Baby Mafia สะดุดรักมาเฟียสุดเลิฟ [Yaoi] END!

ตอนที่ 4 : 03 : Chocolate [Fran x Chiong] .. 100 per ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 ก.ย. 55



 
 




J-min  - Stand Up Ost. To The Beautiful You







.. 100 Per ..





 

03 Chocolate 








นับจากวันนั้นก็ผ่านมาแล้วหนึ่งอาทิตย์ ผมใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์ของฟรานไปเรื่อยเปื่อย ชิม่อนก็ไม่สามารติดต่อได้ ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง เป็นห่วงจนทำอะไรไม่ถูก




แอด..




“เลสครับ มาสเตอร์เรียกให้ไปพบที่ห้อง”บอดี้การ์ดของผมเดินเข้ามาบอกก่อนที่จะโค้งให้อย่างนอบน้อม ผมพยักหน้ารับก่อนที่จะลุกขึ้นจากเตียง สายตามองบอดี้การ์ดตรงหน้าก่อนที่จะละไปมองทางเดินที่ทอดยาว




พอเปิดประตูห้องเข้าไป แอร์เย็นฉ่ำก็ปะทะกับใบหน้าของผม สายตากวาดมองไปรอบห้องก่อนที่จะเห็นร่างสูงของฟรานกำลังวุ่นวายอยู่กับเอกสารกองโตตรงหน้า ใบหน้าหล่อเงยขึ้นจากกองงานตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหล่อกระชากใจผม




^_^ มาแล้วหรอครับ นั่งก่อนสิ”




“เรียกฉันมาทำไมเนี่ย งานตัวเองก็เยอะพอตัวไม่ใช่รึไง”




“นิดเดียวเองครับ ผมอยากเห็นหน้าเลสนิ่ จะได้มีกำลังใจทำงานต่อไป”




ผมเบะปากกับคำพูดเสี่ยวๆของคนตรงหน้าก่อนที่จะลุกขึ้นไปดูว่างานที่เขาทำมันคืองานอะไร สายตาไล่มองเอกสารตรงหน้าก่อนที่จะขมวดคิ้วเป็นปมทันทีที่เห็นมัน เอกสารเกี่ยวกับการส่งออกสินค้าบางอย่าง และผมคาดว่ามันคงจะเป็นของผิดกฎหมายแน่ๆ




“พวกนี้คืออะไร”




“สินค้าที่ทางแก็งค์เราเป็นคนจัดส่งไงครับ แก็งค์เราอยู่ได้จากการค้าขายและคุมบ่อนต่างๆ มาเฟียมันก็ต้องมีบ้าง คงไม่มีมาเฟียที่ไหนนั่งขายก๋วยเตี๋ยวหรอก จริงมั้ย”ฟรานพูดติดตลกแล้วไล่สายตาดูเอกสารต่อ




“กัดกันดีจริงนะ =_=




“หึหึ เลสคงจะเบื่อสินะ เดี๋ยวผมเคลียร์งานตรงนี้เสร็จจะพาไปเที่ยว”




“ทำเหมือนฉันเป็นเด็กๆไปได้”




“เลสไม่เด็ก แต่เลสรักเด็กใช่มั้ยครับ”




เสี่ยว =_=




“อย่าทำหน้าน่ารักสิครับ เดี๋ยวผมจับกดขึ้นมาแล้วเลสจะรู้สึก =.,=




=[]= ฉันทำหน้าปกติ นายมันไอ้!! เด็กหื่นเอ้ย”





ฟรานทำหัวเราะชอบใจแล้วฉีกยิ้มกว้างให้ผม มือขีดๆเขียนขยุกขยิกไปมาบนเอกสารแล้วกองๆกันเป็นชั้นสูงท่วมหัว ผมเบะปากเบื่อๆก่อนที่จะเดินไปมองของรอบห้องด้วยความสนใจ สายตากวาดมองไปทั่วก่อนที่จะไปสะดุดตากับกรอบรูปที่ตั้งโชว์อยู่บนโต๊ะ




มือหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาดูพร้อมกับภาพในวันวานที่ย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนภาพยนตร์ที่รีซ้ำใหม่




“ฮ่าฮ่าฮ่าพี่ชิอง เร็วสิ เห็นมั้ยชิม่อนนำไปแล้ว”




“ฉันต่อให้เฉยๆ ชิม่อนรอด้วยสิ”




“ตามมาเร็วๆสิพี่ เดี๋ยวหม้ากับป๊าก็ดุหรอก”




“หม้าไม่กล้าดุพี่หรอก เชื่อสิ เนอะฟรานเนอะ^-^”ร่างบอบบางเอ่ยเสียงใสก่อนที่จะพยายามวิ่งไล่ตามแผ่นหลังของเพื่อนไป




นี่มันอะไรกัน !




ภาพตรงหน้าทำให้ผมงุนงงกับมันมาก ภาพแบบนี้มัน เด็กในนั้นเป็นใครบ้าง มือที่ถือกรอบรูปสั่นเทาอย่างบอกไม่ถูก ภาพกับเสียงหัวเราะดังก้องในหัวของผมก่อนที่ร่างของผมจะทรุดลงกับพื้นพร้อมกับความมืดที่เข้าปกคลุม




 

[Fran]


เพล้ง !




ผมเงยหน้าขึ้นจากกองงานแล้วมองไปตามเสียงดังกล่าว จากที่เคยนั่งใจเย็น ผมรีบวางปากกาตรงหน้าแล้วตรงเข้าไปช้อนร่างของชิองที่นอนหมดสติอยู่ที่พื้น ใบหน้าซีดเผือดมีเหงื่อผุดพรายเต็มไปหมด ริมฝีปากสีซีดขยับพึมพำถ้อยคำบางอย่างออกมา




“ฉันคือใคร?”




ฟรานกำมือแน่นก่อนที่จะช้อนร่างบางขึ้นมาวางลงที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง ผมค่อยๆลูบผมนุ่มๆของคนตรงหน้าเบาๆด้วยความเจ็บปวด เจ็บปวดที่คนตรงหน้าจำอะไรเกี่ยวกับผมไม่ได้เลย ผมกำมือตัวเองแน่นก่อนที่จะพึมพำออกมา




“ทำยังไงชิองถึงจะจำผมได้ ต้องให้ผมทำยังไง”




RRrrr




ผมเหลือบสายตาไปมองโทรศัพท์ที่แผดเสียงร้องบนโต๊ะก่อนที่จะลุกไปหยิบมันขึ้นมา สายตามองดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนที่จะขมวดคิ้วเป็นปมหน่อยๆ




“ฮัลโหล”




(ฟราน ทางโกดังสั่งสินค้าฝั่งตะวันตกมีพวกลักลอบแอบเปลี่ยนสินค้ากับเราวะ กูล่ะปวดหัว)




“กูฝากงานทางนั้นก่อนนะเว้ย ตอนนี้ชิองไม่สบาย มองรูปสมัยก่อนแล้วแม่.งสลบไป”




(ให้กูตามหมอให้มั้ย หมอคนนี้เก่งนะมึง และกูมั่นใจว่าหมอคนนี้รู้จักชิองดี)




“ใครวะ”




(พี่หมอ ~ .. ไงวะ =.,= คนนี้น่าฟัดเป็นบ้าเลย)




“กูไม่ขำวะ เอาดีๆ”




(ก็หมอคนนี้ ใครๆก็เรียกพี่หมอกันทั้งนั้น เดี๋ยวกูโทรตามให้ไปหามึงที่คฤหาสน์ก็แล้วกัน)




“เออๆ รีบๆด้วยนะเว้ย”




ผมกดตัดสายก่อนที่จะมองร่างของชิองที่นอนแน่นิ่ง มีเพียงบริเวณหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงบอกอัตราการหายใจเท่านั้น ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบๆโซฟา




หน้าตาแบบนี้




จมูกแบบนี้




ดวงตาแบบนี้




มือผมค่อยๆไล้ไปตามส่วนต่างๆบนใบหน้าของชิองด้วยความหลงใหล ผมรู้ตัวดีว่าตอนนี้ผมอยู่ในสถานะคนแปลกหน้า แววตาที่ชิองจ้องมองมาที่ผมมีแต่ความระแวดระวัง ไม่เหมือนสมัยก่อนที่มองผมพร้อมกับรอยยิ้มสดใส




ก๊อก        ก๊อก        ก๊อก




“นั่นใคร”




“ไม่ทราบว่านั่นใช่ฟรานเชสรึป่าว ผมเป็นคุณหมอที่เฟียร์สตามมาน่ะครับ”




“อ่อใช่ครับ เข้ามาเลย”




ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างบางในชุดกราวน์เดินเข้ามาในห้อง มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าอุปกรณ์การแพทย์ ใบหน้าเนียนสวมแว่นตาปกปิดเอาไว้ ผมสีสว่างที่ดูโดดเด่นรับกับโครงหน้าสวยได้รูป ผมรู้แล้วทำไมเฟียร์สถึงหวงนักหวงหนา เพราะแบบนี้เองสินะ




คุณหมอฉีกยิ้มกันเองให้ผมก่อนที่จะเดินเข้ามาเรื่อยๆ สายตาเลื่อนมาหยุดที่ร่างของชิอง และเมื่อเขาเห็นชิองเท่านั้นแหละ กระเป๋าที่ถืออยู่ตกลงพื้นทันที ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างด้วยความตกใจ




“ชิอง!




O_o”หน้าผม




คุณหมอเอ่ยเสียงตกใจแล้วเดินย่างกรายเข้ามาใกล้ร่างของชิองทันที ใบหน้าตกใจปนโล่งอกแสดงออกมาอย่างเด่นชัด เขาหันมามองหน้าผมก่อนที่จะเดินกลับไปหยิบกระเป๋ามาถือแล้วเปิดออกกว้าง




มือบางแตะที่หน้าฝากมนเบาๆแล้วเลื่อนมือไปหยิบสเตทโตสโคปหรือหูฟังเสียงหัวใจออกมา คิ้วทั้งสองข้างของคุณหมอขมวดเข้าหากันแล้วเงยหน้ามองผม




“ฟรานเชสสินะ”




“เรียกฟรานก็ได้ครับ”




“ผมถามก่อนเลยว่า ทำไมชิองถึงมาอยู่ที่นี่และอยู่กับคุณ”




“คือเรื่องมันยาว ข้ามไปก่อนได้มั้ย”




-*-.. งั้นผมจะบอกเลยก็ได้ว่าทำไมชิองถึงเป็นแบบนี้”









คุณหมอหยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่อง




“เมื่อก่อนตอนที่ผมยังเป็นแค่เด็กม.ปลายธรรมดาแต่ก็ได้ฝึกได้เรียนรู้เกี่ยวกับวิชาการแพทย์มาตั้งแต่เด็ก ในตอนนั้นครอบครัวของชิองได้เดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดตามประสาครอบครัวหรรษา”









“แต่ในขณะที่เดินทางนั้น ถนนเป็นทางขึ้นเขาที่คดเคี้ยว ผมได้ทราบข่าวมาว่ามีอะไรบางอย่างตัดที่หน้ารถจนทำให้รถเสียหลักพลิกคว่ำจนเกือบจะตกเนินเขา”









“ทุกคนในรถได้รับบาดเจ็บแต่คนที่อาการหนักที่สุดก็คือลูกชายทั้งสองคนคือชิองกับน้องชายที่ชื่อชิม่อน ชิองมีอาการเลือดคั่งในสมองและได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนทำให้ความทรงจำบางช่วงขาดหายไป ส่วนชิม่อนที่เป็นโรคหัวใจติดตัวอยู่แล้ว ทำให้อาการกำเริบจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด”




“รถคว่ำงั้นหรอ”




“ใช่.. แล้วคุณคงจะรู้แล้วสินะว่าชิองจำอะไรเกี่ยวกับตัวคุณไม่ได้เลยแม้แต่น้อย”




“พี่หมอรู้ได้ไงว่าผมเป็นใคร”




“รู้สิ ผมน่ะดูแลครอบครัวนี้มานาน พูดแบบนี้ดูเหมือนผมแก่มากเลยสินะ ผมน่ะรู้ทุกอย่างแหละ และตอนนี้ก็รู้ด้วยว่าแก็งค์ฟรานซิสซ่าร์กับแก็งค์แมกนัสกำลังคิดอะไรกันอยู่”




ผมมองหน้าพี่หมอที่ทำหน้านิ่งๆใส่ผม ผู้ชายคนนี้กำลังทำให้ผมกลัว เขาจะมาเอาชิองไปจากผมรึป่าวนะ หรือว่าจะทำอะไรกับชิองรึป่าวนะ  







ต่อค่ะ







“ทำหน้าแบบนั้นคงคิดว่าผมจะมาเอาตัวชิองกลับไปสินะ แต่ป่าวหรอก ถึงผมเอาตัวเขากลับไปคุณก็จะมาตามเอาเขาคืนไปเหมือนเดิม”




“แล้วจะให้ผมทำยังไง ผมอยากให้ความทรงจำในช่วงนั้นของชิองกลับคืนมา”




J ก็ทำให้มันกลับคืนมาสิ ตามหลักที่ผมได้ทำการศึกษามานั้น ความทรงจำที่ขาดหายไปจะค่อยๆเชื่อมต่อกันช้าๆ มันอยู่ที่คนด้วยว่าจะใช้เวลาเท่าไหร่ บางคนเป็นปี หรือบางคนแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น”









“วิธีการก็น่าจะรู้นะ ทำกิจกรรมและพูดถึงเรื่องวันวานมากๆ แต่อย่ารีบเร่งอย่าบังคับ ถ้าหากทำแบบนั้นจะทำให้ผู้ป่วยกดดันและปิดกั้นมันเอาไว้”









“อ่าจริงสิ ! ผมจะบอกอะไรคุณอย่างนะฟรานเชส ผู้ชายคนนี้เป็นเหมือนน้องชายผม อย่าทำให้เขาเสียใจ”




พี่หมอพูดแค่นั้นก่อนที่จะฉีกยิ้มบางๆให้ผม มือบางเก็บอุปกรณ์บางอย่างเข้ากระเป๋าแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไปบนกระดาษ




“นี่เบอร์ของผม ถ้ามีอะไรสงสัยก็ติดต่อมาได้แล้วพอผมกลับถึงโรงพยาบาล ผมจะฝากวิตามินและยาบางอย่างมาให้ ผมอยากให้คุณทำให้ชิองกลับมาเป็นเหมือนเดิม”




พี่หมอลุกขึ้นเตรียมจะออกจากห้อง ผมรีบให้การ์ดเป็นคนนำทางจนกระทั่งร่างนั้นเดินออกจากห้องไป ผมเหลือบหันมามองชิองที่นอนอยู่ตรงหน้าก่อนที่จะโน้มหน้าลงไปกดจูบที่บริเวณหน้าผากมนตรงหน้า มือไล้โครงหน้าตรงหน้าด้วยความหลงใหล




เปลือกตาบางขยับเล็กน้อยก่อนที่ดวงตากลมโตจะลืมตาขึ้นมามองผม ใบหน้าซีดค่อยๆมีสีชมพูอ่อน ความงุนงงปรากฏบนใบหน้าของชิองอย่างเห็นได้ชัด




“ฉันเป็นอะไรไป”




“เลสวูบไปน่ะครับ น่าจะเกิดมาจากความเครียดและพักผ่อนไม่เพียงพอ”




“งั้นหรอ ฉัน..




ผมองคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูด ผมจึงตัดสินใจดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดแน่น ชิองมีท่าทีตกใจกับการกระทำของผมเป็นอย่างมาก ร่างนั้นดิ้นไปดิ้นมาเพื่อพยายามให้ผมปล่อย




“เฮ้!! .. เป็นอะไรของนายเนี่ย ปล่อยฉันนะ”




“เลส.. อยู่แบบนี้สักพักนะ”




=[]= หา !! .. เป็นเอามากแล้วนะเนี่ย เป็นอะไรรึป่าว”




“เป็นผัวเลสครับ”




“ไม่ตลก! =o= .. บอกมานะ ตอนฉันสลบไป นายรู้อะไร นายเห็นอะไร อะไรเกิดขึ้น”




คำถามเป็นชุดถูกส่งมาทันทีที่ชิองตั้งสติได้ ผมทำได้แค่กอดร่างนั้นแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ มือบางวางเบาๆที่บ่าของผม ใบหน้าซบลงที่อกของผมแล้วพึมพำเบาๆ




“เป็นอะไรหืม ? .. ทำท่าทางเหมือนว่าฉันกำลังจะตายจากโลกนี้ =_=




“ผมแค่ .. รักเลสมากก็เท่านั้น”




-*-.. เหอ !! ให้ตายสิ”




“ไม่ครับไม่ตาย”




“ย๊ะ ! .. ต่อปากต่อคำเก่งจังนะ”ชิองแว๊กขึ้นแล้วผละออกจากอ้อมกอดของผม ใบหน้าสวยมู่ทู่ลงก่อนที่มือบางจะเอื้อมมือยิกแก้มผม




“จูบเก่งด้วยนะ =.,=




“อย่ามาหื่น! เดี๋ยวตบปากฉีก”




“ตบด้วยปากหรอครับ *o*




ชิองหน้าแดงแปร๊ดพร้อมกับมือบางที่ฟาดลงที่บ่าทั้งสองข้างของผม ร่างบางก้มหน้างุดแต่สายตาที่แหลมคมของผมก็เห็นใบหูแดงๆนั้น ผมรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันทีที่เห็นแบบนี้




“ฟราน”




“ครับ ?”




“ที่นายบอกว่า ความทรงจำของฉันขาดหายไปน่ะ มันคือเรื่องจริงงั้นหรอ”









“ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันกับนายเคยรู้จักกันสินะ เรารู้จักกันสินะแล้วเรารู้จักกันแบบใน อยู่ในฐานะอะไร แล้วทำไม..




“เลสใจเย็นๆ ผมจะทำให้ความทรงจำส่วนนั้นของเลสกลับคืนมาเอง ขอเวลาผมหน่อยนะ เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อนมาก”




“ฉันกลัว”




“ผมอยู่นี่แล้วไง”




ผมโน้มหน้าไปเอาหน้าผากชนกับหน้าผากมนตรงหน้า ดวงตาที่สอดประสานกันเหมือนมีความหมายลึกซึ้ง แรงดึงดูดประหลาดทำให้ใบหน้าของผมกับเลสเลื่อนเข้าหากันช้าๆ




ริมฝีปากสีชมพูตรงหน้ากดจูบลงมาเบาๆ ผมเลื่อนมือไปประคองใบหน้าสวยตรงหน้าก่อนที่จะกดจูบซ้ำหนักลงไปอีก ความหอมหวานจากริมฝีปากสีชมพูตรงหน้าทำให้หัวใจผมพองโต แขนเรียวเลื่อนมาคล้องรอบคอของผมก่อนที่จะผละออกช้าๆ




ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองมาที่ผมพร้อมกับเอนหัวลงมาซบที่ไหล่ของผม ตอนนี้ชิองเหมือนเด็กน้อยกำลังหลงทาง ผมลูบกลุ่มผมนุ่มตรงหน้าเบาๆเพื่อปลอบโยนคนตัวเล็ก




“เลสครับ”









“ไปเที่ยวกันมั้ย”




“จะไปก็รีบไป”




“เดี๋ยวพี่จะพาไปกินตับ”




- -* ยังอุตส่าห์ต่อมุกฉันนะ”




“ผมอยากให้เลสหัวเราะหรือยิ้มมากกว่าทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบนะครับ ผมชอบที่เลสยิ้มที่สุดเลย”




คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมองผมก่อนที่จะอมยิ้มจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง ที่แก้มเนียนๆขึ้นสีชมพูระเรื่ออย่างน่ารัก มือบางเลื่อนมาจิ้มๆที่หน้าอกของผมก่อนที่จะก้มหน้างุด




“ที่บอกจะพาไปเที่ยวเนี่ย ฉันเลือกได้มั้ย”




“แน่นอนสิครับ เลสอยากไปที่ไหนผมจะพาไปเอง”




*-* จริงนะ”





“ครับ”




“ฉันอยากกลับไปเที่ยวที่บ้าน”




=__=




ใบหน้าจริงจังตรงหน้ายิ่งทำให้ผมใจอ่อน ผมพยักหน้าเนือยๆก่อนที่จะหยัดตัวลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ ร่างบางฉีกยิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะดึงข้อมือผมเอาไว้จนหน้าผมโน้มต่ำลงไปอยู่ตรงหน้า




จุ๊ฟ >3<




ชิองยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มผมเบาๆก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนฮัมเพลงในลำคอเบาๆ การกระทำดังกล่าวยิ่งทำให้ผมแทบคลั่ง ทำไมเลสของผมน่ารักแบบนี้ TvT




“อย่าทำตัวน่ารักแบบนี้สิครับ เดี๋ยวผมอดใจไม่ไหวขึ้นมาอย่ามาโกรธผมนะ”




“หะ? เมื่อกี้ว่าอะไรนะ”




“ป่าวครับ ^_^ ผมแค่บอกว่า จะไปกันเลยมั้ย”




ชิองยิ้มทะเล้นแล้วเดินมาลากผมออกมาจากห้อง ให้ตายสิ ผมหลงรักคนๆนี้จนจะเป็นบ้าตายแล้วนะเนี่ย




รอผมก่อนนะชิอง ผมจะทำให้ความทรงจำของชิองกลับคืนมาให้ได้ !!




รอผมนะ จนกว่าจะถึงวันนั้น






Say : ผมแค่ .. รักเลสมากก็เท่านั้น

 Fran



-----------------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีค่ะ :) รีดเดอร์ วันนี้แปะให้ครบ 100 % แล้วเน้อ

ลองจิ้มๆอ่านๆเม้นๆกันดูนะคะ และขอแจ้งให้ทราบอีกเรื่องหนึ่่งคือ

ไรท์จะงดอัพนิยายในสัปดาห์นี้นะคะ ^[+++++]^ พอดีว่าติดสอบค่ะ

ไรท์ต้องสอบวันที่ 26-28 เลยต้องนั่งอ่านหนังสืออย่างเต็มที่ ขออภัยด้วยนะคะ

แหะๆ ชื่นชอบกดเม้นเลยเน้อ ><


:)  Shalunla

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,024 ความคิดเห็น

  1. #1005 เพียง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 09:32
    น่ารักกก งื้ออออ
    #1,005
    0
  2. #987 blacksaya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 20:48
    น่ารักอ่ะ อยากให้ความทรงจำของชิองกลับมาทั้งหมดเร็วๆจัง
    #987
    0
  3. #973 nattamonyys (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:07
    มาเฟียไร โคตรมุมิเลยอ่าาาาาาาาาาา รักจัง
    #973
    0
  4. #946 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 22:02
    แนะนำให้ตามใจชิองบ่อยๆ555 ชิองมีรางวัล^^ น่ารักตลอด แอบสงสารฟรานนะ คนที่รักจำตัวเองไม่ได้ พี่หมออออออ~~~
    #946
    0
  5. #925 KiHaE*129 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 14:40
    แล้วซิม่อนนี่เป็นยังไงบ้าง
    #925
    0
  6. #900 LooknamTK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 01:23
    เขินนนนนนนนนนนนนนน
    ><
    ความทรงจำรีบกลับมาเร็วนะ 555555555555555
    #900
    0
  7. #888 โครตเอ็กโซติก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2556 / 18:11
    มาเฟียฟรานเด็กน้อย.. พออยู่กับ ชิองก็กลายเป็นเด็กๆๆ
    #888
    0
  8. #867 zeejoy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 01:13
    ยิงอ่านยิงเขินนนนนนนอ่ะ
    #867
    0
  9. #857 lovegun-rit (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 19:22
    เป็นคู่มาเฟียที่น่ารัก ว่าแต่จะไปกินตับกันเหรอ ฮาได้แีกนึกว่าจะออกแนวยิงกันเลือดสาด บ่องตงเรื่องนี้น่ารักอ่ะ
    #857
    0
  10. #850 Violin flower (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 22:11
    ฟรานน่ารักมากกกก
    #850
    0
  11. #831 bmw snw ;) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 12:40
    ฟรานหื่นมากอ่ะ 55555
    #831
    0
  12. #808 i s a v y ★ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 04:38
    มุ้งมิ้งมาก น่ารัก TvT
    #808
    0
  13. #733 Evilz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 17:15
    เลสจำฟรานให้ได้เร็วๆนะ >.....
    #733
    0
  14. #712 AomEiei (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 15:40
    เขินๆๆๆๆๆๆๆๆไม่ไหวแล้วเขินเกิน -////-
    #712
    0
  15. #666 มินโฮแก่ คริสปล้ำยอล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 12:50
    ฟรานอย่างหื่น!!! 55555
    #666
    0
  16. #665 มินโฮแก่ คริสปล้ำยอล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 12:35
    โอ้ย~~~~เขินอ่า ฟรานน่ารัก
    #665
    0
  17. #639 Black Moon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 01:45
    เป็นเด็กดีซะจริงนะ   ฟรานนนนนนนนนนนน
    #639
    0
  18. #614 GGINTONIC. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 23:15
    เลสจำฟรานให้ได้นะ >////< น่ารักขนาดนี้
    #614
    0
  19. #571 PP7RI4M (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 02:07
    ชิอง. แกเหมือนยั่วฟรานเลยอะ แล้วก้มาทำเป็นใสซื่อ. ร้ายน่ะเนี่ย<<<เพ้อ
    #571
    0
  20. #545 aom'ht 1254 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 14:44
    นี่ขนาดจำไม่ได้ยังหวานซะ
    ถ้าจำได้นี่คงมดขึ้นเลยมั้งเนี่ยย ><

    #545
    0
  21. #541 kara-lilly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 20:53
    อร๊ายยยยยยยย >////< ชิองน่ารักเกินไปแล้วนะ ไม่ไหวๆ แบบนี้ฟรานก็หลงตายเลย
    #541
    0
  22. #473 CHaBo! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 17:08
    ความจำกลับคืนมาเดี๊ยวนี้นะ!! อ่อยย อยากให้ชิองจำฟรานได้เร็วๆจังง =w=
    #473
    0
  23. #439 กูติ่งวาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 21:55
    ชิองอย่าทำตัวน่ารักจะได้ไหมม

    หลงจะตายแล้วนี่ยยย >
    #439
    0
  24. #421 My name is kus (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 01:40
    อิอิอิอิ รอ ได้ เสมอ
    #421
    0
  25. #413 Dark-V (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 21:27
    คริ คริ คู่นี้น่ารักจังเลยยย ^ ^
    #413
    0