บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 67 : รักคุณเข้าแล้ว เป็นไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

  
"ขอบคุณนะคะ" พิจิกาหันไปส่งยิ้มให้คนขับที่มีใบหน้าเรียบเฉยติดจะบึ้งตึงด้วยซ้ำ
"ไม่ให้ไปด้วยจริงๆ" ภูริชถามเสียงเรียบ มองสบตาคนข้างกายที่เตรียมกำลังจะก้าวลงจากรถ
"ค่ะ แพรนัดกับนายใหญ่ไว้แล้ว ไว้รอบหน้านะคะ นะ ขับรถดีๆค่ะ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความบอกด้วย แล้วก็อย่าเถลไถลนะคะ เด็กแสบ" ภูริชมองคนที่ก้าวลงจากรถแล้วหันมาแลบลิ้นใส่เขา
"ยายตัวแสบ  " ชายหนุ่มส่ายหัวไปมา ก่อนจะขับเคลื่อนรถออกจากหน้าคอนโดที่จอด มุ่งหน้าสู่บ้านทรัพย์อนันต์ 


"วันหยุดทำไมมาอ้อนแม่ได้ ไม่ไปอ้อนแฟนเรารึ" คุณพิลาสถามขึ้นเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้าบ้านมานั่งข้างๆ
"เฮ้อ" ภูริชทำเพียงระบายลมหายใจ หย่อนก้นลงนั่งข้างๆกับมารดา มือหนากอดเอวบางของมารดาก่อนจะเอนศรีษะซบลงที่ไหล่มนของคุณพิลาส
"เป็นอะไรฮึ ไม่ไปออกเดทกับหนูแพรเหรอลูก" คุณพิลาสถามเสียงอ่อนโยน ยกมือขึ้นโอบใบหน้าคมของลูกชายคนเดียว
"คุณแพรไปกับคนอื่นครับ" น้ำเสียงเนือยเนิบบอกออกไป
"นั่นปะไร พ่อว่าแล้ว ลูกชายเรากินแห้ว" คุณธีรนันท์ตบมือฉาดลงหน้าขาตัวเองอย่างแรงดูคล้ายสมน้ำหน้าลูกชายอยู่ในที
"คุณคะ....   ยังไงคะคุณลูกชาย รีบบอกมาค่ะ คนนี้แม่ปลื้ม " คุณพิลาสส่งเสียงกดต่ำในคราแรกที่หันไปหาสามีก่อนจะดันใบหน้าคมของลูกชายออกจากไหล่มนกลมกลึงของเธอเพื่อมองหน้าลูกชายให้ชัด
"คุณภูมีนัดกับเพื่อนผู้ชายครับ เพื่อนสนิทด้วย ไม่รู้คิดไม่ซื่อหรือเปล่า พอขอไปด้วยก็ไม่ให้ไป บอกว่ากลัวผมจะอึดอัดบ้างละ กลัวผมจะเบื่อบ้างล่ะ กลัวผมจะรำคาญ กลัวนั่นกลัวนี่ เฮอะ ทั้งๆที่เป็นวันหยุดแทนที่จะอยู่กับแฟนแต่ดันไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น เฮอะ" คนอารมณ์เสียเริ่มส่งเสียงดังร่ายยาวออกมาเป็นชุดให้บุพการีทั้งสองฟัง
  คุณพิลาสมองสบตากับคุณธีรนันท์ผู้เป็นสามีก่อนจะยิ้มในหน้า
"หนูแพรเค้าก็ต้องมีเพื่อนบ้าง ถ้าเค้ากล้าบอกเราว่าไปกับเพื่อน นั่นก็แปลว่าเค้าบริสุทธิ์ใจ อาการแบบนี้ แม่ว่าภูรักหนูแพรแล้วแหละ พอเห็นเค้าไปกับผู้ชายคนอื่น เลยหึงว่างั้น" คุณพิลาสพูดพร้อมกับระบายยิ้มเต็มใบหน้า นึกสมใจที่ลูกชายจะตกล่องปล่องชิ้นกับพิจิกาดังที่วาดหวังไว้ 
"สงสัยแม่ต้องเตรียมเลือกเครื่องเพชรละ ชุดใหนที่จะรับขวัญลูกสะไภ้ดีนะ และชุดที่จะต้องใส่งานหมั้น งานแต่ง ต้องเป็นคนละชุดกันด้วย โอ๊ยไม่ได้ละ งั้นแม่ขอตัวก่อน ขอไปเตรียมเลยดีกว่า " คุณพิลาสพูดพร้อมกับยิ้มแฉ่งหน้าบานเป็นจานเชิงจนผู้เป็นสามีอดส่ายหน้าไม่ได้
" เยอะ " 
ภูริชมองหน้าบิดาก่อนจะถามออกไป "พ่อหมายถึงแม่หรือหมายถึงผมครับ "
"ทั้งคู่ เยอะทั้งคู่ ฉันไปดูต้นไม้ดีกว่า" คุณธีรนันท์บอกเสียงหนัก  
"จะฟ้องแม่" ภูริชบ่นพึมพำตามหลังบิดาที่เดินออกไปยังหน้าประตูมุ่งไปทางสวนต้นไม้ด้านหน้า

เมื่อทั้งบิดามารดาแยกย้ายไปกันหมดแล้ว ชายหนุ่มจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อจะกดส่งข้อความบอกหญิงสาวที่อยู่ในห้วงคำนึงของเขาตอนนี้  ชายหนุ่มมองหน้าจอชื่อในแอพไลน์ที่เขาแก้ไขชื่อหญิงสาวโดยเปลี่ยนเป็นชื่อ 'คุณแฟน' และยังใส่หัวใจจุ๊บๆ ต่อท้ายให้อีกด้วย
poo : ถึงบ้านแล้วครับ 
ชายหนุ่มถือหน้าจอค้างเพื่อรอข้อความตอบกลับเมื่อเห็นว่าบนหน้าจอแสดงว่าอ่านแล้ว
คุณแฟน : ค่ะ 
"โอ๊ย จะประหยัดคำอะไรขนาดนั้นเนี่ยคุณแพร " ชายหนุ่มนึกหงุดหงิด
คุณแฟน : ตอนเย็นเจอกันนะคะ  
 คนขี้โวยวายยิ้มร่า เมื่อได้อ่านอีกข้อความถัดมานึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีก่อนจะเอนตัวลงนอนยาวบนโซฟา ขายาวสองข้างวาดไปเต็มโซฟายกขาขวาทับขาซ้าย มือหนาสองข้างประสานกันตรงกลางหน้าอก หลังจากที่กดส่งสติ๊อเก้อร์ โอเค กลับไป พลางคิดไปเรื่อยเปื่อยจนมาสะดุดนึกถึงคำพูดของมารดาที่บอกว่าเขารักพิจิกา จากก่อนหน้านี้เขาเพียงคิดว่าเขาชอบเธอ มันอาจจะเพิ่มมากขึ้นเมื่อได้เรียนรู้กันและได้เห็นมุมต่างๆของหญิงสาว แต่เขาก็ยังไม่คิดว่าเขาจะรักหญิงสาวแล้ว หรือว่าอาการที่เขาเป็นอยู่นี่เรียกว่า'รัก' ชายหนุ่มคิด  ตลอดระยะเวลาหลายคืนที่ได้นอนกอดคนตัวบาง กลายเป็นว่าพิจิกาทำให้เขาเกิดเสพติดเธอเข้าให้แล้ว สังเกตุได้จากวันก่อนที่นอนคนเดียว กว่าจะนอนหลับเขานอนนับแกะเป็นพันๆตัวผ่านไปยังไม่สามารถหลับได้เลย แต่ดูอย่างเมื่อคืนที่ผ่านมา แค่เพียงมีคนตัวบางให้นอนกอดแค่นั้นยังกับยาดีที่ทำให้หลับได้ทันที แถมนอนสบายยิ้มก่อนนอนอีกต่างหาก
' รักคุณเข้าแล้วเป็นไร รักจนคลั่งไคล้จริงจัง คุณรักผมหรือยัง ก็คงรักแล้ว  เป็นแน่  '  ภูริชระบายยิ้มกว้างเมื่อต่อเนื้อเพลงเข้าข้างตัวเอง ก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
"ว่าไง ณดา" 
" พี่ภู อยู่บ้านมั๊ยคะ ณดามีเรื่องจะปรึกษาหน่อยแล้วก็อยากขอความช่วยเหลือด้วยค่ะ "
"ได้สิคุยได้เลย "
"ขอไปหาที่บ้านได้มั๊ยคะ " น้ำเสียงเบาดูคล้ายเป็นกังวลถามออกไป  
ภูริชดูนาฬิกาที่ข้อมือก็เห็นว่าอีกหลายชั่วโมง กว่าจะถึงเวลานัดกับพิจิกาซึ่งจริงๆ ก็ยังไม่รู้ว่ากี่โมงกันแน่ จึงคิดว่าเวลาน่าจะทันกันพอดี
" ได้มาสิ "

  ณดาเดินกะเพลกเข้ามาในบ้านทรัพย์อนันต์ หลังจากให้แท๊กซี่จอดตรงหน้าประตูรั้วของบ้าน 
"เป็นอะไร " เสียงคนตัวโตถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นหญิงสาวเดินกะเพลกเข้ามา
"มีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ เมื่อคืน " หญิงสาวเข้ามานั่งลงตรงข้ามชายหนุ่ม
"แล้วเจ็บมากมั๊ย ต้องไปหาหมอหรือเปล่า ให้พี่พาไปมั๊ย" ณดามองหน้าชายหนุ่มที่เธอชอบมานานแสนนาน พี่ภูเป็นอย่างนี้ตลอด คอยห่วงใย ถามไถ่เธอ ดูแลเธออย่างดีมาตลอดหลายปี 
" ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อเช้าณดาทายามาบ้างแล้ว นี่ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ " ณดาส่งยิ้มเจื่อนให้ชายหนุ่ม
" เป็นอะไรเรา ดูซึมๆ มีเรื่องอะไรฮึ เล่ามาให้พี่ฟัง " 
"ณดาว่าจะมาอยู่ที่เมืองไทยถาวรค่ะ อยู่ที่นู่นก็อยู่คนเดียว อยู่ที่นี่ก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน เลยคิดว่ากลับมาอยู่เมืองไทยบ้านตัวเองดีกว่าค่ะ  "
"ก็ดีนะ " ภูริชบอกน้ำเสียงอ่อนโยน 
"แล้วนี่แหละค่ะ คือเรื่องที่ณดาจะขอความช่วยเหลือ " ณดากลับมาส่งเสียงร่าเริงอีกครั้งหลังจากฮึดขึ้นมาใหม่ เมื่อคืนเธอใช้เวลาไตร่ตรองถึงเรื่องตัวเองกับชายหนุ่มตรงหน้าตลอดทั้งคืน เธอถามตัวเองวนไปมาว่าแท้จริงแล้วเธอรักเขาจริงๆหรือ หรือว่าเธอแค่ไม่มีใครเธอมีเพียงแค่พี่ภูตลอดมาที่คอยห่วงใย คอยอยู่ข้างๆ คอยปลอบเวลาที่เธอร้องไห้ คอยถามไถ่เธอเมื่อเธออ่อนล้า 
"ณดาอยากหางานทำต่างจังหวัด พี่ภูพอจะมีคนรู้จักที่มีกิจการอยู่ต่างจังหวัดบ้างมั๊ยคะ คือจริงๆก็ไม่ได้อยากใช้เส้นสาย แต่เอกสารของณดาที่จบจากที่นู่นหาย แล้วณดาทำเรื่องขอใหม่ไปแล้ว แต่ท่าจะอีกนานเลยค่ะ ตอนนี้เลยฝากให้เพื่อนทางนู้นช่วยรอรับให้ถ้าทางมหาลัยส่งมา"
" ทำที่บริษัทพี่มั๊ย มาเป็นผู้ช่วยคุณโชคก็ได้  " 
" ไม่ดีกว่าค่ะ ณดาอยากอยู่ห่างๆพี่ภู จะได้ทำใจด้วยแล้วณดาก็ไม่ชอบกรุงเทพ รถติด ร้อนฝุ่นควันก็เยอะ ณดาไม่ชิน " 
" พูดจริงเหรอที่ว่าจะเลิกชอบพี่ " ภูริชมองใบหน้าเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้าม 
" พูดจริงค่ะ ณดาจะเลิกชอบพี่ภู " เสียงหนักแน่นพร้อมกับใบหน้าเล็กที่เชิดขึ้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มขำ
" ถึงจะเลิกชอบพี่ แต่ยังไงณดาก็ยังเป็นน้องพี่ตลอดไป เข้าใจมั๊ย" น้ำเสียงอ่อนโยนบอกออกไปพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปขยี้ผมหญิงสาว

** เอิ่ม ท่านผู้อ่านคะ เราไม่แปลกใจแล้วค่ะ ว่าคุณภูขาได้ความมโน มาจากใคร คุณแม่ขาใจเย็นๆค่ะ เครื่องเพชรทั้งหลายเหล่านั้นยังไม่ต้องรีบเอาออกมาค่ะ  **

ขอขอบคุณทุกการกดติดตามและกำลังใจค่ะ คอมเม้นต์น้า บอกเลยรออ่านทุกวันเลยพูดจริง 
... รักนักอ่านทุกท่านค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #111 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:58
    คุณแม่ไปเครียมชุดเตรียมเครื่องเพชรแล้ว แต่ลูกสะใภ้ยังไม่รู้ตัวเลย 555
    #111
    0
  2. #110 Namthip4991 (@Namthip4991) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:09
    เครื่องเพชรยังไม่รีบเหรอไรท์ไม่นะ ไม่เอาดราม่า
    #110
    0