บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 97 : ผลหลังการกระทำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

" เป็นยังไงบ้างครับวันนี้ ยังรู้สึกปวดหัวอยู่มั๊ย " หมออรรถนพซักถามอาการคนเจ็บทันที ที่เดินเข้าถึงตัวผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียง

" วันนี้ไม่ค่อยปวดค่ะ ดีขึ้นมากกว่าเมื่อวานเยอะเลย " คนเจ็บมองหน้าหมอหนุ่ม ชายหนุ่มหน้าตาดี ขาวใส ละอ่อน โอปป้า ซารังเฮมากๆ พออยู่ในชุดคุณหมอสีขาวสว่างกระจ่างตาสุดๆ บางทีการนอนโรงพยาบาลสองวันที่ผ่านก็ไม่น่าเบื่อไปซะทีเดียว หญิงสาวคิดแต่....

"ตรวจภรรยาผมเสร็จแล้วหรือครับคุณหมอ วันนี้มีอาการแทรกซ้อนตรงไหนมั๊ยครับ " พิจิกาทำหน้าเมื่อยเมื่อชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นแต่เช้าทั้งๆที่เป็นวันทำงาน

 " ใครภรรยาคุณ เดี๋ยวเถอะค่ะ "พิจิกาถลึงตาใส่คนเข้ามาใหม่  

"อ้าวๆ คุณภรรยาครับ  นี่จะมาทำลืม คุณหมอตรวจสมองของภรรยาผมดีแล้วใช่เปล่าครับ ไม่ใช่อะไร กลัวลืมลูกที่บ้านด้วยอีกสองคนจะแย่เอา ลำพังแค่ลืมสามี ผมก็มีวิธีช่วยรื้อฟื้นได้ แต่ถ้าลืมลูกนี่สิ เรื่องใหญ่บอกเลย  แต่ถ้าตรวจเสร็จแล้วก็เชิญครับคุณหมอ สามีภรรยาเค้าจะช่วยกันรื้อฟื้นความทรงจำ  ใช่มั๊ยตัวเอง... "  ชายหนุ่มนั่งลงบนขอบเตียงทันทีเมื่อคุณหมอเดินยิ้มออกจากห้องไป

" ขนลุก " พิจิการู้สึกขนลุกอย่างที่ปากบอกจริงๆ ใครกันแน่ที่ต้องให้หมอตรวจให้ละเอียดกันเนี่ย ก็ตั้งแต่เธอแกล้งเขาวันก่อน ชายหนุ่มก็พูดจาเพ้อเจ้อไม่หยุด เดี๋ยวก็ภรรยาอย่างนั้น สามีอย่างนี้ เธอจะบ้าตาย 

" ไม่ต้องมาขนลุกเลย ตาเนี่ยมองหมอวิบๆเลยนะคุณ อยากอยู่ต่อมั๊ยล่ะโรงพยาบาลน่ะ จะบอกหมอให้ " คนตัวโตหยุดเล่นใหญ่แต่หันมาส่งค้อนให้คนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงแทน แถมยังทำหน้างอให้คนเจ็บต่ออีก

" ก็มองแล้วเพลิน หน้าใส สูง ขาว ขายาว ดูกระจ่างสว่างไปหมดเลย แต่พอหันมาทางนี้ " คนพูดหันขวับมองชายหนุ่มตรงหน้า 

" ทำไม ไม่ต้องมาพูดเลย งอน " ชายหนุ่มสะบัดหน้าหนีหันออกไปอีกทางไม่มองหน้าหญิงสาวที่แอบยิ้ม

" ทางนี้ก็หล่อมาก หน้าใสมาก ขายาวมาก มากกว่าทุกอย่างพอใจหรือยังคะ " เสียงหวานใสบอกพร้อมรอยยิ้มหวาน พลางกระตุกแขนคนขี้งอนเบาๆ ตลอดสองวันในการนอนโรงพยาบาลเธอมีผู้ชายคนนี้คอยเฝ้าดูแลไม่ห่างโดยไม่ต้องร้องขอ จะหยิบจะจับอะไรแทบไม่ต้องลุก แถมบางวันยังหอบงานมาเฝ้าเธอด้วยอีกพร้อมกับวีดีโอคอลไปบอกคุณมีนากับคุณธันวา บิดามารดาของเธอเรียบร้อยว่าไม่ต้องเป็นห่วง 

ภูริชนิ่งงัน หัวใจเต้นแรง มีผู้หญิงชมมาก็มาก แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่รู้สึกดีเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย ถึงแม้จะรู้ว่าเจ้าตัวพูดไปอย่างนั้นเพื่อให้เขาสบายใจก็ตาม 

" งั้น ออกจากโรงพยาบาลปุ๊บ เราหมั้......" ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ เสียงเรียกชื่อคนเจ็บก็ดังขึ้นจนเขาต้องหันไปมองก็พบหญิงสาวสองคนที่พอคุ้นๆหน้าหนึ่งคนและยังมีชายหนุ่มอีกหนึ่งคนที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มละมุนส่งให้คนที่นอนอยู่บนเตียง

"ยัยแพร " "ยัยแพร "

" เป็นยังไงบ้างแก  " พลอยเดินเข้ามายืนข้างเตียงอีกฝั่งตรงข้ามกับที่ชายหนุ่มนั่งพร้อมด้วยทิชาและนัทศาสตร์

" แกไปเดินเฟอะฟะยังไงวะให้รถชนได้ " เสียงนี้เป็นของใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่ ทิชาแม่นักโปรแกรมเมอร์สาว 

" เป็นยังไงบ้างฮึเรา หน้าตาสดใสแล้วนี่ " นัทศาตร์มองยิ้มๆถามคนเจ็บ มือหนาลูบหัวคนเจ็บไปมาโดยไม่สนสายตาเข้มของคนที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียง

" เอ่อ เดี๋ยวนะคะ พี่นัท ผู้หญิงสองคนนี้เป็นใครคะ " คนนอนบนเตียงทำตาเหม่อลอยใสซื่อถาม

"นี่แหนะ จำผู้ชายได้แต่จำเพื่อนไม่ได้ใช่มั๊ย " พลอยฟาดไปที่แขนเพื่อนเต็มแรงข้อหาหมั่นไส้

"เผื่อฉันด้วยทีนึง " ทิชาบอกก่อนจะค้อนใส่คนเจ็บ

" แหม อ่ะล้อเล่นขำ ขำ เลิฟยู " คนเจ็บฉีกยิ้มหวานใส่เพื่อนพร้อมกับทำมือนิ้วโป้งทับนิ้วชี้เป็นรูปหัวใขส่งให้เพื่อน

เหรออ....เลิฟยูทู คนที่โดนเพื่อนล้อเล่นทำหน้าเอือมระอาใส่คนเจ็บ

" แฮ่ม " เสียงเข้มดังขึ้นจากคนที่ยังนั่งอยู่บนขอบเตียง 

"อ้าวคุณภูสวัสดีค่ะ ฉันพลอยค่ะ เป็นเพื่อนแพร มีฉันคนเดียวสิเนาะที่ยังไม่เคยเจอแฟนเพื่อน  "  พูดได้ดี ภูริชให้เต็มสิบชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะส่งยิ้มและทักทายกลับไป พลางมองเลยไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนเจ็บ

" อ่อ  นี่พี่นัทค่ะ เป็นปั๊บปี้เลิฟยัยแพรตอนประถม " 

"เฮ๊ย!  ไอพลอย "  เสียงคนเจ็บดังขึ้น เมื่อเพื่อนตัวดียังทำหน้ายิ้มระรื่น เหมือนจะบอกเธอว่าสมน้ำหน้า

หญิงสาวมองไปทางนัทศาสตร์ที่ทำเพียงยิ้มนิดๆส่งมาให้ แต่ผิดกับชายหนุ่มอีกคนที่นั่งหน้าถมึงทึง รัศมีความร้อนเริ่มกระจายตัวออกจนเธอสัมผัสได้ งานเข้าเธออีกแล้ว ยัยพลอยนะยัยพลอย เพิ่งจะง้อไปได้เมื่อกี๊ สงสัยต้องได้ง้ออีกรอบละมั้งเนี่ย เฮ้อ 

 

เพราะเห็นว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อนคนเจ็บและปั๊บปี้เลิฟของคนรักได้ขอตัวกลับไปก่อนแล้ว  ภูริชจึงขอให้เพื่อนทั้งสองอยู่กับคนเจ็บก่อน เพราะเขาต้องไปจัดการธุระสำคัญ 


"คุณพ่อให้เด็กไปตามนับทำไมคะ " นับดาวส่งเสียงถามบิดาในขณะเดินลงบันไดไม่ทันมองเห็นอีกคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้านานแล้ว

" พี่ภู " นับดาวนั่งลงบนโซฟาใหญ่บริเวณห้องโถงของบ้านตัวเอง

" ตาภูเราให้พ่อฟังหมดแล้ว มีอะไรจะพูดมั๊ย " คุณประวิทย์เอ่ยถามบุตรสาวเสียงเครียด

"นับไม่ได้ตั้งใจ  มันเป็นอุบัตติเหตุค่ะ "

" ถึงขนาดนี้แล้วยังจะบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุอีกเหรอ กล้องวงจรปิดหน้าออฟฟิศบันทึกไว้หมดแล้ว ซึ่งตำรวจเค้าคงรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุหรือพยายามฆ่า  " ภูริชบอกน้ำเสียงเย็นชาสายตาคมจับจ้องหญิงสาวที่ตอนนี้ดูซีดเซียวไปมากจากที่เขาพบเจอก่อนหน้า

"นับไม่ได้ตั้งใจ "

"พอได้แล้ว นับดาว ลูกจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจทั้งที่ภาพมันชัดขนาดนั้นว่าลูกยิ่งกว่าตั้งใจอีก "

" คุณพ่อคะ นับ... " นับดาวเม้มปากแน่น  

" พ่ออยากให้ลูกไปขอโทษคุณแพร นี่เค้าไม่แจ้งความจับเราก็ถือว่าเป็ณบุญคุณแล้ว และอีกเรื่องคือพ่อจะส่งเราไปเรียนต่อที่อังกฤษเตรียมเอกสารให้เรียบร้อย จะเดินทางเร็วที่สุดหลังจากไปขอโทษแฟนตาภูแล้ว"  คุณประวิทย์มองหน้าบุตรสาว  น้ำใสเริ่มคลอหน่วยตา ใบหน้าใสที่เคยตกแต่งเป็นประจำวันนี้ซีดเซียว ตาบวมช้ำเหมือนคนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักอาจจะเพราะลูกคงเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เขากับไม่เคยรับรู้เลย นับดาวถูกเลี้ยงอย่างตามใจ เพราะเป็นลูกสาวคนเดียว เขาเห็นว่าลูกมีความคิดความอ่านเป็นของตัวเองและโตแล้ว จึงไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือสนใจเท่าที่ควร 

"แต่คุณพ่อคะ " 

" ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น พ่อปล่อยให้เราทำเรื่องอะไรมามากแล้ว " คุณประวิทย์บอกเสียงเครียด ที่ชายหนุ่มตรงหน้าไม่เอาเรื่องลูกสาวก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของบิดากับเขาที่เป็นเพื่อนสนิทกันมายาวนาน และคำขอร้องของเขา ซึ่งคนอ่อนวัยกว่าก็ยื่นข้อเสนอกลับมาและทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ถึงแม้จะไม่พอใจก็ตาม เอาเป็นว่าให้ไปอยู่ที่อื่นไกลๆสักพักก่อนแล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน  เขาพอจะเข้าใจที่ชายหนุ่มบอกว่าจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่ตัวเองรักนั่นคืออะไร

" ลุงต้องขอโทษแทนน้องด้วย  ลุงสัญญาว่าจะไม่มีเหตุกาณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก " 

" ขอบคุณครับ งั้นผมขอลาเลย " ภูริชยกมือสวัสดีเพื่อนบิดาและลุกขึ้นทันที สายตาคมไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปทางหญิงสาวเจ้าของบ้านแต่อย่างใด

 

           

"หัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไงคะ คุณไม่เคยดูข่าวเหรอคะ ที่คุณยายตะโกนบอกนักข่าวว่าลูกฉันไม่ได้ทำ ลูกฉันไม่ได้ทำ  ลูกฉันเป็นคนดี   ทั้งๆที่ลูกตัวเองยิงคนตายพยานหลักฐานก็มีแถมทำแบบนี้เป็นครั้งที่สองแล้วด้วย  " พิจิกาบอกหลังจากที่ภูริชเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

"แต่นับดาวควรได้รับโทษ" 

" จริงๆคุณนับดาวก็ได้รับโทษแล้วนะคะ แค่คุณให้เธอออกนอกประเทศนี่ก็มากพอแล้วนะคะ  แล้วตอนนี้เธอก็จมอยู่กับความโศกเศร้าที่สูญเสียคุณไป ก็คงจะไม่มีความสุขเท่าไหร่หรอกค่ะ ให้ทายนะคะ หน้าตาเธอตอนนี้ต้องซีดเซียว ไม่มีสีเลือด ตาบวมช้ำ แก้มตอบ ส่วนแพรก็เจ็บนิดเดียวพรุ่งนี้มะรืนนี้ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว แถมหน้าตายังสดใส มีเลือดฝาดจางๆ และที่เพิ่มขึ้นคือน้ำหนักด้วยค่ะ อย่าไปต่อเวรต่อกรรมกันอีกเลยค่ะ เดี๋ยวจะตามไปเจอกันอีกในชาตหน้า แค่ชาตินี้ก็จะแย่แล้ว เจอกันอีกชาติคงไม่ไหวอ่ะ   " 

".... "

" นางเอกใช่มั๊ยล่ะ " พิจิกาเห็นชายหนุ่มนิ่งเงียบจึงหันไปส่งยิ้มหวานให้ จริงๆเธอก็โกรธ แต่พอหายเจ็บแล้วความโกรธก็หายไปด้วยเหมือนกัน มองให้ดีเธอก็ได้มานอนพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศในสถาณที่ใหม่ๆ มีคุณหมอหน้าตี๋ มีบุรุษพยาบาลสุดหล่อที่เป็นรองประธานบริษัทคอยดูแลบริการดีซะยิ่งกว่าบุรุษพยาบาลจริงๆซะอีก   แถมอยากกินอะไรก็ได้กินมีคนคอยหามาให้ ผิดกับตอนไม่เป็นอะไรตั้งเยอะ 

และวันถัดมานับดาวกับบิดาก็เอากระเช้าดอกไม้และกระเช้าผลไม้มาเยี่ยมเธอ พร้อมกับขอโทษ ถึงแม้จะดูไม่ค่อยเต็มใจนัก 

หญิงสาวสัญญาว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับเธออีกไม่ว่าทางไหนก็ตาม ส่วนคุณประวิทย์บิดาของหญิงสาวยังยกมือไหว้ขอโทษเธออีกจนเธอรีบรับไหว้แทบไม่ทัน เกือบอายุสั้นไปเลย

"คุณแพร แอปเปิ้ลมั๊ย " นี่ก็เป็นอีกข้อดี ผลไม้เกรดพรีเมี่ยมจากกระเช้าขอโทษ แอปเปิ้ลเอ็นวี่กรอบอร่อย  สาลี่หิมะเกาหลีนุ่มละมุนลิ้น แถมลูกพลับจากญี่ปุ่น และที่เธอฟินที่สุดก็ตรงมีคนคอยปลอกส่งให้นี่แหละ ชายหนุ่มทำเหมือนกับคุณมีนามารดาของเธอไม่มีผิด รายนั้นชอบบ่นว่ามีผลไม้อะไรถ้าไม่คอยปลอกแล้วใส่จานไว้ผลไม้ได้เน่าอยู่ในตู้เย็นแน่ๆ เพราะทั้งพ่อและลูกจะไม่ยอมหยิบมากิน แม้แต่ลำไยยังต้องปลอกเปลือกแล้วแช่เย็นรอคุณพ่อกับคุณลูกเลย  

 

 

****  หยุดสามวันละต่อกันยาวๆไปเลย     เห็นคอมเม๊นต์อยากให้เอาผิดกับนับดาว สงสารนาง แค่นี้ก็พอเนาะ 

โดนไล่ออกนอกประเทศเลย คุณภูร้ายยยย                   ยิ้มเบาๆให้กับคุณภูและยัยแพรนะคะ  

ขอฝากคุณใหญ่กับหนูณดาในเรื่อง บุพเพร้ายรักด้วยนะคะ  ไปกดติดตามกันเลยจ้า  ***

 

 

 

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #253 YupawadeeAllamat (@YupawadeeAllamat) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 05:09
    อยากได้คุงภู5555
    #253
    0
  2. #252 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:36
    หาแฟนอย่างคุณภูได้จากที่ไหน 555
    #252
    0