พริ้งพราว

ตอนที่ 2 : บทนำ กรรมของแรดแมน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,027
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    6 ก.ย. 62












จอมทัพหน้าซีดเผือด ไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์วุ่นวายนี้อย่างไรดี ครั้นหันมองเลขา อีกฝ่ายก็หน้าตื่นงง ดูอับจนปัญญาเช่นเดียวกัน

“แง้...แง้...แง้!

“ทำให้เด็กหยุดร้องสักทีสิคุณ ผมปวดหูจะแย่แล้วนะ!” จอมทัพออกคำสั่งกับสาวหน้าสวย ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน เดินเข้ามาใกล้โซฟา ยืนทำหน้ายักษ์ใส่ทั้งเธอและลูกเธอที่กำลังตะเบ็งเสียงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงได้

“แง้...แง้!

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะยายหนู ไม่ร้องนะลูก” พริ้งพราวพยายามลูบหลังปลอบประโลมคนที่กำลังเอาหน้าซุกไหล่เธอ พลางตวัดตามองค้อนคนดุ “ความผิดคุณนั่นแหละ ใช่เรื่องมาขึ้นเสียงใส่ลูกเราเหรอคะ”

“ขอร้องล่ะ คุณอย่าเพิ่งยัดเยียดความเป็นพ่อเป็นลูกระหว่างผมกับเด็กคนนี้ได้ไหม!

พริ้งพราวแอบยิ้มกับท่าทางเหมือนคนสติแตกของจอมทัพ เมินคำขอร้องของเขา ปลอบเจ้าตัวน้อยโดยการอิงความสัมพันธ์ของพ่อลูกต่อ

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะยายหนู คุณพ่อไนท์ไม่ได้ตั้งใจจะดุหนูนะคะลูก คุณพ่อแค่กำลังตั้งตัวไม่ทันว่ามีลูกอยู่ เดี๋ยวคุณพ่อก็ปรับตัวได้นะคะ”

“ฮึ!

จอมทัพส่งเสียงขึ้นจมูก ชาติหน้าเหอะที่เขาจะปรับตัวได้ เข้ามาในห้องนี้ยังไม่ถึงสิบนาที ก็ทำให้ชีวีเขาเกือบจะวอดวาย จนอยากจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาลากตัวออกไปทั้งแม่ทั้งลูก

“มาขอโทษลูกเลยนะคะคุณไนท์”

“อะไรนะ!” คำขอของเธอทำจอมทัพอุทานตกใจ เบ้หน้ารับไม่ได้ “ทำไมผมต้องขอโทษเด็กด้วย!

“ก็คุณดุเขาเกินเหตุ ทำให้เขาเสียใจ เด็กเขารู้เรื่องนะคะ อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ มาขอโทษลูกเดี๋ยวนี้”

“ไม่ ทำไมผมต้องฟังที่คุณสั่งด้วย คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร ผมคือประธานบริษัทนี้นะ นอกจากพ่อกับแม่แล้ว คนอย่างผม ก็ไม่เคยก้มหัวให้ใคร!

พริ้งพราวกลอกตามองบน หมั่นไส้เจ้าของเสียงเข้มดุจนอยากจะเหยียดปากใส่สักที...ตานี่เป็นอย่างที่เพื่อนเธอเล่าให้ฟังเป๊ะ ทั้งมั่นหน้า บ้าอำนาจ เผด็จการ ไม่ค่อยฟังใคร ตามประสาคนที่ถูกเลี้ยงมาให้เป็นผู้นำของตระกูล

“งั้นก็ลองก้มหัวให้ยายหนูเป็นคนแรกละกันค่ะ มาขอโทษลูกเถอะ”

“ฮึก....แง้...แง้”

“คุณไนท์ ผมว่าลองขอโทษคุณหนูน้อยตามที่คุณพริ้งแนะนำดีไหมครับ” ปิติที่ยืนเป็นผู้ชมการโต้วาทีว่าด้วยเรื่องพ่อลูกอยู่เงียบๆ มาตลอด ลองเสนอแนะเจ้านายไป ปรากฏว่าเขาโดนมองแรงใส่จนต้องหุบปากฉับทันควัน

“อย่าเพิ่งเรียกเด็กคนนี้ว่าคุณหนูน้อยได้ไหมปิติ เรื่องราวยังไม่เคลียร์สักอย่างเลย” จอมทัพชักสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันไปขึงตาดูแคลนพริ้งพราว “คุณเป็นแม่ประสาอะไร ทำให้ลูกหยุดร้องไม่ได้”

“ฉันก็พยายามโอ๋ลูกอยู่เนี่ย แล้วคุณล่ะยะ เป็นพ่อประสาอะไร ขอโทษลูกแค่นี้ก็ไม่ได้ เชอะ!” พริ้งพราวโต้กลับ มือก็ลูบหลังปลอบเจ้าตัวเล็กไปด้วย

“ฮึก...แง้”

“ขา...เสียใจใช่ไหมคะยายหนู ไม่เคยโดนดุแบบนี้เลยนี่เนอะ แม่ก็ไม่คิดเลยว่าพ่อหนูจะเฮงซวยห่วยแตกขนาดนี้ แม่ขอโทษนะคะ แม่ไม่น่าพาหนูมาเลย...”

โดนเธอเหน็บโต้งๆ จอมทัพก็ฉุนจัด กัดฟันกรอด พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หักใจเอ่ยคำที่เธอต้องการอย่างขอไปที

“ขอโทษ!

“เป็นถึงผู้บริหารทั้งที พูดดีๆ ไม่เป็นเหรอคะ”

จอมทัพเม้มปาก กลั้นใจนั่งลงข้างๆ คนที่ค่อนขอดตน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มขึ้น “ตัวเล็ก...ฉันขอโทษ”

“มาลูบหลังลูกด้วยสิคะ”

“ยุ่งยากจริง” แม้ปากจะบ่น แต่จอมทัพก็ยกมือลูบหลังคนตัวจ้อยอย่างไม่ต่อต้านอะไรอีก ด้วยก็อยากให้แกหยุดร้องเสียที

“ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะดุหนูเลย”

“เห็นไหมคะยายหนู คุณพ่อขอโทษหนูแล้ว คุณพ่อไม่ได้ตั้งใจจะดุหนูเลย หายโกรธคุณพ่อนะคะ” พอพริ้งพราวปลอบด้วยน้ำเสียงหวานละมุนอีกแรง คนตัวจ้อยก็ค่อยๆ หยุดสะอื้นไห้ ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งสามพากันถอนใจโล่งอกไปตามๆ กัน

“แอ๊ะ...”

“ขา ว่าไงคะ”

พริ้งพราวตอบรับคนที่ผละออกจากไหล่เธอ หลุดยิ้มขำที่แกหันไปจ้องหน้าจอมทัพ ในขณะที่เขาเองก็หน้าม้าน เก้อกระดาก จนไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ไหน...มองทำไมเนี่ย

“แกอยากให้คุณอุ้มน่ะค่ะคุณไนท์”

“ไม่เอาผมอุ้มเด็กไม่เป็นหรอกคุณ”

ปฏิเสธยังไม่ทันขาดคำ เจ้าตัวจ้อยก็โผเข้าหาโดยที่จอมทัพยังไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วเขาก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดว่าจะผลักออก เลยจำต้องรวบร่างเล็กจ้อยมากอดแนบอกเสียไม่ได้

“ยายหนูเสียใจที่คุณดุแก แกคงอยากอ้อนคุณ อยากให้คุณรักแก”

จอมทัพหน้าเหลอ แย้งสาวเจ้า “พึ่งเจอกันครั้งแรกเอง จะมาอยากให้ผมรักทำไม”

“ใครว่าเจอครั้งแรก แกเคยเห็นคุณในรูปมานานแล้วนะ” พริ้งพราวเล่าด้วยสีหน้าแสนละมุน ทว่าในใจกำลังหัวเราะคิกคักกับการโม้แหลกเกินเรื่องไปมากโข เพราะในความเป็นจริงแล้ว เธอเพิ่งให้เจ้าตัวจ้อยดูรูปเขาได้แค่วันเดียวเอง

“ตัวแค่นี้ ก็ทำให้ฉันปวดหัวแล้วนะเจ้าตัวเล็ก หาศิลปินหน้าใหม่ไปป้อนวงการเพลง ฉันยังไม่เครียดขนาดนี้เลย” จอมทัพบ่นกระปอดกระแปด ผิดมาดผู้บริหารมาดเข้ม เจ้าตัวเล็กเองก็ผละมามองหน้าเขา ยกมือมาตบแก้มเขาดังแปะๆ ก่อนจะเริ่มยิ้มหวาน ส่งเสียงเรียก

“ป้อ”

“เลิกเรียกฉันแบบนี้ได้แล้ว เรายังไม่ได้เป็นพ่อลูกกัน”

“ป้อ”

“ไม่ได้ บอกแล้วไงว่าอย่าเรียก หนูกับแม่หนูเพิ่งเข้ามาในชีวิตฉันเมื่อกี้เองนะ อย่าเพิ่งมาแสดงฐานะอะไรเด็ดขาด”

“ป้อ”

“เอ๊ะ!” จอมทัพทำตาดุอีก แต่พอเห็นว่าแกแบะปาก ชายหนุ่มก็ยอมแพ้ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงอะไร 

ครั้นเหลือบมองพริ้งพราวที่มีแววว่าจะเป็นสาวที่เขาเคยจิ้ม สลับกับคนตัวจ้อยที่มีเปอร์เซ็นต์ว่าแกจะเป็นเจ้าตัวแสบที่ฝ่าถุงใหญ่มาเกิดอย่างที่สาวเจ้าบอก เขาก็คร่ำครวญในใจ...

ลูกเมียนี่ก็เหมือนผี แม้ไม่เคยเห็น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี!

 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

4,559 ความคิดเห็น

  1. #4459 $.FABL 0F GIRL.$ (@lovelast) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:16
    พอได้กลับมาอ่านอีกที ตาไนท์ถอดยาย่ามาเลยนี่คะ ตอนเจอยัยหนู 55555
    #4459
    1
    • #4459-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 2)
      6 กันยายน 2562 / 21:40
      โอ๊ยยยยยยย ใช่เลยค่า จริงๆ พี่ไนท์ก็มีความเหมือนแม่มาก ตอนอัพคราวก่อนรอบแรก เป็นการอัพสด ทุกคนยังไม่เห็นขอบเขตงาน แต่พอมาเห็นบ้างแล้ว จะพบความเหมือนในหลายๆ อย่างของพี่ไนท์กับแม่จ๋า 555555
      #4459-1
  2. #35 sweetgirl54 (@belle48) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 22:14

    ต้องเป็นลูกแมวน้อยของพ่อฮอตแน่ๆเลย ตายล่ะ ป้าพริ้งให้ลูกแมวน้อยเรียกคนอื่นว่าพ่อ ถ้าพ่อฮอตรู้ ป้าพริ้งแย่แน่เลย
    #35
    1
    • #35-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 2)
      16 มีนาคม 2562 / 22:18
      แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย พุทำไขสือแพรบบบบบ
      #35-1