-•Finish playing•- นาฬิกาตาย [BTS × YOU]

ตอนที่ 2 : Playing 1 🕵️‍♂️ I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ต.ค. 63










Playing 1 I


*ยังไม่มีการแก้คำผิด*










ณ สถานีตำรวจ เวลา 6:11 น.









"(=_=)" นี่คือหน้าของคุณที่ไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อวาน





"555555" และนี่คือเสียงหัวเราะ ขบขัน แสนน่าตบของเพื่อนทั้งสองที่นั่งจ้องดวงตาปรือๆ หลังมาเจอคุณที่นั่งเหมือนมีแพนด้าอยู่กับโต๊ะทำงานกับจดหมายตั้งแต่เมื่อวานที่ยังกองอยู่





"ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะอึดขนานนี้" หัวหน้างานซึงอูมองคุณอย่างนึกว่า 'ผู้หญิงห่าอะไรอึดชิบหาย' หัวหน้างานซึงอูคิดอย่างงั้น





"ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ" คุณพูดประชดใส่หัวหน้าก่อนจะลุกขึ้นและรีบเก็บข้าวของทันที





"จะไปไหน ต้องทำงานแล้วนะ" ซึงอูเอ่ยถาม





"กลับบ้านคะ ฉันขอเวลาไปเตรียมตัวหน่อยเถอะ ฉันแก้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วล่ะ" คุณพูดขึ้นและหันไปมองหน้าเพื่อนทั้งสองที่นั่งอมยิ้มอยู่อีกมุมแทน





"เตนท์ ลูคัส.....ฝากดูจดหมายที่เหลือด้วยพอดีว่ามันทลายเต็มโต๊ะไปหมด เก็บให้ด้วย บาย" คุณพูดและก้าวขาออกจากสถานที่ทำงานอย่างไม่สนใจเสียงโวยวายของหัวหน้าและเสียงเพื่อนบ่นตามหลังมา



   ตี๊ดดดดดด ตี๊ดดดดด ตี๊ดดดดด ติ๊ด




'สวัสดี' คุณกล่าวทักทายคนในสาย




'ทำไมพูดห่างเหินอย่างงั้นล่ะ' คนในสายตอบกลับ




'นายคิดว่าตัวเองมีอำนาจขนานโทรมาหาฉันได้เลยหรอ' คุณพูดออกไปอย่างกวนๆ




'ก็เปล่า แต่เพราะฉันมันอันตรายไง' คนในสายพูดออกมาอย่างสบายใจ แต่คนที่ฟังกลับงงแทน




'เพราะนายมันอันตรายไง ถึงไม่ควรโทรมาหาขณะที่ตัวเองยังอยู่ในคุก' คุณพูดใส่คนในสายอย่างประชดประชัน




'เหอะ เอาเถอะ ถือว่าฉันโทรมาหาเธอก็พอ' คนในสายตัดสนทนาที่ลุกเป็นไฟนี้ออกก่อนจะไปใหญ่กว่านี้อีก




'ฉันจะวางสายแล้วนะ' คุณเริ่มเบื่อหน่าย




'เดี๋ยวสิ' คนในสายรีบพูดขึ้น




'วันนี้ช่วยมาหาหน่อยสิ' คนในสายพูดอย่างนุ่มนวลเพื่อพยายามให้คุณใจอ่อนและไปหาเขา




'ไม่พูดฉันก็ไป' คุณกล่าวออกไปนิ่งๆ




'หึ ไว้เจอกันนะ' ติ๊ด คนในสายหัวเราะในลำคอก่อนกดวางสายไป




"ชั่งเป็นผู้ชายที่เหลี่ยมคมและกวนตีนจริงๆ" คุณพูดออกไปอย่างลอยๆ เพราะคนในสายคือคนรู้จักที่อยู่ในคุกคุณไม่ชอบเรียกชื่อเขาสักเท่าไร เอาเป็นว่าคุณกับเขาเวลาคุยกันหรือเจอหน้ากันมักจะทำให้คุณหงุดหงิดตลอดและเสียใจตลอด

















"กว่าจะมา" เวลาผ่านไปเนินนานกว่าคุณจะเดินทางมาถึงสถานที่ทำงานของตัวเอง เนื่องจากตัวเองมั่วแต่คิดเรื่องต่างๆมากมายในช่วงอาบน้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะลูคัสโทรไปกวนไม่งั้นคุณคงได้ขึ้นอืดคาอ่างอาบน้ำแล้ว





"ดูสิ เธอมามันฉันก็เก็บจดหมายกองใหญ่ยักษ์เสร็จพอดีเนี่ย" ลูคัสผู้ขี้เกียจบ่นไม่มีเหนื่อยเหมือนตอนเก็บกองจดหมายเลย เขาบ่นไปต่างๆนาๆ จนคุณทนไม่ไหวและตบหัวเขาไปทีหนึ่ง





"เลิกบ่น แล้วไปทำงานตัวเองส่ะ" คุณพูดก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะประจำของตัวเองพร้อมเมินเสียงโอดโอยที่ร้องข้างๆหูขวาตัวเอง





"โอ๊ยย ไม่คิดจะขอบคุณกันเลยหรอ" ลูคัสพูดออกไปอย่างทรมานเพราะฝ่ามือคุณที่เหมือนกับขวานมาผ่ากลางหัวเขาเต็มๆ แต่ก็ยังไม่ลืมทวงถามคำขอบคุณจากปากคุณ





" ....... " คุณเงียบและเตรียมแกะอักษรจดหมายต่อ





"ถ้าไม่ขอบคุณก็เลี้ยงข้าวพวกฉันส่ะ" เตนท์ที่มาแต่ไหนไม่รู้เดินมาใกล้ๆลูคัสและยื่นข้อเสนอให้คุณ ดูสิคนอย่างคุณจะยอมเลี้ยงข้าวให้หรือแค่ขอบคุณก็จบดี



"ขอบคุณ" คุณตอบไปอย่างเฉยๆ



"เออ ก็แค่เนี่ย" เตนท์รู้ดีว่าคุณไม่ยอมเลี้ยงข้าวง่ายๆอยู่แล้ว ถ้าไม่เอาข้อเสนอที่ต้องเสียตังค์คุณก็ไม่มีวันกล่าวขอบคุณหรืออะไรดีๆเลย





"(- 3 -)" ลูคัสได้แต่มุ้ยปากพร้อมเดินไปอย่างหง่อยๆที่โต๊ะทำงานตัวเอง นึกว่าจะเลี้ยงส่ะอีกสินะ





    ผ่านไป 10 น.




"......" คุณจดจ่อจนลืมไปว่าวันนี้คุณมีนัดไปหาบุคคลคนๆหนึ่งที่อยู่ในคุก


"น่าแปลก ทำไมฉบับที่ 2 ถึงเขียนอะไรให้อ่านออกขนานนี้นิ ปกติต้องเกะตลอด" คุณขมวดคิ้วแน่น แต่ก็ผ่อนคลายลงเพราะอย่างน้อยก็ดีที่ส่งมาให้อ่านออก (ดีกว่าฉบับแรกสุดๆ)



  จดหมายฉบับที่ 2 **/8/63



▪ I know you're stayting to get interested in this crazy letter. Do you what to know Why did i write it for ..... :) ▪


จาก ------




"ฉันรู้นะว่าเธอเริ่มสนใจในจดหมายบ้าๆนี้แล้วน่ะ อยากรู้มั้ยล่ะ ว่าฉันเขียนมาทำไม..." คุณบรรจงอ่านตัวหนังสือที่ถูกเขียนมาในจดหมาย



"You're crazy" คุณพูดขึ้นหลังจากที่สังเกตเห็นรอยขีดเส้นสีดำใต้ตัวอักษรของคำว่า You're และ crazy

และถ้าคุณตัดคำเพิ่มออกคือ re ออกไป มันจะเป็น..





"หลอกด่ากันหรอย่ะ พวกนายก็บ้าพอๆกับฉันนั้นแหละ" ยัยบ้า คือคำที่แปลมาจากคำที่ขีดเส้นใต้นั้นคุณได้แต่หงุดหงิดนิดๆหน่อยๆ ขนานไม่ได้รู้จักกันยังกล้าด่าผ่านจดหมายได้อีก





"เป็นไรอ่ะ? เมนส์มาหรอ?" เตนท์ที่นั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามเอ่ยถามกวนๆ เพราะคุณดูหน้าหงิก หน้างอเอาส่ะอดมองไม่ได้





"ป่าว" คุณตอบไปอย่างห้วนๆ





" ...... "





"เตนท์" คุณนึกอะไรได้บางอย่างจึงเอ่ยเรียกชื่อคนที่ถามคุณเมื่อกี้คืน





"อะไร" เตนท์ตอบกลับมาพร้อมกับมองหน้าคุณ





"ยืมโน๊ตบุ๊คหน่อยดิ" ไม่ว่าเปล่าคุณยื่นมือออกไปเพื่อรับด้วย





"เอาไปทำไรอ่ะ" เตนท์ส่งโน๊ตบุ๊คให้คุณและเดินอ้อมมาดูเพื่ออยากรู้ว่าคุณจะทำอะไรกับโน๊ตบุ๊คของเค้า





" ....... " คุณไม่ตอบแต่แสดงหน้าจอขององค์กร องค์กรหนึ่งขึ้นมาให้เตนท์ได้ตกใจนิดๆ





"เธอจะทำไร" เตนท์ถามออกไปทั้งๆที่รู้ภายในใจว่าคุณกำลังจะส่งข้อความไปหาองค์กรนั้น แต่..คุณกลับกดออกและไปหาอะไรบางอย่างแทน





"หาข้อมูลเกี่ยวกับ Rikers lsland " คุณตอบกลับไปและกดพิมพ์หาข้อมูลนั้นทันที





"อยากไปตายรึไงเนี่ย!!" เตนท์พูดใส่คุณอย่างตกใจเพราะที่นั่นคือ คุก สำหรับนักโทษที่มีคดีร้ายแรงต่างๆรวมไปถึงคดีของนักโทษทั้ง 7 คนด้วยหรือว่าคุณกำลังตั้งใจจะไปหาเบาะแสเพราะกองจดหมายพวกนั้นน่ะหรอ





   Rikers lsland Prison *คุกริกเกอร์ ไอซแลนด์*

       (เขียนไม่ถูกก็ขอโทษด้วยนะครับ)



-ตั้งอยู่ในนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา หรือ USA คุกนี้ขึ้นชื่อเรื่องความรุนแรง การทำลายกัน แถมความเข้มข้นหรือการหนีออกจากที่นี้ยังยากไปสำหรับนักโทษมาก ถูกสร้างขึ้นเมื่อปี 2475 เพื่อแทนคุกเก่า สามารถรับรองได้ 15,000 คน โดยมีผู้ขังเฉลี่ย 10,000 ต่อวัน (ช่วงกลางวันจะมีรวมทั้งหมด 20,000 คน) สถาบันนี้บริหารโดย



NYC Department of Correction *กรมราชทัณฑ์*

-ก่อตั้งครั้งแรกในนิวยอร์กเมื่อปี 2438 และย้ายมาที่เกาะไรเกอร์ที่ใกล้ๆกับ Rikers ด้วย

   (นี่แค่ส่วนหนึ่งของประวัติทั้งหมดนะครับ)





" ....... " คุณกดพิมพ์ข้อความและอ่านประวัติต่างๆของคุกแห่งนั่น หลังจากที่ได้อ่านข้อมูลเสร็จคุณได้กดออกและกลับเข้าไปที่หน้าจอองค์กรแทน คุณกดส่งข้อความขออนุญาตไปยังองค์กรและคำตอบที่ได้มาก็คือ



Can i investigate the case there? :

(ฉันขออนุญาติสืบสวนคดีที่นั้นได้หรือไม่)


: Yes no problem

(แน่นอน ไม่มีปัญหา)

Thanks :

(ขอบคุณค่ะ) 






"(ชื่อคุณ) คุกนั้นมันไกลมากนะ และถ้าไปถึงเธออาจจะโดนพวกนักโทษทำร้ายก็ได้" เตนท์พูดขึ้นและพยายามหาเหตุผลต่างๆมาดักคุณไว้เพื่อให้ล้มเลิกการไปที่นั้นส่ะ





"ฉันขอองค์กรแล้วและพวกเขาก็อนุญาตทำไมฉันจะไปไม่ได้แล้วใครบอกว่าฉันจะไปคนเดียวกัน" คุณพูดขึ้นเพื่อบอกเหตุต่างๆให้ฟัง เตนท์ก็ได้แต่เงียบและฟังไป





"ฉันจะพาพวกนายไปด้วยต่างหาก" คุณพูดและมองหน้าเตนท์ที่ตอนนี้กำลังอึ่งและคิดในใจว่า..เวรล่ะ





"ลูคัส" คุณเอ่ยเรียกลูคัสที่กำลังยืนกดน้ำร้อนใส่ผงกาแฟอยู่





"อะแฮ่กๆๆ เจ็บคอไม่สบายอ่ะ" ลูคัสรู้ดีจึงแกล้งไอและจับคอตัวเองเหมือนพึ่งไข้ไป(เมื่อกี้?)





"พึ่งเคยเจอคนผู้ชายตอแหลเร็วขนานนี้" คุณด่าใส่ตรงๆให้กับลูคัสผู้เพื่อนมักมีปัญหาที่อันตรายและดูเสี่ยงตายก็มักจะอ้างอาการต่างๆ ว่าไม่สบายบ้าง ปวดหัว ตัวร้อน เป็นไข้ เจ็บคอ เอาส่ะคุณคิดว่ามันเป็นขนานนั้นทำไมมันไม่ตายๆไปเลย





"(- 3 -)ไม่อยากไป" ลูคัสเลิกจับคอตัวเองและกลับมาทำหน้าบูดบึ่งแทนแถมยังบอกไม่อยากไปอีก





"เตนท์" คุณจ้องไปที่เตนท์เพื่อรอคำตอบ





"ฉันก็ไม่อยากไป" เตนท์ยืนกอดอกและส่ายหน้าไปมาแสดงให้เห็นว่าทั้งสองคนไม่ต้องการที่จะไปที่คุกนั่นอย่างแน่นอน ลูคัสดีดนิ้วให้เพราะความคืดตรงกัน





"ก็ได้.....อยากให้ฉันโดนข่มขืนคาห้องกรงก็แล้วแต่ ไปล่ะ" คุณพูดประชดก่อนจะเก็บสัมภาระตัวเองและเดินไปยังห้องห้วหน้างานซึงอูทันที แต่มือของเตนท์ก็ได้ดึงข้อมือคุณเอาไว้ คุณหันไปหาเตนท์ก่อนจะเห็นว่าเตนท์ดูหน้าเขร้งเครียดมาก





"เธอประชดแรงไปนะ" เตนท์กดเสียงให้ต่ำและพูดออกมาเหมือนกับว่าคำพูดที่คุณพูดเมื่อกี้เป็นกองไฟใหญ่ที่โยนมาใส่เค้าอย่างแรง เตนท์โกรธและจับข้อมือคุณแรงมากแต่คุณกลับไม่รู้สึกอะไรเลย





"แล้วจะสนทำไมในเมื่อนายยื่นคำขาดว่าไม่ไป" คุณยกคิ้วขึ้นเหมือนยั่วโมโหเตนท์นิดๆ ก็อ้อนวอนขอให้ไปด้วยก็ไม่ไปด้วยเองพอตอนนี้กลับมายื้อแขนคุณไว้ไม่ให้ไปคนเดียว





"เธอมัน..จิ๊ เฮ้อ~" เตนท์ปล่อยมือคุณและจิ๊ปากตัวเองกลับถอนหายใจก่อนจะกลับมาจ้องตาคุณ





"ฉันไปก็ได้..." เตนท์พูดก่อนเดินไปเก็บของใส่กระเป๋าคุณยกยิ้มหน่อยๆและหันไปหาลูคัสที่ยืนดูเหตุการณ์ ลูคัสยิ้มแห้งๆให้แต่สายตาขรึมๆของเตนท์ลูคัสจึงหุบยิ้มและยอมไปด้วย



"ฉันก็จะไปเหมือนกัน" ลูคัสพุดและเดินไปยังโต๊ะเก็บของสำคัญใส่กระเป๋า เดินมาพร้อมๆกับเตนท์ที่เก็บของเสร็จเหมือนกัน





"เข้าไปสิ" ลูคัสพูดเพราะตอนนี้พวกคุณได้อยู่หน้าห้องหัวหน้างานซึงอูแล้ว 'แอ๊ดดดด' เสียงเปิดประตูดังขึ้นเปิดให้เห็นหัวหน้างานที่กำลังใส่แว่นกลองแสงและจ้องหน้าจอคอมอย่างใจจดใจจ่อ สายตาของซึงอูให้มามองพวกคุณนิดๆก่อนจะลดจอคอมลงและเลื่อนเก้าอี้มาหาพวกคุณที่กำลังนั่งรออยู่หน้าโต๊ะ





"มีไร" ซึงอูพูดแค่นั้น ก่อนจะถอดแว่นออก





"พวกเราจะขอไปคุก Rikers ที่เมืองหลวงหน่อยค่ะ" หลังคุณพูดจบหัวหน้างานซึงอูถึงกับขมวดคิ้วจนผูกเป็นปมกัน แต่สุดท้ายก็ยกยิ้มขึ้นมาตรงมุมปาก





"เหอะ สืบหลักฐานได้นิดนึงแล้วหรอ" ซึงอูรู้ดีว่าที่คุณขอไปเพราะจดหมายพวกนั้นแน่นอน เขายกยิ้มมุมปากและมองคุณแค่คนเดียวที่ตอนนี้กำลังอยู่ในท่าทางสงบเสงียบสุดๆ





"ใช่ค่ะ ถึงแม้หลักฐานจะไม่เยอะ แต่ฉันแน่ใจว่านักโทษทั้ง 7 คนในคุกนั้นต้องเป็นคนเขียนมาแน่นอนค่ะ" คุณยึดมั่นในสิ่งที่ตัวเองพูด จนซึงอูที่ได้ฟังถึงกับเถียงไม่ออกถ้าหาเหตุผลมาให้ก็ไม่ยอมอีก

คุณจ้องไปที่ซึงอูอย่างแน่วแน่ ซึ่งซึงอูก็จ้องกลับเหมือนกัน





"อยากไปมากใช่ม่ะ" ซึงอูพูดขึ้น





" ....... " คุณไม่ตอบแต่พยักหน้าตอบกลับไปแทน ซึงอูถอนหายใจเชื่อยๆ และพยักหน้าตอบกลับไปเช่นกัน





"รีบไป รีบกลับ" ซึงอูพูดแค่นั้นก่อนจะผายมือไปที่ประตูเพื่อแสดงให้เห็นว่า'รีบไปส่ะสิ'





"ขอบคุณค่ะ/ครับ" คุณกับเพื่อนๆกล่าวขอบคุณพร้อมโค้งให้และรีบเดินออกมาจากห้องซึงอูทันที โดยหลังจากออกมาคุณ เตนท์ ลูคัส ไม่ได้พูดอะไรกัน แต่ก็พากันมุ่งหมายไปที่นิวยอกร์เหมือนกัน......

















       ณ กรุงนิวยอกร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เวลา 13:45 น.











"แล้ว...ไงต่ออ่ะ" ลูคัสถามขณะกำลังเดินทางไปที่คุก คุณหันไปมองเหมือนกับจะบอกว่า'มาขนานนี้แล้วยังจะถามอีกหรอ'





"เข้าคุกไปหาสืบข้อมูล" คุณตอบไปเพียงเท่านั้นก่อนความเงียบจะปกคลุมขึ้น





"แล้วจะไปไงอ่ะ" เตนท์ถามอีกครั้งเพราะตอนนี้พวกเค้าอยู่นิวยอกร์ แต่คุกที่ว่ามันเป็นเกาะแล้วพวกเค้าจะไปกันอย่างไร คุณหันไปมองทั้งเตนท์และลูคัสก่อนจะยิ้มพร้อมมองไปที่ท้องฟ้าเหมือนบอกให้เตนท์รู้ว่าพวกเค้าจะไปแบบนั้นกัน



   โอ้วว ยัยบ้า กล้าหาญส่ะจริงๆ






    พรั่บๆๆ เสียงเครื่องบินลำหนึ่งกำลังบินผ่านเมืองเพื่อไปยังเกาะคุกแสนโหดร้าย ใช่ ตอนนี้พวกคุณกำลังอยู่บนเครื่องบินแฮรี่คอบเตอร์คันใหญ่ลายทหารเพราะคุณได้ยอมเสียค่าเดินทาง เสียค่ารถ ไปหาศูนย์ฝึกทหารนอกเมืองและขอให้พวกทหารช่วยพาไปส่งที่คุกนั้นหน่อยถึงตอนแรกทหารพวกนั้นจะไม่ยอมแต่เป็นเพราะคุณได้รับอนุญาติจากองค์กรแล้ว พวกเค้าจึงยอมไปส่งและยังบอกอีกว่าจะกลับมารับตอนบ่ายสาม..........เมื่อมาถึงคุณกับเพื่อนๆลงมาพร้อมก่อนกล่าวขอบคุณพวกทหาร พวกเค้าตอบโดยการยืนตรงและฝ่ามือแนบชิดกับหมวกก่อนจะกลับมายืนตามปกติ ส่วนพวกคุณก็รีบเดินเข้าคุกไปทันทีเนื่องจากขออนุญาติแล้วสิทธิ์พิเศษหลายอย่างในการสืบสวนจึงง่ายดายดี




"Who are you here looking to meet? *พวกคุณมาที่นี่ต้องการเจอใครครับ?*" นายตำรวจผู้นำทางได้ถามขึ้นเน่องตากพวกคุณก็เดินสำรวจไปทั่วคุกแล้วแต่พวกคุณก็ยังไม่มีการบอกว่ามาเพื่อเจอใคร นายตำรวจจึงถาม คุณตอบแค่ว่า "ห้อง 162 ชั้น 5 ค่ะ" พอรู้แบบนั้นนายตำรวจพยักหน้าและเรียกตำรวจมาอีก 2 คนมาประกบข้างคุณ





"เฮ้ย ทำไมถึงประกบแค่เธอล่ะ" ลูคัสโวยวายเพราะโดนผลักให้ออกห่างจากคุณโดยที่พวกเค้ายืนอยู่ข้างหลังกัน คุณหันกลับไปมองด้วยสายนิ่งๆ และบอกกลับไปว่าคนที่ขึ้นจะไปได้มีเพียงแค่คนสำคัญเท่านั้นอีกอย่างคุณก็มีธุระสำคัญบนชั้นนั้นอีกด้วย 





"แล้วพวกฉันไม่สำคัญหรอ" ลูคัสก็สวนกลับทำไมพวกเค้าจะไปไม่ได้ในเมื่อมาด้วยกันนิ คุณอธิบายว่าชั้นนั้นอันตรายมากไปกันเยอะๆจะทำให้นักโทษจั่วของมีค่าไปได้ แต่ถ้าให้คิดตามตรงไปคนเดียวไม่น่ากลัวกว่าหรอ ไม่น่าโดนจั่วของไปส่ะมากกว่าหรอ ลูคัสยังคงยืนยันที่จะไปด้วย แต่สุดท้ายก็โดนกักตัวเอาไว้และลากออกมา ส่วนเตนท์แค่หันมามองคุณยกแขนโบกมือลาพร้อมยิ้มให้อ่อนๆก่อนจะเดินตามลูคัสที่โดนลากออกไป





"Take me over *พาฉันไปเลยค่ะ*" คุณกล่าว นายตำรวจทั้งสามไม่ได้พูดอะไรและพาไปยังลิฟล์และกดชั้นทันที นายตำรวจที่นี่ไม่ทำร้ายคนมาเยี่ยมแต่กลับทำร้ายนักโทษแทน สงสัยคงแค้นจากอะไรบางอย่างในจิตใจแล้วมาลงที่นักโทษจนบางคนเสียชีวิตเลยล่ะ ติ้ง เสียงลิฟล์ดังระบุว่าถึงชั้นที่ต้องการแล้ว ฝีเท้าหนักๆเดินหาหมายเลขห้องและ..ในที่สุดก็เจอห้องตามที่บอก 162/5  Kim nam joon









   แอ๊ดดดด เมื่อเปิดประตูออกทุกๆอย่างในห้องมีแต่สีขาวกับเตียงไม้สีขาวทาทับสีเก่าไป สายตาสำรวจมองจนเจอกับเจ้าของร่างหนากำลังนั่งสูบบุหรี่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง น่าแปลกทำไมถึงกระจกในห้องด้วยล่ะ คุณได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในจิตใจ นายตำรวจบอกจะปล่อยให้ได้คุยกันส่วนเราจะส่องมองจากข้างนอกเพราะในห้องมีกล้องวงจรครบทุกมุม คุณพยักหน้าและขอบคุณนายตำรวจทั้งหมดจึงออกไปพร้อมล็อกห้องไว้อีก



   คงกลัวนักโทษหนีล่ะมั้ง คิดดีไว้ก่อนน่าจะดีกว่า





"ไง กลัวฉันจั่วของเธอหรอ ถึงได้ยืนนิ่งเป็นหินอยู่หน้าประตูอ่ะ" คิม นัมจุน นักโทษถูกจำตลอดชีวิตเอ่ยกล่าวทักคุณ คุณบอกไม่ได้กลัวเพียงกำลังคิดไรเพลินๆก็เท่านั้นหลังพูดจบนัมจุนก็ยืนขึ้นและเดินช้าๆมาหาคุณ ส่วนคุณก็ไม่ได้กลัวเดินไปหานัมจุนเหมือนกันแต่ก้าวไปแค่.... 2 ก้าวเอง





"นี่!! หยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ย!" คุณพยายามขัดขืนเพราะตอนนี้นัมจุนเดินเข้ามาใกล้และดันคุณชิดกำแพงด้วยแรงเพียงนิดเดียว คุณโวยวายใส่เสียงดังแต่นัมจุนกลับยิ้มแถมยังใช้แขนแกร่งกักแขนคุณพร้อมยกขึ้นสูงๆ ถ้ายังไม่อยากเสียซิงให้ฉันก็อยู่นิ่งๆไปส่ะ นัมจุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ กลิ่นบุหรี่ที่ยังคงติดอยู่เสื้อนัมจุนคุณสูดดมเข้าไปเต็มๆ มันทำให้คุณรู้สึกเวียนหัวเหมือนจะอ้วกแต่คุณก็ยังถลึงตาใส่นัมจุน



"อะๆ ปล่อยก็ได้ ฉันเห็นคุณค่าการตายที่ไร้ประโยชน์ของเธอ" นัมจุนยกมือขึ้นปล่อยให้คุณเป็นอิสระเพราะสงสารคนเหม็นบุหรี่และกำลังจะตายเพราะกลิ่นบุหรี่อีก อ่อนแอ ส่วนคุณหลังถูกปล่อยถึงกับทรงตัวเกือบไม่อยู่แต่อย่างน้อยกำแพงก็ทำให้คุณไม่ล้ม นัมจุนบอกขอบคุณที่มาเยี่ยมและมาตามนัดที่บอก ใช่ นัมจุนคือคนในสายที่โทรมาหาคุณเมื่อเช้า นัมจุนกับคุณเคยรู้จักกันแต่เป็นเพราะเหตุบางอย่างทำให้คุณตีตัวออกห่างนัมจุนและย้ายมาอยู่ใน USA ถึงงั้นในปัจจุบันพวกคุณก็ได้เจอกันแม้คุณจะพยายามไปไกลๆก็ตาม



"นั่งก่อนสิ แล้วค่อยบอกมาว่าเธอมีไรจะคุยกับฉัน"

คนที่ควรถามคำถามนั้นควรเป็นคุณส่ะมากกว่านะ เป็นคนบอกให้มาหาแท้ๆ แต่กลับมาถามเหมือนฉันยอมเสียเวลางานเพื่อมาหาเค้าแทน นัมจุนถีบ(ย้ำว่าถีบ)เก้าอี้สีขาวให้คุณและผายมือบอกสัญญานั่งสิ คุณนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมใช้สายตาไร้ความรู้สึกมองนัมจุที่กำลังดูดบุหรี่ชิวๆ





"ฉันต้องการไปที่ที่ที่นายฆ่าพี่ฉัน" ได้ยินดังนั้นนัมจุนถึงกับนิ่งและพ่นควันบุหรี่ให้หายจางไปกับอากาศ นัมจุนเปลี่ยนจากนั่งธรรมดาๆเป็นใช้แขนวางไว้ที่ขาและอีกข้างก็เคาะถ่านบุหรี่เล่น สายตานิ่งๆต้องมองมาที่คุณอย่างไม่ลดละ คุณก็จ้องกลับแต่ทำไมน้ำตามันเริ่มเอ่อเบ้าตาแล้วล่ะ





"นายเอาพี่ฉันไว้ที่ไหนและทำไมต้องฆ่าเค้าด้วย" คุณเสียงสั้นไม่ใช่เพราะโกรธแต่กำลังเศร้าเสียใจจะไม่ให้เสียใจได้ไงล่ะ นัมจุนลักพาตัวพี่เธอไปหลายวัน หลายปี ถ้านัมจุนไม่ถูกจับได้คงไม่ยอมบอกหรอกว่าเค้าฆ่าพี่คุณและหั่นเป็นชิ้นๆ ยังไม่พอเอาไปเก็บสะสมไว้กินอีก จากการที่เคยเป็นเพื่อน ตอนนี้พวกคุณคงเป็นกันได้แค่ ตำรวจกับโจร อีกคนวิ่งไล่อีกคนก็ต้องวิ่งหนี แต่คงเป็นนัมจุนส่ะมากกว่าที่ต้องวิ่งไล่คุณและคุณก็ต้องวิ่งหนีเค้าแทน





"บอกไปก็ไม่ได้ประโยชน์หรอก" นัมจุนพูดออกมาบอกไปแล้วจะได้อะไรนอกจากความเสียใจและน้ำตาของคุณ



   เฮ้อ~ ฉันเกลียดน้ำตาเธอชะมัด





"นี่นายบอกฉันไม่ได้เลยหรอ" คุณจ้องไปที่นัมจุนและสุดท้ายน้ำตาก็ต้องไหลออกมาเพราะนัมจุนเพียงแค่ส่ายหน้าและลุกออกไปเพื่อไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง คุณไม่ได้อะไรเลย ข้อมูลก็ไม่มี ถามสาเหตุใครก็ไม่รู้ ไม่ใครรู้หรอกว่าคุณรักพี่ชายตัวเองแค่ไหนแถมคุณยังเชื่อใจนัมจุนคิดว่านัมจุนก็จะมีมิตภาพดีๆกับพี่ชายตัวเอง แต่เปล่าเลยเค้ากลับฆ่าพี่ชายของคุณทั้งๆที่ตลอดมานัมจุนออกจะไม่มีพิษ ไม่มีภัยกับพี่ชายคุณเลย



    บ้าบอที่สุด นัมจุนฉันเกลียดนายอีกครั้งแล้ว!!





"กลับไปเถอะ" นัมจุนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งพูดออกมา คุณหันไปมองนัมจุนที่ตอนนี้กำลังใช้บุหรี่วาดอะไรบางอย่างกับกระจก นัมจุนมองคุณสะท้อนจากกระจกพร้อมยกคิ้วขึ้นเพื่อจะบอกเมื่อไรจะไป แต่คุณกับยืนพรวด กอดอกมอง และยังบอกกับนัมจุนว่าถ้าไม่บอกสถานที่มาคุณจะไม่มีทางกลับเด็ดขาด



"หึ STD" นัมจุนหึในลำคอและกล่าวย่อตัวอักษรคำพูดเพื่อประชดใส่คุณ คุณได้ยินถึงกลับก้าวเท้าแรงๆมากอดอกต่อหน้านัมจุนและต่อว่าเค้า แต่เค้ากลับดูไม่สนใจคุณเลยยังคงวาดโดยใช้บุหรี่ที่บดบี้ไปแล้ววาดต่อไป



"เก่งนักรึไง ถึงกล้าพูดออกมา" คุณไม่ได้ตะคอกแต่พูดเสียงดังๆใส่นัมจุนแทน ตอนนี้ความเสียใจหายไปแล้วมีแต่โกรธกับคำด่าที่นัมจุนพูดให้ส่ะมากกว่า

คิดว่าคุณไม่รู้หรอว่าคำ STD มันคือคำว่า Stupid หรือที่แปลว่า โง่ ยังไงล่ะ หึ้ยยยยย คิดแล้วก็หงุดหงิด ส่วนนัมจุนก็หัวเราะเบาๆและยอมหันมากับยืนเต็มความสูงของเค้า



      สูงส่ะจริงๆเลย ไอ้เปรตต





"เธอมันจะไปรู้อะไรล่ะ......บอกไปก็หาไม่เจอหรอก ยิ่งโง่ๆอยู่แบบนี้เนี่ย" นัมจุนยี้หัวคุณแรงๆ คุณโวยวายและกะว่าจะต่อยคืนแต่ว่าคุณเตี้ยไปเกินหน่อยเพราะคุณสูงถึงแค่อกของนัมจุนเอง คุณหน้าบึ่งและหงุดงหงิดมาก ถึงแม้ในสายตานัมจุนมันจะดูน่ารักก็เถอะ ถ้าไม่ติดว่าความสัมพันธ์มันเหินห่างกันอ่ะนะ นัมจุนจับฟัดจนช้ำไปแล้ว



    ติ๊ดดดดดด ติ๊ดดดดดด ติ๊ด





'มีไร ฉันยังทำธุระไม่เสร็จเลยนะ' เตนท์ได้โทรมาหาคุณเพราะตอนนี้ก็บ่ายสองกว่าๆแล้วแต่คุณก็ยังไม่ลงมาสักทีเตนท์จึงเป็นห่วงเลยโทรตามอย่างที่เห็น

คุณรับสายเตนท์และเดินแยกออกห่างจากนัมจุนเพื่อคุณธุระกับเตนท์แทนเค้า





'โหยย นี่บ่ายสองแล้วนะ' เตนท์ร้องโวยไม่ใช่อารมณ์แต่มันเป็นอาการที่แสดงว่าเตนท์กำลังหงุดหงิดเพราะเป็นห่วงคุณมาก คุณเข้าใจดีคุณจึงบอกกลับไปว่าอีกแปปเดียว แล้วจะลงไ---





   พรึบ กึก เสียงบางอย่างที่กำลังเหมือนมีคนกอดกันและเสียงโทรศัพท์ล้นลงพื้นงั้นแสดงว่านัมจุนกำลังกอดคุณแถมคุณก็ทำโทรศัพท์ตัวเองล้นอีกด้วย คุณอึ่งพยายามขัดขืนแต่นัมจุนกลับบอกกับคุณน้ำเสียงเหนื่อยๆ



"อย่ารีบไปสิ ฉันยังอยากอยู่กับเธอนานๆนะ" นัมจุนพูดและกอดคุณแน่นขึ้น คุณไม่รู้จะทำไงจึงกอดตอบไปคุณสองคนกอดกันไม่นานแต่ตอนนี้คุณก็รู้สึกปวดขา เมื่อยขาแล้ว



"นี่ นั-- อ๊ะ อ...อะไรเนี่ย" คุณกำลังจะบอกให้นัมจุนปล่อยได้แล้ว แต่ว่า...กลับได้เข็มชีดยาปักลงแขนมาแทนการขอปล่อยกอด นัมจุนปล่อยกอดและยกยิ้มอย่างชั่วร้าย เค้านี่มันเชื่อใจไม่ได้จริงๆ



"แค่ยาสลบน่ะ เอาไว้เจอกันใหม่นะ" นัมจุนโบกมือลาคุณที่กำลังทรุดลงกับพื้นพยายามตะเกียดตะกายไปยังประตูเหล็กใหญ่เพื่อขอความช่วยเหลือจากนายตำรวจทั้งสามที่มาด้วยกัน




แต่ว่า



  คุณกลับเจอเลือดสีสดไหลผ่านช่องประตูข้างล่างกับดวงตาที่หลับไม่สนิทจ้องมาที่คุณและทุกอย่างก็ดับวูบไป.......






















ณ ××××× เวลา ------- น.




   ปังๆๆๆ กึกกังๆๆ เสียงหน้าต่างที่โดนลมพัดแรงจากการฝนตกที่หนักหน่วงตีเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกับสายฝนกำลังสาดมาหาร่างบางร่างหนึ่งกำลังนอนขดอยู่บนพื้นไม้ คุณลืมตาตื่นตกใจเพราะเสียงหน้าต่างกับฝนและเสียงฟ้าร้อง คุณมองซ้าย มองขวา มองไปทั่วก็เจอแต่ความว่างเปล่ากับความมืดมิด คุณสำรวจสภาพตัวเองก็พบของทุกอย่างเครื่องแบบตำรวจ ของใช้ต่างๆหายไป มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงจาสั้นสีดำที่ปกปิดร่างกายคุณไว้



"ไง ยัยหนูท่อ" เสียงใครสักคนผ่านออกมาจากความมืด คุณมองไม่เห็นและร้องตะโกนถามว่าเป็นใคร ต้องอะไรจากคุณ เสียงนั้นหัวเราะเบาๆและบอกว่าต้องการคุณก็แค่เท่านั้น


"ถ้าอยากรอดก็เล่นเกมพวกฉันสิ" เสียงนั้นกล่าวบอกเพีงแค่คุณตอบว่าไม่กับตกลง คุณตอบว่าไม่แต่เสียงนั้นกลับบอกว่าไม่ได้ถ้าเธอไม่เล่นความสนุกจะอยู่มามั้ยล่ะ เสียงนั้นได้ถามอีกครั้งแต่คำถามนั้นกลับเป็นคำขู่แทน ถ้าตอบไม่ ตาย ถ้าตอบตกลง รอด คุณไม่มีทางเลือกจนต้องยอมตอบตกลงไปเสียงนั้นหัวเราะอย่างได้ใจก่อนความมืดจคลุมตัวคุณหายไปอีกครั้ง








งั้นก็มาเริ่มเกมกัน



Stay
















#ตัวอย่างตอนต่อไป#


คุณ:เกมไรว่ะเนี่ย

???:สวัสดีฉัน***** ยินดีที่ได้รู้จัก



คุณ:ถ้าฉันตายก็ไม่ผิดกติกาเกมใช่มั้ย?

???:ก็บอกแล้วไงว่าตายไม่ได้ ยัยบ้า!


คุณ:ห๊า!?

???:*****คือ**ดัก กับ**คือ***ไม้




:เป็นกำลังใจให้ด้วยน่า ไว้เจอกันใหม่คร้าบ บ่ายบาย จุ๊บ~ จุ๊บ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 pa123477 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:51

    ต่อนะ

    ⠀⠀◣ ◢

    ⠀⠀█ █

    ⠀⠀█ █

    ⠀⠀◤ ◥

    💜BTS💜

    #5
    0
  2. #3 Just Like Fire (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 08:17
    สนุกมาก อ่านไปก็วิเคราะห์ ไรท์แต่งดีมากๆเลยคะ
    #3
    0