บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 71 : ทะเล สองเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    17 ก.ย. 61

พิจิกาไม่แน่ใจว่าเธอได้พูดอะไรออกไปหรือแสดงสีหน้าอย่างไร หลังจากชายหนุ่มที่ตั้งตัวเป็นคุณครูสอนลูกศิษย์อย่างเธอจบ  เธอรู้เพียงแต่ว่าเหมือนมีไอร้อนล้อมรอบอยู่ที่ใบหน้า หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก และเหมือนโดนสต๊าฟให้นิ่งอยู่กับที่เพราะขาที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นไม่สามารถพาเธอให้ไปจากจุดนี้ได้
" เดินเล่นกันครับ " เสียงนุ่มอ่อนโยนบอก ภูริชมองคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งเหมือนหุ่นปั้น พร้อมกับคว้าเอวบางของหญิงสาวให้เดินเคียงกับเขา ดูเหมือนว่าเขาจะเสพติดทุกสัมผัสจากคนตัวบางแล้วจริงๆ เพียงแค่แตะนิดแตะหน่อยก็รู้สึกอารมณ์ดี กระชุ่มกระชวยขึ้นทันตาเห็น นี่ยายตัวแสบกลายร่างเป็นแม่มดแน่ๆ
" โอ๊ย คุณแพรตีมือผมทำไมครับ " ชายหนุ่มทำสีหน้าคล้ายเจ็บปวดมากมาย ต่างกับมือที่เมื่อโดนตีแล้วแต่ก็ยังไม่นำพาให้เคลื่อนออกจากเอวบาง
" คุณภู รุ่มร่ามใหญ่แล้วนะคะ "
"รุ่มร่ามตรงใหน แค่โอวเอว ผมไม่ได้เดินจูบกันให้คนอื่นเห็นสักหน่อย " คนหน้ามึนบอกออกไปอย่างไม่รู้สึกผิด พร้อมทำปากจู๋ประกอบ
"...... "  พิจิกาไม่ตอบโต้อะไรทำเพียงส่งสายตาปรามชายหนุ่มอยู่ในที
"ครับ ครับ " ภูริชมองใบหน้าดุและสายตาเข้มที่ส่งมา ทำให้เขากลายร่างจากคนตัวโตเป็นลูกศิษย์ตัวน้อยที่กำลังโดนคุณครูปรามเมื่อทำผิดทันที พลางขยับมือหนาที่โอบเอวย้ายมาที่มือบางก่อนจะประสานนิ้วมือทั้งห้าเข้ากับนิ้วมือของหญิงสาว
“ถ้าแดดร่มแล้ว แพรเล่นน้ำทะเลนะคะ “  พิจิกาชอบที่จะดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำทะเล เพราะหญิงสาวมีความคิดว่าถ้าได้อยู่ในน้ำทะเลนานๆแล้วจะกลายเป็นเงือกสาวแสนสวยเหมือนในนิทาน ซึ่งก็เป็นความคิดตั้งแต่สมัยเด็กๆ ซึ่งเธอไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากมาย แต่ถึงแม้จะโตแล้วเธอก็ยังอยากเป็นเงือกสาวแสนสวยอยู่ดี 
“  ได้ครับ แต่ไม่ให้ใส่ชุดว่ายน้ำเมื่อเช้านะ “ เสียงราบเรียบบอกออกไป
“ ไม่ได้ ซื้อมาแล้วยังใส่ไม่คุ้มเลยนะคะ  “ คนขี้งก ที่คำนวณการใช้งานก่อนที่จะตัดสินใจเลือกซื้อชุดนั้นอยู่ตั้งนานสองนาน ถ้าจะให้ใส่แค่ครั้งเดียวเธอไม่ยอมหรอก เสียดายเงิน ถึงแม้จะเป็นเงินของผู้ชายข้างๆที่คะยั้ยคะยอให้เธอก็ตาม
“ ถ้าใส่ก็ไม่ต้องเล่น “ เสียงเข้มจากคนตัวโตบอกออกไป 
"เมื่อเช้าใส่ ไม่เห็นว่า" เสียงบ่นงึมงำจากคนตัวบางพร้อมส่งค้อนวงใหญ่ให้กับชายหนุ่มข้างๆก่อนจะเดินจ้ำอ้าวหนีไป
"..." ภูริชนึกถึงชุดว่ายน้ำเมื่อเช้าที่พิจิกาใส่มาลงสระ ชุดวันพีชสีกรมลายจุดที่เว้าข้างหน้าจนเผยอกอวบอิ่มที่ไม่ใหญ่โตจนล้นทะลักแต่ดูแล้วกำลังพอเหมาะพอดีแถมข้างหลังยังเว้าลึกโชว์แผ่นหลังนวลเนียนไปจนเกือบถึงบั้นท้าย ไม่มีทาง ยังไงเขาก็ไม่ยอมให้เธอใส่ให้คนอื่นเห็นนอกจากตัวเขาเองแน่ๆ ให้ตายเถอะ แค่คิดก็รู้สึกอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ก่อนจะสาวเท้าตามตัวต้นเหตุที่เดินอยู่ข้างหน้า
"ว๊าย คุณภู ทำอะไรคะ " พิจิกาเผลอร้องเสียงดังอย่างตกใจ เมื่ออยู่ๆชายหนุ่มก็ช้อนตัวเธออุ้มขึ้น สองมือบางจึงรีบโอบรอบลำคอของชายหนุ่มทันทีเพราะกลัวตก
"ปล่อยแพร..ลงก่อนค่ะ  " เสียงใสละล่ำละลักบอก
"ก็เห็นบอกว่าอยากเล่นน้ำ ก็เลยจะพาเล่น " 
   พิจิกามองใบหน้าคมของคนพูด เรียบเฉยจนหญิงสาวเดาใจไม่ถูกว่าเขาจะทำอะไรกันแน่ ก่อนจะต้องร้องเสียงดังตามมา เมื่อชายหนุ่มเดินลงเข้าไปในทะเล
"คุณภู เล่นอะไรคะเนี่ย เปียกหมดแล้วนะ " 
"ก็คุณบอกอยากเล่นน้ำไง งั้นเล่นตอนนี้เลยไม่ต้องไปเปลี่ยนชุดละ " เรื่องอะไรจะให้คนอื่นเห็น จบประโยคจากคนตัวโต ชายหนุ่มก็โยนหญิงสาวลงน้ำทะเลทันทีโดยไม่ทันที่พิจิกาจะตั้งตัว
"คุณภู ว๊าย " เสียงหวีดร้องของพิจิกาดังลั่นเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะยืนตั้งตัวได้ 
"ใครว่ายขึ้นชายหาดก่อนคนนั้นชนะ " ชายหนุ่มวิ่งไล่หญิงสาวทันที
เสียงหวีดร้องและเสียงหัวเราะของพิจิกาเมื่อต้องวิ่งหนีราชสีห์หนุ่มที่ตามไล่ล่าเธอไม่หยุดเพื่อที่จะมุ่งหน้าขึ้นฝั่งก่อน ครั้นพอเธอนำชายหนุ่มก็ตามมาสกัดจนเธอล้มลงแล้วตัวเองก็วิ่งขึ้นนำ ขี้โกงชัดๆ ชนะแบบนี้ก็ได้เหรอ 
"คุณแพรแพ้แล้ว " ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นคนแพ้เดินต้วมเตี้ยมขึ้นชายหาด ที่มีเขาเป็นผู้ชนะยืนรออยู่
" ..... " พิจิกาสะบัดหน้าพร้อมกับเดินหนีมุ่งหน้าไปยังห้องพักทันที หญิงสาวเริ่มรู้สึกปวดหัวตุ๊บๆ แถมตอนชายหนุ่มโยนเธอลงตูมไปในน้ำ เธอยังไม่ทันเตรียมตัวเตรียมใจจนทำให้เผลอกลืนน้ำทะเลเข้าไปหลายอึก และรู้สึกแสบที่กระบอกตาอีกต่างหาก 
'คนบ้า เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง' ปากก็บ่นพึมพำ ว่าชายหนุ่มไปตลอดทาง มือบางก็ขยี้จมูกไปด้วย เมื่อรู้สึกเริ่มขัดจมูก 
"อ้าว อย่างนี้ก็ได้เหรอครับ แพ้แล้วพาลอ่ะ จะมาขี้โกงไม่ได้นะ แพ้แล้วก็ต้องยอมรับว่าแพ้สิครับคุณพิจิกา"  ภูริชตะโกนตามหลังหญิงสาวที่มุ่งหน้าเดินกลับห้องพัก 


    ณดามองกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่บนที่นอน หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอหน่วยตาทำให้หญิงสาวรีบกระพริบตาเพื่อบังคับไม่ให้มันหยดลง พลางเอื้อมมือหยิบกรอบรูปครอบครัวที่มีบิดามารดาและตัวเองวางลงในกระเป๋าใบใหญ่ ก่อนจะจัดการรูดซิปปิดและย้ายกระเป๋าลงวางที่พื้น
พลางสำรวจมองรอบๆอีกครั้งก่อนจะลากกระเป๋าใบใหญ่ไปที่ประตู 
"โอ๊ย ทำอะไรของคุณเนี่ย" ณดาร้องลั่น เมื่ออยู่ๆประตูที่เธอเปิดออกนั้นมาพร้อมกับกำปั้นของคนตรงหน้าที่ลอยมากระแทกเข้ากับหน้าผากเธอพอดิบพอดี
"ขอโทษ " เสียงที่ลอยมาดูเหมือนไม่สำนึกผิดนั้น ทำให้หญิงสาวอดที่จะโมโหไม่ได้
" ช่างมันเถอะ แล้วมีอะไรคะ มาเคาะห้องฉันทำไม" 
"จะไปไหน " โตมรไม่ตอบแต่ถามกลับทันที เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางใบโต
"เรื่องของฉัน ถ้าไม่มีอะไรก็ถอยไปฉันรีบ " ณดาบอกพร้อมกับมองนาฬิกาที่ข้อมือ เพราะเธอนัดกับเจ้าของห้องคอนโดที่เธอตกลงปลงใจซื้ออย่างรวดเร็วเมื่อเช้านี้ และคนขายก็กำลังจะเดินทางออกนอกประเทศแล้วด้วย ถ้าเธอไปช้านอกจากเธอจะไม่ได้ห้องนั้นแล้ว เธอคงจะหาห้องใหม่ที่ราคาแสนดีแบบนี้ไม่ได้อีกเลยแน่ๆ 
"งั้นเดี๋ยวไปส่ง บอกมาจะไปไหน " โตมรมองคนตัวเล็ก ที่ลากกระเป๋าใบใหญ่เดินเลยผ่านเขาไป
เหมือนกับว่าไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด 
"โอ๊ย อย่ากวนได้มั๊ยคะ บอกแล้วไงว่าฉันรีบคุณใหญ่"  หญิงสาวมองชายหนุ่มเขม็ง เมื่ออยู่ๆคนตัวโตก็มาคว้าเอากระเป๋าของเธอลากเข้าลิฟท์ไปหน้าตาเฉย
"มาสิครับน้องณดา พี่รีบเหมือนกัน " โตมรมองคนตัวเล็กที่ยืนหน้าบึ้งอยู่หน้าลิฟท์ โลกช่างกลมเหลือเกิน หลังจากที่ปะทะคารมกันมาหลายรอบ ชายหนุ่มก็ไม่คิดว่าเธอจะรู้จักกันกับพิจิกา
" ฉันเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่ " ณดาส่งค้อนวงใหญ่ให้ชายหนุ่มพร้อมกับเดินเข้าลิฟท์แล้วหันหลังให้คนตัวโตทันที
"ไม่เห็นจะอยากรู้" คนตัวโตบอกออกไป พร้อมกับยักไหล่ 
".." ณดาระบายลมหายใจเสียงดัง คร้านจะต่อความกับชายหนุ่มหน้ากวน 
หลังจากที่เขาฉวยกระเป๋าใบใหญ่ยกขึ้นหลังรถกระบะของเขา โดยไม่ทันที่คนตัวเล็กจะรู้ตัว


*** ทะเลที่ว่าเค็มก็คงต้องหวานแล้วค่ะ เหม็นความรัก ช่วงกอบโกยของคุณภูเค้าค่ะตอนนี้ เอาให้เต็มที่เลยค่ะคุณ ***

ไร้ท์หายไปนานเนื่องจากป่วย พอหายเลยรีบกลับมาอัพต่อเลยค่ะ ขอกำลังใจหน่อย ชอบไม่ชอบ คอมเม้นต์กันเข้ามานะคะ ขอบคุณค่ะ รักนักอ่านทุกท่าน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #126 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 12:58
    คู่ณดากับโตมรก็ดีนะ คู่หลักปล่อยไป หวานเกินไปแล้ว อิจฉาตาร้อน 555
    #126
    0
  2. #124 พัชรี (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 11:56

    รอติดตามค่ะ

    #124
    0