Baby Mafia สะดุดรักมาเฟียสุดเลิฟ [Yaoi] END!

ตอนที่ 17 : 16 : Brown Eyes [Night x Chimon] .. 100 per ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    8 เม.ย. 56



 
 




อยากให้รู้ว่ารักเธอ - จอนนี่ อันวา





100 per





16 : Brown Eyes..




[Chimon]




ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาลที่แสนคุ้นเคย สายตากวาดมองไปทั่วห้องก่อนที่จะหยุดลงที่ข้างเตียง กลุ่มผมสีเข้มฟุบหน้าลงที่ข้างกายของผม และถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ ผู้ชายคนนี้คือ ไนท์ ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นก่อนที่จะค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง




ไนท์โงหัวขึ้นมามองผมแล้วขมวดคิ้วเป็นโบอันสวยงาม ดวงตาคมกริบจับจ้องที่หน้าผม เขาเหลือบสายตาไปมองแก้วน้ำที่คว่ำอยู่บนเตียงข้างเตียง มือหนาคว้ามาแล้วรินน้ำใส่แก้วก่อนที่จะยื่นมาตรงหน้าผม




“เอาไปดิ”




“ผม..




“รับไปซะ!




ผมจำใจรับมาแต่โดยดีแล้วค่อยๆจรดริมฝีปากที่ปลายปากแก้ว น้ำอุ่นๆไหลผ่านลงคอที่แห้งผากไปช้าๆ ผมรู้สึกถึงสายตาคมที่จ้องมองผมทุกการกระทำทุกท่วงท่าจนน่าอึดอัด




“จ้องผมทำไม”




“กูจะทำอะไรก็เรื่องของกู”




=_=




“มึงน่ะ.. เป็นโรคหัวใจสินะ”




วูบ..




หัวใจผมกระตุกเล็กน้อยแล้วหันไปฉีกยิ้มแห้งๆใส่ร่างสูง เขารู้ได้ยังไงนะ หรือว่ามาค้นกระเป๋าผมแล้วอ่านชื่อยาเลยรู้ หรือว่าพี่หมอเป็นคนบอกเรื่องทั้งหมดกับเขา




“ไนท์ไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน ?”




“อย่าพึ่งเปลี่ยนเรื่อง ตอบคำถามกูมาก่อน”




“แล้วไนท์คิดว่ายังไงล่ะกับเรื่องนี้ ?”




“กูไม่ได้ให้มึงมาย้อนถามกูนะ=_=




“ผมอยากรู้นิ่”




“ช่างแม่.ง!!.. สรุปเลยเป็นสินะ”




ผมก้มหน้างุดมองแก้วน้ำในมือนิ่งๆ เขาจะหาว่าผมเป็นภาระของเขาแน่ๆ เขาต้องหาว่าผมเป็นตัวปัญหาของเขาแน่ๆ ผมรู้สึกหดหู่เหลือเกิน เหมือนกับว่าการมีชีวิตอยู่ของผมเป็นภาระอันหนักอึ้งของใครหลายๆคน




“แล้วทำไมไม่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจซะก็สิ้นเรื่อง จะมาทนทรมานกับมันทำไม”




“มันไม่ง่าย”




“ก็ทำให้มันง่ายสิวะ!!




“จะให้ทำยังไงเล่า โลกนี้มันไม่ได้หอมหวานเหมือนโลกของไนท์นะ อะไรไนท์ก็ต้องได้ ไม่พอใจก็เขี่ยทิ้ง ฆ่าทิ้ง โลกของผมกับไนท์มันไม่เหมือนกัน”




“อย่ามาชวนกูทะเลาะนะ”




“ไนท์เป็นคนเริ่มเรื่องเองนะ ผมไม่ได้ชวนทะเลาะ เหอะ!




“ชิม่อน!!



O_o.. นี่เป็นครั้งแรกในรอบที่ผมกับเขาเจอกัน เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเรียกชื่อจริงๆของผม ใบหน้าหล่อจ้องผมเขม็งแล้วยื่นหน้าเข้ามาประกบริมฝีปากกับผมอย่างรวดเร็ว




ภาพวันที่เขาจูบกับคู่ควงของเขาหลายๆคนไหลเวียนเข้ามาในหัวของผม ผมทุบลงที่อกแกร่งแล้วดิ้นไปดิ้นมา ไนท์ถอนริมฝีปากออกผมเลยฉวยโอกาสตวัดมือตบเข้าที่หน้าเขาอย่างแรง




เพี๊ยะ!!




“ฮึก !.. ไนท์ใจร้าย”









“ผมบอกกี่ครั้งต่อกี่ครั้งไนท์ก็ยังทำเหมือนเดิม ผมไม่ชอบ!! .. ไม่ชอบทุกอย่างที่ไนท์ทำ”




“แล้วจะให้กูทำยังไง”




“พอซะทีสิ ถ้ายังทำนิสัยแบบนี้ ไม่รู้จักพอก็ปล่อยผมไป แต่ถ้าอยากได้ผมเป็นควีนก็เลิกสัมผัสคนอื่น แต่ถ้าเลิกสัมผัสคนอื่นไม่ได้ก็หยุดสัมผัสผมซะที ผมไม่ชอบ!




ผมจ้องเข็งไนท์แล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น ความอาจหาญที่บีบเค้นออกมาจนหมดพร้อมกับความในใจที่อยากจะบอกไนท์ ทุกสิ่งทุกอย่างผมได้พูดออกไปหมดแล้ว




“มึงมีสิทธิ์สั่งกูหรอ ?”




“ผมขอใช้สิทธิ์ที่ไนท์เคยบอกว่าจะให้ผมสามข้อ ข้อแรกเคยขอไปแล้วว่าให้พามาโรงพยาบาล ผมยังสามารถขอได้อีกสองข้อ และข้อที่สองที่จะขอคือเรื่องนี้ ถ้าทำไม่ได้ก็ปล่อยผมไป ถ้าไนท์ไม่ยอมก็ฆ่าผมเลยก็ได้ ผมไม่เสียดายชีวิตนี้แล้ว มันเหนื่อยเกินไปที่จะอยู่บนโลกนี้”




ผมพูดปลงๆแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบตรงหน้าที่ไม่สามารถเดาทางออกเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ไนท์จ้องผมนิ่งแล้วยกยิ้มมุมปาก มือหนาเสยผมที่ปรกตาแล้วเหลือบตามามองผม




“กูเลือกไม่ผิดคนจริงๆ”









“ควีนของกูต้องเป็นแบบนี้”









“กูตกลง กูจะเลิกสัมผัสคนอื่นแต่..




0.0 แต่ ?”




“มึงต้องให้กูสัมผัสมึงได้อย่างเต็มอิ่ม มึงก็น่าจะรู้ว่าความต้องการของผู้ชายในวัยกูมันค่อนข้างจะเยอะและสูง ถ้ามึงให้กูได้คนอื่นก็ไม่สำคัญกับกู”




=_= ผมเสียเปรียบ”




“หรือมึงจะไม่เอา”




ก๊อก        ก๊อก        ก๊อก




พยาบาลผลักประตูเข้ามาในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พี่แนนพยาบาลสุดสวยที่คอยดูแลผมอยู่ทุกๆครั้งเดินเข้ามาตรวจเช็คปริมาณน้ำเกลือและบลาๆ ตามประสางานของพยาบาล




“น้องม่อน เดี๋ยวพี่หมอจะเข้ามาวัดอัตราการเต้นของหัวใจเป็นระยะๆนะคะ ช่วงนี้ขอให้นอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลไปก่อน”




“ครับ”




พี่แนนเดินออกไปจากห้องทันทีที่พูดจบ ส่วนไนท์ก็หันหน้ามาหาผมแล้วจ้องลึกเข้ามาในดวงตา แววตาคมกริบที่แสนดุดันกำลังจับจ้องผมแทบจะไม่กระพริบตา




“อีกไม่กี่วันจะถึงวันรวมแก็งค์ จนกว่าจะถึงวันนั้นกูขอให้มึงหายทันก็แล้วกัน”




“ถ้าหายไม่ทันล่ะ”




“ไปมันทั้งเตียงกูก็ยอม”




- -*.. บ้าป่ะครับ”




RRrr




เสียงโทรศัพท์ของไนท์ดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แววตาหงุดหงิดจับจ้องที่น่าจอก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขาเดินไปยืนที่ระเบียงเพื่อคุยโทรศัพท์ สงสัยจะเป็นความลับสุดยอดที่ไม่อยากให้ผมรู้ เชอะ!




ผมเลื่อนมือมากุมที่หัวใจตัวเองที่เต้นตุบๆอยู่ หลังจากที่ถามพี่หมอตอนผมฟื้นขึ้นมา เหลือเวลาไม่มากแล้วสำหรับผม ถ้าฟ้ามีจริงขอให้มีหัวใจที่สามารถเข้ากับร่างกายของผมได้ด้วยเถิด..




“สงสัยต้องมันหยดสุดเหวี่ยงกับชีวิตที่เหลือซะแล้วล่ะ”ผมพึมพำออกมาแล้วถอนหายใจพร้อมกับระบายรอยยิ้มบนหน้า รอยยิ้มจางๆที่อยากจะยิ้มออกในเวลาแบบนี้




“เฮ้ยมึง!..”ไนท์เดินเข้ามาในห้อง เขาเห็นใบหน้าของผมตอนที่กำลังหมดอาลัยตายอยากในชีวิตมากที่สุด




“หืม ? อะไรหรอ”ผมถามแล้วหันไปฉีกยิ้มกว้างให้เขา รอยยิ้มที่ประดิษฐ์ตกแต่งบนหน้ากำลังฉาบฉายบนใบหน้าผมราวกับตุ๊กตา




“อย่ายิ้มทั้งๆที่อยากจะร้องไห้ กูไม่ชอบ”




แค่คำพูดนี้ทำเอาผมถึงกับน้ำตาเล็ด ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นก่อนที่จะหันหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง น้ำตาค่อยๆไหลรินลงมาช้าๆเงียบๆ ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ไนท์กำลังมองผมด้วยสายตาแบบไหน แต่ตอนนี้สำหรับผมแล้วผมกำลังย่ำแย่..




พรึ่บ




ผมเบิกตากว้างเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาใกล้แล้วดึงร่างผมเข้าไปกอดแน่น อ้อมกอดอบอุ่นกำลังโอบล้อมรอบตัวผม เสียงหัวใจเต้นดังขึ้นเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ




“ฮึก.. ไนท์ผมไม่อยากตาย”









“ผมอยากมองโลกให้ได้กว้างกว่านี้ ผมอยากมีชีวิตที่ยืนยาวกว่านี้”









“ผมอยากรู้จักและเรียนรู้อะไรอีกมากมาย แต่ทำไมผมต้องเกิดมาพร้อมกับโรคนี้ติดตัว ผมกลัว”




“กูก็อยู่ตรงนี้ มึงอย่ากลัว”มือหนาลูบหัวเพื่อปลอบประโลมผมที่กำลังหวาดกลัว เสียงเข้มดังขึ้นที่ข้างหูของผมแผ่วๆ ผมสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่นานสองนาน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่เขากอดผมและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน




มารู้ตัวอีกทีผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนบ่ายแก่ๆ ไนท์ยังคงกอดผมแน่นพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆที่รดที่ข้างแก้ม ใบหน้าหล่อโน้มต่ำลงมาหาผมพร้อมกับหลับตาพริ้ม ผมเลื่อนมือไปจับที่ใบหน้าหล่อแล้วเลื่อนไปตามโครงหน้า ใบหน้าเลื่อนเข้าไปใกล้ไนท์เรื่อยก่อนที่จะจรดริมฝีปากลงไปช้าๆ




ไนท์ตอบรับจูบของผมแล้วเลื่อนมือมาประคองหน้าผมเอาไว้ ริมฝีปากสีซีดกดจูบซ้ำลงมาอีกครั้ง พร้อมกับมอบความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนให้กับผม




“นึกคึกอะไรมาจูบกู”




ผมเข้ากอดร่างหาตรงหน้าเอาไว้แน่นแล้วไม่ได้ตอบอะไรเขาไป ตอนนี้ผมคิดถึงพี่ชิองจัง พี่เขาจะรู้ข่าวของผมตอนไหนกันนะ ทำไมผมติดต่อพี่เขาไม่ได้




ต่อค่ะ






“ชิม่อน”




“หืม ? อยู่ๆมาเรียกชื่อผมทำไม”




“อยากเรียกมีไรมั้ย”




0.0 .. ไข้ขึ้นรึป่าวเนี่ย ! งั้นเอางี้ดีกว่า ผมจะเล่านิทานให้ฟัง”




“กูไม่ใช่เด็กๆนะเว้ย”




“เถอะนะ”




ผมกำลังจะจัดท่านั่งดีๆแต่ไนท์ไม่ปล่อยผมออกจากอ้อมกอด เขายังคงกอดผมเอาไว้อย่างนั้นแล้วทำหน้าดุหน่อยๆที่ผมจะเปลี่ยนท่านั่ง




“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขาเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ทั้งหน้าตา การศึกษาและฐานะ เขาใช้ชีวิตที่สุดแสนจะสบายมาด้วยความเรื่อยเปื่อยและไร้จุดหมาย เขาพึงพอใจกับสิ่งที่ตนเองมี หากเขาปรารถนาสิ่งใดเขาก็ต้องใดมาครอบครองทั้งหญิงสาวและลาภยศ”









“ชายหนุ่มเป็นชายประเภทที่นับได้ว่าเจ้าชู้เป็นทุนเดิม เขามีภรรยาสาวแสนสวยอยู่แล้วคนหนึ่งแต่ความรู้สึกกลับไม่เพียงพอ เขาต้องการมากกว่านั้น เขาจึงมักจะพาหญิงสาวคนใหม่ หน้าใหม่มาทุกๆคืน หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมากจึงบอกกับชายหนุ่มไปว่า หากท่านจะทำเช่นนี้กับเรา เราจะขอลาท่านไปเมื่อชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นถึงกับโกรธจัด”









“เขาจับหญิงงามผู้นั้นกักขังไว้ในห้องใต้ดินในคฤหาสน์ของตน ทุกวันเขาจะถามเธอคนนั้นว่าเพราะเหตุใดจึงจะขอลาเราไป เราทำให้เจ้าไม่พอหรือไร ? เจ้าต้องการอะไรล่ะ ทรัพย์สินหรือเงินทอง ?”









“หญิงสาวตอบเพียงแค่ว่าข้าไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น ของที่ข้าต้องการท่านก็รู้อยู่แก่ใจแล้วมิใช่หรือ ของสำคัญราวกับสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้น ? ชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นยิ่งทำให้เขามึนงงมากขึ้น ของสำคัญขนาดนั้นมันคืออะไรกัน ? จนกระทั่งวันหนึ่ง”









“ชายหนุ่มเดินมาหาหญิงสาวที่ห้องใต้ดินเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่พอคราวนี้หญิงสาวไม่ได้นั่งยิ้มรอชายหนุ่มเหมือนเช่นเคย เธอนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาเธอพร้อมกับเอ่ยเสียงแผ่ว ของสำคัญชิ้นนั้นคืออะไรหรือ ?มือของชายหนุ่มแตะที่ไหล่บางนั้นเบาๆ”









“ร่างของหญิงสาวคนนั้นนอนนิ่งพร้อมกับดวงตาที่ปรือขึ้นมามอง บนใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั่ว น้ำเสียงแหบพร่าของเจ้าหล่อนยังคงตอบกลับไปเหมือนเดิมว่า ของสำคัญชิ้นนั้นท่านก็รู้อยู่แก่ใจมิใช่หรือชายหนุ่มนิ่งงันแล้วมองร่างหญิงสาวผู้เป็นที่รักของตน เธอไอออกมาเป็นเลือดสีแดงน่ากลัว”










“หญิงสาวเอ่ยกับชายหนุ่มว่า ถ้าท่านไม่รู้เราจะบอกให้ .. สิ่งสำคัญที่ท่านพูดถึงคือความรู้จักพอและเห็นใจกันและที่สำคัญกว่านั้นคือเรา แต่ท่านไม่เคยมอบมันให้เรา ท่านเพียงแต่คบกับหญิงแปลกหน้าทุกวันๆและท่านไม่เคยคิดเลยว่าเราจะคิดอย่างไรชายหนุ่มนิ่งงันแล้วขมวดคิ้วเป็นปม เขาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงดังฉะฉาน ของแบบนั้นไม่ใช่ของสำคัญหรอก แต่ของสำคัญคือทรัพย์สินเงินทองมิใช่หรือ ?หญิงสาวยิ้มบางๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม”




...




“หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆแล้วเลื่อนมือไปจับใบหน้าของชายหนุ่ม เธอพูดออกมาอีกประโยคหนึ่ง เรารักท่านนะหญิงสาวพูดแค่นั้นก่อนที่จะไอหนักมาขึ้นจนตัวโก่ง ใบหน้าสวยซีดเผือดไปช้าๆ ร่างนั้นทิ้งตัวลงนอนด้วยความทรมาน ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะหมดสิ้น”









“ชายหนุ่มนิ่งตะลึงงัน เขาร้องไห้อย่างหนักแล้วโอบกอดร่างของหญิงสาวผู้เป็นที่รักแน่นมากขึ้น ปากพร่ำเรียกชื่อของคนรักอยู่นานสองนาน แต่ร่างไร้วิญญาณนั้นไม่ตอบกลับมาแล้ว ชายหนุ่มหวนนึกถึงคำพูดสุดท้ายที่หญิงสาวได้บอกกับเขาเอาไว้ เรารักท่านชายหนุ่มกอดร่างนั้นแน่นแล้วพูดออกมา ข้าขอโทษ ข้ารู้แล้วว่าของสำคัญที่เจ้าพูดถึงคืออะไร ของที่สำคัญที่สุดของข้าคือเจ้า ของที่สำคัญของเจ้าคือข้า ข้ารู้แล้วกลับมาหาข้าเถอะชายหนุ่มร่ำร้องพร่ำเรียกหญิงสาวอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งสิ้นลมตามกันไป”




-_-!




“จบบริบูรณ์ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ของที่สำคัญที่สุดก็ควรที่จะดูแลและเก็บรักษามันเอาไว้ให้ดีก่อนที่คุณจะเสียมันไป”




ผมเล่าเรื่องจบแล้วเงยหน้ามองไนท์ที่ทำหน้านิ่ง ตอนนี้ผมไม่รู้หรอกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ผมรู้แค่ว่าเรื่องนี้น่าจะทำให้อะไรๆของเขาเปลี่ยนไป




“ไนท์..




“ที่เล่ามาเนี่ยต้องการให้กูเปลี่ยนใช่มั้ย”




“ผมคิดว่ามันน่าจะดีถ้าไนท์ทำแบบนี้ ผมไม่ชอบที่ไนท์สัมผัสคนอื่นแล้วมาสัมผัสผม”




“หึงล่ะสิ!




=///= ครับ”




ไนท์ฉีกยิ้มกรุ่มกริ่มแล้วโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากเราชนกันเบาๆ ดวงตาคมกริบสอดประสานกับผมเหมือนต้องการจะสื่ออะไรบางอย่างให้ผมได้รับรู้มัน ริมฝีปากสีซีดกดจูบลงมาช้าๆและเนิ่นนาน ความหอมหวานและรสจูบที่อ่อนโยนและคุ้นเคย ละเมียดละไมและทำให้ผมอุ่นใจขึ้นมา




มือหนารั้งเอวของผมให้เข้ามาตัวเองก่อนที่อีกมือจะเลื่อนมาประคองใบหน้าของผมเอาไว้ ริมฝีปากสีซีดถอนออกช้าๆแล้วเลื่อนต่ำลงมาที่ปลายคางและซอกคอของผม ลิ้นสากลากไล้ไปตามไหปลาร้าก่อนที่จะงับลงไปจนเกิดรอย




“โอ๊ย T^T .. เจ็บ”




ลิ้นร้อนเลียบริเวณดังกล่าวจนรู้สึกสยิวขึ้นมาทันที ไนท์เงยหน้าขึ้นมามองผม รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ทำให้ผมใจเต้นรัว




“กูว่ากูรักมึงวะ”




O////o…




“ทำหน้าแบบนั้นอยากโดนกูกดรึไงวะ”




“พูดอีกทีได้มั้ย”




“จ่ายมาก่อน”




=////= ไม่เอาอ่าเปลืองตัว”




“ยังไงซะตัวของมึงก็เป็นของกูคนเดียว”ใบหน้าหล่อเลื่อนมาเกยคางที่ไหล่แล้วบ่นงึมงำๆอะไรก็ไม่รู้ ผมเลื่อนมือไปโอบรัดรอบคอคนตรงหน้าแล้วซบหน้าลงที่ไหล่




ตอนนี้ผมมีความสุขจัง อยากให้เวลาแบบนี้มีอยู่ตลอดไปถ้ามีอยู่ตลอดไปไม่ได้ ก็อยากให้เวลามันหยุดอยู่ตรงนี้จนกว่าผมจะพอใจ แต่เวลาของผมมันลดน้อยลงอีกหนึ่งวันแล้วครับ




“ผมรักไนท์นะ”




ผมกอดรัดร่างตรงหน้าแน่น น้ำตาผมไหลลงมาช้าๆผมกลั้นก้อนสะอื้นเพื่อไม่ให้ร่างสูงได้รับรู้ ขอกอดผู้ชายคนนี้ให้แน่นอีกเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกันนะ หัวใจใหม่ของผมคงรอต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ และถ้าผมเปลี่ยนหัวใจใหม่หัวใจดวงนั้นจะรักผู้ชายคนนี้มั้ยนะ ?




“ไนท์คำขอของผมเหลืออีกข้อหนึ่งสินะ”




“อืม มึงจะขออะไร”




“ผมขอให้ไนท์กอดผมแน่นๆ บอกรักผมทุกวันและสุดท้ายอยากให้จูบผมทุกวัน”




“เรื่องแบบนี้ไม่ขอก็ให้อยู่แล้วเว้ย”




“ทำให้ผมได้มั้ยล่ะ”




“แน่นอน”




ไนท์ดันร่างผมนอนลงบนเตียงก่อนที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มถึงหน้าอก ใบหน้ายิ่งเฉยจ้องมองผมแล้วกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเองเหมือนเดิม




“พักซะ เดี๋ยวกูไปทำธุระก่อน”




“นานมั้ย”




“สักพัก”




“ผมจะรอนะ”




ผมพูดแล้วหลับตาลงช้าๆ ได้ยินเสียงถอนหายใจออกมาเบาๆของไนท์พร้อมกับเสียงลุกจากเก้าอี้ ทุกท่วงท่าที่ไนท์ทำผมได้ยินมันหมด เสียงเปิดประตูและปิดประตูดังขึ้น ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วมองรอบห้องที่ว่างเปล่า พี่หมอเดินเข้ามาในห้องในชุดเสื้อกราวน์แล้วระบายยิ้มบนใบหน้า




“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ?”




“ก็เรื่อยๆครับ”ผมยิ้มเจื่อนๆแล้วหยัดตัวลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง พี่หมอเดินมานั่งลงที่ข้างเตียง มือเลื่อนมากุมมือของผมเอาไว้แน่นแล้วพูดเสียงแผ่วเบา




“เรารู้ตัวใช่มั้ยว่าตอนนี้มันใกล้จะจบแล้ว”









“ตอนนี้ที่เราทำได้คือภาวนาให้มีหัวใจที่สามารถทำงานเข้ากับร่างกายของเราได้ ซึ่งพี่ไม่รู้ว่าวันไหนถึงจะมี และมันอาจจะไม่ทันการณ์ด้วยซ้ำ”




“พี่หมอ..”ผมครางเรียกคนตรงหน้าเบาๆ ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยน้ำตา




“พี่รู้ว่ามันยาก แต่พี่จะพยายามช่วยเหลือให้ถึงที่สุด”




“พี่อย่าบอกไนท์นะ อย่าบอกพี่ชิองด้วย ผมกลัว.. ให้มันเป็นความลับระหว่างผมกับพี่ก็พอ พี่เป็นหมอจะไม่เอาข้อมูลคนไข้ไปพูดต่อๆไปแน่ ผมรู้ว่าพี่จะทำตามที่ผมบอก ถือว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจะขอ”ผมพูดรัวเร็วพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงอาบแก้มทั้งสองข้าง




“ครับ.. พี่สัญญา”พี่หมอพูดเสียงแผ่วแล้วเลื่อนมือมาเกลี่ยน้ำตาที่ขอบตาเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งมาให้ผมจนรู้สึกโล่งอกขึ้น
มา





ก๊อก        ก๊อก        ก๊อก




“พี่หมอคะ .. มีคนไข้มารอพบค่ะ”พี่แนนแง้มประตูเข้ามาพูดแล้วฉีกยิ้มหวานให้ ใบหน้าสวยเปื้อนรอยยิ้มแบบนี้อยู่เสมอๆ ผมรู้สึกอิจฉาคนอื่นๆที่ใช้ชีวิตได้อย่างอิสรเสรี




“ครับๆผมกำ..”พี่หมอยังพูดไม่จบชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองพี่หมอกับผมสลับกัน ดวงตาคมกริบที่น่าหลงใหลกำลังจ้องเขม็ง ริมฝีปากสีซีดกระตุกยกยิ้มที่มุมปากแล้วเดินมานั่งที่ปลายเตียง ผมไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้ แต่ทำไมมีสิทธิ์มานั่งเตียงผม !




“คุณหมอครับ.




“โอเคๆไม่ต้องพูดอะไรทั้งสิ้น ผมจะไปแล้ว - -* .. วันนี้เป็นอะไรมาอีกล่ะ ผมเห็นคุณมาทุกวันเลยนะคุณเฟียร์ส ไม่เบื่อบ้างรึไง”




“เพราะโรงพยาบาลมีคุณหมอผมเลยไม่เบื่อยังไงล่ะครับ”




ผมยิ้มเจื่อนๆแล้วทิ้งตัวลงนอนช้าๆ มือเลื่อนไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอก ผมเห็นพี่หมอชักสีหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา ใบหน้าของพี่หมอแสดงอารมณ์ออกมาอย่างหลากหลาย




“ชิม่อน เดี๋ยวพี่ทำธุระเสร็จจะเข้ามาหาใหม่นะ”




“ครับ.. ตามสบายเลย”




ผมมองตามแผ่นหลังพี่หมอไปจนร่างนั้นออกไปจากห้อง บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบเหงาอีกเหมือนเคย ผมถอนหายใจออกมาแล้วค่อยๆข่มตาลง พยายามบังคับตัวเองให้หลับ แต่ในหัวคิดถึงแต่เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า คำพูดที่พี่หมอพูดกับผมก่อนหน้าที่ไนท์จะมา




ชิม่อนจะอยู่ได้อีกไม่นาน




ทำไมกันนะ




พี่ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่พี่อยากบอกเอาไว้ ให้ชิม่อนเตรียมตัวเตรียมใจไว้เนิ่นๆ




ผมนอนขดตัวแล้วร้องไห้ออกมาอีกรอบ ตอนนี้รู้สึกท้อแท้ที่สุดในชีวิต ถ้าพระเจ้าไม่ใจร้ายเกินไปขอเวลาผมใช้ชีวิตอีกหน่อยไม่ได้เลยหรอ ? ผมคิดในใจแค่นั้นแล้วร้องไห้ออกมาจนกระทั่งเผลอหลับไป หวังว่าตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกก็ยังดี





Say : ผมขอให้ไนท์กอดผมแน่นๆ บอกรักผมทุกวันและสุดท้ายอยากให้จูบผมทุกวัน

Chimon



:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,024 ความคิดเห็น

  1. #1021 popo~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 23:54
    ชิม่อนนนขอให้รอดด

    ตอนนี้น่ารักมากก

    ติดตามๆๆๆๆ
    #1,021
    0
  2. #1000 blacksaya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 15:23
    นิทานสนุกมาก ชิม่อนT^T
    #1,000
    0
  3. #958 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 10:30
    บอกได้คำเดียวว่าตอนนี้ทำน้ำตาไหลตั้งแต่ต้นจนจบเลย U_U
    #958
    0
  4. #938 KiHaE*129 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 21:16
    TOT
    เศร้าอ่ะ
    #938
    0
  5. #913 LooknamTK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 14:15
    สงสารจัง T^T
    #913
    0
  6. #891 snow_crystal (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2556 / 15:14
    ชิม่อนนนนนนนนนนน

    สู้ๆ
    #891
    0
  7. #880 zeejoy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 16:46
    ชิม่อนต้องไม่เปนไร
    #880
    0
  8. #683 มินโฮแก่ คริสปล้ำยอล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 21:33
    ไรเตอร์น่ารัก เอาเพลงเต้าหู้ที่รักมาด้วย รักไรเตอร์ 5555555
    #683
    0
  9. #655 Black Moon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 14:01




    เศร้าอ่ะ
    #655
    0
  10. #591 =MeAn= (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 22:00
    ชิม่อนนนนนTTอย่าตายน้าาาาา
    #591
    0
  11. #558 aom'ht 1254 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 18:21
    งือออออ T&T ชิม่อนน 

    มาอัพเร็วๆนะติดตามอยู่ค่ะ
    #558
    0
  12. #537 Namking''Z (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 11:56
    งืออออ ชิม่อน  TT
    #537
    0
  13. #536 Spock Hockey (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 19:57
    สงสารชิม่อน T_T
    #536
    0
  14. #535 SuperBigBite (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 17:57
    ชิม่อนน้อยของเค้าอย่าเพิ่งไปจากไนท์เเมร์สิฮึก...T_T~
    #535
    0
  15. #534 Protuza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 11:18
    ชิม่อนต้องไม่ตายยยยยยยยยยยยยยยT^T
    #534
    0
  16. #531 18-09 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 22:45
    ไนท์กำลังทำธุระขอเปลี่ยนหัวใจให้ชิม่อนใช่มั้ย ไนท์จะพไม่ยอมให้ชิม่อนตายใช่ป่ะ YvY
    #531
    0
  17. #530 Inzta.i'm sm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 20:16
    สงสารชิม่อนน😭
    #530
    0
  18. #529 Ella killer (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 17:53
    ไนท์รักชิม่อนแล้วใช่ม๊าาาาาาาาาา ^.^

    แต่สงสารชิม่อนอ่ะ ชิม่อนต้องไม่เป็นอะไรนะ TT
    #529
    0
  19. #528 -dark angel- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 17:48
    ชิม่อนน่ารักเว่อร์
    #528
    0
  20. #523 _MaoMao_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 09:04
    น่ารักกกกโฮกกชิม่อนน้อยของเก๊าาาาาา~>/////<
    #523
    0
  21. #520 CHaBo! (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 18:46
    เขินเขินเขินเขินเขินเขินเขินเขินเขิน พูดได้คำเดียว อ๊ายยยยยยยยย ><
    #520
    0
  22. #519 KrataeE.L.F&beauty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 17:56
    โอยยย เขินนน น่ารัก-////-
    #519
    0
  23. #518 Protuza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 16:25
    งื้อออออออออออ น่ารักอ่าาT//////T
    ชิม่อนสู้ๆๆๆๆๆๆ!!!!!
    #518
    0
  24. #517 Harina Harin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 12:52
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตอนนี้หวานนนนนนนนนนนน ><
    #517
    0
  25. #516 Namking''Z (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 11:09
    แว้กกก ตอนนี้มันหวานจนเขินไปหมดแล้ว TT//
    #516
    0