Our son ลูกของฉันกับเธอ

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 พี่ไม่ใช่พ่อหนู (60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    5 ก.ค. 61









                                                  บทที่ 2
                                            พี่ไม่ใช่พ่อหนู


ศิลาเขม้นมองหนึ่งสาวตัวเล็กกับหนึ่งเด็กตัวอ้วนที่โซฟาห้องรับแขกของที่บ้านแล้วก็ให้ปวดหัวนัก...

“คุณพ่อครับ ทำไมคุณพ่อมองออลกับคุณแม่แปลกๆ”

เห็นหรือยังว่าทำไมต้องปวดหัว

ยิ่งถ้าใครรู้ว่าศิลาพาเด็กกับผู้หญิงแปลกหน้าเข้ามาในบ้านโดยที่ไม่รู้จักกันมาก่อน คงพากันงงและคิดว่าเขาบ้าไปแล้วแน่ๆ  ขนาดตัวเขายังสับสนว่าตัวเองทำอะไรลงไป 

ศิลาไม่ได้มีลูก ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครมาเรียกเขาว่าพ่อ ดังนั้นตั้งแต่เมื่อกี้เขาก็ควรจะไล่สองคนนี้ไป แล้วเดินหนีจากประตูหน้าบ้านมาเสีย แต่เขากลับไม่สามารถเดินหนีมาหรือไล่ทั้งคู่ไปได้...

บางทีอาจเพราะใบหน้าของเด็กอ้วนนี่กระมังที่ทำให้ศิลากล้าเปิดประตูให้สองคนนี้เข้ามาในบ้าน

เด็กอ้วนกลม...ที่หน้าตาเหมือนศิลาเปี๊ยบในวัยเท่ากัน

เด็กคนนี้เป็นใคร

แล้วทำไมมาเรียกเขาว่าพ่อได้

“คุณพ่อครับ”

นี่ไง...เรียกอีกแล้ว ทั้งที่เขาเฝ้าบอกแกหลายครั้งแล้วว่าไม่ใช่พ่อ แกก็ไม่ฟัง ยังคงเรียกเขาว่าพ่อ ทั้งยังเรียกผู้หญิงที่มาด้วยว่า...

“คุณแม่ครับ”

เนี่ย...เรียกแบบนี้แหละ แล้วอีกครู่ศิลาก็จะได้ยิน...

“ออล พี่บอกแล้วไงว่าไม่ใช่แม่หนู”

ได้ยินหญิงสาวร่างเล็กคนนี้ปฏิเสธ...ศิลายิ่งงงไปหมดมันยังไงกันล่ะเนี่ย อีกคนเรียกแม่ อีกคนบอกว่าไม่ใช่แม่

“คุณแม่อ่ะ ยังไม่เลิกแกล้งออลอีกนะครับ” ออลทำปากคว่ำกระเง้ากระงอด เสร็จแล้วก็มาอ้อนคนร่างสูง บอกความต้องการของตนแถมฟ้องไปด้วย “คุณพ่อครับ ออลหิวขนม ออลอยากกินขนม คุณแม่ยังไม่ได้เอาขนมให้ออลกินเลย ให้กินแค่ข้าวไข่เจียวไปสองจานเองครับ คุณแม่ลืมอีกแล้วครับคุณพ่อ”

“ลืมอะไร ไม่ได้ลืม แต่ไม่รู้อะไรกับออลด้วยต่างหาก”

“คุณแม่ลืม”

“เอ๊ะ!

“ตั้งแต่เช้าแล้วนะครับที่คุณแม่แกล้งออล”

“ไม่ได้แกล้ง”

“คุณแม่แกล้ง”

ศิลายิ้มนิดๆ กับการถกเถียงกันของเด็กและผู้ใหญ่ รีบห้าม “เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งเถียงกัน งั้นออลรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่...”  พอศิลาแทนตัวเช่นนั้น เด็กชายก็เริ่มหน้าเศร้า แล้วตัดพ้อ

“คุณพ่อก็แกล้งออลอย่างที่คุณแม่แกล้ง”

รู้สึกผิดเลยเรา...ทำไมต้องรู้สึกผิดด้วยละเนี่ย  เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เจ้าหนูนี่ทำหน้าหมองแบบนั้น ศิลาเลยตัดสินใจ...“เดี๋ยวพ่อจะไปเอาขนมในครัวมาให้ รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ”

เสร็จแล้วจึงค่อยชวนสาวร่างเล็กที่เขายังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ “เธอน่ะ ไปเอาขนมเป็นเพื่อนกันหน่อยสิ”

เธอชี้มือเข้าหาตัวเอง “ฉันเหรอ”

ศิลาพยักหน้า “ใช่ มาเถอะ ฉันอยากคุยกับเธอด้วย”

เขาต้องการหาคำตอบเดี๋ยวนี้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ 

ศิลาเดินนำเธอเข้าไปในครัว โชคดีที่วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากเขา จึงไม่มีใครมาอยู่ร่วมเผชิญเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้ พ่อแม่ไปเที่ยวอยู่ต่างประเทศ ส่วนคนงานในบ้าน ศิลาให้กลับบ้านไปเยี่ยมหาญาติพี่น้องที่ต่างจังหวัด ไม่เหลือใครอยู่เลยสักคน...

พอมาถึงที่ครัว ศิลาก็เอ่ยปากถามถึงสิ่งที่อยากรู้ก่อนเลยเป็นอย่างแรก “เธอชื่ออะไร”

“ต้นส้ม”

“แล้วเธอเป็นใคร ทำไมถึงพาเด็กคนนั้นมาหาฉันอย่างนี้”

“ก็ออลบอกว่าจะมาหาพ่อ นายก็เถอะ เป็นพ่อเด็กก็ยอมรับมานายศิลา”

“รู้จักฉันด้วยเหรอ” คนร่างสูงถามอย่างแปลกใจ

“ก็...รู้ “ ต้นส้มอ้อมแอ้มตอบ พลางอธิบาย “เราเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แถมบ้านฉันอยู่ถัดไปสองซอยนี่เอง เคยเห็นนายออกบ่อย”

“อ๋อ...งั้นเรียกฉันว่าหินก็ได้ แต่ยังไงก็เถอะ ฉันไม่ใช่พ่อเด็กนะ ไม่รู้จักด้วย”

“ไม่ใช่? มันยังไงกันเนี่ย แล้วทำไมออลบอกว่านายเป็นพ่อล่ะ”

“ก็เหมือนกับที่ออลเรียกเธอว่าแม่นั่นแหละ แล้วเธอไม่ใช่แม่เขาเหรอ” ศิลาถามกลับ

ต้นส้มส่ายหน้าระรัว “ไม่ใช่ แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าออลมาเรียกฉันว่าแม่ได้ยังไง ออลมาจากไหนฉันยังไม่รู้เลยนะ”

“หมายความว่าไง” ศิลางงหนัก...เด็กคนนี้มาจากไหน ต้นส้มยังไม่รู้งั้นเหรอ

“ถ้าฉันเล่าให้ฟังแล้ว ห้ามหาว่าฉันกุเรื่องหรือเป็นบ้านะ”

ศิลาพยักหน้ารับ “ไม่ว่าหรอก เล่ามาเถอะ”

“คือ...เมื่อคืนฉันก็นอนของฉันอยู่ดีๆ ใช่ไหม ทีนี้ตื่นเช้ามาเนี่ย อยู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดเหมือนอะไรมารัด ฉันก็นึกว่าผี พยายามสวดมนต์แล้วด้วยนะ แต่แบบ...เอ๊ะ ทำไมผีไม่กลัว ทีนี้ฉันเลยขอสู้....”

“เดี๋ยวนะต้นส้ม...นี่เข้าเรื่องหรือยัง”

ต้นส้มทำปากยื่นใส่ “เข้าแล้ว อย่าขัดสิ มันตื่นเต้นอ่ะ”

“โอเค ไม่ขัดแล้วก็ได้”

“คืองี้นะ พอฉันลืมตาขึ้นมาปุ๊บ ฉันก็เห็นผีเด็กอ้วน เอามือสะกิดๆ ฉันก็เอ๊ะ ไม่ใช่ผี เป็นคนนี่หว่า แล้วอยู่ๆ แกก็ตื่นขึ้นมาแล้วบอกว่า...คุณแม่ เช้าแล้ว ออลหิวแล้วครับ...ทีนี้ฉันก็เลยไปทอดไข่ให้ออลกิน กินเสร็จเจ้าอ้วนนั่นก็บอกว่ากลับไปหาคุณพ่อกันเถอะ แล้วก็ให้ฉันพามาที่บ้านของนายนี่แหละ”

“เธอจะบอกว่าออลเป็นคนบอกให้พามาที่นี่งั้นเหรอ”

“ใช่ นายเชื่อฉันหรือเปล่า”

“ก็...ไม่รู้สิ” ศิลาลังเลใจ...เด็กคนนั้นเป็นคนอยากมาที่นี่เองหรือ

“ต้องเชื่อสิ ฉันไม่ได้โกหกนายเลยนะ ความจริงล้วนๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย”

ชายหนุ่มครุ่นคิด พึมพำออกมา “แปลก ทำไมเด็กนั้นทำเหมือน...เราเป็นพ่อแม่ของแกจริงๆ”








#อ้วนทำคนงงใหญ่แล้วนะอ้วนนะ 55555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

625 ความคิดเห็น

  1. #537 MeaniE_18 (@MeaniE_18) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 20:54
    ไรท์รีอัพใหม่เหรอคะ เค้าชอบเรื่องนี้มากกกก น่ารักงุงิ เค้ามีอีบุ๊คแล้วด้วย อิอิ
    #537
    9
    • #537-8 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 4)
      30 มกราคม 2561 / 22:26
      ตามนี้เลยค่าาา
      #537-8
    • #537-9 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 4)
      30 มกราคม 2561 / 22:26
      หรือกดไปที่หน้านิยายก้ได้น้าา ลองดูนิยายทั้งหมดของพุก็จะเจอเต็มรักค่ะ
      #537-9
  2. #536 hellokittyy (@phatnarin41) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:36
    ความงงนี้ 55555
    #536
    1
    • #536-1 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 4)
      27 มกราคม 2561 / 20:16
      หมูสร้างความงงต่อไป อิอิ
      #536-1
  3. #22 miwza96 (@miwza96) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 18:43
    รึออลมาจากโลกอนาคต5555
    #22
    1
    • #22-1 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 4)
      31 มกราคม 2560 / 18:51
      แอร๊ยยยย ตามติดต่อไปนะคะ
      #22-1
  4. #8 banidin (@banidin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 11:52
    ลุ้นๆๆๆมาตลอดคร้าไรท์ ว่าต้นส้มจิฝันไป แต่มาถึงตอนนี้แล้ว มันใช่ฝันรึนี่ ตามต่อไปคร้า
    #8
    1
    • #8-1 puppukatty (@puppukatty) (จากตอนที่ 4)
      28 มกราคม 2560 / 11:57
      ไม่ใช่ฝันค่ะ อิอิ แต่จะเป็นอะไร มาลุ้นกันนะคะ
      #8-1