พริ้งพราว

ตอนที่ 16 : บทที่ 5 ผมเป็นว่าที่เจ้าของคุณ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    11 ก.ย. 62







                                                                
                                                                   บทที่ 5
                                                       ผมเป็นว่าที่เจ้าของคุณ



เผลอก้าวร้าวกับผู้เป็นแม่ต่อหน้าพี่ชายไปขนาดนั้น นักรบเลยรู้ตัวดีว่าตนคงจะโดนอีกฝ่ายเรียกมาอบรมเป็นแน่

อกสั่นขวัญแขวนตั้งแต่เช้าจนล่วงบ่าย ในที่สุด...เวลาตายของเขาก็มาถึง

“โชคดีนะครับ คุณนบ”

ปิติชูสองนิ้วให้กำลังใจน้องชายเจ้านาย อีกฝ่ายก็ตอบรับโดยการยิ้มแหย หน้าเจื่อนแล้วเจื่อนอีก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของจอมทัพ

สายตาคมกริบของพี่ชายทำเขาหวาดหวั่นจนเสียวสันหลังวาบๆ ขาทั้งสองข้างสั่นในทุกย่างก้าว รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่กำลังเดินเข้าไปในลานประหารก็มิปาน

“มาแล้วเหรอ”

นักรบกลืนน้ำลายดังเอื๊อกกับน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่ทักทายกัน ค้อมหัวทำความเคารพจอมทัพด้วยความนบน้อม ก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของพี่ชาย “เอ่อ...พี่ไนท์ เรียกผมมาทำไมเหรอครับ”

“ที่นบทำเมื่อเช้า มันไม่ควรเลยนะ” จอมทัพตำหนิตรงประเด็นโดยที่ไม่คิดจะอารัมภบทอะไรเลยแม้แต่นิด “ยิ่งนบรั้นอย่างนั้น คุณแม่ก็จะยิ่งโมโห ถ้าอยากจะชนะใจผู้ใหญ่ นบก็ต้องใช้วิธีการพูดแบบผู้ใหญ่ พูดจาแบบคนมีวุฒิภาวะ ไม่ใช่เด็กน้อยเอาแต่รั้นอย่างที่นบทำ”

“ก็ผมเครียดนี่ครับ” คนเป็นน้องแก้ตัวอุบอิบ “คุณแม่สั่งให้ผมเลิกกับก้อยเฉยเลยอะ”

“งานที่พี่ให้ทำ นบจัดการหรือยัง ภาพรวมเรตติ้งของช่องทีวีในเครือ JPK Entertainment เป็นยังไงบ้าง ตอบพี่ได้ไหม”

“เดี๋ยวนะครับ” นักรบหน้าเหลอ งงสุดใจที่จู่ๆ จอมทัพก็เปลี่ยนมาถามเรื่องงาน “เรื่องก้อยกับเรื่องงาน ไม่เกี่ยวกันเลยนะครับพี่ไนท์”

“เกี่ยว” จอมทัพทำตาดุใส่น้องชาย เอ่ยสอนกลายๆ “พี่อยากรู้ว่านบบริหารเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ดีพอหรือยัง ว่าไง ตอบพี่ได้ไหม ตัวเลขเรตติ้งเท่าไร”

“เอ่อ...ผม...”

จอมทัพถอนใจ อาการอึกอักของน้องชาย เป็นคำตอบแสนชัดเจนแล้วว่าไม่รู้

“นบเอาแต่โทษว่าทำไมผู้ใหญ่ใจร้ายกับตัวเอง แต่นบก็ไม่คิดจะพิสูจน์อะไรเลย ลองโฟกัสหลายๆ จุดสินบ ไม่ใช่โฟกัสแค่ว่าคุณแม่ไม่ชอบก้อย ตัวนบล่ะ แสดงอะไรให้คุณแม่เห็นบ้างหรือยังว่าตัวเองโตพอจะตัดสินใจเรื่องคู่ชีวิตแล้ว”

“ผมจะตัดสินใจได้ยังไงล่ะครับ คุณแม่ไม่ให้ผมตัดสินใจเลยนี่”

“ส่วนหนึ่งก็เพราะตัวนบเองที่ยังทำให้คุณแม่เชื่อในการตัดสินใจของนบไม่ได้ ถ้าเป็นพี่ พี่จะรับผิดชอบหน้าที่ในส่วนอื่นๆ ให้ดีพร้อม จะพิสูจน์ให้คุณแม่เห็นว่าผู้หญิงที่เรารัก เขาเข้ามาเป็นแรงผลักทำให้ชีวิตเราดีขึ้น”

“ในขณะที่นบ ตั้งแต่เปิดตัวว่าเป็นแฟนกัน นบก็ชอบพาก้อยออกจากบริษัท ทั้งที่มันคือเวลางานของเขา คิดดีๆ ซิ ว่าควรทำไหม”

โดนดุหนักเข้า นักรบก็หน้าเจื่อน “ก็...ผมสงสารก้อยนี่ครับ เพื่อนร่วมงานในฝ่ายดูแลศิลปินของก้อย พอรู้ว่าก้อยเป็นแฟนผม ก็ทำท่าทางแปลกๆ หาว่าก้อยหวังสูง กระแนะกระแหนก้อยสารพัด จนก้อยไม่อยากทำงานที่นี่แล้ว”

“นบก็เลยช่วยก้อย โดยการพาก้อยเกงาน ทั้งนบทั้งก้อย พากันไม่มีความรับผิดชอบทั้งคู่!

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว พี่ไนท์ช่วยพูดกับคุณแม่ให้ผมหน่อยไม่ได้เหรอครับ นะๆ พี่ชายสุดหล่อคนเก่งของผม”

พอนักรบก้มหน้าจ๋อย ใช้ไม้ตายที่ได้ผลมาตั้งแต่เด็กจนโต ด้วยการเอ่ยเสียงอ่อยๆ ออดอ้อนกัน จอมทัพก็ใจอ่อน ถอนใจเฮือกใหญ่

“ถ้าอยากให้พี่ช่วยพูดกับคุณแม่ให้ ก็ไปทำงานมาแลก”

“พูดตอนนี้เลยไม่ได้เหรอครับ นะครับพี่ไนท์”

“ไม่ได้!

“โธ่ โหดกับน้องกับนุ่งตลอด”

รู้แล้วว่าครานี้ จอมทัพไม่ใจอ่อนแล้วแน่ๆ นักรบเลยหยุดวอนขอ แล้วเปลี่ยนมาเป็นหรี่ตาวิบวับ เอ่ยยียวน “ระวังเท้อ พี่ไนท์จะลำบากบ้าง”

“ลำบากอะไร”

“ก็ถ้า...คุณแม่ไม่ชอบผู้หญิงของพี่ไนท์บ้าง พี่ไนท์จะรู้สึก! นักรบแกล้งขู่ หัวเราะร่าในใจที่พี่ชายเงียบกริบทันทีที่ตนเอ่ยเรื่องทำนองนี้ขึ้นมา และถ้าจะไล่บี้ให้สุด ก็คงต้องขยี้เรื่องการมาของพริ้งพราวเลยทันควัน

“ได้ข่าวว่าเมื่อวานมีผู้หญิงอุ้มเด็กมาหาพี่ไนท์”

“อืม...” จอมทัพตอบรับอย่างไม่ปกปิด หรี่ตามมองน้องชายอย่างสงสัย “ปิติบอกล่ะสิ”

“ก็...ทำนองนั้นครับ ว่าแต่เขาคือใครเหรอครับ”

“เขาคือ...ลูกเมียพี่”

“ลูกเมีย!” นักรบแกล้งเบิกตากว้าง แสร้งทำเป็นตกใจกับสถานะของพริ้งพราวกับเจ้าตัวเล็ก

“พี่กับพริ้ง แม่ของลูกพี่น่ะ มีอะไรกันเมื่อช่วงที่พี่ยังเจ้าชู้อยู่ แล้วเกิดเหตุท้องในช่วงนั้น”

“จะเชื่อได้เหรอครับพี่ไนท์” ชายหนุ่มลองแย้ง เพื่อหยั่งเชิงดูว่าจอมทัพเชื่อสนิทใจเลยหรือไม่ “มาหลอกลวงพี่ไนท์หรือเปล่าก็ไม่รู้ แน่ใจเหรอว่าเด็กนั่นเป็นลูกพี่ไนท์จริงๆ”

“เขาไม่ได้ชื่อเด็กนั่น เขาชื่อพริกแกงน้อย ต่อไปอย่าเรียกพริกแกงน้อยของพี่ว่าเด็กนั่นอีก!

นัยน์ตาคมกล้าของคนพูดเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทั้งยังไม่มีสักเศษเสี้ยวของความสงสัย

จากที่แกล้งตกใจ ครานี้นักรบกลับตกใจจริงๆ ด้วยจอมทัพดูเชื่ออย่างสนิทใจ ทั้งยังรักหลานสาวของพริ้งพราวไม่น้อยเลยทีเดียว

“ตอนแรกพี่ก็ไม่แน่ใจ เกือบจะสืบหาความจริง ไม่ก็ตรวจดีเอ็นเอให้รู้แล้วรู้รอด แต่พริ้งไม่ยอม เขาไม่ได้มาเพื่อต้องการอะไร พี่เสนอความช่วยเหลือไป เขาก็ไม่เอาสักอย่าง เขาแค่มาบอกให้พี่รู้ว่าพี่มียายหนู ให้พี่ไปหาลูกได้ หรือถ้าพี่จะไม่ยอมรับ เขาก็ไม่แคร์อะไร เห็นเขาหยิ่งขนาดนี้ พี่เลยค่อนข้างแน่ใจว่าพริกแกงน้อยคือลูกพี่จริงๆ”

ทั้งที่ควรจะดีใจที่แผนของพริ้งพราวคืบหน้าอย่างรวดเร็ว แต่นักรบกลับยิ้มแห้ง เพราะไพล่นึกถึงวันที่ความจริงเปิดเผย ดูจากความหลงที่พี่ชายมอบให้พริกแกงน้อยในตอนนี้แล้ว ยามรู้ว่าคนตัวจ้อยไม่ใช่ลูก พี่คงจะเกรี้ยวกราดจนบริษัทถล่มเป็นแน่

“แล้วพี่ไนท์จะบอกให้คุณแม่รู้ไหมครับ” นักรบกระตุ้นถามต่อ

“บอก”

“แล้ว...ไม่กลัวเหรอครับ คุณแม่จะยอมรับได้เหรอ”

“ไม่กลัว เพราะยายหนูของพี่น่ารักมาก เห็นหน้าหลาน คุณแม่ก็น่าจะใจอ่อนบ้าง” จอมทัพยิ้มบาง แววตาเป็นประกายชื่นสุข เมื่อนึกถึงพริกแกงน้อยของตัวเอง

“แล้วถ้าคุณแม่เอาแค่หลาน แต่ไม่เอาแม่ของหลานล่ะครับ”

จอมทัพชะงัก หุบยิ้มโดยพลัน “พี่ก็จะบอกคุณแม่ว่า ผมจะเอาทั้งลูก ทั้งแม่ของลูก!”













#ลุงเอาจริง 55555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

4,529 ความคิดเห็น

  1. #4478 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 19:47
    เข้ามาอ่านซ้ำรอบ 2 ค่ะคิดถึงพริกแกงตลอด
    #4478
    0
  2. #191 moonlightlady (@moonlightlady) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 17:27

    คุณจอมทัพสู้ๆๆ
    #191
    1
    • #191-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 16)
      3 เมษายน 2562 / 18:01
      ลุงไนท์หลงแสบจิ๋วสุดๆ 5555
      #191-1