บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 58 : เติมพลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    12 ก.ค. 61

"คุณภู" พิจิกาเรียกชายหนุ่มที่นอนเล่นอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ก็หลังจากที่เขาไปส่งณดาที่โรงแรมก่อนแล้วถึงมาส่งเธอที่ห้องตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เวลาที่แสดงบนแป้นนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องบ่งบอกว่าใกล้จะหมดวันนี้เข้าไปแล้ว 
"ครับ"  
"ง่วงนอนแล้วค่ะ " พิจิกายกมือป้อมปิดปากกว้างที่หาวออกมา หญิงสาวพร้อมนอนแล้วแต่ติดที่คนตัวโตนี่สิ ไม่ยอมกลับเสียที
 ชายหนุ่มผุดลุกเปลี่ยนจากท่านอนเป็นนั่ง พร้อมกับเอามือตบลงตรงพื้นที่ว่างข้างตัว
มองหญิงสาวที่หาวจนน้ำตาคลอ วันนี้พิจิกาใส่ชุดนอนเข้าเซ็ทลายมิกกี้เม้าส์เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาว 

" แพรง่วง" พิจิกามองชายหนุ่มตาปรอย ตอนนี้เธอง่วงมาก เพราะติดพันจากคืนก่อนที่ต้องทำงานถึงดึกทำให้สะสม และตอนนี้ร่างกายของเธอต้องการสัมผัสกับที่นอนนุ่มๆในห้องแล้ว ไม่ใช่ที่นั่งบนโซฟา
"เมื่อกี๊ตอนคุณอาบน้ำผมเผลอหลับไป " ภูริชมองคนที่บ่นแต่ก็ยอมนั่งลงข้างๆเขา
"แล้ว.."  พิจิกามองหน้าชายหนุ่มที่บอกว่าเผลอหลับไป หน้าตาเขาดูสดชื่นมากกว่าเธอเสียอีก 
“กลับเถอะนะคะ แพรง่วงนอนมากแล้ว เมื่อคืนก็กลับดึก ถ้าวันนี้คุณยังโอ้เอ้อยู่แพรก็ไม่ได้นอนสักที” พิจิกาอ้อนบอกชายหนุ่ม
"....."  ภูริชมองใบหน้าใสที่ล่อลวงให้เขาหลงบวกกับน้ำเสียงที่ส่งมาออดอ้อนเพื่อจะให้เขากลับ
"อย่าไปทำน้ำเสียงแล้วก็หน้าตาแบบนี้กับใครนะ นอกจากผม"
"หืม ยังไงคะ"  พิจิกาถามออกไปทั้งที่ยังไม่เข้า ก็เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยและตอนนี้สติสัมปชัญญะของเธอก็ไม่เต็มร้อยอยู่แล้ว ยังจะมาพูดอะไรให้เธองงเข้าไปอีก 
"กลับก็ได้ แต่ก่อนกลับขอเติมพลังหน่อยนะ " ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าใกล้หญิงสาว จนริมฝีปากหนาสัมผัสเข้ากับริมฝีปากบางสีชมพูของคนตรงหน้า
"..." พิจิกาเบิกตากว้าง เมื่อรับรู้ถึงริมฝีปากหนาที่ค่อยละเลียดอย่างอ้อยอิ่งอยู่บริเวณริมฝีปาก มันยาวนานมากจนเธอแทบจะขาดอากาศหายใจจนเผลอครางออกมาเบาๆ 

   ภูริชตั้งใจว่าจะหยุดแค่จุมพิตเท่านั้นแต่เมื่อได้สัมผัสริมฝีปากสีชมพูกลับเหมือนมีแรงดึงดูดให้เขาไม่สามารถหยุดมันได้แค่นั้น และยิ่งเห็นว่าคนตัวบางคล้อยตามทำให้ยิ่งฮึกเหิมมากขึ้นไปอีก
ปลายลิ้นร้อนระอุค่อยๆแทรกเข้าไปชิมโพรงหวานด้านในก่อนจะตวัดเล่นกับลิ้นเล็กๆ มือหนาเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขค่อยๆไล้เลื้อยไปตามสะโพกกลมก่อนจะกอดรัดเอวบางให้เข้าหาตัวมากขึ้น จนแทบจะไม่เหลือช่องว่างระหว่างคนสองคน
"อื้อ อื้อ" เสียงอู้อี้ที่ออกมาจากริมฝีปากบาง ไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของชายหนุ่มแล้วตอนนี้
เพราะเขากำลังหลงไหลกับยาชูกำลังชั้นเลิศ เขาทำเพียงผละออกจากริมฝีปากบางเพื่อให้คนตัวเล็กได้มีโอกาสหายใจเท่านั้น  
"อืม.." พิจิกาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังคงหลงเหลือจากการโดนสูบกำลังไปนั้น ผลักชายหนุ่มออก
แต่เรี่ยวแรงที่มีอยู่หาได้ทำให้ชายหนุ่มสะเทือนแต่อย่างใด
"พอแล้วค่ะ" หญิงสาวรวบรวมเสียงก่อนจะเปล่งออกมา เมื่อชายหนุ่มละริมฝีปากออกจากปากของเธอแต่มาคลอเคลียอยู่ที่บริเวณลำคอแทน
"..." 
"ถ้าคุณไม่หยุดแพรจะโกรธ" เสียงสั่นๆบอกไป ทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักทันที
"ขอโทษครับ" ภูริชมองหน้าหญิงสาวที่แดงลามไปทั่วใบหน้า ก่อนจะโอบกอดคนตัวบางให้อยู่ในอ้อมกอด สองแขนรัดรอยตัวหญิงสาว พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่เกิดขึ้น 
" ขอโทษครับ  " ภูริชบอกอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไป ชายหนุ่มเกยคางไว้บนไหล่บาง
"คุณเข้าไปนอนในห้องเถอะ ผมขอนั่งอยู่ตรงนี้สักพัก เดี๋ยวออกไปแล้วจะกดล็อคประตูให้"

 พิจิการีบดันตัวเองออกจากชายหนุ่มทันที ก่อนจะสาวเท้าเร็วเดินเข้าห้องพร้อมกับปิดประตูกดล็อค  ภูริชยกมือสองข้างลูบหน้าตัวเองนึกถึงเหตุการณ์ชวนหวาบหวามที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่  ก่อนจะล้มตัวลงนอนยาวบนโซฟาตัวใหญ่พร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นเต็มใบหน้าคม 

*** ต่อตรงนี้ ***

     พิจิกาตื่นมากลางดึก รู้สึกคอแห้ง คั่นเนื้อคั่นตัว ตัวรุมๆเหมือนจะเป็นไข้ แต่ด้วยความที่ขี้เกียจลุกไปกินยาจึงพยายามบังคับข่มตาหลับไปอีกรอบ  
'ป่วยจนได้' หญิงสาวลืมตาตื่นหลังจากได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ตั้งปลุกไว้ดังไม่หยุด เป็นอย่างนี้ทุกทีเวลาที่ต้องนอนดึกหรือพักผ่อนไม่เพียงพอ ร่างกายของเธอก็จะอ่อนแอ น้อยหน่อยก็เป็นแค่หวัดธรรมดามีน้ำมูกไหลไม่หยุดแต่ถ้าหนักก็มีไข้นอนซมไปสองสามวัน นี่ถ้าเมื่อคืนเธอลุกไปหายากินให้เรียบร้อย ตอนนี้คงไม่ต้องมานอนปวดหัวแทบจะระเบิดแบบนี้หรอก พิจิกาคิดว่ายังไงวันนี้เธอคงไม่สามารถไปทำงานได้แน่นอน แถมอาการปวดเนื้อปวดตัวก็อีก แค่จะให้ลุกจากที่นอนเธอยังไม่อยากจะลุกขึ้นเลย 
หญิงสาวควานหาโทรศัพท์เครื่องบางก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดไปที่ปุ่มตรงกลางเพื่อทำการปลดล็อคเครื่องเข้าสู่หน้าจอและกดหยุดเสียงเตือนปลุกก่อนจะไปอีเมล์และพิมพ์ข้อความลาป่วยถึงพิเชษหัวหน้างานโดยตรงของเธอ หลังจากกดส่งเรียบร้อยแล้วจึงลุกหยิบขวดน้ำที่อยู่มุมโต๊ะใกล้กับหัวเตียงเทน้ำใส่แก้วพร้อมกับลุกออกจากที่นอนไปยังกระเป๋าสะพายความหายาแก้ภูมิแพ้
   พิจิกากรอกยาเข้าปากแล้วหยิบแก้วน้ำ ดื่มตามก่อนจะล้มตัวลงบนที่นอนนุ่มอีกครั้ง มุดตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนากดปรับอุณหภูมิของแอร์ให้เพิ่มขึ้นจากยี่สิบสี่องศาเป็นยี่สิบหกองศา หญิงสาวหลับไปสักพักก็สะดุ้งตื่นเสียงเคาะประตู เพราะจากฤทธิ์ยาที่ยังไม่หมดทำให้สะลึมสะลือตื่นไม่เต็มตา จึงไม่ทันคิดว่าเสียงที่เคาะประตูนั้นเป็นการเคาะประตูห้องนอนของตัวเองไม่ใช่ประตูห้องด้านนอก
"ผมเห็นสายแล้วคุณยังไม่ออกมา" ภูริชบอกเสียงเบาจับจ้องอาการของหญิงสาว ที่ยืนโงนเงนไปมา
"ฉันลาป่วยค่ะ " พิจิกาตอบพร้อมกับหมุนตัวกลับเดินไปยังเตียงนุ่มก่อนจะม้วนตัวเข้ากับผ้านวมผืนหนาโดยไม่สนใจคนตัวโตที่ยืนอยู่หน้าห้องแต่อย่างใด

     ภูริชมองหญิงสาวที่เดินโซเซไปยังเตียงกว้างจึงตัดสินใจเดินตามเข้าไปในห้องส่วนตัวของเธอพร้อมกับนั่งลงยังพื้นที่ว่างของเตียงอีกฝั่งหนึ่งใช้หลังมือหนาวางทาบลงไปที่หน้าผากมนก่อนจะย้ายมาที่ลำคอซ้ายขวา
' ตัวรุมๆ เหมือนจะมีไข้ ' ชายหนุ่มพึมพำอยู่คนเดียว  
'' กินยาหรือยังฮึ " 
"แล้วค่ะ " คนป่วยงึมงำบอกแล้วก็หลับไป

      พิจิการตื่นมาอีกทีเกือบเก้าโมงเธอใช้เวลาจัดการตัวเองเพียงไม่กี่นาทีก่อนจะเดินออกจากห้องนอน หญิงสาวเดินตามกลิ่นโจ๊กที่ลอยมาทันเห็นคนตัวโตที่กำลังเทโจ๊กออกจากถุง
"อ้าว ทันพอดี " พิจิกามองหน้าชายหนุ่มที่พูดอะไรไม่เข้าใจ อะไรคือทันพอดี
"โจ๊กเจ้าอร่อย แถวบ้านผม ไม่ใส่กระเทียมเจียว ไม่ใส่ผักโรย พร้อมเสริฟแล้วครับผม" ชายหนุ่มเลื่อนถ้วยโจ๊กให้คนป่วยที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามก่อนจะลุกไปเทน้ำอุ่นใส่แก้ววางไว้ให้ข้างๆกัน
คนป่วยตักโจ๊กเข้าปากคำแล้วคำเล่าจนหมดถ้วย จากที่คิดว่าตัวเองจะกินอะไรไม่ได้เพราะรู้สึกขมคอ แต่กลับเกลี้ยงเลยก่อนจะเลื่อนชามโจ๊กออกแล้วหยิบน้ำดื่มตามทันที หลังจากจัดการโจ๊กหมดชามแล้วรู้สึกเหมือนค่อยมีเรี่ยวแรงขึ้นมานึดนึง จึงนึกสงสัยคนตัวโตที่นั่งเท้าคางมองเธอตาแป๋วอยู่
"คุณเข้าห้องแพรมาได้ยังไงคะ" 
"นี่ไง"ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาโชว์ให้เจ้าของห้องดูก่อนจะเก็บลงเข้ากระเป๋ากางเกงตามเดิม
"คุณขโมยคีย์การ์ดแพรเหรอคะ ตอนใหน เมื่อคืนแพรจำได้ว่าเอาไว้ในห้อง" 
"ไม่ได้ขโมย แค่หยิบมาแล้วยังไม่มีโอกาสบอกเท่านั้นเอง"
"...." 
"ก็เมื่อเช้าคุณป่วย ผมก็เลยรีบออกไปซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยแถวบ้านไงแล้วเอากลับมาให้คุณ ก็กลัวว่าถ้ามาถึงแล้วจะได้ไม่ต้องปลุกเลยหยิบไปก่อนกะว่าจะบอกทีหลัง " 
"คุณรู้ได้ไงว่าแพรป่วยคะ "พิจิกามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามสงสัยที่ชายหนุ่มบอก
          ภูริชมองหน้าหญิงสาวที่นั่งตักโจ๊กเข้าปาก นึกเคืองที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเข้าไปในห้องเมื่อเช้านี้ ถ้าเป็นคนอื่นจะทำยังไงเนี่ย ป่วยแล้วเป็นแบบนี้สงสัยคงปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้ละ
"เมื่อคืนคุณนอนนี่ใช่มั๊ย แพรก็ว่าแล้วเชียวเหมือนเมื่อเช้าแพรเจอคุณ แต่ตอนแรกนึกว่าเป็นความฝันซะอีก" น้ำเสียงที่เริ่มดังชัดขึ้นของคนป่วยบอกให้คนตรงหน้ารู้สึกเสียงสันหลังนิดๆ 
"แค่ก แค่ก สงสัยจะติดไข้จากคุณแน่เลย" ชายหนุ่มรีบเปลี่ยนเรื่อง เสไอกลบเกลื่อน ความฝันอะไรล่ะยัยตัวแสบ เรื่องจริงชัดๆชายหนุ่มคิดในใจ
"จะติดกันได้ยังไง แพรไม่ได้ไอสักหน่อย คุณภูมั่วละ" น้ำเสียงประชดประชันออกจากปากบางพร้อมค้อนวงใหญ่ที่ส่งให้
"ทำไมจะติดกันไม่ได้ ก็เมื่อคืนผม....." ภูริชใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆที่ปากของตัวเองมองหน้าหญิงสาวที่ขึ้นสีระเรื่อจางๆเหมือนเลือดฝาดทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ใบหน้าใสนั้นดูซีดเซียว
ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ออกยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะโน้มตัวลงไปหาคนป่วยกระซิบเบาๆที่ข้างหู
"สูบพลังคุณไปหมดแล้ว" ก่อนจะหยิบถ้วยโจ๊กถือเดินไปยังอ่างล้างจาน
"อะไรล่ะ เมื่อคืนยังไม่มีไข้ซักหน่อย" เสียงบ่นงึมงำของหญิงสาว ทำให้ชายหนุ่มที่เดินหันหลังไปยกยิ้มมุมปาก  

*** อ๊ายย มีความเป็นคนดีนะคะ ดูแลคนป่วย ขับรถไปกลับเพื่อโจ๊กเจ้าอร่อย อ๊ะงั้นเรื่องที่แอบนอนห้องสาวก็ให้อภัยเขาละกัน ***มาต่อให้จบตอนแล้วจ้า ใครคิดถึงน้องดาบ้างคะ ยกมือขึ้น ตอนหน้านางจะมาละ อิอิ

ขอกำลังใจเหมือนเดิม คอมเม้นต์ ติ ชม ชอบไม่ชอบบอกกันบ้างหนา ไร้ท์รออยู่ 
รักคนอ่านทุกคนค่ะ ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #75 PhichchaKorn (@PhichchaKorn) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 00:07

    ไม่คิดถึงเลย ไม่ต้องเอามาก้อได้นะคะ

    #75
    0
  2. #73 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:50
    นอนห้องส่วก็มีประโยชน์ยุนะ อย่างน้อยก็ดูแลเวลาไม่สบายได้ 555
    #73
    1
    • #73-1 ปุณณมล (@punnamol) (จากตอนที่ 58)
      12 กรกฎาคม 2561 / 22:52
      ดูมีประโยชน์ขึ้นมาทันทีเลย อิอิ
      #73-1
  3. #71 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 10:26
    แอบเนียนนอนก้องสาว
    #71
    0
  4. #70 PhichchaKorn (@PhichchaKorn) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 07:51

    ยัยณดาเข้าใจจริง ๆ หรือมีแผนอะไรคะ

    #70
    0