Baby Mafia สะดุดรักมาเฟียสุดเลิฟ [Yaoi] END!

ตอนที่ 11 : 10 : Red Line [Night x Chimon] .. 100 per ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ก.พ. 56


 
 


 


ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ - ลุลา ft. ซิน





100 per


                10:  Red Line



ผมคือ ชิมอน เด็กม.ปลายธรรมดาๆที่ไม่ธรรมดา (งงล่ะสิ) ผมเรียนอยู่ในโรงเรียนเอกชนชายล้วนและตอนนี้อยู่ ม.5 แล้วครับ ช่วงนี้ยังอยู่ในช่วงเปิดเทอมใหม่ นักเรียนหลายๆคนเลยตื่นเต้นกันมาก มันแตกต่างจากผมที่ตอนนี้อยากกลับไปนอนตีพุงที่บ้านสุดขีด




RRrrr




เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจของผม มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบมันขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อของพี่ชายผม พี่ชิอง พี่ชายสุดสวยสุดสวาทขาดใจ




“ฮัลโหล”




(ชิมอน ตอนนี้อยู่ที่ไหนน่ะ)




“ผมก็อยู่ที่โรงเรียนสิพี่ - -* พึ่งจะเลิกอ่ะ”




(รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวพี่ไปรับ วันนี้นายมีนัดตรวจที่โรงพยาบาล)




“ครับๆ”




ผมกดตัดสายแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็งจิต ที่บอกว่านัดตรวจที่โรงพยาบาลก็เพราะว่า หัวใจของผมไม่แข็งแรงเหมือนคนปกติซักเท่าไหร่ เลยจำเป็นต้องไปตรวจทุกๆสัปดาห์และรับยามากินตั้งแต่เด็กๆแล้ว ผมเริ่มเบื่อที่จะกินยาเลยลองไม่กินดู และผลที่ตามมาคือ ผมถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันที = = ทางเดียวคือผมต้องเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ แต่ตอนนี้ยังไม่มีหัวใจที่สามารถเข้ากับผมได้ ผมจึงทำได้แค่รอ รอเวลาเท่านั้น




ผมเดินมายืนรอพี่ชายที่หน้าโรงเรียนแล้วเอนหลังพิงกำแพงโรงเรียนด้วยความเบื่อหน่าย กลุ่มเพื่อนหัวเราะเฮฮาวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ผมอยากจะทำแบบนั้นบ้างจัง แต่วิ่งมากไม่ได้ = = เดี๋ยวหัวใจล้มเหลวขึ้นมาซวยอีก




รถคันหรูจอดลงตรงหน้าของผมพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่เดินลงมาจากรถ มือหนาคีบบุหรี่ออกจากปากแล้วตวัดหางตามามองทางผม ดวงตาคมกริบที่ดูน่ากลัวแต่ก็สามารถสยบทุกสายตาได้ ผมรู้สึกเข่าอ่อนทันทีที่สบตากับเขา ผู้ชายคนดังกล่าวเดินมาตรงหน้าผมแล้วคว้าแขนของผมเอาไว้แน่น




=[]= เฮ้ย”




หมอนั่นไม่พูดอะไรออกมาสักคำนอกจากออกแรงดึงร่างของผมให้เดินตามเขาไป เขายัดผมเข้าไปในรถแล้วเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับ ร่างสูงยัดตัวเองเข้ามาแล้วรีบบึ่งรถออกทันที และตอนนี้ผมอยู่ในอาการอึ้งกิมกี่ -*-




“นะ..นาย”




“กูไม่ได้สั่งให้มึงพูด”




=[]=”อึ้งกำลังสอง




“มึงไม่มีสิทธิ์จะขออะไรกับกูทั้งนั้น และต่อจากนี้ไปมึงคือควีนของแก็งค์กู”




อะไรเนี่ย ! =[]= ยังอึ้งไม่หาย ควีนอะไร แก็งค์ ? หมอนี่กำลังพูดอะไรอยู่




“เอ่อ ผมขออย่างได้ป่ะ”




“ก็บอกว่าไม่มีสิทธิ์ขอ”




“พาผมไปโรงพยาบาลที”




หมอนั่นขมวดคิ้วด้วยความงุนงงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย เขาเลี้ยวรถเข้าโรงพยาบาลที่ผมรักษาตัวอยู่ เพราะผมบอกทางให้ หมอนั่นมองผมตาขวางแล้วคำรามอย่างอารมณ์เสียในลำคอ คนอะไรจะน่ากลัวปานนี้แต่ก็ยังดูดี ทั้งหน้าเรียวคมได้รูป ดวงตาคมกริบนั่นอีก




ผมลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในตัวอาคารผู้ป่วยโรคหัวใจ คุณหมอสุดหล่อที่ดูแลผมตั้งแต่เกิดฉีกยิ้มให้ผมแล้วเดินนำเข้าไปในห้องตรวจ ผลตรวจของสัปดาห์นี้ไม่มีอะไรมาก หัวใจปกติดีแต่ต้องทานยาอย่างสม่ำเสมอ เช้าเย็นเท่านั้นแหละ ครั้งละสามถึงสี่เม็ด




และอาทิตย์หน้าผมต้องมารับการตรวจอีกครั้งเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจได้ ผมเอาถุงยาใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกมาจากตัวอาคาร ร่างสูงโปร่งยืนพิงรถอยู่ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ใบหน้านิ่งเฉยไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมา




“ชักช้า”




“กะ..ก็ ผมมาโรงพยาบาลนะ”




“มาทำไม ใครจะตายรึไง”




ผมชะงักแล้วมองหน้าหมอนั่นก่อนที่จะเป็นฝ่ายเงียบไปเอง ใครจะตายงั้นหรอ ? ผมไง ความตายมันคืบคลานเข้ามาหาผมทุกวินาทีนั่นแหละ ร่างสูงไม่ได้ใส่ใจนอกจากยัดตัวผมเข้าไปในรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว




คำถามแรกคือ หมอนี่เป็นใคร




คำถามที่สองคือ มันกำลังจะพาผมไปไหน




คำถามสุดท้ายเลย เราเคยรู้จักกันหรอ




ผมนั่งนิ่งแล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดู น่าแปลกมากที่พี่ชิองไม่โทรมาเช็คความเรียบร้อยของผม แสดงว่าไม่ว่างแน่ๆ ผมก็อยากจะบอกให้พี่แกดูแลตัวเองให้มากๆดีกว่ามานั่งดูแลผม




“นาย”




“กูไม่ได้สั่งให้พูด”




“ขอล่ะ..




“ฟังไม่รู้เรื่องรึไงวะ!!!”ร่างสูงปราดเข้ามาคว้าคอของผมแล้วกดลงที่เบาะอย่างแรงจนรู้สึกหายใจไม่ออก ผมตกใจมากเพราจังหวะการเต้นของหัวใจของผมมันเร็วเหมือนจะทะลุออกมาเต้นข้างนอก รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที




ผมค่อยๆเอื้อมมืออันสั่นเทามาแตะที่หน้าอกตัวเองส่วนอีกข้างจับที่มือหนา พยายามหายใจเข้าออกช้าๆและเป็นจังหวะที่ดีกว่านี้ แต่ตอนนี้ผมกำลังจะขาดอากาศหายใจตาย มือผมเริ่มเย็นลงเรื่อยๆก่อนที่มือหนาจะปล่อยคอของผมเป็นอิสระ ผมกุมหน้าอกตัวเองเอาไว้แล้วหันหน้าออกไปด้านนอก




น้ำตาไหลลงมาช้าๆพร้อมกับความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่เริ่มบรรเทาลง เวลาผมแน่นหน้าอกหรือหายใจไม่ออกแค่กินยาหรือพยายามทำใจให้นิ่ง อาการจะทุเลาและจบลงด้วยน้ำตาทุกครั้ง ผมปาดน้ำตาออกช้าๆแล้วทิ้งตัวลงพิงเบาะช้าๆ ตาค่อยๆปิดลงช้าๆ ผมต้องพักผ่อนมากๆเพื่อตัวของผมเอง




 

“พี่ชิองดูสิ !!


“ว้าว ชิมอนทำได้ไงอ่า รูปนี้มันทำยากมากเลยนะ”


พวกเรากำลังเล่นเชือกกันบนรถครอบครัว เพราะพวกเรากำลังย้ายบ้านกัน ผม พี่ชิอง คุณพ่อ คุณแม่ หัวเราะกันอย่างมีความสุขในรถของเรา แต่แล้ว..


“พ่อนั่นตัวอะไรน่ะ”แม่ผมพูดขึ้นพร้อมกับมีอะไรบางอย่างกระโดดตัดหน้า


พ่อผมหักหลบตามสัญชาตญาณก่อนที่ภาพทุกอย่างจะหมุนติ้วๆๆ ผมที่หัวใจไม่แข็งแรงรู้สึกหวาดกลัวเหมือนหัวใจจะวายตาย แต่พี่ชิองขยับเข้ามากอดผมเอาไว้แน่นและ..


เอี๊ยด

 




 

พรึ่บ !


ผมหวีดร้องออกมาพร้อมกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความทรงจำ เหงื่อไหลท่วมตัวพร้อมกับมือไม้ที่เย็นเฉียบ ผมมองไปรอบๆตัวก่อนที่จะขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย ผมกำลังนอนบนโซฟาตัวยาวในห้องทำงานของใครบางคนที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม




“ตื่นแล้วหรอ”




ผมหันไปมองตามเสียงเข้มๆของคนคุ้นเคย ก็ไอ้คนที่จับตัวผมมานั่นแหละครับ เขายืนพิงขอบหน้าต่างแล้วหันมามองผมเพียงเสี้ยวหน้า มือหนาคีบบุหรี่เอาไว้แล้วพ่นควันสีเทาออกมา เขาเดินมาดับบุหรี่แล้วตรงมาหาผม




“อะ..เอ่อ”




“กูยังไม่ได้สั่งให้มึงพูด แค่ตอบคำถามก็พอ”




..




“คำตอบของมึงจะมีแต่คำว่าใช่หรือไม่ อย่าตอบเกินที่สั่ง ไม่งั้นกูจะยิงมึงทิ้ง”




ผมนิ่งเงียบก่อนที่ร่างสูงจะทิ้งตัวลงมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับผม ใบหน้าหล่อเลื่อนเข้ามาใกล้แล้วเชยคางผมขึ้น รอยยิ้มเย็นๆปรากฏออกมา




“มึงอายุ 17 แล้วสินะ และมึงก็ชื่อชิมอนสินะ”




“ใช่”




“ตอนนี้มึงรู้มั้ยว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในที่นั่งแบบไหน?”




“ไม่”




“งั้นจะบอกให้ก็ได้ ! ต่อจากนี้ไปมึงคือควีนของแก็งแมกนัส มาเฟียที่มีอิทธิพลในแถบนี้ และมึงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเรียกร้องใดๆทั้งสิ้นจากกู”




..




“กูจะให้มึงขอร้องกูได้แค่สามข้อตลอดเวลาที่มึงอยู่ที่นี่เท่านั้น!




“งั้นผมจะขอข้อแรกกับนายเลยได้มั้ย”




“หึ! ถ้าขอให้ปล่อยมึงไปล่ะก็ กูจะเอาปืนที่อยู่บนโต๊ะมาเป่ากะโหลกมึงให้เละไปเลย”




“ผมแค่จะบอกว่า ทุกวันอาทิตย์นายจะต้องอนุญาตให้ผมไปโรงพยาบาล เพราะมันสำคัญเอามากๆ”




“ถ้ากูตอบว่าไม่ล่ะ”




“อาทิตย์ต่อมานายก็เตรียมหาควีนคนใหม่ได้เลย!




ผมพูดอย่างมั่นใจเพราะรู้ดีเลยว่าตัวเองอยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์แน่ๆถ้าไม่มียา - -* รู้ทั้งรู้ แต่การเล่นเป็นมาเฟียมันน่าสนุก ผมอยากจะทำอะไรแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาส ไหนๆก็เป็นบั้นปลายชีวิตของผมแล้ว ก็เอาให้หลุดโลกไปเลยก็แล้วกัน ^_^




“เหอะ! มึงจะหนี?”




“ไม่ใช่ซะหน่อย ผมจะตายไปยังไงล่ะ”ผมพูดเสียงเย็นแล้วฉีกยิ้มให้เหมือนเป็นเรื่องปกติ คนตรงหน้ากับฉีกยิ้มอย่างไม่ใยดีแล้วผลักผมลงไปนอนราบกับโซฟา มือของผมถูกกดลงจนจมลงไปฟิวชั่นกับโซฟาเรียบร้อย ขาทั้งสองข้างถูกกดทับจากคนตัวสูงด้านบน




“ขู่กูงั้นหรอ คิดว่าตัวเองเป็นใคร”




“ไม่ได้ขู่ แต่มันคือเรื่องจริง”




“กูเชื่อ ?”




“มะ




เสียงผมขาดหายไปเมื่อคนตรงหน้าประกบริมฝีปากมาอย่างรวดเร็ว ผมตกใจสุดขีดแล้วพยายามดิ้นหนี หัวใจเต้นเร็วขึ้นพร้อมกับเลือดที่ถูกสูบฉีด ให้ตายสิ !! ถึงแม้จะมีแต่คนบอกว่าผมน่ารักกว่าหล่อแต่ไม่เคยโดนผู้ชายจูบเลยนะ TT!! แบบนี้มันหมายความว่าไงเนี่ย




ผมพยายามดิ้นเพราะตอนนี้เริ่มหายใจไม่ออก ร่างสูงถอนริมฝีปากออกช้าๆแล้วมองหน้าผม ลิ้นเรียวเลียริมฝีปากตัวเองก่อนที่จะฉีกยิ้มอย่างพอใจออกมา




“อร่อยนิ่หว่า อยู่เป็นของเล่นให้กูหน่อยละกัน”




“อะ..อะไรของนายเนี่ย ใครเป็นของเล่นของนายมิทราบ!




“ถ้าไม่หยุดโวยวายกูจะทำมากกว่านี้”




ผมเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ใส่ใจแล้วใช้แรงดันตัวเองขึ้นมา ผมเหลือบไปมองนาฬิกาเป็นเวลาหกโมงเย็น ชิบหาย! ผมต้องกินยาแล้วครับ ผมมองหากระเป๋านักเรียนของตัวเองก่อนที่จะพบว่ามันนอนแอ่งแม้งอยู่บนโต๊ะของเขา







ต่อค่ะ






 

ผมหยัดตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยิบกระเป๋ามากอดเอาไว้แน่น มือควานหาถุงยาในกระเป๋าแล้วเหลือบมองร่างสูงตรงหน้าที่จ้องการกระทำของผมจนรู้สึกเสียวสันหลังวูบ หมอนั่นมองผมไม่วางตาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา




“มีน้ำให้ผมมั้ย”




“ทำไม”




“อะ..เอ่อ ต้องกินยา”




“ไม่กินมันจะตายมั้ย”




“เตรียมเผาได้เลย -*- ตกลงมีมั้ยครับ”




นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่ตู้เย็นตู้เล็กๆที่วางติดกับตู้หนังสือขนาดใหญ่ ผมไม่ได้สังเกตเห็นมันเลยด้วยซ้ำไป ผมเดินไปเปิดออกและพบว่า นี่มันคือโรงผลิตเบียร์ชัดๆ !! ในตู้มีแต่เบียร์และสัพเพเหระของมึนเมา ให้ตายสิ น้ำเปล่าไม่มีเลยรึไง แต่สายตาผมเฉียบคมพอ นั่นไง นอนแอ่งแม้งอยู่ตรงนั้น




ผมกรอกยาเข้าปากแล้วตามด้วยน้ำอึกใหญ่ๆ พอกินยาเสร็จก็เดินมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามร่างสูง




“ทำไมต้องกินยา”




“ยื้อชีวิตที่เหลืออยู่อันน้อยนิดให้ดำรงอยู่ต่อไป เพราะอยากจะมองโลกได้กว้างและยาวนานกว่านี้”




“ถ้าไม่กินล่ะ มึงจะตายรึไง”




“ก็จองวัดได้เลยนะ”




ผมมองหน้ามันอย่างไม่ยอมแพ้ คนตรงหน้าเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ทั้งหน้าตาที่ขอบอกเลยว่ากินขาด หล่อชิบหาย! แถมท่าทางจะรวยล้นฟ้าอีกต่างหาก แต่นิสัยทรามผมก็ไม่เอานะ




“แล้วนายชื่ออะไร ผมจะได้เรียกถูก”




“มึงไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อกู มึงต้องเรียกกูว่า คิง ! เท่านั้น”




“คิงงั้นหรอ *-* น่าสนนิ่”





“หน้าที่ของมึงคืออยู่เป็นหัวหลักหัวต่อ กูจะทำอะไร ไปที่ไหนกับใครหรือนอนกับใครก็เรื่องของกู กูสั่งอะไรมึงต้องทำตามทุกอย่าง และกูขอสั่งเลยว่ามึงห้ามให้ใครมาแตะต้องร่างกายและชีวิตของมึงเด็ดขาด เพราะชีวิตและร่างกายของมึงในตอนนี้มันเป็นของกู”




ก๊อก        ก๊อก        ก๊อก




“เข้ามา”




ประตูเปิดออกพร้อมกับชายชุดดำเดินเข้ามา แต่ละคนหน้าตาโหดเหี้ยมอำมหิตและติดลบมากมาย ผมสะดุ้งตัวโยนแล้วกระเด้งตัวไปนั่งโซฟาตัวเดียวกับคิง แน่ล่ะผมเป็นพวกอ่อนต่อโลกเลยไม่ค่อยรู้อะไรสักเท่าไหร่




“มานั่งใกล้แบบนี้ จะอ่อยกูรึไง”เสียงเข้มกระซิบที่ข้างหูผมพร้อมกับแขนยาวที่รั้งเอวผมเข้าหาตัว




“อย่ามาตลกนะครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย ผมแค่กลัวหน้าพวกนี้เฉยๆ =.=




คิงไม่ได้สนใจที่ผมพูดแล้วหันไปสนใจลูกน้องของตัวเองที่เดินถือรายงานเข้ามา ผมที่ถูกรั้งเอาไว้พยายามงัดตัวเองออก




“คิงครับ มีรายงานจากสายว่าวันนี้มาสเตอร์ของฟรานซิสซ่าร์จะไปที่สนามแข่ง และมีรายงานมาอีกว่าลูกน้องของเราที่ถูกส่งไปสอดแนมถูกจับได้แล้วครับ”




“แล้วตอนนี้พวกมันเป็นไง”




“ไม่สามารถทราบได้ครับ มีเพียงรูปถ่ายแนบมาเท่านั้น และผมคิดว่าตอนนี้คงไม่เหลือแล้วล่ะครับ”





ผมมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือหนาก่อนที่จะผกมือขึ้นมาปิดปากปิดตาของตัวเอง ตัวผมสั่นไปหมด ผู้ชายสองคนในสภาพโชกเลือดนอนสลบอยู่ที่พื้น ใบหน้าบวมปูดและไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังหายใจอยู่ ร่างสูงรั้งเอวผมให้ขึ้นมานั่งบนตักแล้วหันไปสนใจลูกน้องตัวเอง




“ช่างหัวพวกมันไปก่อน วันนี้กูจะไปสนามแข่งรถ ช่วยจัดห้องให้ควีนด้วย และต้องเฝ้าอย่างดี”ผมตวัดหางตาไปมองลูกน้องของคิงที่มองผมด้วยสายตาโลมเลีย แอบขนลุกวุ้ย !!




“ผมไปด้วยไม่ได้หรอ ?”




“เกะกะ ! นอนแบรอกูอยู่ที่นี่แหละ”




=3= มันโคตรใจร้ายเลยอ่า ผมเอากระเป๋ามากอดไว้แน่นแล้วเหลือบมองลูกน้องของคิงอย่างหวาดกลัว พวกมันมองผมด้วยสายตาที่ถ้าทำได้มันคงจะกินผมเข้าไปทั้งตัวแล้วแหละครับ




คิงเดินออกจากห้องไปเหลือแต่ผมกับลูกน้องมันอีกสองคนที่อยู่ในห้อง ใบหน้าหื่นกระหายของทั้งสองคนจ้องมองมายังผมแล้วเดินย่างกรายเข้ามาใกล้มาขึ้นเรื่อยๆ




“เนี่ยน่ะหรอควีนของพวกเรา ถ้าเป็นควีนจริงๆจะต้องผ่านการทดสอบจากพวกเราก่อนสิ”ไอ้ยักษ์ตนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ ทดสอบอะไรอ่า T^T ไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นให้ซะหน่อย คิงของพวกแกลากฉันมาเองนะ




“ตะ..แต่ว่า”




“ไม่มีแต่”พวกมันพูดเสียงเรียบแล้วเดินมาหิ้วปีกของผมออกไปจากห้อง ชิบหายแล้วไงล่ะ!!




พลั่ก




ผมถูกโยนเข้ามากลางห้องโถงห้องหนึ่งที่มีชายน่าตาน่ากลัวอยู่รวมตัวกันอยู่ ผมเหลือบมองใบหน้าทุกคนแล้วก้มงุดมองพื้นทันที ชายคนหนึ่งเดินมายืนตรงหน้าผมแล้วเชยคางผมขึ้น มือหยาบกร้านบีบที่ปลายคางของผมอย่างแรงเหมือนมือนี่เป็นคีมเลยก็ว่าได้




“จะ..เจ็บนะ!




“หึ เนี่ยน่ะหรอควีนของพวกเรา ท่าทางอ่อนแอไม่มีเรี่ยวแรงแบบนี้เนี่ยนะ!! พวกเราไม่ยอมรับง่ายๆหรอกนะ”พวกมันตวาดลั่นตามมาด้วยเสียงเฮดังก้องไปทั่วห้องโถง ผมเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วมองรอบตัวด้วยความหวาดกลัว




“พวกนายจะทำอะไร !!”ผมถามเสียงดังลั่นแล้วเงยหน้ามองพวกมันทีละคน ใจเย็นไว้ๆ เราต้องทำตัวให้เหมือนกับเป็นควีนหน่อย




“หึ ทำเป็นเสียงดังใส่พวกเรา คิดว่าพวกเรากลัวงั้นหรอ คิดผิดแล้วล่ะ”ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาคว้าคอของผมแล้วยกขึ้นจนขาผมลอยจากพื้น ใบหน้าสะใจเผยออกมาให้เห็น ผมหายใจหอบถี่มือทั้งสองข้างพยายามแงะมือหยาบกร้านที่จับลำคอตัวเองออก แต่มันไม่ได้ผล หน้าตาของผมเริ่มซีดลงเรื่อยๆและลมหายใจเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ




พลั่ก




ร่างผมทรุดลงกับพื้นทันที พวกมันหัวเราะร่ากับสภาพของผมแล้วเดินมาใช้เท้าเขี่ยร่างของผมที่นอนไม่ได้สภาพกับพื้น ผมกุมหัวใจตัวเองเอาไว้แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปให้ได้มากที่สุด




“เฮ้ยพวกมึงมาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่ามั้ยวะ ให้สมกับที่พวกเราเป็นมาเฟียซะหน่อย”




“เฮ..!!




เสียงเฮดังทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ดังก้องในหัวของผม ดวงตาเหลือบไปมองหน้าพวกมันทีละคนด้วยความเจ็บใจ ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนิ่ คิงก็บอกให้ไอ้พวกเวรนี่มันเตรียมห้องให้ผมไม่ใช่มาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ซะหน่อย ทำไมกัน!!




พวกมันเดินเข้ามาใกล้ร่างของผมแล้วจับขึงพรืดกับพื้น ผมเบิกตากว้างแล้วพยายามดิ้นให้หลุด แต่เหมือนกับว่าการกระทำดังกล่าวมันไร้ผลไปเสียได้ ผมเบะปากแล้วจ้องหน้าพวกมันด้วยความเจ็บใจ




“กูขอลองชิมก่อนก็แล้วกันวะ แล้วค่อยๆเรียงคิวเข้ามานะมึง”ไอ้คนที่ทำท่าเหมือนจะเป็นหัวหน้าพวกนี้เอ่ยขึ้นแล้วค่อยๆขึ้นคร่อมร่างอันสั่นเทาของผม สายตาโลมเลียมองไล้ไปตามซอกคอของผมก่อนที่จะใช้มือหยาบกร้านเลิกเสื้อของผมขึ้น




“ไม่นะ !! .. ปล่อย”




“หึหึหึ.. เป็นควีนต้องหลุดมาได้เองสิวะ ร้องขอให้คนช่วยมันดูเหมือนกับพวกไม่มีทางสู้”




“แล้วที่มารุมคนๆเดียวมันดีนักรึไง ฮือ อ ปล่อย!!




“ปากดีนักนะ”




เพี๊ยะ!




ฝ่ามือหยาบกร้านปะทะเข้ากับใบหน้าของผมอย่างแรง จนใบหน้าของผมสะบัดไปตามแรงตบ รู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งใบหน้าก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก T^T ฮือ อ เจ็บอ่า




ผมเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตามองไอ้พวกบ้านั้น เจ็บมาก อ๊าก ก ก จังหวะการเต้นของหัวใจผมเริ่มผิดปกติ มันบีบรัดจนร่วนไปหมด ผมกระตุกเกร็งก่อนที่จะดิ้นทุรนทุรายบนพื้นแล้วหายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดไร้สีเลือด มือผมชื้นเหงื่อแต่กลับเย็นเยียบจนน่ากลัว




พวกมันมองผมทุรนทุรายด้วยความไม่เข้าใจ ผมค่อยๆคลานเพื่อพยายามไปหายา ขอร้อง ยาผมอยู่ไหน รู้สึกเริ่มใจคอไม่ดี ไม่นะ!! ผมจะมาตายที่นี่ไม่ได้ ผมยังไม่อยากยอมแพ้




ปัง !!




ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของคิงกับลูกน้องที่ยืนขนาบข้างทั้งสองข้าง มันจ้องมองร่างของผมที่กำลังจะขาดใจตายอยู่ที่พื้นแล้วขมวดคิ้วเป็นปม เขาหันไปสั่งอะไรบางอย่างกับลูกน้องแล้วเดินผ่านร่างของผมไปโดยไม่ปรายตามอง




ลูกน้องสองคนเดินเข้ามาหิ้วปีกของผมออกไป เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินคือ เสียงตวาดลั่นของคิงที่ดังสะท้อนอยู่ในห้อง ก่อนที่สติที่ผมพยายามประคับประครองมาเนิ่นนานจะค่อยๆดับวูบไป




ผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองได้นอนอยู่บนเตียงในห้องของใครบางคน ผมกระพริบตาถี่ๆด้วยความมึนงงแล้วมองไปทั่วห้อง ไม่มีสิ่งมีชีวิตเสนอหน้ามาหาผมเลยสักคน -*- .. ให้ตายเถอะ แล้วผมรอดมาได้ยังไงเนี่ย




“ตื่นแล้วหรอ”เสียงเข้มเอ่ยถามพรางเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ว่า.. ว้าว หุ่นดีชิบหายเลย =..= ผ้าขนหนูที่คาดเอวผืนเดียวเท่านั้นที่ปกปิดร่างกายของเขา หยดน้ำพราวเกาะไปทั่วร่างกาย และที่สะดุดตาที่สุดคือบริเวณหน้าท้องที่มีหกห่อนั่น อิจฉา ทำไมผมไม่มีบ้าง T^T ..




“เอ่อ.. อืม”




“ไปอ่อยพวกมันรึไง ทำไมพวกมันถึงจับลากจับทึ้ง อยากไปเป็นเมียพวกชั้นต่ำก็ไม่บอก”เขาพูดเสียงเรียบแล้วเดินไปจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ขอให้มะเร็งแดกแม่งเลย -*- ..




“ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น พวกมันนั่นแหละ อยู่ๆก็เข้ามาลากถูผมไปที่นั่น”




“แล้วทำไมไม่หนี จะปล่อยให้มันทำรึไง! สำเหนียกตัวเองหน่อยว่าอยู่ในฐานะอะไร มึงเป็นควีน ไม่ใช่พวกกุ๊ยชั้นต่ำธรรมดาๆ มึงต้องรักษาเนื้อตัวตัวเองเพื่อสงวนไว้แค่กูคนเดียว!




T^T . ถ้าผมสู้แรงมันได้มันจะเป็นแบบนี้รึไง ไอ้บ้า ฮือ อ  ผมไม่อยากให้มันเกิดซะหน่อย ฟังกันหน่อยสิ”ผมโวยวายเหมือนเด็กๆแล้วร้องไห้ออกมา ผมเกลียดคนไม่เชื่อผมที่สุดเลย และบอกตรงๆผมเป็นคนเอาแต่ใจโคตรๆเลย ใครไม่ตามใจผม ผมจะร้องโวยวายจนกว่าเขาจะยอม เหอะๆ




“มึงว่ากูบ้าหรอ -*- อยากเจอดีรึไง”ร่างสูงกระโจนขึ้นมาขึ้นคร่อมผมอย่างรวดเร็ว ผมอ้าปากค้างแล้วมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกใจ ใบหน้าหล่อนิ่งเฉยโน้มลงมาใกล้ผมเรื่อยๆ ผมตัวแข็งทื่อแล้วมองร่างสูงที่อยู่ในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียว




“ออกไปนะ !! ไม่เอาแบบนี้”ผมโวยวายแล้วดิ้นไปดิ้นมา




“มึงไม่มีสิทธิ์เลือก ไม่มีสิทธิ์ด่ากู มึงทำได้แค่ก้มหน้าก้มตารับความเป็นจริงอยู่ที่นี่”




-*- .. ไม่ยุติธรรม ไม่เอาแบบนี้ ไม่ยอม ม ม”




อุ๊บ =x=




ร่างสูงประกบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วจนผมไม่ได้ตั้งตัว มือหนาล็อกใบหน้าของผมเอาไว้ไม่ให้ขยับ ส่วนมืออีกข้างกดข้อมือทั้งสองข้างของผมเอาไว้เหนือหัว รสจูบที่ปะปนไปกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆคละคลุ้งอยู่ในปากของผม ผมทำเสียงอู้อี้แล้วพยายามดิ้นหนี




เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆแล้วเลียปากตัวเองด้วยความพึงพอใจ คิงแสยะยิ้มเย็นๆออกมาแล้วค่อยๆแลบลิ้นเลียที่ลำคอของผมช้าๆ




“มะ..ไม่นะ”




“หึ นึกว่าชอบแบบนี้ซะอีก”




“ใครบอก!!”ผมว๊ากลั่นทันทีแต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมืออีกข้างค่อยๆเลิกเสื้อผมขึ้นช้าๆ




T^T งื๊อ อ อ..




ผมตัวสั่นระริกแล้วหลับตาแน่น ใจเต้นโครมครามเหมือนจะออกมาเต้นโชว์ด้านนอก แต่แล้วร่างสูงก็หยุดการกระทำแล้วฉกริมฝีปากผมไปครองอีกรอบ เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆแล้วเลื่อนมาดูดเม้มที่ลำคอของผมก่อนที่จะฝังเขี้ยวลงไป




“โอ๊ย! ทำไรอ่า ToT




“ตอนนี้มึงเป็นของกูคนเดียว ถ้ามึงให้ใครแตะต้องตัวมึงอีก กูจะลงโทษมึง จะกัดให้เป็นรอยแม่งทั้งตัวเลย”คิงพูดแค่นั้นก็ลุกออกไปจากตัวของผม ผมกระพริบตาถี่ๆแล้วเลื่อนไปแตะบริเวณที่โดนกัด ฮือ T^T .. ใครเอาหมามากัดคอผมเนี่ย ไอ้บ้า !!







Say : หึ! ถ้าขอให้ปล่อยมึงไปล่ะก็ กูจะเอาปืนที่อยู่บนโต๊ะมาเป่ากะโหลกมึงให้เละไปเลย

 Night ..


:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,024 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1013 แม่มดสาว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 21:01
    Fran: หล่อ น่ารัก ฟุ้งฟิ้ง มุ้งมิ้ง

    Night: หล่อ โหด โฉด เลว
    #1,013
    0
  3. #994 blacksaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 13:51
    มาสเตอร์ฝั่งนั้นมุ้งมิ้ง คิงฝั่งนี้เกรียน
    #994
    0
  4. #977 nattamonyys (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:11
    คู่นี้โหดแท้ล่ะ
    #977
    0
  5. #953 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 21:57
    ดีนะที่ทุกครั้งที่เกิดอาการ ม่อนหายาทัน...เฮ้ออออ ส่วนไนท์...โคตะระกระด่างเลย== ลูกน้องแม่มก็เหลือเกิ๊นนน
    #953
    0
  6. #932 KiHaE*129 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 19:59
    ไนทเอาชิม่อนมาทำไมไม่ดูแลดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #932
    0
  7. #907 LooknamTK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2556 / 12:26
    โหยโหดไปป่ะ 
    #907
    0
  8. #874 zeejoy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 13:34
    รุนแรงอ่ะคิง
    #874
    0
  9. #839 Plankton J (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 00:46
    มาโซจริงงงงง
    #839
    0
  10. #819 Sky Ami (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 10:51
    เบาๆหน่อยก็ดีนะคิงควีนเค้ายิ่งบอบบางอยู่-_-
    #819
    0
  11. #737 Evilz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 19:06
    คิงเบาๆๆหน่อย เด๋วควีนอาการกำเริบ =O=
    #737
    0
  12. #676 มินโฮแก่ คริสปล้ำยอล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 20:00
    สนุกอ่า
    #676
    0
  13. #647 Black Moon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 11:55
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #647
    0
  14. #552 aom'ht 1254 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 17:26
    คิงไนท์ไม่ถนอมควีนหน่อยวะห้ะ !!!!! - -
    #552
    0
  15. #532 Beebeewondercream (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2556 / 23:20
    คนอะไรไม่รู้จักถนอมควีนของตัวเองเลย =3=
    #532
    0
  16. #494 CHaBo! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 00:25
    ชอบไนท์อ้ายยยยยยยยยยยย ><
    #494
    0
  17. #386 -dark angel- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 01:20
    คิงค่ะควีนของคุณเป็นโรคหัวใจนะนั้นน่ะ

    #386
    0
  18. #351 rcc/9 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 00:52
    ม่อนจ๋าาาา งานนี้ทียาวแน่ๆ
    #351
    0
  19. #337 snow_crystal (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:58
    โหยยยยย

    จะเล่น SM ก็ไม่สืบให้ดีนะว่าชิมอนเป็นโรคหัวใจอ่ะ
    #337
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #310 pookpik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:31
    ไม่รู้หรอว่าชิม่อนเป็นโรคหัวใจ

    นึกว่าสืบมาหมดแล้วซะอีก
    #310
    0
  22. #308 #...นายน้อย...# (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:21
    อย่ารุนแรงนักสิ สงสารน้องบ้างเหอะ!!!!!!! 
    #308
    0
  23. #307 18-09 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:22
    ดูแลมั้งซิเด๊วน้องก็ตายเพราะความรุนแรงหรอก -3-
    ไม่รู้จักดูแลรักษาว่าที่เมียเล๊ยยยยยย
    #307
    0
  24. #304 Harina Harin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:33
    ไนท์อย่าโหดเจะ สงสารน้อง น้องป่วยนะ T T
    #304
    0
  25. #303 cinnamon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:10
    ไนท์โหด -{}-
    #303
    0