บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 89 : ...แฟนป่วยครับ ต้องดูแล...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

.....แฟนป่วยครับ ต้องดูแล.... 
เรียกได้ว่าร้อยวันพันปีภูริชแทบจะไม่เคยลงโพสอะไร นานทีปีหนเลยทีเดียว กว่าที่เขาจะหันมาโพสในหน้าโซเชียล เพราะโดยปกติก็แค่เปิดผ่านๆ ไว้ติดตามเพื่อนๆเท่านั้น แต่วันนี้ตอนที่คนเจ็บข้อเท้านอนเอนหลังอยู่ที่โซฟานั้น เขาได้แอบถ่ายคนเจ็บตรงข้อเท้าที่มีผ้าพันไว้ เลยนึกครึ้มโพสลงบนอินสตราแกรมของตัวเองพร้อมกับแท็กไปที่หญิงสาว

ภูริช
ลุกพรวดจากที่นอนทันทีเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ มือหนายื่นไปจับที่ข้อแขนบอบบางส่วนอีกข้างอ้อมไปประคองช่วงเอวของคนเจ็บ พิจิกาอยู่ในเสื้อตัวใหญ่ไหมพรมคอเต่าสีเขียวกับกางเกงวอร์มสีเทา  หญิงสาวอมยิ้มมองชายหนุ่มพร้อมส่งสายตาวิบวับปริบๆให้เมื่อนั่งลงบนที่นอนใหญ่เรียบร้อยแล้ว

" จะเอาอะไรครับ " เสียงทุ้มนุ่มถามออกไปทันทีเมื่อเห็นสายตาที่ส่งมา  จากสายตาไม่ได้แปลความหมายว่าหญิงสาวพิสวาสเขาแน่ๆ

" หิว " 

" พิซซ่ามั๊ย เดี๋ยวผมโทรสั่ง "  เขาก็ลืมไปว่าเธอยังไม่ได้ทานอะไรเลย มัวแต่กังวลห่วงคนเจ็บจนลืม

" ไม่อ่ะ  แพรไม่อยากกินพิซซ่า " 

" แล้วอยากกินอะไรครับ คุณผู้หญิง " 

" ส้มตำปูปลาร้า  ยำขนมจีน คอหมูย่าง ต้มแซ่บกระดูกอ่อน ปีกไก่ทอด แล้วก็ตำผลไม้ด้วย อีกอย่างค่ะลืมเลย กะหล่ำปลีทอดน้ำปลา แล้วก็ก็ข้าวสวยนะคะ  " พอได้โอกาสคนที่บ่นหิวก็สั่งรัวเป็นชุด 

ภูริชมองหญิงสาวที่สั่งอาหารรัวเป็นชุดจนเขาจำแทบไม่ได้  ดูท่าจะหิวจริงอย่างปากว่า ถึงสั่งมามากมายขนาดนี้ 

" กินได้เหรอ ปลาร้าไม่แสลงเหรอครับ " เพราะความรู้สึกว่าปลาร้ามักเป็นของแสลงกับคนป่วย จึงไม่แน่ใจว่าอาการที่หญิงสาวเป็นอยู่นั้นจะกินได้มั๊ย

" แสลงอะไร แพรไม่ได้เป็นแผลสักหน่อย แพรข้อเท้าแพลงนะคะ กินได้ คุณภูไปซื้อให้หน่อยนะ นะคะ ร้านตำมั่ว ตรงข้ามคอนโด เดินเยื้องไปทางซ้ายนิดนึง ไม่ไกลหรอกค่ะ " 

" ครับ คุณผู้หญิง อยู่คนเดียวดูแลตัวเองด้วย อย่าเพิ่งเดินไปไหน จะเอาอะไรก็รอผมมาก่อน เข้าใจมั๊ยครับ " 

" เจ้าค่ะ คุณผู้ชาย " พิจิกามองชายหนุ่มที่เดินพ้นออกจากห้องนอนไปก่อนจะอมยิ้มในหน้า มือบางคว้าหยิบโทรศัพท์เครื่องบางที่อยู่บนหัวเตียง กดปลดล็อคเข้าหน้าจอเข้าหน้าแอปพลิเคชั่นยอดฮิตที่เธอก็มีเหมือนคนอื่นเพียงแต่ส่วนใหญ่จะเอาไว้ติดตามเพื่อนๆและดารามากกว่า  โดยเฉพาะดาราเกาหลีบางคนที่เธอน่ะเป็นติ่งตามติดทุกซีรี่ย์

' ใครแท็กไรมา ' เสียงใสบ่นพึมพำก่อนจะเปิดเข้าไปดู ใบหน้าใสที่งงในตอนแรกฉีกยิ้มกว้างออกเมื่ออ่านแคปชั่นจบ ก่อนจะคิดอะไรได้ หญิงสาวจึงกดเข้าไปดูที่คนติดตามของเจ้าของโพส  มุมปากเรียวบางหยักยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเลื่อนไปเจอชื่อคนที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัว

...ขอบคุณค่ะ  คุณแฟน  ...    

มือบางกดพิมพ์บนหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะกดตอบกลับในโพสที่เธอถูกแท็ก ด้วยหวังเพียงว่าจะมีคนที่เธอต้องการให้เห็นเข้ามาอ่านเท่านั้น 

' ชิส์ เอาให้อกแตกตายไปเลย เฮ้อ สบายใจ ' หญิงสาวพึมพำคนเดียวก่อนจะค่อยๆเดินกะเผลกออกจากห้องนอนไปรอชายหนุ่มที่โซฟาใหญ่ รู้สึกเหมือนเรื่องที่ค้างคามานมนานได้ถูกปลดปล่อยไป และทันทีที่เธอนั่งลงบนโซฟาใหญ่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

" สวัสดีค่ะ คุณหัวหน้า  " 

" เห็นลุงยามบอกว่าแกโดนรถชน แล้วเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้อยู่ที่ไหน " พิเชฐถามขึ้น หลังจากที่เขาลงมาจากออฟฟิศ ลุงยามที่อยู่ลานจอดรถก็เข้ามาบอกว่าหญิงสาวโดนรถชน และเพราะเคยเห็นเขากับพิจิกาบ่อยครั้งจึงจำได้

"โห  แพรโดนตั้งแต่เย็นแล้วนะคะ นี่ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วนะเนี่ย ถ้าบาดเจ็บสาหัสป่านนี้จะทันดูใจน้องมั๊ยเนี่ย "

"ใอนี่ พูดไปเรื่อย ถ้าบาดเจ็บสาหัส เราคงไม่ได้มาพูดจ้อยๆ อยู่นี่หรอกใช่มะ " 

" ก็สมมุติไง  "

" แล้วตกลงเป็นยังไงบ้าง แล้วอยู่ที่ไหนตอนนี้ " 

" ข้อเท้าแพลงเฉยๆค่ะ ไม่ได้โดนชนหรอก แพรตกใจล้มไปเองอ่ะ แต่แพรว่าคนขับเค้าคงตั้งใจชนอ่ะ " 

" ใครคือคนขับ ทำไมถึงบอกว่าเค้าตั้งใจ " 

" คุณนับดาว "

" อ้อ อริเก่า "   พิเชฐนึกรู้ทันทีเมื่อน้องสาวต่างสายเลือดบอก

" อริอะไร แพรยังไม่เคยรู้เลยนะเนี่ยว่ามีศัตรู เพิ่งรู้ก็วันนี้นี่แหละ ชัดเลย เช้าก็โดน เย็นก็โดน ตอนแรกนึกว่าเป็นเพราะดวงซะอีก กะว่าวันหยุดนี้จะไปทำบุญซะหน่อย แต่ตอนนี้ไปไหนไม่ได้แล้วอ่ะจิ่ หมอให้งดเดินเยอะ ขอลางานหน่อยนะคะ สักสามสี่วันก่อน เดี๋ยวส่งเมล์ตามไปอีกทีนะคะ คุณหัวหน้า  "  พิจิกาคุยกับพิเชฐจนผ่านไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมอาหารมากมายหลายถุงจึงรีบตัดบทแล้ววางสายทันที เพราะตอนนี้ท้องของเธอมันร้องดังมากเมื่อได้กลิ่นอาหารที่ลอยมาจากถุงที่ชายหนุ่มถือเดินผ่านหน้าไปยังโต๊ะอาหาร

" อ๊ะ ! นั่นจะทำอะไรครับ  " ภูริชหันมาถามคนที่ตั้งท่าจะลุกขึ้นจากโซฟาแบบเก้ๆกังๆ

" ก็จะไปช่วยไงคะ " 

" ไม่ต้องเลย นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวยกไปให้ นั่งทานกันตรงนั้นก็ได้ไม่ต้องลุกครับ แล้วนี่ลุกออกมาจากในห้องทำไมเนี่ย บอกแล้วว่าให้รอผมก่อน เดินออกมาคนเดียวเผื่อล้มลงซ้ำอีกจะทำยังไง คราวนี้ไม่ใช่แค่แพลงแน่ๆ หักเลยนะจะบอกให้ คุณยิ่งซุ่มซ่ามอยู่ด้วย "

พิจิกาหน้ายู่มองชายหนุ่มที่มือก็สาละวนกับถุงอาหารมากมาย ปากก็บ่นเธอไม่หยุด เธอข้อเท้าแพลงบ่นเป็นหมีกินผึ้งเลย แฟนหรือพ่อกันแน่เนี่ย หญิงสาวนึกในใจ 


    ภูริชนั่งดูรูปถ่ายในอัลบั้มของเจ้าของห้องหลังจากที่เจ้าตัวจัดการอาหารมากมายที่สั่งซื้อมาจนเกลี้ยง ระหว่างรอให้อาหารย่อย พิจิกาก็เปิดดูรูปในอัลบั้มรูปที่เจ้าตัวขนมาจากที่บ้านตอนกลับมาครั้งล่าสุด 

" รูปคุณตอนเด็กๆนี่น่ายักเนาะ "

" พูดใหม่ค่ะ "

" โอ๋ๆๆ น่ารักกกกครับ แฟนใครก็ไม่รู้ "

" ปากหวาน " พิจิกาส่งค้อนเบาๆพร้อมรอยยิ้มมุมปากให้ชายหนุ่ม 

" ปากไม่ได้หวานอย่างเดียวนะ อย่างอื่นก็หวานด้วย " บอกพร้อมสายตาแพรวพราววิบวับระดับสิบ 

" ทะลึ่ง " 





*****  โอ๊ะ!  อะไรหวานคะคุณ   ไม่นะไม่เรท ยายแพรเจ็บข้อเท้าอยู่นะ    *****

ขอบคุณทุกคอมเม๊นต์นะคะ  จริงๆตอนนี้คิดว่ามาถึง 80% แล้วแหละ อีกไม่นานคุณภูกับยายแพรก็จะจบ 100 %อย่างที่ตั้งใจไว้แล้ว 

ตอนนี้เลยเปิดเรื่องใหม่ไว้ค่ะ ใครที่ติดตามคุณใหญ่กับน้องณดา ไปกดติดตามกันได้เลยนะคะ จบคุณภูปุ๊บเราจะไปต่อกันที่คุณใหญ่ทันทีจ้า   ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าาา ส่งสายตาวิ๊งๆ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #210 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 22:44
    หวานกันจริงเอาให้คนต้นเรื่องอิจฉาไปเลยนะ 555
    #210
    0
  2. #208 buummibuummi (@buummibuummi) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 00:11

    เค้ามุ้งมิ้งกันน่าดู

    #208
    0