-•Finish playing•- นาฬิกาตาย [BTS × YOU]

ตอนที่ 1 : Playing 0 (into)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 ต.ค. 63



- Playing 0 -


*ยังไม่มีการแก้คำผิด*

(แก้แล้วนะครับ)





   ณ เมือง Kansas City Missouri

                (แคนซัสซิตี้ มิสซูรี)


-เมืองที่ก่ออาชญกรรมและฆาตกรรมมากมายแถมยังติดอันดับ 6 ใน 10 อีกด้วย จำนวนการก่ออาชญกรรม 1,590 ต่อประชากร 100,000 คน-



"ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ จดหมายบ้าอะไรก็ไม่รู้เขียนมาแต่กลับทำให้อ่านไม่ออก เฮ้อ~" เตนท์ เพื่อนร่วมงานที่ฉลาด แต่ขี้กวนได้เอาแต่คิดเหนื่อยใจที่ตัวเองจะต้องมานั่งดูกองจดหมายปริศนาพวกนี่อยู่ทุกวัน



"โอ้วววว สมองฉันเบลอแล้ว" ลูคัส เจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวน มักป่วนเพื่อนไปวันๆ ในตอนนี้กำลังเกียจคร้านจากการสืบสวนคดีต่างๆในเมืองแม้ว่าการทำงานจะไม่เหมือนกัน แต่ความขี้เกียจก็มาได้เหมือนกัน



"ช่วยเงียบปากก่อนได้มั้ย ฉันกำลังเกะตัวอักษรอยู่" คุณที่กำลังนั่งดูตัวอักษรแปลกๆจากจดหมายฉบับหนึ่งของกองจดหมายยักษ์อยู่ แต่เพราะเสียงเพื่อนร่วมงานทั้งสองทำให้คุณเสียสมาธิไป



"ฉันหิวข้าว (ชื่อคุณ)ไปซื้อเป็นเพื่อนหน่อย" ลูคัสพูดอ้อนๆกอดจะเอามือมาจับที่แขนคุณและถูไปมาอย่าง...น่ากลัว



"เตนท์เอามั้ยไปที ฉันขนลุก อึ้ยย~" คุณพูดก่อนจะเบะปากและทำสีหน้ารังเกียจอย่างกวนๆใส่



"ว่าลูคัสแบบนี้ ลูคัสเสียใจนะ งืออออ"  ใส่ลูกไม้เด็กขี้แงเข้าไปเต็มๆ คุณกับเตนท์ได้แต่มองหน้ากันและต้องยอมลุกเพื่อที่จะให้มันจบๆสักที



   ณ ร้านอาหารใกล้ๆสถานนีตำรวจ



"นี่ พวกนาย" คุณเอ่ยออกมาในขณะที่เพื่อนๆกำลังทานกันอย่างหิวโหย



"อะไร" เตนท์เอ่ยถาม



"พวกนายรู้จักนักโทษเกาหลีที่ถูกส่งมาที่นี่ 7 คนม่ะ" คุณพูดออกไปนิ่งๆ และจ้องไปที่เพื่อนทั้งสองเพื่อต้องการคำตอบ



"รู้จักสิ ถ้าเธอคิดว่าพวกส่งจดหมายมาเป็นพวกนั้นฉันไม่เห็นด้วยหรอกนะ" ลูคัสพูดขึ้นและทำหน้าขอบายไปหน่อยๆ



"ทำไมล่ะ ก็ดูเหมือนพวกนักโทษธรรมดาจะตายแค่ทำคดีไว้เยอะเยะก็เท่านั้น" คุณพูดอย่างไม่สนใจก็แค่นักโทษ 7 คนที่ทำคดีมาเยอะเยะจากประเทศเก่ามาก็เท่านั้น ทำไมต้องคิดว่าพวกเขาอันตรายขนานนั้นกัน ไม่เห็นจะน่ากลัวเลย



"อย่าปากเก่งไป พวกนั้นถ้าถูกปลดออกมาหรือหนีมาได้เนี่ย โลกทั้งใบจะสลายได้เลยล่ะ" ลูกคัสพูดพร้อมกับเขี้ยวข้าวในปากไปด้วยแถมยังจ้องคุณอย่างเขม็งเหมือนกับเป็นเรื่องที่อันตรายและน่ากลัว



"หวังว่างั้น...แต่ถ้าผลสรุปมันออกมาเป็นนักโทษพวกนั้นจริงๆ ฉันจะแจ้งหัวหน้าและรับทำคดีนี้ทันทีและจะทำให้จบคดีด้วยเลย" คุณพูดออกไปอย่างมุ่งมั่นเพราะคดีนี้เป็นคดีที่ซับซ้อนและดูน่าค้นหาจนคุณอยากจะไขคดีเองให้จบๆส่ะเลย



"ดื้อด้านจริงๆเลยนะครับ คุณ(ชื่อคุณ)" บุคคลที่สี่เอ่ยอย่างกวนๆ พร้อมเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามของคุณก่อนจะจ้องมองคุณอย่างกับจะกลืนกิน



"ก็เหมือนหัวหน้านั้นแหละคะ" คุณตอบไปอย่างเบื่อๆ และเซ็งเพราะหัวหน้าหน่อยงานคุณขี้ตื้อคุณมากไม่รู้เพราะอะไรถึงได้กล้าเข้าหาคุณ



"หึ ครับ^-^" ฮัน ซึงอู หัวเราะในลำคอก่อนจะตอบกลับไปแบบยิ้มๆ ซึงอูคือหัวหน้าและเป็นรุ่นพี่ของคุณที่ห่างกันแค่ปีเดียวตั้งแต่ที่คุณเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่ในเมืองนนี้ก็จะมีซึงอูเนี่ยแหละที่มักตามตื้อและเกาะเกะอยู่เรื่อยในบางเวลา



"เรื่องจดหมายพวกนั้นแก้ไขฉบับล่าสุดได้รึยังครับ"

ซึงอู ถามขึ้นพร้อมกับถือวิสานั่งข้างๆคุณและยังมีหน้ามาเท้าคางมองคุณอีกด้วย



"กำลังจะแก้ไขตัวอักษรแล้วค่ะ" คุณไม่ได้มองแต่สนใจในการกินข้าวของตัวเองแทน



" ........ " เพื่อนชายทั้งสองได้แต่นั่งมองหัวหน้างานกับเพื่อนสาวอย่างนิ่งๆ แม้ในใจจะเหลือทนกับหัวหน้างานคนนี้



"รีบกลับไปทำส่ะ ถ้าเธอยังแก้ตัวอักษรไม่ได้ในวันนี้สัก 2-3 ฉบับ เธอก็ไม่ต้องกลับบ้าน" ต่อให้หัวหน้างานจะขี้ตื้อ จะชอบก่อกวนคุณแค่ไหน เรื่องงานก็เป็นสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งเหมือนกัน(ยิ่งเข้มงวดไปอีก)



"คะ ฉันจะรีบทำเพื่อจะได้กลับบ้านไปนอนสักที" คุณลุกขึ้นและพยักหน้าให้เพื่อนทั้งสองลุกตามไปด้วย ซึงอูได้แต่มองและแอบยิ้มมุมปากหน่อยๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนอย่างซึงอูชอบความเป็นผู้ใหญ่ของคุณขนานไหน




-

ณ สถานนีตำรวจ

เวลา 14:22 น.

-


  จดหมายฉบับที่ 1 **/8/63


  ●NDOIT WOKNAHTI KLIIESITH RAAPLELL TIAHTCMIE. ROF AXMPLEE , ITKEA TI PULS TI SI PSLU , SUIDTACBRAT TI , TI

USCRABTTS.

UBT HNEW IIDVDEI TI OT TEG RFCAITNOS NITAED ....... INOTD EFEL LITIEK TA LLA. ATHLUGOH TI KOLOS SSMANEINLGE ..... UTB IDNOT KELI TI ......●


จาก --------(โดนขีดข้าไว้)



▪อักษรในจดหมายฉบับแรกไม่มีใครสามารถแปลได้ เว้นแต่คุณที่กำลังนั่งหน้าเขร้งกับตัวอักษรพวกนี้▪



"จะไม่กลับบ้านจริงๆหรอ หัวหน้าก็พูดไปงั้นแหละ" เตนท์เอ่ยถามอย่างห่วงๆและพยายามบอกกับคุณว่าสิ่งที่หัวหน้าพูดมันเป็นแค่การหยอกเล่น



"กลับไปเถอะ" คุณเมินเฉยเตนท์และเกะอักษรต่อโดยที่เตนท์ได้แต่ทำหน้าสินหวังและเดินออกจากที่ทำงานไป



" ......... "



SUIBTACRAT


I

   S

        U

B


 T

R

                      A


                                   C

T





( I SUBTRACT)

ผมเอามันบวก....



"ฉันแก้ได้แล้ว ฉันรู้แล้ว!!" พอคุณและแก้โจทย์มันได้ คุณคิดได้และรีบเขียนคำลงไปในกระดาษเปล่าของคุณทันที


   ผ่านไป 15 น.


"ได้ล่ะ ไหนดูสิ" เหงื่อแทบแตกพลากจากเนื้อตัวที่มุ่งมั่นและเร่งรีบเกินไป สายตามองไปยังตัวอักษรก่อนจะพูดออกมาเป็นเสียงว่า



" ผมไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าทำไมผมถึงชอบเลขคณิตขนานนี้อย่างเช่นผมเอามันบวก มันก็บวก ผมเอามันลบ มันก็ลบ แต่พอผมเอามันไปหารมันกลับได้เศษส่วนแทน ....... ผมรู้สึกไม่ชอบมันเลย แม้ว่ามันดูไม่มีความหมาย แต่ผมก็ไม่ชอบมัน ...... "



"เอาไปหารหรอ" คุณงงไปสักพักและคิดในใจว่านี่แค่ฉบับจดหมายแรกแล้วต่อๆไปมันจะไม่ปวดหัวกว่านี้อีกหรอ







    ตัวอย่างตอนต่อไป


คุณ:ฉันต้องการไปที่******

???:หึ STD


คุณ:เก่งนักรึไง ถึงกล้าพูดออกมา

???:เธอมันจะไปรู้อะไรล่ะ


เตนท์:เธอจะทำไร

คุณ:หาข้อมูลเกี่ยวกับ***

เตนท์:อยากไปตายรึไงเนี่ย!!










--ของฝากจากไรท์--


   นี่มันแค่ into มันแค่ into นะครับ อย่าพึ่งให้คิดถึงตอนแรกเลย ไรท์ต้องปวดหัวแน่ๆ ทำไมอัพช้าก็ไม่แปลกหรอก การบ้านอย่างกับกำแพงเมืองจีนไรท์ก็ไม่เคยคิดที่จะทำเสร็จสักที เอาเป็นว่ารอกันไปก่อนแต่ไม่นานหรอก เชื่อไรท์ เอาไว้เจอกันใหม่ บ่ายบาย


---โชคดีครับ จุ๊บๆ--'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 pa123477 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:40

    ตต่อนะชอบแนวนี้

    #4
    0
  2. วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 22:57
    ชอบอะ แนวนี้หายากมาก รอวนไป
    #2
    0