Baby Mafia สะดุดรักมาเฟียสุดเลิฟ [Yaoi] END!

ตอนที่ 5 : 04 : Candy [Fran & Chiong ] .. 100 per ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    23 ต.ค. 55



 
 
 





Sunny & Luna - It's me  Ost.To The Beautiful you



 





.. 100 per ..



 



04 Candy






รถค่อยๆจอดลงที่หน้าบ้านของผมช้าๆ สายตามองไปรอบบริเวณที่เงียบผิดปกติ ป่านนี้ชิม่อนจะทำอะไรอยู่นะ ไม่ได้เห็นหน้าน้องตัวเองหลายวันจนลืมไปแล้วว่ามีหน้าตาแบบไหน (เกินไปๆ)




ผมก้าวลงจากรถก่อนที่จะหันไปมองหน้าฟรานที่เงยหน้ามองบ้านของผมก่อนที่จะเหลือบสายตามามองผม ผู้ชายคนนี้ผมยอมเขาจริงๆ อะไรจะดีเลิศขนาดนี้




“บ้านเลสสวยดีนะครับ”









“แถมเจ้าของบ้านยังน่ารักอีกต่างหาก”




=////= พูดไปก็ไม่เขินหรอก”




“ไม่เขินแต่หน้าแดงเนี่ยนะ =.,= เลสน่ารักจริงๆเลย”




ผมก้มหน้างุดมองพื้นคอนกรีตแล้วสะบัดหน้าหนีร่างสูงที่หัวเราะร่า ผมก็อายเป็นนะเนี่ย คนเหมือนกันครับ เหอะๆ ถ้าอยู่ๆมีคนมาชมคุณแล้วคุณจะรู้สึก เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ ยิ่งเป็นคนที่เรารู้สึกดีด้วยแล้ว




รู้สึกดี ? .. O////o




ผมไขกุญแจเปิดประตูรั้วเข้าไปข้างไหน ก่อนที่จะไขเปิดประตูบ้านอีกที ภายในบ้านเงียบผิดปกติจนผมเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ผิดแปลกไป ผมเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ฝาผนัง ตอนนี้ก็สี่โมงกว่าแล้วนะ ทำไมชิม่อนยังไม่กลับบ้าน!!




ผมหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดูก่อนที่จะพบว่าโทรศัพท์ของผมมันชิบหายไปแล้ว - -* ผมอ้าปากค้างแล้วหันหน้าไปมองฟรานที่กำลังสำรวจรอบๆบ้านของผม




“ยืมโทรศัพท์หน่อยสิ”




“จะโทรหากิ๊กหรอครับ!




“โทรหาน้องฉันต่างหาก !!




ไอโฟนถูกยื่นมาตรงหน้าผม ผมเบ้ปากให้กับคนรวยตรงหน้า คนแบบผมแค่ BB ก็เกินพอแล้วล่ะครับ แต่ตอนนี้มันจากผมไปแล้ว T^T .. ไปเร็วเกินไปมั้ยเธอ เหอะๆ




ผมกดโทรศัพท์แล้วมองหน้าฟราน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความกังวล น้องชายคนเดียวของผมหายไปทั้งคน และถ้าน้องผมเป็นพวกที่น่าตาแมนโคตรจะไม่ว่าอะไรเลย แต่หน้าตาน้องผมมันไม่ต่างจากผมเท่าไหร่เลยด้วยซ้ำไป แถมยังเป็นโรคหัวใจอีกต่างหาก ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย




 (เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ)




ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นก่อนที่จะกดโทรซ้ำอีกรอบ เสียงเดิมๆดังก้องในหูของผม ความกังวลถาโถมเข้าใส่ผมจนรู้สึกเข่าอ่อน ร่างของผมทรุดลงนั่งที่พื้นพร้อมกับปล่อยไอโฟนในมือไว้ที่พื้น มือกำกันแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา




“ฉันมันแย่ที่สุด!




“เลส..




“ฮึก !! .. ฉันมันแย่ที่สุด”









“แค่น้องชายยังดูแลไม่ได้เลย แย่มาก !!




“ผมว่าเลสอย่าคิดมากเลย”




“ไม่ให้คิดมากได้ยังไงกัน !! .. นายจะไปรู้อะไรล่ะ”









“ถ้าฉันดูแลน้องดีกว่านี้ ถ้าฉันเลือกได้คงไม่อยากให้เป็นแบบนี้!!




ผมนั่งก้มหน้าซบหัวเข่า แขนทั้งสองข้างกอดเข่าเอาไว้แน่น ผมได้ยินเสียงขยับตัวของร่างสูงก่อนที่ความอบอุ่นจะแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวผม เมื่อร่างสูงโอบกอดร่างของผมเอาไว้แน่น ขายาวตีกรอบรอบตัวผมเอาไว้ มือหนาลูบปลอบโยนเบาๆ




“ผมมันไม่รู้อะไรหรอก แต่ผมอยากให้เลสมั่นใจในตัวชิม่อนว่าหมอนั่นต้องไม่เป็นอะไร ชิม่อนน่ะแข็งแรงกว่าที่เลสคิดอีกนะฮะ”




“นายรู้จักชื่อน้องฉันได้ไง!




“ผมบอกเลสแล้วไงครับ ว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน”




มือหนาเลื่อนมาเชยคางของผม นิ้วโป้งค่อยๆเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มผมเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่เห็นทีไรก็ชวนใจเต้นอยู่ทุกที  




“เดี๋ยวผมจะบอกให้ลูกน้องในแก็งค์ไปตามสืบเรื่องของชิม่อนให้ ตอนนี้เลสก็ทำใจให้สบายไว้ก่อนนะครับ ผมไม่อยากให้เลสเครียดมาก”




“มัน..




“ผมรู้ว่ามันยาก แต่ผมก็อยากให้เลสเชื่อใจผม”




ฟรานฉีกยิ้มบางๆให้ผมแล้วเลื่อนมือหนามาขยี้หัวผมเบาๆ เล่นเอาซะผมกลายเป็นเด็กไปเลยสิครับ -_- ! .. ผมทำหน้ามู่ทู่แล้วหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย ใครก็ได้เอาฟรานไปเก็บที ก่อนที่ผมจะเขินตายไปก่อน เหอะๆ




ร่างสูงหยัดตัวลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาตรงหน้าผม ผมวางมือบนมือหนาเบาๆแล้วหยัดตัวลุกขึ้นตามแรงดึง ร่างผมเซไปซบอกกว้างโดยไม่ทันได้ตั้งตัว หน้าผมเนี่ยแดงไปหมดเลย รู้สึกอายโคตรๆ




“อยากกอดผมก็ไม่บอก”ฟรานโอบรัดรอบเอวผมเอาไว้แน่นจนร่างกายทุกส่วนแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆรดที่ข้างแก้มของผม เพราะตอนนี้ใบหน้าหล่อโน้มลงมาต่ำมากๆ




“บะ..บ้าหรอ อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้มากสิ!!




“ทำไมครับ”




ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ ใบหน้าหล่อโน้มต่ำลงมาอีกจนปลายจมูกชนกันเบาๆ สายตาเราสองสอดประสานกันโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคมตรงหน้าเหมือนมีมนตร์สะกดบางอย่างสั่งให้ผมจ้องกับดวงตานั้นด้วยความหลงใหล ใบหน้าเหมือนมีแรงดึงดูดเข้าหากันก่อนที่ริมฝีปากของผมกับฟรานจะประกบกันช้าๆ




รสหวานละมุนกับสัมผัสที่อ่อนโยนถูกส่งผ่านมาทางริมฝีปากสีซีดตรงหน้า มือหนาเลื่อนมาประคองใบหน้าของผมให้เอียงตามองศาที่เขาต้องการ ผมหลับตาพริ้มรับสัมผัสตรงหน้าพร้อมกับหัวใจที่พองโต




ฟรานถอนริมฝีปากออกช้าๆแล้วฉีกยิ้มบางๆให้ผม มือหนายังคงรั้งรอบเอวของผมเอาไว้แน่น ผมก้มหน้างุดมองพื้นด้านล่างเพื่อซ่อนใบหน้าของตัวเอง เขินอ่ะ !! =/////=




“ผมอยากกินเลสเข้าไปทั้งตัวจัง”เสียงแผ่วเบากระซิบที่ข้างหูของผมแล้วก้มลงจุมพิตที่ซอกคอของผม ลมหายใจอุ่นๆรดที่ไหปลาร้าของผมจนรู้สึกสยิวขึ้นมา




พลั่ก!




ผมทุบลงที่หน้าอกแกร่งตรงหน้าที่พูดจาน่าเกลียด แต่ใบหน้าของผมเนี่ยแดงแปร๊ดไปหมดแล้ว ผมยอมผู้ชายคนนี้จริงๆ .. >o< !!




“เลสครับ คือผมมีเรื่องอยากจะบอก”




“หืม ? อะไรหรอ”




“อีกสองสามสัปดาห์นี้จะมีการรวมหัวหน้าแก็งค์จากทุกมุมโลก มันเป็นงานสำคัญมากๆ ผมอยากให้เลสได้ไปร่วมงานในครั้งนี้ด้วย”




“ก็ได้นะ”




“ครับ ><




ผมฉีกยิ้มกว้างแล้วมองร่างสูงตรงหน้าที่ฉีกยิ้มกว้าง ผู้ชายคนนี้น่ารักชะมัดเลย




พรึ่บ




“เฮ้ย !! =////= ทำอะไรเนี่ย”




ฟรานก้มลงช้อนตัวอุ้มผมในท่าเจ้าหญิง ผมกลัวตกลงไปจึงเลื่อนมือไปโอบรอบคอของฟรานเอาไว้แน่น หน้าผมแดงก่ำด้วยความเขินอายแบบสุดขีด - -* เอาผู้ชายคนนี้ไปเก็บที




“เรายังไม่ได้ขึ้นเรือนหอเลยนะ”




=////= อย่ามาตลก ปล่อยฉันนะ”




“ไม่เอาครับ ห้องนอนเลสอยู่ไหนฮะ”




“ไม่บอก”




“ผมหาเองก็ได้”




ฟรานอุ้มร่างผมเอาไว้แล้วเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง เขากวาดสายตามองแล้วเดินไปที่หน้าห้องห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องนอนผมนั่นแหละ เขารู้ได้ไงเนี่ย - -* !! .. ผมขมวดคิ้วเป็นปมทันทีที่เห็นแบบนี้ ฟรานผลักประตูเข้าไปในห้องแล้วเดินตรงเข้ามากลางห้องแล้ววางผมลงบนเตียง




ร่างสูงแทรกผ่านเข้ามาแล้วเกลี่ยผมที่ปรกตาผมออกช้าๆ ดวงตาคมกริบต้องมนตร์สะกดที่น่าหลงใหลจนเกินห้ามใจ ริมฝีปากสีซีดจรดลงมาที่ริมฝีปากของผมช้าๆ ความหวานละมุนลิ้นถูกส่งผ่านมา มือหนาประคองใบหน้าของผมเอาไว้




ริมฝีปากร้อนลากไล้ลงมาที่ปลายคางมนก่อนที่จะเลื่อนต่ำลงมาจุมพิตที่บริเวณซอกคอตรงหน้า ผมอ่อนระทวยและรู้สึกร้อนทุกที่ที่เขาสัมผัส ริมฝีปากร้อนเลื่อนมาขบเม้มที่ไหปลาร้าของผม ผมสั่นระริกไปทั้งตัวด้วยความเสียงซ่าน




“ฟราน..




“ผมรักเลสนะ แต่ถ้าเลสไม่พร้อม ผมจะไม่ฟื้นใจเลส”ฟรานพูดแล้วฉีกยิ้มบางๆให้ ผมเลื่อนมือไปคล้องคอคนตรงหน้าก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าไปกระซิบที่ข้างหูเขาเบาๆ




“ฉันขอโทษ..




ฟรานรั้งร่างของผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่นมาก ใบหน้าหล่อซบลงที่ไหล่ของผม ผมรู้ว่าฟรานเจ็บมากแค่ไหนที่ผมจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้ แต่จะให้ผมทำยังไงล่ะ ผมน่ะก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้รู้สึกยังไงกับเขา และเมื่อก่อนรู้จักเขาได้ยังไง ความทรงจำส่วนที่ขาดหายไปของผมจะกลับมาตอนไหน ก็ไม่มีใครรู้ได้อีก




“ผมจะรอนะ จนกว่ามันนั้นจะมาถึง”เสียงแผ่วๆกระซิบที่ข้างหูผม เป็นเสียงที่อ่อนล้าและเจ็บปวด ผมกล้ำกลืนความรู้สึกปวดหนึบเอาไว้แล้วกอดตอบคนตรงหน้า




“ฟราน.. ถ้าเกิดว่าความทรงจำของฉันไม่กลับมา นายจะทำยังไง”




“ผมก็จะรอต่อไป จะทำให้เลสรักผม”




“ถ้าเกิดว่า..




“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะไม่เลิกรักเลสเด็ดขาด ผมสัญญา”




ฟรานทิ้งตัวลงนอนที่ข้างๆผมแล้วรั้งร่างผมเข้าหาตัวเอง ใบหน้าหล่อซุกอยู่ที่ซอกคอของผม ลมหายใจอุ่นๆที่รดที่ซอกคอยิ่งทำให้ผมสยิวขึ้นมา มือหนาที่รั้งรอบเอวบางเอาไว้แน่น มันทำให้ผมรู้สึกเกร็งจนจะบ้าตาย ผมมองเสี้ยวหน้าหล่อตรงหน้าแล้วฉีกยิ้มออกมาบางๆ ใบหน้าโน้มไปใกล้ฟรานก่อนที่จะปิดเปลือกตาลงช้าๆ





ต่อค่ะ






ย้อนกลับไปเมื่อสมัยเด็กๆ




.. ที่นี่มันที่ไหน ผมมองรอบข้างด้วยความหวาดกลัว มันมืดสนิทจนรู้สึกหนาว




ฮึก ก ก ฮือ อ อออเสียงร้องไห้ของใครกัน ? ผมเลื่อนมือไปแตะความมืดมิดตรงหน้าก่อนมันจะค่อยๆสว่างขึ้น ผมยกมือขึ้นมาบังแสงที่กำลังสาดส่องเข้ามา และสถานที่ที่ผมมาโผล่คือ โรงพยาบาล ? งั้นหรอ




ผมเดินไปตามทางที่ทอดยาว สุดทางคือห้องฉุกเฉิน พ่อกับแม่ของผมนั่งภาวนาอยู่ที่หน้าห้อง ผมเดินไปแตะที่มือท่านแต่ไม่สามารถที่จะคว้าเอาไว้ได้ มือผมผ่านร่างของพวกท่านทั้งสอง




นี่มันอะไรกัน!




ชิอง ชิม่อนลูกแม่ คุณค่ะ ฮือ ออ  ลูกของเราจะเป็นอะไรมั้ยแม่ผมถามเสียงสั่น ใบหน้าซีดเผือดพร้อมกับความเศร้าสร้อยกำลังจ้องมองที่ประตูห้องฉุกเฉิน พ่อกอดร่างแม่แน่นก่อนที่น้ำตาของผู้เป็นพ่อจะค่อยๆไหลรินลงมาช้าๆ




ตึก        ตึก        ตึก




ไอ้กฤษธิ์ น้ำใส หลานๆเป็นไงบ้างวะชายรูปร่างภูมิฐานเดินเข้ามาด้วยใบหน้ากระวนกระวาย ข้างกายมีเด็กชายหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเดินตามเข้ามาด้วย เด็กผู้ชาย.. ?!!




เข้าไปร่วมสองชั่วโมงแล้ว ยังไม่ออกมาจากห้องฉุกเฉินเลยวะ เห็นบอกว่าชิม่อนมีอาการช็อคเลยทำให้โรคหัวใจกำเริบหนักขึ้น ส่วนชิองมีเลือดคั่งในสมองและสมองถูกกระทบกระเทือนอย่างแรง




ผมเลื่อนมือมาปิดปากตัวเองแล้วทรุดนั่งลงที่พื้น




ไม่จริง !!




ฟราน.. เป็นห่วงพี่เขาใช่มั้ยลูกแม่ผมดึงร่างของเด็กชายคนนั้นเข้าไปกอดแน่น




ฟราน ? O_o




ผมเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าแล้วพยายามไขว่คว้าเอาไว้ แต่มันคว้าได้แค่เพียงอากาศ ภาพตรงหน้าค่อยๆห่างไกลออกไปเรื่อยๆจนลับสายตา




พรึ่บ !!




ผมสะดุ้งโหยงแล้วมองบรรยากาศบนรถครอบครับ นี่มันก่อนหน้าที่จะเกิดเหตุนิ่ ผมยิ้มมีความสุขกับรอยยิ้มของพวกผม โค้งตรงหน้ามาถึงซึ่งเป็นโค้งที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ




ไม่นะ !! หยุดรถ พ่อครับ




ผมตะเบ็งเสียงออกไปแต่ภาพตรงหน้าไม่ได้ยินผม ไม่มีใครสนใจผม พวกเขาหัวเราะอย่างมีความสุขก่อนที่ภาพทั้งหมดจะหมุนติ้ว รถครอบครัวพลิกคว่ำที่ข้างทาง ร่างของผมกับชิม่อนโชกเลือดไปหมด พ่อกับแม่หมดสติไปเสียแล้ว




นี่มันโหดร้ายที่สุด..!!




ไม่จริง !! ฮึก ฮือ อ ออ




“เลสฮะ”




“ไม่นะ”




“ได้ยินผมมั้ย”




“ไม่นะ !! ไม่!!




ผมลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อท่วมตัว ใบหน้าแตกตื่นจ้องมองฟรานก่อนที่จะหายใจเข้าออกช้าๆ




“เป็นอะไรไปครับเลส ผมตกใจมากเลยนะที่อยู่ๆเลสก็เป็นแบบนี้”




“ฉันแค่.. ฝันร้ายน่ะ”ผมตอบเสียงแผ่วแล้วเช็ดเหงื่อที่ไหลเต็มใบหน้า ขาค่อยๆชันเข่าขึ้นมาแล้วกอดเอาไว้แน่น ภาพความทรงจำเหล่านั้นกำลังวนเวียนอยู่ในหัวของผมไม่หยุดหย่อน




“เลส.. มีอะไรก็เล่าให้ผมฟังได้นะ”




“ฟรานเชส ฉันกับนายรู้จักกันสินะ”




“ครับ”




“นายช่วยทำให้ความทรงจำของฉันกลับมาเร็วๆได้มั้ย การที่มันไม่รู้อะไรเลยมันทรมานมากเลยนะ”




“ผม..




“ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม ฉันอยากที่จะรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความจริง ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันขาดหายไป”ผมตอบเสียงเข้มแล้วจ้องใบหน้าของฟรานนิ่งๆ เขาไม่ตอบอะไรผมเลยแม้แต่คำเดียว




ผมกระชากร่างสูงให้นอนราบกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมร่างนั้นเอาไว้ ฟรานทำหน้าตกใจสุดขีดแล้วจับจ้องมายังร่างของผมแบบไม่กระพริบตา




“ฟราน!!.. ฉันอยากรู้ตอนนี้ ช่วยเล่าเรื่องทุกๆอย่างทั้งเกี่ยวกับตัวนายและเกี่ยวกับตัวฉันในสมัยเป็นเด็กให้ฟังทั้งหมดเลยนะ”




“เลส..




“เดี๋ยวนี้ด้วย”




“อะ..เอ่อ”




ฟรานทำหน้าตาตื่นสงสัยอึ้งกับการกระทำของผมล่ะมั้ง =w= .. ความอยากรู้ทำให้ผมกลายเป็นนางแมวป่า หึหึหึ ใครก็หยุดผมไม่ได้ !!





“ก่อนอื่นเลสลงไปจากตัวผมก่อนได้มั้ย =.,= พอเลสอยู่ท่านี้แล้วอยากทำอย่างอื่นแทน”




-*-!! ฟรานเชส”ผมแว๊ดเสียงดังลั่นแล้วค่อยๆคลานลงจากตัวของเขามานั่งบนเตียงข้างเขา ใบหน้าเชิดขึ้นแล้วถอนหายใจออกมา มือเลื่อนมาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นแล้วเหม่อมองไปรอบๆห้อง




ฟรานหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเอื้อมมือมากุมมือผมเอาไว้แน่น ริมฝีปากสีซีดฉีกยิ้มบางๆให้ผมแล้วเลื่อนมืออีกข้างมายีหัวผมจนยุ่งเหยิงไปหมด




“ผมจะเล่าในสิ่งที่ผมรู้ให้เลสได้ฟัง”









“ผมไม่รู้หรอกว่าความทรงจำของเลสจะกลับมาตอนไหน ถ้ามันไม่กลับมาเราก็สร้างความทรงจำใหม่ลงไปแทนที่ก็ได้นิ่เลส”





“ฟรานคิดว่าระหว่างการที่เรารู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวเราและคนรอบข้างกับการที่เราไม่รู้อะไรเลย แบบไหนเจ็บปวดมากกว่ากัน ?”





“ผมไม่แน่ใจนะ แต่สำหรับผมมันเจ็บปวดทั้งสองแบบนั่นแหละนะ ^^




“ยังจะมายิ้มอีกหรอ”ผมยิกแก้มคนตรงหน้าแล้วเลื่อนมือไปหยิบหมอนบนเตียงมากอดเอาไว้แน่น ใบหน้าแนบไปกับหมอนตรงหน้าแล้วทำแก้มป่อง




“เอาล่ะนะ ผมจะเล่าแล้ว..




“รอจนจะเฉาตายแล้ว”




“งั้นมาทำอย่างอื่นกันเถอะ =.,=




“หน้าตาหื่นได้ตลอดเวลาเลยจริงๆ ไม่ต้องมาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องเลยนะ เล่ามาๆ”




ผมกอดหมอนแน่นแล้วจับจ้องไปยังใบหน้าของฟรานที่พยายามนึกหวนถึงวันเก่าๆ มือหนาค้ำคางตัวเองเอาไว้ก่อนที่คิ้วจะขมวดเป็นปม




“มีอัลบั้มรูปเก่าๆมั้ยครับ ?”




“ก็มีนะ ทำไมหรอ ?”




“ผมจะเอาเป็นสื่อประกอบการรายงาน >0< .. เลสช่วยหยิบมาให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ”




ผมโยกหัวไปมาแล้วลุกจากเตียงไปยืนนิ่งมองหาอัลบั้มรูปที่ชั้นหนังสือ สายตากวาดไล่ตั้งแต่หนังสือเรียนไปยันหนังสือการ์ตูน ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับอัลบั้มรูปสามเล่มที่วางชิดติดกัน ผมดึงมันออกมาแล้วปัดฝุ่นที่ขึ้นเกาะเต็มไปหมด ไม่ได้เปิดดูนานมากจนแมงมุมจะมาทำรังอยู่แล้ว =3=




“อ่ะ.. มันฝุ่นเยอะหน่อยนะ พอดีไม่ค่อยได้เปิดดูน่ะ”




ฟรานรับอัลบั้มไปปัดๆเป่าๆแล้วเปิดออกช้าๆเพราะกลัวมันหลุด เว่อร์ได้อีก ! - -* ผมนั่งลงที่ตรงข้ามกับร่างสูงแล้วดึงหมอนมากอดเอาไว้แน่น สายตาจับจ้องรูปถ่ายสมัยเด็กของผม




“ผมกับชิองรู้จักกันตั้งแต่แรกเกิดเลยรู้รึป่าว J เพราะว่าพ่อแม่ของผมรู้จักกับพ่อแม่ของชิอง ทำให้สนิทกันและเล่นด้วยกันมาตลอด”









“ในตอนนั้นผมมีความสุขมากๆเลยนะ พวกเราสามคนวิ่งเล่นด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน ยิ้มด้วยกันและร้องไห้มาด้วยกัน ช่วงเวลาในตอนนั้นผมอยากให้เลสจำมันได้จัง”รอยยิ้มเศร้าๆปรากฏบนใบหน้าหล่อของฟราน ผมรู้สึกจุกที่อกก่อนที่จะเบนหลบสายตาหนีเขา




ยิ่งเห็นรอยยิ้มแบบนั้นยิ่งรู้สึกผิด ยิ่งเห็นหน้าตาของฟรานเล่าถึงเรื่องในอดีตยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่คนละโลกกับเขา ใบหน้าที่ทั้งสุขทั้งเศร้าปะปนกันไปพร้อมกับเรื่องเล่าที่ถ่ายทอดเข้ามาในหัวของผม ภาพเป็นฉากเป็นตอนกำลังร้อยเรียงเป็นเรื่องราวภายในหัว




ผมที่กำลังตกในภวังค์นิ่งค้างอยู่อย่างนั้น เปลือกตาค่อยๆปิดลงช้าๆ เสียงหัวเราะของเด็กดังก้องในหัวของผม เสียงฝีเท้าที่ดังกึกก้องอยู่ในหัวกำลังเชื่อมต่อความทรงจำบางส่วน




“ฟะ..ฟราน”ผมพึมพำออกมาพร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของเด็กหนุ่มที่ผมเห็น มือผมพยายามไขว่คว้าร่างของคนตรงหน้า แต่ภาพนั้นค่อยๆจางหายไปจนเหลือแต่ความมืด




ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมายังมือของผม เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆแล้วมองภาพที่เป็นปัจจุบันตรงหน้า ฟรานนั่งกุมมือผมเอาไว้แน่นแล้วมองด้วยสายตาเป็นห่วง




“เลสเป็นอะไรไปครับ?”




“พอพยายามนึกถึงเรื่องวันเก่าๆ ก็เหมือนกับว่าฉันถูกดูดกลับเข้าไปในเหตุการณ์นั้น แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งมันเลือนรางจนแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ฉัน..




“ชู่”




นิ้วเรียวยาวแตะที่ริมฝีปากของผมเบาๆก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะปรากฏบนใบหน้าของฟราน เขายีหัวผมเล่นจนฟูฟ่องไปหมด




“อย่าฝืนเลยครับ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป”




“อืม”ผมตอบกลับไปเพียงเท่านั้น ในหัวคิดแค่ว่าถ้าความทรงจำกลับมาเร็วๆมันน่าจะดีกว่านี้อีกนะ 





Say : =.,= พอเลสอยู่ท่านี้แล้วอยากทำอย่างอื่นแทน

 Fran 


 

 

 

 



 





 

 







:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,024 ความคิดเห็น

  1. #1011 แม่มดสาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 19:11
    คุณนี้...หื่นเสมอต้นเสมอปลายเลยนะขอรับ
    #1,011
    0
  2. #988 blacksaya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 20:49
    เลสความทรงจำกลับมาหน่อยนึงแบ้ว
    #988
    0
  3. #947 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 19:00
    ฟรานหื่นตลอด แต่...ถ้าเค้าเป็นฟราน เค้าก็หื่นนะ น่ารักขนาดนี้ ขาวจั๊ว น่าเจี๊ยะ ฝุดๆ -..-
    #947
    0
  4. #926 KiHaE*129 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 18:42
    น่ารัก
    แต่หื่นตลอดเว
    เลสจำได้เร็วๆนะ
    ^^
    #926
    0
  5. #901 LooknamTK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 01:39
    ฟรานแกหื่นได้ตลอดดดดดด
    55555
    #901
    0
  6. #868 zeejoy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 10:40
    หื่นได้อีกน่ะฟราน
    #868
    0
  7. #858 lovegun-rit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 19:43
    จะหื่นไปไหนฟราน หวานจังเอาใจช่วยชิอง
    #858
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #809 i s a v y ★ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 04:43
    ฟรานทำหน้าหื่นตลอด ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
    #809
    0
  10. #762 mummy_yaoi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 16:43
    ฟรานนนนนนน
    #762
    0
  11. #667 มินโฮแก่ คริสปล้ำยอล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 13:08
    5555555555 ร้ายนะเนี่ย
    #667
    0
  12. #640 Black Moon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 01:56
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก


    ฟรานนนนนนนนนนน
    #640
    0
  13. #615 GGINTONIC. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 23:19
    มดเต็มจอแล้วเนี่ย นังฟรานนนนนนนนนนนนน
    #615
    0
  14. #572 PP7RI4M (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 02:22
    ชิอง รีบจำได้เร็วๆน่ะ. สงสารฟรานอ่าาา
    #572
    0
  15. #546 aom'ht 1254 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 15:06
    ชิองจำให้ได้นะ :)
    #546
    0
  16. #474 CHaBo! (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 17:16
    ฟรานหื่นได้อีก ทำเลยรออะไร -.,-
    #474
    0
  17. #440 กูติ่งวาย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 22:02
    ชิองรีบๆจำให้ได้นะ

    ฟรานพยายามต่อไปนะ
    #440
    0
  18. #422 My name is kus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 01:58
    จำให้ได้น่ะ
    #422
    0
  19. #414 Dark-V (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 21:39
    ไนท์อย่าทำอะไรรุนแรงนะ
    ชิม่อนเป็นโรคหัวใจอยุ่ //
    #414
    0
  20. #378 -dark angel- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 00:15
    ชิม่อนโดยไนท์จับไปรึเปล่าอ่ะ

    #378
    0
  21. #344 rcc/9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 23:03
    ฟราน อยากจะบอกว่าไม่มีคำไหนสามารถบอกถึงความอ่อนโยนของแกได้เลย แกนี่ทั้งน่ารัก ทั้งอ่อนโยนแล้วก็น่าสงสารในเวลาเดียวกัน
    #344
    0
  22. #280 thenungning (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 15:42
    ฟินนน !! อ๊ายยย >\\\<
    #280
    0
  23. #268 zine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2556 / 19:40
    ชิม่อนนนน นายหายไปไหนน่ะo O??
    #268
    0
  24. #259 ihaew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 02:38
    สู้ๆน๊าฟราน ทำให้เลสจำให้ได้
    #259
    0
  25. #228 vivace-ko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 20:06
    อยากได้พี่มาก คงมาสอบน้องไปแทน ใช่มะ ? ไนต์อ่ะ = =
    #228
    0