Baby Mafia สะดุดรักมาเฟียสุดเลิฟ [Yaoi] END!

ตอนที่ 16 : 15 : Black Cat [Night x Chimon] .. 100 per..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    3 เม.ย. 56


 
 




ขอโทษ - Instinct





100 per


15 : Black Cat




(เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ)..




ผมถอนหายใจออกมาก่อนที่จะมองที่หน้าจอโทรศัพท์ตัวเองด้วยความปลงจัด ผมติดต่อพี่ชิองไม่ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว โทรไปกี่ครั้งก็ได้ยินแต่ผู้หญิงคนนี้พูดประโยคเดิมๆ เหอะๆ




“กดมันอยู่นั่นแหละโทรศัพท์น่ะ ถ้ามึงท้องกับโทรศัพท์ได้คงใกล้คลอดแล้วสินะ!”เสียงเข้มเอ่ยขึ้นขัดจังหวะผม ใบหน้าหล่อเงยขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้า ผมเบ้หน้าก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนโซฟาตัวยาวในห้องทำงานของไนท์ นิ้วไล้วนไปทั่วหน้าจอของโทรศัพท์ก่อนที่จะเหลือบตามองร่างสูงที่นั่งจ้องเอกสารตรงหน้าอยู่นานหลายนาที




“ไนท์ทำอะไร”




“ทำงานสิ กูไม่ทำอะไรไร้สาระแบบมึงหรอก”




=[]= ! ผมโทรหาพี่ชายมันไร้สาระตรงไหนกัน”




“ก็ในเมื่อมันติดต่อไม่ได้ ถึงมึงกดจนมือหักมันก็ยังคงติดต่อไม่ได้เหมือนเดิมนั่นแหละ ควีนกูโง่รึป่าววะ”




“เหอะ! ใช่สิ ผมมันโง่ คิงก็โง่นะ หาควีนโง่ๆมาเป็นคู่ครองได้ไง!”ผมประชดแล้วแลบลิ้นใส่ด้วยความหมั่นไส้ อะไรๆก็ว่าแต่ผมโง่ เดี๋ยวก็โง่จริงๆแล้วคุณจะหนาว =w=




“อยากโดนกัดรึไง!”ไนท์แยกเขี้ยวแล้ววางปากกาลงบนโต๊ะ ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่จะเดินตรงมายังผมที่นอนคว่ำหน้าอยู่ที่โซฟา เขาย่อตัวลงตรงหน้าผมแล้วเชยคางผมให้สบตา




“อย่ามาหลอกผมนะ!




ไนท์ทำหน้าจริงจังแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นๆที่รดที่ข้างแก้มของผมยิ่งทำให้ผมรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว




งับ !




“โอ๊ย! T^T




“ใครว่ากูล้อเล่น”




“กัดผมอีกทำไมเนี่ย หมาบ้า!




“พอใจ!




“งื๊อ อ อ !




ไนท์เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วจ้องมองเอกสารตรงหน้าต่อ ผมก้มลงกดเกมในโทรศัพท์ต่อ รู้สึกว่ารอยกัดจะเต็มบริเวณลำคอของผมไปหมดแล้ว -*- .. เล่นกัดผมทุกวันอ่า




ก๊อก        ก๊อก        ก๊อก




เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมหันหน้าไปมองที่ประตูก่อนที่เหลือบกลับมามองหน้าไนท์ที่ตอนนี้คิ้วขมวดเป็นปมเข้าด้วยกัน เพราะในขณะที่ทำงานเขาไม่ชอบให้ใครมารบกวน ไม่งั้นจะโดนกัด =w=




ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบอบบางของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้า ใบหน้าสวยเชิดขึ้นหน่อยๆพร้อมกับปรายตามองมาที่ผมแล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก ขาเรียวเล็กพาร่างเดินตรงไปหาไนท์ที่นั่งทำงานที่โต๊ะทำงาน ใบหน้าสวยฉีกยิ้มหวานหยดย้อยให้แล้วเดินไปหมุนเก้าอี้ทำงานไนท์ให้หันมาหาตรงเอง




ตอนนี้ผมเห็นภาพด้านข้างของคนทั้งคู่ ใบหน้าสวยโน้มลงไปทาบริมฝีปากลงไปยังริมฝีปากสีซีด ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่มจนผมต้องเลี่ยงสายตาไปมองที่โทรศัพท์




จากที่ผมเคยนั่งหันหน้ามาหาไนท์ ผมต้องรีบหมุนตัวเองหันไปมองทางอื่น ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนกลายเป็นเส้นตรง




ทำไมต้องมาจูบให้เห็น




ใช่สิ ! ผมเป็นแค่หัวหลักหัวตอ




ผมไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์ยุ่ง




นั่นมันชีวิตของไนท์ ! แต่พอชีวิตผมเขาเข้ามายุ่งได้ !!




ผมชำเลืองหางตาไปมองทั้งคู่ที่ค่อยๆผละออกจากกัน และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไนท์เหลือบสายตามามองผมพอดี เขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วทำเป็นไม่สนใจผม




เจ็บจี๊ด !




“คิง !! .. ทำไมไม่โทรมาหาผมเลยล่ะ ผมรอคิงทุกคืนเลยนะ”




“กูไม่ว่าง ช่วงนี้งานเยอะ”




“แบบนี้คิงยิ่งต้องโทรหาผมสิ ผมจะได้มาช่วยคลายเครียด”ร่างนั้นไม่พูดเปล่าแต่เลื่อนใบหน้าไปกระซิบที่ข้างหู แต่มันก็ดังพอที่ผมจะได้ยิน




ผมทั้งสองข้างของผมกำกันแน่นจนแดงไปหมด  ทำไมต้องทำให้เห็น ทำไมต้องให้ผมได้ยิน ผมไม่ได้อยากมานั่งฟังซะหน่อย เกรงใจกันหน่อยสิ!! T^T





“แล้วผู้ชายคนนั้นใครกันครับคิง หรือว่าจะเป็นคู่ควงคนใหม่ของคิงอีกแล้ว! .. มีผมทั้งคนยังไม่พอหรอครับ”เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นแล้วหันหน้ามาทางผม ดวงตากลมโตมองผมด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเท่าไร ริมฝีปากเล็กเชิดรั้นขึ้นเหมือนกำลังวางอำนาจใส่ผม




“ไม่ใช่คู่ควงหรอก มันไม่มีคุณสมบัติพอ”




“งั้นหรอครับ!




T^T เหยียดยิ้มใส่ผมอีก




ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นเหมือนกับว่าจะร้องไห้ออกมาให้ได้เลย TT ใจร้ายที่สุด ไนท์โน้มหน้าเข้าไปบดเบียดริมฝีปากกับคนตรงหน้าจนผมพูดไม่ออก !!




พรึ่บ




ผมลุกขึ้นยืนแล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น ทั้งคู่หันหน้ามองผม ไนท์ทำหน้านิ่งจนผมไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนร่างบางที่นั่งตักไนท์กำลังมองผมด้วยสายตาประมาณว่า แกเป็นตัวเกะกะ!!




“ทำไมไนท์ต้องทำแบบนี้กับผมด้วย!! โหดร้ายที่สุดเลย”ผมพูดแค่นั้นแล้วสะบัดหน้าหนี ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ผมหันหลังแล้ววิ่งออกมาจากห้องนั้นโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น




ผมไม่ได้ยินเสียงไนท์เรียกตามหลัง




ผมไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินตาม




ผมไม่รู้สึกเลยว่าไนท์กำลังแคร์ผมอยู่




ปัง !




ผมปิดประตูเสียงดังลั่นก่อนที่จะล็อกห้องอย่างดี แผ่นหลังที่พิงกับประตูสั่นเทาไปหมด ผมทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนต่างพร้อมใจกันไหลออกมา




“ฮึก.. ทำไมผมต้องไปแคร์หมอนั่นด้วย!!




“พี่หมอ.. ผมอยากเจอพี่หมอ”ผมพึมพำออกมาแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมากดหาเบอร์พี่หมอทันที




(ฮัลโหลครับ)




“พี่หมอ!




(หืม ชิม่อนหรอ มีอะไรรึป่าวครับ)




“ตอนนี้พี่เอ่อ.. ว่างมั้ยครับ ? คือผมอยากให้พี่มารับผมหน่อย”




(ได้สิครับ ที่ไหนล่ะ หรือว่าที่เดิมในตอนนั้น ?)




“ครับผม ช่วยผมทีนะครับ”




(อีกสิบนาทีเจอกันครับ เดินออกมารอจากคฤหาสน์หน่อยก็แล้วกันนะ)




“ครับ”




ผมกดตัดสายแล้วเหลือบมองข้าวของบางส่วนของผมในห้อง เสื้อผ้าเอย กระเป๋าเอย ผมเก็บข้าวของมากมายยัดลงไปในกระเป๋าสะพายข้างใบเดียว ที่เหลือทิ้งไว้ก็ได้ ซื้อใหม่เอา !! ..  




“พอกันที”




ผมเดินออกมาจากห้องด้วยความระมัดระวัง ไม่มีแม้แต่เหงาของไนท์ ไม่มีเลย ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วเดินมาตามทางยาวของคฤหาสน์ สายตากวาดมองไปทั่วและพบว่าทางมันโล่งจนผิดสังเกต ผมเดินพ้นออกมาจากคฤหาสน์ก่อนที่จะเลี้ยวเข้ามุมจนชิดกับกำแพงของคฤหาสน์




“ผมจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก!




ขาพาร่างของผมเดินออกไปเพื่อให้ไกลจากคฤหาสน์มากที่สุด จนกระทั่งว่าสมควรที่จะหยุดเดินแล้ว ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลาตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นแล้ว เร็วมากๆเลย -*- ..




ตึกๆ ..




จี๊ด




ผมเลื่อนมือมากุมหัวใจตัวเองก่อนที่จะทรุดนั่งกับพื้น ความรู้สึกเจ็บจี๊ดจนเหมือนจะหายใจไม่ออกทำให้ผมรู้สึกเลยว่า ความตายกำลังเข้าใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ มืออันสั่นเทาเลื่อนไปเปิดกระเป๋าแล้วหยิบยากับน้ำเปล่าที่ถือติดมือมาด้วย ผมกรอกยาเข้าปากตัวเองแล้วตามด้วยน้ำในปริมาณมาก




ความรู้สึกเจ็บหน้าอกค่อยๆทุเลาลงเรื่อยๆ ผมหายใจหอบเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจก่อนที่จะยิ้มเจื่อนๆกับสภาพร่างกายของตัวเอง ผมรู้ตัวดีว่าผมคงอยู่ได้อีกไม่นานแน่ๆ ถ้าผมไม่รีบผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ ผมต้องตายแน่ๆ แต่ติดที่ว่าไม่มีหัวใจที่เข้ากับร่างกายของผมในขณะนี้




รถของพี่หมอขับเข้ามาจอดที่ข้างกายผมแต่นั่นก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถของไนท์มาจอดเช่นกัน ผมทำหน้าเหวอแล้วมองไนท์กับพี่หมอที่ก้าวลงมาจากรถพร้อมๆกัน




บอกได้คำเดียวเลย - -*




ฉิบหาย !




“พี่หมอ.. ไนท์”




“ใครใช้ให้มึงออกมา ใครสั่ง!!”ไนท์ตวาดลั่นจนผมสะดุ้งโหยง แววตาน่ากลัวจ้องมองมาที่ผมกับพี่หมอสลับกัน




“ไม่มีใครสั่ง ผมออกมาเอง”




“เหอะ!.. นี่ชู้มึงสินะ แอบเล่นชู้กับกูหรอ! มึงแน่มากควีน”




“ไม่ใช่นะ”




ผมปฏิเสธเสียงแข็งแล้วมองไนท์ที่ตอนนี้โกรธผมมาก ทั้งๆที่ผมควรจะเป็นฝ่ายโกรธเขามากกว่าด้วยซ้ำไป แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้




“ก็เห็นอยู่กับตายังจะกล้าปฏิเสธอีกหรอวะ มึงคิดว่ากูโง่หรอ”




“ไนท์ฟังผมก่อนสิ คนนี้ไม่ได้เป็น..




“กูไม่สน ฆ่าแม่ง”ไนท์พูดจบ ชายชุดดำที่ตามมาด้วยเดินไปล้อมรอบตัวพี่หมอทันที ผมเบิกตากว้างแล้วเดินไปยืนบังร่างพี่หมอเอาไว้ มือทั้งสองข้างกางบังเอาตะคอกใส่ไนท์




“อย่ามาทำอะไรพี่หมอนะ!!




“ทำไมวะ เป็นห่วงมันหรอ”




“ไนท์ไม่เกี่ยว!!




ต่อค่ะ






ร่างสูงกัดฟันกรอดแล้วเดินผ่าวงเข้ามากระชากแขนของผมอย่างแรง ใบหน้าโกรธจัดจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของผม แรงบีบที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนผมรู้สึกปวดเข้าไปในกระดูก น้ำตาเล็ดออกมาที่หางตาหน่อยๆ ผมกลั้นไม่ไหวแล้วอ่า




“กูเป็นผัวมึง แค่นี้เกี่ยวมั้ย”




“ผมไม่มีผัว!! .. ไนท์เห็นผมเป็นแค่หัวหลักหัวตอนิ่ ไนท์เคยเห็นผมในสายตาบ้างมั้ย แบบนี้มันไม่เรียกว่าผัวอะไรของไนท์หรอกนะ ผมจำใจอยู่กับไนท์ ได้ยินมั้ย!!”ผมตะคอกใส่หน้าร่างสูงพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง




“แล้วมึงจะต้องเสียใจที่พูดกับกูแบบนี้”




ไนท์โน้มหน้าลงมาบดเบียดริมฝีปากอย่างแรงโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว เขาจูบอย่างหื่นกระหายจนผมรู้สึกว่าปากผมช้ำไปหมด ผมพยายามดิ้นและสะบัดหน้าหนีอยู่หลายต่อหลายรอบแต่ไม่เป็นผล มือหนาบีบที่คางของผมแล้วจ้องลึกเข้ามาในดวงตา




“ฮึก.. ไนท์ใจร้ายที่สุด”




ริมฝีปากตรงหน้าบดเบียดลงมาอีกรอบ ผมทุบที่อกแกร่งแล้วพยายามออกแรงดิ้นหนีจนในที่สุดก็หลุด




เพี๊ยะ !




ผมตวัดมือตบหน้าคนตรงหน้า มืออีกข้างเลื่อนมาปิดปากตัวเองแล้วร้องไห้อย่างหนัก ไนท์ยืนนิ่งแล้วมองผมด้วยสายตาที่น่ากลัวยิ่งกว่าเก่า




“มึงกล้าตบกูหรอ!!




“ฮึก ปล่อยนะ!!




“มึงคิดว่ามึงเป็นใคร แค่กูไม่ฆ่ามึงก็บุญเท่าไหร่แล้ว!




“แล้วทำไมไนท์ไม่ไปหาควีนคนอื่นล่ะ ทำไมต้องมายุ่งกับผม ทำไม ทำไมกัน!! ทำไมไม่ไปหาคนที่พร้อมผลีกายให้ไนท์ล่ะ เลิกยุ่งกับผมซะที ผมเจ็บนะ เจ็บเวลาเห็นไนท์กอดกับคนอื่น แล้วไนท์ก็เอาร่างกายที่กอดกับคนอื่นมากอดผม ผมไม่ต้องการ”









“ผมไม่อยากได้สัมผัสแบบนั้น ผมไม่เหมือนคนพวกนั้นนะ!! พอซะที”




ตึกๆ




ผมสะอึกก่อนที่จะเลื่อนมืออันสั่นเทามันกุมที่หน้าอกตัวเอง ร่างกายสั่นเทาไปหมดแต่ผมยังพยายามทรงตัวให้อยู่นิ่ง เมื่อกี้พึ่งจะกินยาลงไป แล้วทำไมอาการถึงกำเริบอีกครั้ง!..




“เฮ้ย! ปล่อยก่อนดิวะ”เสียงพี่หมอดังขึ้น พี่แกพยายามจะเข้ามาหาตัวผม ใบหน้าร้อนรนของพี่หมอทำให้ไนท์โมโหเข้าไปใหญ่




“ห่วงกันมากสินะมึง!!




“ไม่ใช่นะ รีบพาชิม่อนไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!!”พี่หมอตวาดลั่นพร้อมกับใบหน้าแข็งกร้าว ร่างของผมทรุดนั่งกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ ผมเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของไนท์ที่ยังคงจ้องมองผมด้วยสายตาแบบเดิม




“ถ้ากูตอบว่าไม่ล่ะ!.. มันจะตายก็เพราะมันทำตัวของมันเอง มึงห่วงตัวมึงเองไม่ดีกว่ารึไงวะไอ้หน้าอ่อน กล้ามากที่มาเล่นชู้กับเมียกู”ไนท์เดินผ่านร่างของผมที่กำลังทุรนทุรายไปยืนตรงหน้าพี่หมอ




ผลั๊วะ!




หมัดหนักๆกระแทกที่ใบหน้าพี่หมอจนร่างนั้นเซไปที่ด้านหลัง ใบหน้าของพี่หมอเหยเกก่อนที่จะเลื่อนมือมาเช็ดที่มุมปาก แววตาเป็นห่วงกำลังจ้องมองผม




“อย่า..นะ”ผมพูดเสียงแผ่วก่อนที่จะขยับร่างเข้าไปกอดขาของไนท์เอาไว้แน่น




“อย่ามาห้ามกู!”ไนท์สะบัดร่างของผมออกห่างจากตัวแล้วเดินย่างเข้าไปใกล้พี่หมอเรื่อยๆ




ฮึก..พอซะที




“ไนท์พอซะที!!!”ผมตะโกนลั่นแล้วพยายามหยัดตัวลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างที่อ่อนแรงพาร่างไปยืนตรงหน้าไนท์ ผมหายใจหอบถี่พร้อมกับร่างที่กระตุกเกร็งและสั่นเทาจากการบีบเค้นของหัวใจ




“พอได้แล้ว พี่หมอไม่เกี่ยว”




“มึงยังจะปกป้องมันอีก!




“เขาเป็นหมอจากโรงพยาบาลที่ดูแลผม พอซะที”




ผมพูดอย่างอ่อนแรงและนั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของผม ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าภาพตรงหน้ากำลังหมุนสามร้อยหกสิบองศาและค่อยๆเลือนรางลงเรื่อยๆก่อนที่ภาพทั้งหมดจะกลายเป็นสีดำมืด




 

[Night]




ผมมองร่างของชิม่อนที่ล้มลงต่อหน้าด้วยใบหน้านิ่งเฉย คราบน้ำตาที่เปื้อนบนใบหน้าบ่งบอกได้เลยว่ากำลังเจ็บปวดมากแค่ไหน ไอ้พี่หมอที่แม่.งมารับมันทรุดลงประคองร่างนั้นเอาไว้ก่อนที่จะตรวจวัดชีพจรและบลาๆตามประสาหมอ




หือ ? หมอ ?




ต้องพาผมไปโรงพยาบาลทุกอาทิตย์




ถ้าผมไม่กินยาก็ตายน่ะสิ เพื่อยื้อชีวิตที่น้อยนิดของผม




ผมนึกย้อนถึงตอนที่ร่างบางพูดออกมาในตอนแรกๆ ไอ้พี่หมออุ้มร่างบางผ่านหน้าของผมไปที่รถของมัน ใบหน้าเป็นกังวลยิ่งทำให้ผมหมั่นไส้และอยากจะตันหน้ามันอีกรอบ




“ผมจะบอกอะไรคุณอย่างนะไนท์แมร์”









“ผู้ชายคนนี้เป็นน้องผม ไม่ใช่ชู้บ้าบอคอแตกอะไรนั่น และอีกอย่างหนึ่ง ถ้าเขาเป็นอะไรไปคนที่จะเสียใจที่สุดก็คือคุณนั่นแหละ”




คำพูดน่าหมั้นไส้ของมันทำให้ผมยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ ผมตรงเข้าไปกระชากร่างของชิม่อนมาอยู่ในอ้อมกอดแล้วจ้องหน้าไอ้ห่าพี่หมอปานจะกินเลือดกินเนื้อ ผมเดินพาร่างนั้นเข้าไปในรถแล้วขับตรงไปยังโรงพยาบาลทันที




ผมแค่จะแหย่เล่นเฉยๆแต่มันกับเป็นเรื่องใหญ่ไปซะได้ - -* .. แค่อยากจะรู้ว่าจะมีอาการแบบไหน และอาการที่แสดงออกมาก็เป็นไปตามที่ผมคาดเอาไว้ร้อยเปอร์เซ็น แต่มีบางอย่างที่นอกเหนือจากแผนการคือไอ้หมอนี่ !!




รถของผมแล่นเข้ามาในโรงพยาบาลที่ชิม่อนเคยบอกว่าให้พามาทุกอาทิตย์ ผมรีบจอดรถแล้วรีบพาร่างบางที่หน้าตาเริ่มซีดเซียวลงเรื่อยๆ มือไม้เย็นเฉียบจนผมเริ่มรู้สึกกังวล ผมพาร่างนั้นเดินเข้าไปข้างใน ไอ้พี่หมอเดินหน้านิ่งตามเข้ามา มันตะโกนบอกพยาบาลให้เตรียมห้องฉุกเฉินทันที




ผมวางร่างบางลงบนเตียงสีขาวก่อนที่พยาบาลจะดันตัวผมออกมาจากห้องฉุกเฉิน ผมยืนเฝ้ามองประตูปิดลงช้าๆ เครื่องกระตุ้นหัวใจกับอะไรอีกสารพัดอย่างเต็มไปหมด ผมเดินมาทิ้งตัวลงนั่งแล้วยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเอง ความโกรธค่อยๆจางลงช้าๆ




..บางทีผมอาจจะผิด..




..บางทีผมอาจจะต้องเลิกนิสัยแบบนี้..




..บางทีผมควรจะพูดคำว่าขอโทษ..




พลั่ก..




ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับร่างของไอ้เวรหมอเดินออกมาในชุดเสื้อกราวน์ ใบหน้านิ่งๆจ้องหน้าผมแล้วยกมือขึ้นเสยผมที่ปิดปรกตา




“อาการมันเป็นไง”




“ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียวก็ไม่รอด”




“แล้วตกลงมันเป็นโรคอะไร”




“ถ้าเจ้าตัวยังไม่บอก ผมก็จะไม่บอกคุณเพราะผมรักษาผลประโยชน์ของคนไข้ ถ้าคุณอยากรู้ก็เชิญถามเจ้าตัวเอาเองก็แล้วกัน แต่ตอนนี้เป็นช่วงงดเยี่ยมไข้ เพราะร่างกายอ่อนเพลียมาก ถ้าจะเยี่ยมให้เข้ามาพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกัน วันนี้ช่วยกลับออกไปก่อน”









“แล้วช่วยกลับไปพิจารณาตัวเองด้วยว่า เป็นต้นเหตุที่ทำให้ชิม่อนเป็นแบบนี้รึป่าว ผมฝากแค่นี้แหละ ขอตัวก็แล้วกัน และอีกอย่างผมเป็นหมอประจำตัวของชิม่อน ไม่ใช่ชู้ครับ ^_^




รอยยิ้มน่าต่อยปรากฏบนใบหน้าของไอ้หมอบ้านั่น ผมกำหมัดแน่นแล้วมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนสุดสายตา สายตาเหลือบเข้าไปในห้องฉุกเฉินเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เตียงที่มีร่างของชิม่อนเข็นออกมา ผมมองหน้าซีดเผือดตรงหน้าที่นอนหลับสนิทโดยที่ทำอะไรไม่ได้




"หยุดก่อน”




“ครับ ?”




“จะเข็นเตียงนี้ไปที่ห้องไหน”




“ห้องพิเศษทางตึกโรคหัวใจครับ”




“โรคหัวใจ ?”




“ครับ ถ้ายังไงผมขอตัวก่อนนะครับ”




ผมมองบุรุษพยาบาลเข็นเตียงที่มีร่างของชิม่อนออกไปช้าๆจนสุดสายตา ในหัวคิดแค่ว่าโรคหัวใจที่ได้ยินเมื่อกี้ขอให้ไม่ใช่เรื่องจริงทีเถอะ..




ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วจ้องมองนาฬิกาที่บอกเวลา ขาสองข้างพาร่างเดินตรงไปยังตึกที่ชิม่อนอยู่ด้วยจิตใจเหม่อลอย บางทีผมอาจจะต้องทำอะไรบางอย่างที่ผมควรจะรีบทำ ก่อนที่จะสายเกินไป





Say : บางทีผมควรจะพูดคำว่าขอโทษ

Night






 

:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,024 ความคิดเห็น

  1. #999 blacksaya (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 15:13
    นึกว่าสืบจนรูแล้วซะอีก ที่ไหนได้...เฮ้อ เซ็งจิต
    #999
    0
  2. #957 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 10:17
    ตอนนี้ไนท์ไม่รู้เรื่องว่าม่อนเป็นอะไรก็เหมือนรู้แล้วล่ะ พี่หมออออออออออ~~
    #957
    0
  3. #937 KiHaE*129 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 21:04
    ทำชิม่อนร้องไห้ตลอดอ่ะ
    #937
    0
  4. #912 LooknamTK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 13:58
    เดี๋ยวชักปืนยิงเลยนิ -3-
    #912
    0
  5. #879 zeejoy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 16:07
    ทีหลังคิดให้เร็วกว่านี้หน่อยน่ะ
    #879
    0
  6. #843 Plankton J (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 01:42
    -*- รู้ช้าจริงนะ 
    #843
    0
  7. #740 GGINTONIC. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 09:28
    เฟียร์สน่ารักอ่ะ พี่หมอด้วย ^//////^
    #740
    0
  8. #682 มินโฮแก่ คริสปล้ำยอล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 21:32
    สู้ๆชิม่อน TT
    #682
    0
  9. #654 Black Moon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 13:48
    พูดคำว่า  ขอโทษ มันไม่ตายหรอกนะ
    #654
    0
  10. #625 GGINTONIC. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 09:52
    ไนท์เท่มากกกกก >////< ชิม่อนอย่าเป้นอะไรนะ
    #625
    0
  11. #588 kara-lilly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 22:41
    แงงงงงงงงงงง ทำไมไนท์ทำกับชิมอนแบบนี้ล่ะ ฮืออออออ
    #588
    0
  12. #562 snow_crystal (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 20:45
    อ๊ากกกกกกก ตาบ้าไนท์

    หยอกแรงจนได้เรื่องเลย
    #562
    0
  13. #557 aom'ht 1254 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 18:11
    เกือบไปแล้ว
    #557
    0
  14. #527 -dark angel- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 17:38
    โอ้!คุณพระ
    ในที่สุดพี่ท่านก็รู้ว่าควีนตัวเองเป็นโรคหัวใจ
    #527
    0
  15. #525 =MeAn= (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 10:48
    ชิม่อนนนนนT[]Tหมาบ้าาาาา จะฆ่าชิม่อนชั้นเหรอ!!!!!T[]T
    #525
    0
  16. #506 Protuza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 20:24
    ไนท์แกเกือบฆ่าม่อนแล้วไหมล่าวววววววววววววT-T
    #506
    0
  17. #505 hunny (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 14:32
    ขอบคุณค่ะ
    #505
    0
  18. วันที่ 4 เมษายน 2556 / 11:48
    ไนท์แกจะฆ่าชิม่อนด้วยความหึงโดยไม่รู้ตัวนะ
    #504
    0
  19. #502 ไม่สามารถอ่านได้ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 01:39
    ยิ่งอ่านยิ่งอยากอ่านตอนต่อไป
     
    #502
    0
  20. #501 mookko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 01:19
    แกพึ่งจะคิดได้นะไนท์ !!!
    #501
    0
  21. #500 CHaBo! (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 01:12
    ชิม่อนเกือบตายอีกเเล้ว ไอไนท์หนิ -_-
    #500
    0
  22. #495 18-09 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 00:32
    ชิม่อนรีบๆผ่าตัดนะไนท์ที่นี้ก็ปรับปรุงตัวซะทีนะเห็นมั้ยชิม่อนเกือบตายเพราะนิสัยเดิมๆของนาย -*-
    #495
    0
  23. #487 tobiOgata (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 21:17
    ม่อนอย่างป็นอะไรนะ

    ไนท์สำนึกแล้ว อย่าเพิ่งเกียดไนท์เลยนะ

    สงสารอ่ะ TT^TT
    #487
    0
  24. #486 Ella killer (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 20:41
    ดีนะที่คิดได้ ไม่งั้นชิม่อนได้ตายก่อน
    #486
    0
  25. #484 _MaoMao_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 19:48
    ไนท์ไปดูเเลชิม่อนน้อยของเค้าเลย(?)ไม่นั้นเค้าโกรธนะ...ฮึกT[]T
    #484
    0