ พริกแกงก็ได้เจอกับพวกเขาแล้วค่ะ”

เจ้าตัวเล็กขยับตัวเอาหน้ามาซุกซบออดอ้อนผู้เป็นป้า เธอเองก็ส่ายหน้ายิ้มๆ

“แสบจิ๋วเอ๊ย ขี้อ้อนอย่างนี้นี่ไง ตาลุงถึงหลงรักหัวปักหัวปำ”

อาการหนักขนาดว่าทำปึงปังเกเรว่าจะไม่กลับบ้าน รั้นจะค้างด้วยกัน จนเธอต้องเสียงเข้มขั้นเด็ดขาด ยกเรื่องความไม่ลงรอยกันระหว่างเธอกับจารุณีมาอ้าง หญิงสูงวัยอาจจะคิดว่าเธอกักตัวเขาไว้ แล้วพานเกลียดเธอกว่าเดิม จอมทัพจึงยอมกลับไป

แต่ก่อนจะกลับ ก็ยังไม่วายมีเหตุชวนเวียนหัว ด้วยเมื่อพริ้งพราวชิมขนมตาลของภูษิตา ชายหนุ่มก็ตาวาวบ่นถึงภูริอย่างขัดเคือง ทั้งยังเค้นเอาคำตอบจากเธอว่ารู้สึกอย่างไรกับภูริ

แต่เธอก็รีบไล่เขากลับโดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถามแต่อย่างใด ด้วยคิดว่ามันคือความรู้สึกส่วนตัวของตนเอง

หากเขารู้ว่าเธอคิดกับภูริแค่เพื่อน เขาอาจจะนำไปเกทับภูริ ไล่บี้เอาคืนค่าที่หมั่นไส้เรื่องสัญญาแต่งงาน...

คราที่ออกปากให้คำมั่นกับเพื่อน พริ้งพราวคิดว่าภูริแค่นึกสนุก ทว่าเมื่อเวลาผ่านมาเรื่อยๆ เธอก็รู้แล้วว่าเขาพูดจริง จากที่ไม่เคยมองออกว่าเขารักตัวเองอย่างชายหนุ่มหญิงสาว ก็เริ่มมองออก และได้คำตอบว่าเหตุใดเขาจึงไม่มีใครเลย

ด้วยความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง พริ้งพราวก็แสดงออกตรงๆ ว่าคิดกับเขาเช่นไร ไม่ให้ความหวังให้เขารอคอย ชัดเจนว่ายังไม่ได้วางเป้าหมายเรื่องคู่ครอง ปล่อยให้คำสัญญาเป็นเรื่องของอนาคต แต่กระนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้หลบหลีกหนีหน้าเขา ด้วยภูริเป็นเพื่อนที่ดีเกินกว่าที่เธอจะตัดความสัมพันธ์ฉันมิตรเพราะความไม่เสน่หา และถ้าเขาเกิดแปรเปลี่ยนไปพึงใจใครสักคน จนอยากจะละทิ้งสัญญาระหว่างกัน เธอก็ยินดีด้วยอย่างที่สุด...













#พ่อแม่จิ๋วน้อยจะถึงไทยแล้ววววว

จากนี้ต่อไป...ถึงคราวป้าพริ้งรับกรรมอย่างต่อเนื่อง 5555555555555

เดี๋ยวช่วงสี่ทุ่มอัพให้อีกน้าาาาาา

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

4,557 ความคิดเห็น