เล่ห์ร้ายครองรัก (สนพ. Sugar Beat)

ตอนที่ 77 : บทที่ 22 ลูกสาวคนโตฉบับแม่เค้ก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 338 ครั้ง
    16 ก.ย. 62













ใกล้รู้ผลตรวจดีเอ็นเอมากเท่าไร ความร้อนใจก็สุมอยู่ในอกอมราภรณ์มากเท่านั้น แม้จะพอรู้สึกเลาๆ ว่าครองรักคงเป็นลูกสาวอดิศร แต่เธอก็ยังแอบหวังไว้ลึกๆ ว่าอาจจะไม่ใช่

ทว่า...คนที่กำลังนอนเคียงกันบนเตียง คงจะหวังในด้านตรงข้ามกับเธอ

“คุณคงดี๊ด๊าจะแย่แล้วสินะ ถ้าแม่นั่นคือลูกสาวคุณจริงๆ คุณจะทำยังไง รับมันเป็นลูกเลยไหมล่ะ แล้วก็ลืมอ้นกับอันไปเลย” อดค่อนด้วยความหมั่นไส้เสียไม่ได้

“เรื่องหลังจากนั้นผมยังไม่ได้คิดหรอก” อดิศรถอนใจ “ส่วนอ้นกับอัน ผมก็รักลูกเหมือนเดิมนั่นแหละคุณอัม”

“ปากบอกว่ารัก แต่ไม่เคยทำอะไรเพื่อลูก แทนที่จะช่วยพูดกับคุณแม่ ให้เปลี่ยนจากการให้ยืมเงินเป็นการให้เงินลูกไปเลย ก็ไม่พูด ปากน่ะมีไว้ทำไม!

“ในหัวคุณนี่ มีแต่เรื่องเงินเหรอคุณอัม”

อดิศรบ่นภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ แล้วเกลี้ยกล่อมเธอด้วยความใจเย็น “คุณอัม เรามาอยู่กันแบบสงบๆ ได้ไหม ตอนนี้สถานการณ์ในบ้านเริ่มจะดีแล้ว ลูกๆ ก็กลับมาอยู่กับเรา ผมรู้สึกได้ว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น คุณอย่าคิด หรือทำอะไรให้มันแย่ลงเลยนะ ขอร้องล่ะ”

อมราภรณ์เบ้ปาก เอ่ยประชดประชัน “ไม่ว่าฉันจะทำอะไร มันก็ไม่เคยดีในสายตาคุณอยู่แล้วนี่ ใครจะเป็นคนดีเลิศเลอเท่ากับคนในหัวใจคุณล่ะ!

อดิศรถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพลิกตัวนอนคะแคง หันหลังให้อมราภรณ์ ทำเอาเธอฉุนกึกที่สามีหนีหน้ากัน

เธอเกลียดการกระทำแบบนี้ที่สุด...การกระทำที่แสดงออกถึงความหน่ายใจในตัวเธอ

ยิ่งเขามีเจ้าความรู้สึกนี้มากเพียงใด เขาก็จะยิ่งเย็นชาห่างเหินกับเธอ จนพัฒนากลายเป็นความเฉยเมย ไม่หือไม่อืออะไรกับเธอ

และสุดท้าย...เธอก็จะกลายเป็นคนไม่มีตัวตน...ไม่อยู่ในสายตา...ไม่มีพื้นที่สำหรับเธอในบ้านหลังนี้...เหมือนกับที่ครอบครัวของญาติเคยกระทำกับเธอ

ถ้าเป็นอย่างนั้น...สู้ให้เขาเกลียดเธอเสียยังจะดีกว่ามาทำหมางเมินกัน!

 

และแล้ว...ช่วงเวลาที่ทุกคนในบ้านอัศวเรศรอคอยก็มาถึงเสียที

เวลาที่จะได้ทราบกันแล้วว่า ผลการตรวจดีเอ็นเอพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกของอดิศรและครองรักนั้นจะออกมาเป็นเช่นไร

พออรรถและอดิศรกลับมาจากโรงพยาบาล ทุกคนก็พร้อมใจพากันมานั่งในห้องโถง เพื่อมาฟังผลตรวจจากปากของพวกเขา

“ว่าไงเล็ก ตกลงเค้กเป็นลูกเล็กหรือเปล่า” หญิงชราเอ่ยถามคนที่ยืนอยู่กลางห้องคู่กับอรรถ

อดิศรยิ้มกว้าง แววตาเปล่งกระกายชื่นสุขจนหญิงชราเบิกตาโตตื่นเต้น เพราะคาดเดาคำตอบได้จากกิริยานั่น

“ยิ้มอย่างนี้...ถ้างั้นก็หมายความว่า...”

อดิศรพยักหน้ารับ “ครับ คุณแม่ เค้กคือลูกสาวผมจริงๆ”

เกิดภาวะเงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนที่จะมีเสียง...

“เยสคุกกี้ หนูเป็นหลานแท้ๆ ของน้าจริงๆ ด้วย หลานรักของน้าอ้น!”

อมรเอ่ยด้วยความดีใจ หอมคนที่นั่งอยู่ในตักตนเสียหลายฟอด จนแกขำคิกคักเพราะความจั๊กจี้

พอหยุดขำ ก็เอ่ยกับแม่ตน “แม่เค้กขา...แม่เค้กมีพ่อเหมือนที่คุกกี้มีพ่อแล้วนะคะ เราสองคนมีพ่อทั้งคู่เล้ย!

ครองรักยิ้มละมุนรับวาจาลูกสาว “จ้ะ เรามีพ่อกันแล้วเนอะ”

แม่เค้กดีใจไหมคะที่มีพ่อแล้ว”

ไม่ใช่แค่คุกกี้ที่อยากรู้ ครองรักรู้สึกได้เลยว่า ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ครองรักก็ถอนใจ แล้วเอ่ยบอกไปตามตรง “แม่ยังไม่รู้ว่าดีใจไหม เดี๋ยวแม่ขอทดลองมีพ่อไปสักพักก่อนนะ”

ตัวแสบขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจประโยคของมารดาสักเท่าไร แต่เพราะไม่อยากคิดอะไรให้วุ่นวายใจ แกเลยหันไปหัวเราะคิกคักกับอมร “น้าอ้นเป็นน้าอ้นจริงๆ ด้วย...คิก”

ครองรักยิ้มเอ็นดู...รื่นเริงกว่าใคร ก็คู่หูน้าหลานนี่ล่ะ

พอเธอหันไปมองโสภิตสุดาและอดิศร ใจก็อ่อนยวบ สงสารทั้งคู่อยู่เหมือนกัน โดนเธอและตัวแสบเมินมาหลายวัน จนพากันหงอยเสียไม่มี

และตอนนี้...ครองรักก็คิดว่า มันถึงเวลาอันสมควรแล้วที่เธอจะเริ่มให้อภัยพวกเขา

หญิงสาวสบตากับอรรถ ชายหนุ่มยิ้มบางกลับมา เขาดูเห็นด้วยและเอาใจช่วยให้เธอละลดความโกรธออกไปจากใจ

“คุณยายคะ”

“อะไรเหรอลูก...เค้กยอมคุยกับยายแล้วเหรอ” ตอบรับอย่างดีใจที่ครองรักไม่เมินตนแล้ว

“เค้กจะค่อยๆ ปล่อยวางจากเรื่องในอดีตของแม่เครือกับคุณยายค่ะ แต่อาจจะต้องให้เวลาเค้กหน่อยนะคะ”

โสภิตสุดายิ้มทั้งน้ำตา “ได้ลูกได้ เค้กจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ได้ ยายไม่สิทธิ์เรียกร้องอะไรอยู่แล้ว เค้กจะไม่โกรธยายแล้วจริงๆ ใช่ไหมลูก”

คนโดนถามไม่ตอบ หากแต่หันบอกลูกสาวตนแทน “ตัวแสบ หายโกรธคุณทวดพร้อมแม่เลยนะคะ”

หนูน้อยยิ้มแป้น เอ่ยเสียงใสแจ๋ว “ถ้าแม่เค้กจะหาย คุกกี้ก็จะหายค่ะ!

โสภิตสุดาปาดน้ำตา ยิ้มดีใจ แล้วยกมือขอให้เหลนมาหาตน “มาให้ทวดกอดหน่อยได้ไหมลูก”

คนตัวน้อยมองหน้าครองรัก พอเธอพยักหน้าให้ แกก็เดินไปหาโสภิตสุดา แล้วก็โดนหญิงชรารวบไปกอดและหอมแก้มเสียหลายที  

ครองรักมองภาพนั้นด้วยแววตาชื่นสุข...สิ่งที่เธอกำลังกระทำ มันไม่ได้หมายความว่าเธอไม่รักแม่ แต่อย่างไรเสีย ชีวิตมันก็ต้องดำเนินต่อไป และเธอก็คิดว่า คนที่จิตใจงดงามอย่างแม่เครือจะเข้าใจ และอยากให้เธอทำแบบนี้แน่นอน

พอหันไปหาอดิศรอีกครา ตาประสานตากับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อตน ก็พลันอบอุ่นขึ้นมาในบัดดล

เพราะสายตาที่อดิศรกำลังใช้มองเธอ มันต่างออกไปจากเดิม มันไม่ได้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างเคย หากแต่มันผสมผสานด้วยอะไรบางอย่างที่แสนละมุนละไม

สายตาเช่นนี้ ช่างเหมือนกับ...สายตาที่แม่ใช้มองเธอ













#คู่หูน้าหลานดีใจกว่าใคร 55555555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 338 ครั้ง

5,229 ความคิดเห็น

  1. #4936 I-MineJung (@I-MineJung) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 13:45
    แม่เค้กว่าไงคุกกี้ก็ว่าตามนั้นแหละค่ะ 555 ชอบความแม่ลูกคู่นี้มากอ่ะ น่ารัก อบอุ่นดี แอบอิจน้องคุกกี้นะเนี้ยที่สนิทกับแม่แบบนี้ ^ ^
    #4936
    1
    • #4936-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 77)
      16 กันยายน 2562 / 13:52
      ตัวแสบอยู่กับแม่สองคนมานาน เลยสนิทกับแม่มากๆ เลยค่าาาา
      #4936-1
  2. #4935 kyohyeE (@kyohyeE) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 11:35
    งื้ออ เค้กเป็นคนที่มองโลกได้ดีมากเลย
    #4935
    1
    • #4935-1 พัพพุ (@puppukatty) (จากตอนที่ 77)
      16 กันยายน 2562 / 12:15
      แม่เค้กดีมากกกกกกกก
      #4935-1
  3. #1820 NatthayaSrichan (@NatthayaSrichan) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 17:21
    😂😂😂😂😂😂
    #1820
    1
    • #1820-1 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 77)
      5 กรกฎาคม 2561 / 23:21
      อิอิ รักในความแม่ใช่ม้าา
      #1820-1
  4. #1819 TMJK_00Y (@TMJK_00Y) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 17:18
    55555555555 ขำอะ
    #1819
    1
    • #1819-1 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 77)
      5 กรกฎาคม 2561 / 23:20
      แม่ไม่ยอม อย่าด่าน่องแม่ 555
      #1819-1