บุพเพเล่ห์ร้าย

ตอนที่ 53 : นอนด้วยนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

        พิจิกายืนมองคนตัวโตที่นอนขดอยู่ที่โซฟาตัวยาว เพราะถึงแม้โซฟาจะยาวพอสำหรับนั่งได้สบายๆสองสามคน  แต่กับคนตัวสูงที่นอนอยู่ตรงนี้ ยังต้องขดตัวเพื่อให้สามารถนอนได้พอดีกับขนาดของโซฟา ผ้าห่มผืนบางถูกคลุมลงบนชายหนุ่มที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจผ่อนออกอย่างสม่ำเสมอ   ในตอนที่ผลุนผลันหนีคนตัวโตเดินเข้าห้องไป ไม่ทันนึกว่าข้างนอกไม่มีผ้าห่ม  
ครั้นจะออกเอามาให้เลยก็กลัวชายหนุ่มจะได้ใจ เลยรอให้เวลาผ่านไปสักพักจนคิดว่าคนข้างนอกห้องหลับแล้ว   แต่ในขณะที่พิจิกากำลังจะหมุนตัวกลับ อยู่ๆเสียงก็ดังขึ้นจากคนที่เธอคิดว่าหลับแล้ว
"ฮั่นแหน่ จะมาแอบลักหลับผมเหรอ " ภูริชคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ส่งสายตาล้อเลียนให้คนที่ยืนทำตาโตหลังได้ยินคำที่ชายหนุ่มกล่าวหา
"เมื่อกี้แกล้งหลับเหรอคะ " 
"เปล่าแกล้งหลับซักหน่อย จริงๆหลับไปแล้วต่างหาก แต่ได้ยินเสียงคุณเปิดประตูเลยตื่น " ภูริชรีบโยนความผิดให้กับคนตัวบางทันที
"ปกติผมเป็นคนนอนยาก แล้วเวลาที่ไม่มีหมอนข้างให้กอดนะ จะนอนไม่ค่อยหลับ เสียงอะไรนิดหน่อยก็ตื่นละ  แล้วคุณดันมาทำให้ผมตื่น คราวนี้กว่าจะหลับอีก เฮ้อ พรุ่งนี้มีประชุมเช้าด้วย นายโชคเพิ่งส่งข้อความมาบอก แถมท่านประธานจะเข้าประชุมด้วย ถ้าไปสายหรือนอนไม่พอต้องยุ่งแน่ๆเลย หากโดนท่านประธานบ่น หรือท่านประธานโกรธสงสัยผมคงต้องโดนสอบสวนยาวถึงสาเหตุ" ภูริชโอดครวญ  บ่นพึมพำ แอบเหล่มองหญิงสาวที่ยืนไม่พูดไม่จาอยู่ข้างๆ
"....."  พิจิกามองชายหนุ่มที่ลุกเปลี่ยนท่าจากนอนมาเป็นกึ่งนั่ง นึกโมโหความใจดีของตัวเองที่จะเอาผ้าห่มมาให้ชายหนุ่ม แต่ดันกลายเป็นความผิดของเธอไปซะงั้น 
"คุณไปนอนเถอะ ขอบคุณนะครับสำหรับผ้าห่ม เดี๋ยวผมว่าจะไปชงชาอุ่นๆดื่มหน่อย เผื่อจะหลับเร็วขึ้น เหมือนครั้งก่อนผมว่าเห็นชาดอกมะลิในกล่องหลังตูเย็น " 
"เฮ้อ ....." ภูริชแสร้งถอนหายใจเสียงดัง พร้อมกับแอบชำเลืองมองคนตัวบาง ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกลบ้างละ เค้าเป็นนักธุรกิจต้องได้มากกว่าเสีย แล้วใอเจ้าโซฟานี่ก็ทำให้เค้าต้องนอนขดตัว ปวดเมื่อยไปหมดละ ถ้าให้นอนทั้งคืนคงจะแย่ เดี๋ยวถ้าแต่งงานกันไปเมื่อไหร่นะ พ่อจะขายทิ้งแล้วซื้อตัวใหม่ที่มันทั้งใหญ่และยาวกว่านี้เลยคอยดู
"จะให้ไปนอนก็ปล่อยมือสิคะ " พิจิกามองที่มือตัวเองก่อนจะมองเลยไปที่ชายหนุ่มที่บ่นงึมงำอยู่คนเดียว เหมือนไม่ต้องการให้เธอได้ยิน แต่เสียงกลับชัดเจนมาก
"แล้วชาดอกมะลิ มีกลิ่นหอมที่ช่วยให้ผ่อนคลาย จากความเหนื่อยล้า และก็กลิ่นของมันนี่แหละค่ะที่จะทำให้คุณตาสว่าง แล้วก็จะนอนไม่หลับนะคะ มันไม่ได้ช่วยให้คุณหลับเร็วขึ้นค่ะ "
"อ้าว สงสัยผมจะฟังคุณแม่มาผิด ก็เห็นท่านชอบชงบ่อยๆ ก็เลยนึกว่าดื่มแล้วหลับง่าย" 
"งั้นขอนอนในห้องด้วยคนนะครับ นะ นะครับคุณแฟน พรุ่งนี้มีประชุมเช้า กับท่านประธานด้วย" น้ำเสียงออดอ้อนกับดวงตาใสซื่อทำให้พิจิกาอดจะกรอกตาไปมาไม่ได้
"....." หญิงสาวคิดอย่างอ่อนใจ 

  เมื่อประตูเปิดกว้างออกพร้อมกับไม่มีคำปฏิเสธออกจากปากหญิงสาวเจ้าของห้อง
ภูริชจึงรีบคว้าผ้าห่มและวิ่งตามเข้าห้องทันที ก่อนจะผลักประตูปิดแล้วกดล็อค 'แกร็ก'
"ทำไมต้องล็อคด้วยคะ ก่อนหน้านี้คุณยังไม่ให้แพรล็อคเลย" 
"อ้าวก็ผมอยู่ในห้องกับคุณแล้วล็อคได้ครับ นอนๆเถอะ ผมง่วงละ " ภูริชบอกพร้อมกับตบลงบนหมอนพื้นที่ว่างข้างๆ ก่อนจะจัดวางหมอนข้างไว้ตรงกลางเหมือนครั้งก่อนที่หญิงสาวเอาวางไว้กันเขตแดนระหว่างเค้ากับเธอ
"ฮ้าว " ชายหนุ่มยกมือปิดปากตัวเองก่อนจะล้มลงนอนหันตะแคงหน้าออกไปอีกฝั่งโดยไม่สนใจหญิงสาวเจ้าของห้อง 
'นี่คือผู้ชายคนเดียวกับที่อยู่นอกห้องเมื่อกี๊มั๊ยเนี่ย' พิจิกาคิดในใจ 
ที่นอนด้านข้างยุบตัวลงเบาๆ ภูริชรู้ได้ทันทีว่าคนตัวบางล้มตัวลงนอนแล้ว จนกระทั่งแน่ใจว่าหญิงสาวหลับแล้ว เลยค่อยๆดึงหมอนข้างที่กั้นกางออก แล้วเขยิบตัวเองเข้ามาใกล้ชิดคนตัวบางที่นอนหลับสนิทก่อนจะยกแขนโอบพาดไปที่เอวบาง 
'กอดหมอนข้าง แล้วหลับง่ายจริงด้วยแฮะ' ชายหนุ่มยิ้มในหน้า ก่อนจะหลับไปกับหมอนข้าง

        
         "โอ๊ย เปิดตัวเถิดค่ะ ถ้าจะมาแรงแซง 4G ขนาดนี้ พี่วาคนเดิม เพิ่มเติมคืออิจหนักมาก
พี่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี แฟนหนูรูปหล่อ แฟนหนูกล้ามใหญ่ แล้วทำไมต้องอายคนอื่นเค้าด้วยคะ"
พี่วาหันมาถามฉัน ตอนนี้เราทั้งคู่อยู่ที่ห้องแคนทีน ซึ่งยังไม่มีพนักงานลงมากันเยอะ เนื่องจากวันนี้มีรีเซ็ทเครื่องเซิฟเวอร์กลางของบริษัทตอนเที่ยงครึ่ง  ซึ่งเลือกทำเวลาพักเทียงที่พนักงานใช้งานน้อยที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบ จึงทำให้แผนกไอทีบางคนที่รับผิดชอบรวมทั้งตัวเธอด้วยต้องลงมากินข้าวให้เรียบร้อยก่อน
"แพรไม่ได้อายค่ะ แค่ยังไม่พร้อม " พิจิกาตอบออกไป พาลให้นึกถึงคนน่าหมั่นใส้ ที่บอกมีประชุมแต่หลังจากที่ตื่นขึ้นมาตอนเช้านั้นกลับไม่ยอมรีบลุก มานอนมองเธออยู่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมยังเอามือหนักๆมาพาดเอวเธออีก หมอนข้างที่กั้นก็หายไป พอเห็นว่าเธอลืมตาตื่นแล้ว ยังจะมาทำปูไต่ใส่เธอ ชวนให้จั๊กจี้เข้าไปอีก และยังมีหน้ามาล้อเธออีกว่านอนน้ำลายไหลทั้งคืน พอจับดูที่รอบปากก็ไม่เห็นจะมีเลย อีตาบ้า ทั้งหมดนั้นยังไม่พอ ยังเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่วามาล้อเลียนตั้งคำถามนี่อยู่ ก็เพราะชายหนุ่มดันเดินมาส่งถึงโต๊ะที่แผนก 
"ตอนเย็นรอกลับพร้อมกันนะที่รัก" แล้วยังมีหน้ามาพูดจาบ้าๆในแผนกอีก ดีที่ตอนนั้นมีพี่วาอยู่ใกล้ๆแค่คนเดียว  พอเห็นใจดีด้วยหน่อยก็เลยได้ใจ เดี๋ยวคอยดูเถอะ พิจิกาจะทำให้หงายหลังตึงเลย อีตาคุณภูบ้า


*** ติดหมอนข้างหรือติดคนข้างๆกันแน่คะ  ในที่สุดคุณภูก็ได้นอนในห้องนะจ๊ะ แต่ความมโนของนางยังไม่จบสิ้น ยังคิดไปไกลเลยเถิดถึงขนาดจะเปลี่ยนโซฟาตัวใหม่ อิอิ ผู้ชายขี้มโน***

ไร้ท์มาเร็วหลังจากได้กำลังใจค่ะ   แต่เหมือนเดิมขอกำลังใจอีกน้า คอมเม้นท์หน่อย เป็นยังไงกันบ้างคะ ชอบไม่ชอบ  
จบท้ายด้วยขอขอบคุณทุกการรีวิว ทุกยอดติมตาม ทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้นท์ ที่ทุกคนส่งมาค่ะ ขอบคุณค่ะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #51 0638276840 (@0638276840) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 13:18
    อุปเดดรั่วๆๆเลยนะคะเขินมาก
    #51
    1
  2. #50 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 02:25
    ถ้าจะขนาดนี้ แต่งเลยดีไหม 555
    #50
    1
    • #50-1 ปุณณมล (@punnamol) (จากตอนที่ 53)
      21 มิถุนายน 2561 / 00:00
      555 เพลียกับผู้ชายขี้มโนค่ะ
      #50-1