Baby Mafia สะดุดรักมาเฟียสุดเลิฟ [Yaoi] END!

ตอนที่ 8 : 07 : M & M [Fran x Chiong] .. 100 per ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    3 ม.ค. 56


 
 







Day By Day - As One






.. 100 per ..




07 M & M



ปัง !!



เสียงกระแทกประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของฟรานกับลูกน้องราวๆห้าถึงหกคน เขากวาดสายตาองรอบห้องก่อนที่จะหยุดอยู่ที่ผม โจนาธานที่คร่อมทับผมอยู่ค่อยๆหยัดตัวขึ้นแล้วแสยะยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน ฟรานทำท่าจะเข้ามาตันหน้ามันแต่ลูกน้องดึงเอาไว้เสียก่อน




ผมที่น้ำตาคลอเบ้ามองฟรานด้วยความโล่งอก รู้สึกดีใจมากที่ฟรานเข้ามาช่วยแบบนี้




“มึงทำอะไรชิอง!!




“ก็ทำอย่างที่มึงกำลังคิดนั่นแหละ”




“ไอ้เชี่ยนาธาน!! อย่าให้กูฆ่ามึงนะ”




ฟรานเดินเข้ามากระชากคอเสื้อของโจนาธานอย่างแรงแล้วตวัดหมัดหนักๆเข้าปะทะกับใบหน้าคมนั้น ผมมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะเหลือบสายตาไปมองฟรานที่ทำหน้านิ่งเฉยจนหน้ากลัว ผู้ชายคนนี้งั้นหรอที่คอยทำตัวง๊องแง๊งใส่ผมตลอดเวลา คนๆนี้น่ะหรอที่คอยดูแลผมอย่างดี




“ไม่เคยมีคนบอกมึงรึไงว่าอย่ามายุ่งกับคนของกู!




“หึ.. กูว่าแม่งท้าทายดีวะ”




ฟรานทำท่าจะซัดมันอีกหมัดแต่ผมร้องห้ามไว้เสียก่อน




“ฟรานหยุด..!! พอแล้ว”




“ชิอง ทำไมล่ะครับ ? หมอนี่มันทำอะไรกับชิองบ้าง”




“ยัง.. เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย”




ฟรานค่อยๆปล่อยคอเสื้อของโจนาธานลงแล้วเดินตรงเข้ามากอดร่างของผมแน่น ใบหน้าหล่อเกยที่ไหล่ของผมแล้วกอดแน่นกว่าเดิม




“ฟราน.. อึดอัดนะ”




“ขอโทษ ผมขอโทษ”




“น่าๆ ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย”




ฟรานผละออกช้าๆแล้วค่อยๆแก้เชือกที่มัดข้อมือและข้อเท้าของผมออก พอเชือกหลุดปุ๊บก็เห็นรอยแดงปั๊บ มันแสบหน่อยๆคงเพราะตอนที่ผมดิ้นแล้วมันไปเสียดสีกับเชือกแน่ๆเลย




“ดูสิ ผิวขาวๆของเลสเป็นรอยหมดเลย”ฟรานกัดฟันกรอดแล้วตวัดหางตาไปมองโจนาธานที่ยืนสูบบุหรี่อยู่อย่างสบายใจเฉิบ เขาทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนอะไรแล้วพ่นควันบุหรี่สีเทาออกมา นัยน์ตาคมกริบจับจ้องผมสลับกับฟรานเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง




“ไอ้คุณมาสเตอร์.. มึงรู้จุดประสงค์ที่กูทำแบบนี้มั้ย ?”




“ก็พอจะเดาได้ คนอย่างมึงทำอะไรต้องได้ประโยชน์ ต้องได้ต่อรอง ไม่งั้นมึงไม่ทำให้เสียแรงหรอก”




 โจนาธานแสยะยิ้มออกมาแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมของตน เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาอีกรอบก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังและดุดัน




“มึงได้ยินข่าวที่ว่าสินค้าโกดังของมึงโดนเปลี่ยนรึป่าว”




“ตามรายงานไอ้เฟรียสมันก็บอกมาอย่างนั้น แต่ถ้าจำไม่ผิดกูให้มันไปจัดการแล้ว”




“มึงรู้รึป่าวว่าตอนนี้แก็งค์ของกูกำลังมีปัญหาภายในเรื่องหนอนบ่อนไส้ และไอ้เวรนั่นแหละที่เปลี่ยนสินค้าในโกดังมึง”




ฟรานหันไปมองโจนาธานแล้วทำท่าครุ่นคิด ตอนแรกผมนึกว่าฟรานจะฆ่าแกงไอ้บ้านี่ไปแล้วด้วยซ้ำ แต่กับมานั่งคิดเรื่องธุรกิจกันซะได้ =____=; ถ้าพวกเอ็งจะคุยกันก็ไปนัดกันเอาสิวะ มาจับตัวผมให้กลัวทำไมเนี่ย




“แก็งค์ของมึงก็ถือว่าเป็นสาขาย่อยของแก็งค์ฟรานซิสซ่าร์ มึงก็จัดการมันสิวะ มาบอกกูทำไม!




“ถ้ากูจัดการแล้วกูจะได้อะไร ? ให้กูทำฟรีๆงั้นหรอ”




=..= อ่อ นี่คือจุดประสงค์ของเอ็งสินะ เล่นเอาตกอกตกใจหมด




“มึงต้องการอะไรจากกู ?”




“ขอเป็นอาณาเขตพื้นที่ในการครอบครองของแก็งค์ตะวันตกเพิ่มอีกหน่อย แล้วก็ขอกูพักงานสักสองสัปดาห์”




“แล้วแต่มึงเหอะ =___=;; แต่ไปจัดการหนอนบ่อนไส้ให้เรียบร้อยสิวะ รู้แล้วยังปล่อยไอ้หอกนิ่”




“กูไม่ทำอะไรฟรีๆอยู่แล้ว”




“แล้วมึงจับตัวคนของกูมาทำห่าอะไร”




“กูแค่อยากเห็นมายเลดี้ของมาสเตอร์ก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรมาก”




=[]= !! .. ช็อกสิครับ แค่อยากเห็นหน้าผมก็มาหาที่คฤหาสน์ของฟรานสิวะ !! เอ็งจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬารอลังการงานสร้างทำไม !!




-.- พูดงี้อยากโดนตีนกูใช่มั้ย”




“ก็กูพูดจริง เห็นเขาลือกันให้ทั่วว่ามายเลดี้ของมึงน่ะดูเป็นผู้ดีหน่อยๆ”




“คะ..ใครบอก ?” ผมถามด้วยความสงสัย มือลูบๆตรงที่เป็นรอยแดงแล้วจ้องหน้าโจนาธานที่ทำท่าทางไม่สนใจผม




“คนทั่วไป แล้วคุณเลสจะรู้ไปทำไมครับ ถ้าอยากรู้ต้องจ่าย จ่ายด้วยจูบหนึ่งฉันจะบอกให้หมดที่รู้เลย”




ผลั๊ว !




ฟรานฟาดกบาลโจนาธานแล้วดึงร่างของผมให้ลุกขึ้นตาม ใบหน้านิ่งเฉยของฟรานจ้องมองเขาเขม็ง แน่ล่ะ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับพวกขี้หวงแบบฟราน คิดผิดซะแล้วล่ะ !!




“อย่ามาแตะต้องของๆกูอีก อยากเล่นอยากหยอกทำได้ แต่คนนี้ห้ามแตะ!!”ฟรานพูดพลางรั้งรอบเอวผมเข้าหาตัวเองแล้วพาผมเดินออกมาจากห้องนั้น ผมแอบได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของโจนาธานดังรอดออกมา ผมว่านะโจนาธานต้องเป็นโรคจิตอ่อนๆแน่ๆเลย




ฟรานพาผมเดินออกมาจนกระทั่งถึงที่รถคันหรูที่เขาจอดทิ้งไว้ ใบหน้าหล่อหันมามองผมอย่างสำนึกผิด หน้าตาละห้อยเหมือนหมาหงอยของเขาทำเอาผมเคลิ้มเบาๆ




“ทำหน้าแบบนี้ต้องการอะไร”




“ผมขอโทษที่ไม่ดูแลเลสให้ดี ให้เลสมาเจออะไรแบบนี้ ผมขอโทษๆ”




“น่าๆ.. ตื่นเต้นดี แต่ถ้าคราวหน้ามาแบบนี้อีกก็ไม่ไหวนะ”




ฟรานดึงร่างของผมเข้าไปกอดแน่น เขากอดผมจนเหมือนจะกลายเป็นคนเดียวกันซะแล้ว ใบหน้าหล่อซบลงมาไหล่ของผมแล้วทำเสียงง๊องแง๊งใส่เหมือนเด็กๆ




“ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก เชื่อผมสิ *-*




“ถ้าเกิดขึ้นอีก นายสัญญากับฉันมั้ย ว่านายจะมาช่วยฉัน”




“แน่นอนสิครับ ผมขอยกชีวิตนี้ให้เลสเพียงคนเดียว”




ใครเล่าจะมาเข้าใจความรู้สึกของผมในตอนนี้ เสียงหัวใจที่เต้นระรัวเหมือนกับกลองพร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นและดีใจปะปนกันไป ทำไมคำพูดของฟรานถึงมีอิทธิพลกับผมมากมายขนาดนี้ เป็นเพราะอะไรกัน !!




ฟรานประคองใบหน้าผมให้สบตากับเขา ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่ผมอย่างแน่วแน่ ใบหน้าหล่อค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนกระทั่งริมฝีปากสีซีดกดจูบลงมาอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของผม ริมฝีปากสีซีกละเมียดละไมและอ่อนโยนกับจูบนี้มาก ผมรู้สึกเลยว่าตอนนี้หน้าของตนเองร้อนผ่าวไปหมด มันคงจะแดงเถือกแน่ๆ =///=




เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆก่อนที่จะฉีกยิ้มหล่อตามสไตล์แล้วพาผมขึ้นรถมา ข้างในผมเหมือนจะระเบิดออกมาเลยก็ว่าได้ หัวใจเต้นดังมากจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมันรึป่าว




“อย่าหายไปนะ..”ผมพึมพำออกมาพร้อมกับมองร่างสูงตรงหน้า “ความทรงจำแบบนี้ อย่าหายไปอีกนะ” ปากพึมพำอีกประโยคแล้วค่อยๆจดจำเรื่องราวต่างๆระหว่างเราเอาไว้ในใจ ไม่อยากจะลืมเรื่องแบบนี้

 




 

วันรุ่งขึ้น


ผมนั่งอยู่บนเตียงในห้องของฟราน ตอนนี้พวกเราได้กลับมาที่คฤหาสน์กันแล้ว เมื่อวานเกิดเรื่องราวมากมายขึ้นทำให้เที่ยวต่อไม่สนุก จนสุดท้ายต้องตัดสินใจกลับมาที่บ้าน และตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฟรานไปไหน ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงและภายในห้องก็ว่างเปล่า




“หายไปไหนของเขานะ”




ผมลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินออกมาจากห้อง สายตากวาดมองไปรอบๆห้องก่อนที่จะลุกจากเตียงเดินไปที่หน้าต่างบานที่เปิดเอาไว้




ลมแผ่วๆพัดผ่านเข้ามาในบ้านจนผมปลิวไปมา สายตาจับจ้องไปยังร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่ที่หน้าบ้าน นั่นมันฟรานนิ่ 0.0!! ผมกำลังจะเรียกแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีรถคันหนึ่งมาจอดเทียบข้างๆ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา




ร่างบางโผเข้ากอดฟรานแน่นก่อนที่จะเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊ฟปากฟรานเบาๆ ผมมองภาพนั้นอยู่นานก่อนที่จะค่อยๆเบี่ยงตัวหลบที่ข้างหน้าตาเมื่อรู้สึกว่าฟรานจะต้องมองขึ้นมาแน่ๆ ผมค่อยๆชะโงกหน้าออกไปมองทั้งคู่ที่กำลังเดินเข้ามาในคฤหาสน์




ใครกัน ?




ทำไมต้องจูบกันด้วย ?




ความคิดในหัวกำลังตีกันไปมาจนเริ่มสับสน ทำไงยังดีนะ ? =[]= ถ้าเกิดคนๆนั้นคือแฟนของฟรานแล้วเขาจะมายุ่งกับผมทำไมกัน ผมเดินไปนั่งแหมะอยู่ที่ปลายเตียงแล้วล้มตัวลงนอน สายตาจับจ้องเพดานสูงก่อนที่ความคิดในหัวจะเริ่มตีกันอีกรอบ




ก๊อก        ก๊อก        ก๊อก




“เลสครับ มาสเตอร์ฝากมาบอกว่ามีแขก ถ้าหากต้องการอะไรเรียกกระผมได้ทุกเมื่อ”




“แล้วฟรานจะส่งแขกเมื่อไหร่หรอ ?”




“ไม่ทราบครับ”




“ถ้าอย่างนั้น..” ผมเปิดประตูห้องแล้วมองการ์ดที่ขอดูแลก่อนที่จะเอ่ยต่อไปว่า “พาฉันกลับบ้านที ฉันเหมือนจะลืมของเอาไว้ที่นั่น”




“แต่ต้องรายงานมาสเตอร์ก่อนนะครับ”




“ไม่ต้อง ไปแค่บ้านเอง อย่าให้ฟรานรู้ตัวนะ เราจะไปกันแล้ว”




“ครับเลส..




ผมปิดประตูห้องแล้วเดินไปจัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย ผมไม่ได้หนีนะ แค่รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหมดความหมายก็เท่านั้น ความรู้สึกแบบนี้เขาเรียกว่าน้อยใจรึป่าวนะ ? แต่คนเราพึ่งจะมาพบกันได้ไม่นานคงจะไม่ได้รักกันจริงๆหรอก มันแค่หวั่นไหว..








ต่อค่ะ










ผมเดินออกมาจากห้องพร้อมกับสัมภาระบางอย่างใส่กระเป๋าสะพายข้าง การ์ดเดินเข้ามาถือกระเป๋าให้แล้วเดินนำทางไปโดยที่ไม่ผ่านห้องรับรองแขกนั้น ผมก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล จนกระทั่งก้าวขึ้นรถคันหรูที่ได้เตรียมเอาไว้ การ์ดขับรถออกจากคฤหาสน์ทันทีที่ผมสั่ง




“ทำแบบนี้มาสเตอร์จะเป็นห่วงนะครับ”




“ไม่เป็นไรหรอก นายก็ไปด้วยนิ่”




“แต่..




“เชื่อฉัน ถ้าฉันเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ นายไม่ผิด”




ไม่นานนักรถก็แล่นมาจอดสนิทที่หน้าบ้านของผม การ์ดรีบเดินลงมาเปิดประตูให้พลางโค้งหน่อยๆ ผมยิ้มแหยๆด้วยความไม่เคยชิน ถึงแม้จะโดนคนโค้งให้แบบนี้บ่อยๆก็เถอะนะ =___=




“เดี๋ยวพวกผมจะเฝ้าอยู่ที่ด้านล่าง ถ้าหากต้องการอะไรก็ให้เรียกพวกผมได้”การ์ดเอ่ยขึ้นแล้วยืนเฝ้าที่หน้าบ้าน ผมหัวเราะแก้เก้อแล้วเดินเข้าไปในตัวบ้าน




ป่านนี้ชิม่อนจะเป็นยังบ้างนะ ผมรู้สึกตงิดๆแปลกๆว่ามันต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับชิม่อนแน่ๆ แต่ถ้าฟรานบอกว่าอยู่ที่นั่นไม่ต้องเป็นห่วงมากก็ค่อยโล่งหน่อย




ฟรานอีกแล้ว..




ผมนึกถึงฟรานอีกแล้ว =0= ไม่นะ !




ผมทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาตัวยาวกลางห้องแล้วเปิดทีวีหาอะไรดู ไม่ได้อยู่บ้านตัวเองนานเท่าไหร่แล้วนะ รู้สึกแปลกๆเหมือนเป็นบ้านคนอื่นเลย




มือคว้าเอาตุ๊กตาตัวโตมากอดแล้วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา สายตาจับจ้องที่ทีวีตรงหน้าแต่จิตใจกำลังคิดถึงคนอื่น คนที่คอยอยู่กับผมตลอดเวลา แต่ตอนนี้เขาอยู่กับคนอื่น คงกำลังมีความสุขกันน่าดูเลย T^T เริ่มง่วงแล้วอ่า.. zZ




 

ฟู่..




ใครมาเป่าลมใส่หน้าเนี่ย =_=;




ฟู่..




ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าของฟรานห่างจากหน้าของผมเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น ผมเบิกตากว้างแล้วหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ฟรานเอื้อมมือมาบีบจมูกผมแล้วโยกไปมา




“ใครให้หนีกลับมาที่บ้านครับ”




“ไม่ได้หนีนะ แค่คิดถึงบ้าน”




“แล้วทำไมไม่บอกผมล่ะ”




“ฉันแค่เห็นนายกำลังยุ่ง ไม่อยากรบกวนก็เท่านั้น”ผมปัดมือหนาออกห่างแล้วถอนหายใจออกมา ทำไมผมต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ด้วยเนี่ย !!




“เลสเป็นอะไรน่ะ ทำไมต้องทำท่าหงุดหงิดใส่ผมด้วย ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้”




“ใช่สิ !! ฉันมันโตแต่ตัว ฉันมันแค่เด็กนิ่!! เหอะ”ผมสะบัดหน้าหนีแล้วลุกพรวดขึ้นจนฟรานต้องเดินถอยหลังไปหลายก้าว มือยกขึ้นมากอดอกแล้วจ้องหน้าฟรานนิ่ง




“เลสกำลังชวนผมทะเลาะใช่มั้ยครับ? ทำไมล่ะ ผมทำอะไรผิด”




“ก็ไม่นิ่ ฉันชวนทะเลาะตรงไหนกัน”




“ดูจากสีหน้าก็รู้ว่าเลสไม่พอใจผมสุดๆ เพราะผมไม่อยู่เป็นเพื่อนหรอครับ ?”




“เหอะ.. ไม่รู้ไม่สน”




ผมสะบัดหน้าหนีแล้วทำท่าจะเดินจากไป แต่ร่างสูงคว้าข้อมือของผมเอาไว้เสียก่อน ใบหน้าจริงจังจับจ้องมาที่ผมนิ่งราวกับกำลังจะกลืนกินผมเข้าไปทั้งตัว




“เลสเป็นอะไร”




“บอกว่าไม่ก็ไม่สิฟรานเชส !! นายอย่าทำให้ฉันอารมณ์เสียนะ”




พรึ่บ !




“ว๊าก”




ฟรานก้มลงช้อนตัวผมพาดบ่าแล้วพาเดินขึ้นไปชั้นบน ผมดิ้นไปมาแล้วมองภาพที่กลับหัว โอ๊ยมึน !! เลือดลงหัวหมดแล้ว ฮือ ออ  TT^TT




“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะฟราน!!




“เด็กดื้อต้องโดนทำโทษ”




“อย่านะ.. ปล่อย!!




ตุ้บ




ฟรานวางร่างของผมลงที่เตียงแล้วตามขึ้นคร่อม ผมค่อยๆขยับถอยหลังหนีแล้วหยัดตัวขึ้น แต่ฟรานก็คืบคลานตามเข้ามาจนใบหน้าห่างกันเพียงแค่คืบเดียว ก่อนที่ฟรานจะโน้มเข้ามาใกล้กว่านี้ ภาพเมื่อตอนกลางวันก็แว๊บเข้ามาในหัวของผมทำให้ผมต้องเบือนหน้าหนี




“พอเถอะ..




ฟรานขยับไปนั่งดีๆแล้วกุมมือผมเอาไว้แน่น ใบหน้าหล่อจับจ้องหน้าผมนิ่งก่อนที่จะเลื่อนมือมาลูบหัวผมเบาๆ




“เป็นอะไรครับ บอกผมได้มั้ย”




ผมปัดมือฟรานหนีแล้วขยับไปกอดตุ๊กตาที่อยู่หัวเตียงแทน ฟรานทำหน้านิ่งอีกรอบแล้วขยับตามเข้ามาอีก TT ฮือ อย่าเข้ามาอีกได้มั้ยเนี่ย




“เมื่อตอนเช้า คนๆนั้นเป็นใคร ? ทำไมต้องจูบนายด้วย ทำเหมือนกับเป็นคนรักกันเลยเนอะ”ผมพูดลอยๆแล้วทำหน้าหมดอารมณ์ใส่




ฟรานหัวเราะในลำคอแล้วฉีกยิ้มกรุ่มกริ่มเมื่อเข้าใจแล้วว่าผมเป็นอะไร เหอะ อาการแบบนี้ก็เรียกว่า หึง ยังไงล่ะ!! แหมๆ ยิ้มใหญ่เลย น่าตบเป็นบ้าเลย - -*




“ยิ้มทำไมครับคุณฟรานเชส ฉันซีเรียสอยู่นะ”




“แหม.. ผมแค่ดีใจเอง อย่างน้อยเลสก็หึงผม”ฟรานทำท่าจะยื่นหน้าเข้ามาจูบแต่ผมเอาตุ๊กตาตัวโตมากั้นเอาไว้เสียก่อน ฟรานแย่งตุ๊กตาไปแล้วเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากจะแตะกันเบาๆ




จุ๊ฟ..




=////=




>////< เลสน่ารักที่สุดเลย”




“นายยังไม่ตอบชั้นเลยนะ ตกลงเป็นใคร ?”




“เขาคือคนที่จะมาร่วมธุรกิจกับผมน่ะครับ เขาเป็นหัวหน้าแก็งค์ฝั่งยุโรป เห็นตัวเล็กๆแบบนั้นน่ะอายุพอๆกับชิองนะครับ เมื่อก่อนสมัยผมอยู่ประถมหลังจากที่ชิองย้ายไป ผมก็ได้เป็นเพื่อนกับเขาเนี่ยแหละ”




งั้นหรอ ..




“ที่เห็นจูบเพราะว่าเป็นการทักทายของชาวต่างชาติ =..=




“ถ้าให้ฉันพูดนะ ฉันไม่ชอบให้นายจูบกับคนอื่น”




“ผมจะจูบแต่เลสก็ได้นะครับ”




พอฟรานพูดจบก็เลื่อนหน้าเข้ามากดจูบอีกรอบหนึ่ง มือหนาเลื่อนมาประคองใบหน้าของผมเอาไว้แล้วค่อยๆบดริมฝีปากลงมาช้าๆ ความหวานค่อยๆแพร่ซ่านไปทั่วก่อนที่จะตามมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นจากรสจูบในครั้งนี้




ฟรานถอนริมฝีปากออกก่อนที่จะกระตุกข้อมือของผมจนร่างผมปลิวไปแหมะอยู่ที่อกแกร่งตรงหน้า พอเงยหน้าขึ้นปุ๊บใบหน้าก็ป๊ะกับปั๊บ ผมเมินหน้าหนีแล้วหยัดตัวนั่งดีๆ แต่ฟรานรั้งผมเข้าหาตัวเลยทำให้ผมต้องนั่งเบียดกับฟรานอยู่บนเตียงที่กว้างมาก - -* เบียดเพื่อ ?




“ชิอง..




“หืม ?”




“รักนะครับ”




=////= งืม”




“รักมากเลย”




“รู้แล้ว >/////<




“อีกไม่กี่วันจะถึงวันรวมแก็งค์แล้วนะครับ”




“ฉันอยากเจอชิม่อนเร็วๆ”




“อดใจรออีกหน่อยนะครับ แต่ตอนนี้ผมอยากกินเลสเข้าไปทั้งตัวจังเลย”




- -* เปลี่ยนเรื่องเร็วมากเลยนะนายเนี่ย อย่ามาทะลึ่งแถวนี้นะ”




ผมค่อยๆขยับออกห่างจากร่างสูง มือทั้งสองข้างดันอกแกร่งเอาไว้แล้วเมินหน้าหนีไอ้เด็กหื่นตรงหน้า ฟรานหัวเราะร่าแล้วดึงร่างผมไปกอดแน่น เขากระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูด้วยคำพูดซ้ำไปซ้ำมา




“รักชิองที่สุดในโลกเลย”

 



 




Say : รักชิองที่สุดในโลกเลย


Fran



 







:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,024 ความคิดเห็น

  1. #1012 แม่มดสาว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 19:52
    อ๊ากกกกกกกกกกกก โรแมนติกอ่ะ
    #1,012
    0
  2. #991 blacksaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 17:29
    หวานจนมดขึ้นจอคอมแล้วนะจ้ะ ชิอง ฟราน
    #991
    0
  3. #976 nattamonyys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:06
    แอร๊กกกกกกก มดขึ้นแล้วนะ
    #976
    0
  4. #950 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 20:54
    หวานกันตลอดดดดด จูบกันตลอดดดดดด อิอะๆ
    #950
    0
  5. #929 KiHaE*129 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 19:23
    อิอิ
    งอนได้น่ารักฝุดๆ
    #929
    0
  6. #904 LooknamTK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 08:08
    หึงฟรานได้น่ารักไปล่ะ >.,<
    #904
    0
  7. #871 zeejoy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 12:20
    อ๊ากกก!!เขินนนนนอ่ะ
    #871
    0
  8. #861 lovegun-rit (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 21:02
    ฟรานมีหลายภาคเนอะ เดี๋ยวง่องแง่งเป็นเด็กจี้อ้อน บทจะสวมมาดมาเฟียก็เอาซะหน้ากลัวหัวขาด ชอบบบบบจัง
    #861
    0
  9. #838 Plankton J (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 00:31
    โจนี่หัวรุนแรง
    #838
    0
  10. #828 ihaew (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 11:38
    ชิองหึงด้วยยย คิคิ

    น่ารัก
    #828
    0
  11. #812 i s a v y ★ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 05:17
    ฟรานลากเรื่องลงใต้สะดือหมด ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
    #812
    0
  12. #763 mummy_yaoi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 17:06
    ตกใจนึกว่านอกใจเลส
    #763
    0
  13. #736 Evilz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:10
    หวานจนมดขึ้นแล้ว >______________
    #736
    0
  14. #644 Black Moon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 11:27
    หวานจนน้ำตาลเรียก  พี่
    #644
    0
  15. #619 GGINTONIC. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 23:31
    ชิองเนียนนะ คิดถึงบ้านหรอ >///<
    #619
    0
  16. #575 PP7RI4M (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 03:07
    แหม~~. หึงแรงไปนะชิอง:)). ฟรานก้น่ะ ห่างกันไม่ได้เล้ย~
    #575
    0
  17. #549 aom'ht 1254 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 16:58
    เลสหึงฟรานน่ารักง่ะ ><
    #549
    0
  18. #490 CHaBo! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 22:25
    เชินนนนนนนนนนน ชิองน่ารักกกก >3<
    #490
    0
  19. #450 กูติ่งวาย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 22:10
    น่ารักอีกแล้ววว

    จะไม่ไหวแล้วนะ

    เขินไปหมดแล้วเนี่ย5555555
    #450
    0
  20. #427 My name is kus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 20:51
    น่ารัก ที่สุดน่าชุดไปรัก
    #427
    0
  21. #381 -dark angel- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 00:50
    หวานกันมดขึ้นแล้ว
    #381
    0
  22. #347 rcc/9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 00:08
    ออกมาแล้ววว ประโยคเด็ดของทุกวัน อิอิ
    #347
    0
  23. #284 thenungning (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 16:15
    ชิม่อน หายไวๆ ~
    #284
    0
  24. #271 zine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 20:25
    เลสงอนฟรานน่ารักจัง*-*
    #271
    0
  25. #251 44784 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 00:15
    ฟรานน่ารักอ่ะ
    #251
    0